II SAB/Łd 14/24

II SAB/Łd 14/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Beata Czyżewska
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
Art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust 2, art. 13, art. 16, art. 21
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1375
Art. 156 § 5 i § 5b
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 36 § 1, art. 37 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 3 § 1 i § 2 pkt 8, art. 53 § 2b, art. 119 pkt 4, art. 149 § 1 i § 1a, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
Art. 61
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Dnia 26 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2024 roku sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wójta Gminy P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy P. do rozpatrzenia wniosku W. J. z dnia 4 grudnia 2023 roku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz skarżącego W. J. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 stycznia 2024 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wobec braku udostępnienia postanowienia Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] r., sygn. akt: [...].
Z analizy akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. W.J. zwrócił się do Wójta Gminy P., na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ppkt b ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p."), o udostępnienie ww. postanowienia Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] r., doręczonego do Urzędu Gminy P. w dniu 27 października 2023 r., wraz z uzasadnieniem, a dotyczącego zawiadomienia złożonego przez M.F. - Wójta Gminy P. w dniu [...] 2023 r.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy P., pismem z dnia 15 grudnia 2023 r., znak: [...] wskazał wnioskodawcy, iż Postanowienie Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] roku o umorzeniu dochodzenia nie mieści się w kategorii "stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego" i jako takie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Ponadto podkreślił, że zgodnie z treścią art 241 § 1 k.k. rozpowszechnianie publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym jest przestępstwem i podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że informacje zawarte w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia wchodzą w zakres przedmiotowego ograniczenia w dostępie do informacji publicznej o którym mowa w art 5 ust 1 u.d.i.p.
Wskazanym powyżej pismem z dnia 12 stycznia 2024 r. W. J. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi rażące naruszenie prawa, tj.:
1. art. 6 ust. 1 pkt 4 ppkt b u.d.i.p. poprzez brak udostępnienia Postanowienia Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] r. (sygn. akt: [...]) doręczonego do Urzędu Gminy P. w dniu 27 października 2023 r. wraz z uzasadnieniem, a dotyczącego zawiadomienia złożonego przez M.F. - Wójta Gminy P. w dniu [...] 2023 r., dotyczące kradzieży paliwa z OSP P., które było finansowane ze środków publicznych Gminy P.,
2. art. 16 u.d.i.p. poprzez brak wydania w sprawie decyzji odmowej, od której służyłaby skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a.") a tym samym dopuszczenie się bezczynności w sprawie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu, tj. Wójta Gminy P. do dokonania czynności poprzez udostępnienie żądanego dokumentu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi W.J. wskazał, że jest właścicielem portalu regionalnego [...] wpisanego do rejestru dzienników i czasopism Postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt: [...], prowadzącego działalność gospodarczą pod nr REGON [...] i adresem będącym jednocześnie siedzibą firmy: [...] P., ul. [...].
Następnie skarżący podkreślił, iż na złożony przez siebie wniosek o udostępnienie informacji publicznej otrzymał jedynie lakoniczną odpowiedź, niespełniającą wymagań, określonych w procedurze ustawowej i zawierającą jedynie gołosłowne stwierdzenie, że żądane postanowienie nie stanowi informacji publicznej, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami oraz orzecznictwem sądowym.
W ocenie skarżącego Wójt Gminy P. błędnie wywodzi, że cyt. "Postanowienie Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] października 2023 r. roku o umorzeniu dochodzenia nie mieści się w kategorii stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego i jako takie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy", czemu przeczy art. 115 § 13 pkt 3 Kodeksu Karnego, który expressis verbis wymienia prokuratura jako funkcjonariusza publicznego.
Po drugie, zawiadomienie złożone do Prokuratury w dniu [...] 2023 r. przez Wójta Gminy P. miało ścisły związek z zakresem zadań publicznych, o czym informował publicznie sam Wójt Gminy P., cyt. "Wójt Gminy P. w wyniku poczynionych ustaleń finalnie stawia tezę, iż wystąpiły nieprawidłowości w rozliczaniu kart paliwowych w samochodzie pożarniczym jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w P. i sprawę przekazał organom ścigania. Z pracownikiem został zakończony stosunek pracy. Dalsze ewentualne roszczenia względem pracownika będą zgłaszane po zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed Prokuraturą Rejonową w O. i w kontekście poczynionych w toku postępowania wiążących ustaleń" – pisał w dniu [...] kwietnia 2023 r. w oświadczeniu opublikowanym m.in. na profilu Gminy P. w mediach społecznościowych (F.).
Skarżący przypomniał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.) zaspokajanie potrzeb zbiorowych wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego. Z powyższego przepisu wynika ewidentnie, że ochrona przeciwpożarowa jest zadaniem własnym gminy, a więc zadaniem publicznych finansowanym z publicznych środków, które co do zasady są jawne, ponieważ wynika to dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro zatem gospodarka publicznymi środkami będącymi w dyspozycji lokalnego samorządu jest jawna, a zadanie, które było przedmiotem złożenia zawiadomienia do Prokuratury przez Wójta Gminy P., leży w kręgu zadań własnych gminy, więc nie można wbrew obowiązującym przepisom prawa twierdzić, że Postanowienie Prokuratury Rejonowej w O. nie dotyczy spraw publicznych, a tym samym nie jest informacją publiczną.
Posiłkowo można odwołać się także do przepisów o Ochotniczych Strażach Pożarnych. Zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych (Dz.U. z 2023, poz. 194 ze zm.), strażacy ratownicy OSP biorący udział w działaniach związanych z ochroną przeciwpożarową korzystają z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1138, 1726, 1855, 2339 i 2600) dla funkcjonariuszy publicznych. Tym samym także strażak, którego posądzał Wójt Gminy P. o dokonanie kradzieży mienia publicznego w zakresie wykonywania obowiązków służbowych, jest funkcjonariuszem publicznym, a niewątpliwie wypełnianie kart paliwowych jest realizacją obowiązków służbowych i nie dotyczy jego sfery prywatnej.
Skarżący odwołał się również do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2013 r., sygn. I OPS 7/13, w której podkreślono, iż: "ustawa o dostępie do informacji publicznej ma poddać działanie organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne, lub gospodarujących mieniem publicznym – kontroli społecznej, czynić je bardziej transparentnymi, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Jej celem, ponad wszelką wątpliwość, nie było narażenie obywateli na utratę prywatności i poddanie ich działań i zachowań osądowi "każdego" kto zechce zapoznać się z aktami sprawy, w której występowali jako strona czy uczestnik postępowania".
W ocenie skarżącego jest rzeczą oczywistą, że w niniejszej sprawie rzecz dotyczy działalności publicznej i publicznych pieniędzy, a nie spraw prywatnych i życia osobistego zarówno Wójta Gminy P., jak i strażaka, którego Wójt posądzał o kradzież mienia publicznego.
W.J. przywołał również na inne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazano, iż "informacją publiczną są informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone".
Skoro zatem sprawa zawiadomienia złożonego przez Wójta Gminy P. w zakresie przedmiotowym dotyczyła podejrzenia kradzieży mienia publicznego, którego co do zasady gospodarka jest jawna, a w zakresie podmiotowym dotyczyła funkcjonariuszy publicznych i została zakończona aktem wydanym przez funkcjonariusza publicznego, to nie ma podstaw prawnych, aby odmówić dostępu do tego aktu i to na dodatek w sposób sprzeczny z prawem, poprzez brak załatwienia sprawy w formie decyzji.
Końcowo skarżący wskazał, iż Wójt Gminy P. nie zaskarżył przedmiotowego postanowienia Prokuratury Rejonowej w O., a więc tym samym stało się ono prawomocne i nie będzie przedmiotem żadnego postępowania sądowego, ponieważ nie będzie toczyło się postępowanie w trybie zażaleniowym, a z uwagi na umorzenie postępowania przez Prokuraturę w sprawie nie zostanie sporządzony akt oskarżenia. Zdaniem skarżącego Wójt Gminy P. nie zna przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz w sposób nieuczciwy próbuje manipulować treścią przepisów, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Ponadto skarżący przywołał treść art. 355 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1375 ze zm., dalej również jako: "k.p.k."), zgodnie z którym rozprawa odbywa się jawnie. Ograniczenia jawności określa ustawa. Hipotetycznie zatem przyjmując, gdyby Prokuratura w niniejszej sprawie sporządziła akt oskarżenia, to skarżący mógłby wejść na rozprawę i wysłuchać zarówno aktu oskarżenia, jak i słuchać zeznań osób, które w sprawie uczestniczą, zaś w świetle stanowiska Wójta Gminy P. skarżący nie może poznać przyczyn umorzenia postępowania, ponieważ nie jest to informacja publiczna, co tylko dodatkowo wykazuje absurdalność tego stanowiska.
Z uwagi na powyższe okoliczności, skarżący wniósł jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. lub wniosek został skierowany do niewłaściwego podmiotu, wydanie decyzji jest zbędne, wręcz niedopuszczalne. Wówczas przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania, co wyklucza możliwość stosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, a zatem nie podlega przepisom u.d.i.p. Co istotne, udzielenie takiej informacji stanowi czynność materialno-techniczną, która nie przybiera formy decyzji administracyjnej i nie mieści się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sytuacja, w której skarga na bezczynność okazała się bezzasadna, skarga jest niedopuszczalna i Sąd winien ją odrzucić, o co organ wnioskuje. W ocenie Wójta Gminy P. sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli zgodności z prawem działań czy bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej, lecz tylko wówczas, gdy rzeczywiście poddana ich kognicji kwestia do tej materii należy. Jeśli wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które w ocenie organu nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą.
Niezależnie od powyższych rozważań, organ wskazał również na przepis art. 18b pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 roku, poz. 40, t.j. z dnia 5 stycznia 2023 roku), zgodnie z którym to Rada gminy rozpatruje skargi na działania wójta i gminnych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji. Wobec wcześniejszych rozważań uznać należy, iż skarżącemu przysługuje prawo do złożenia skargi na działania bądź zaniechania Wójta Gminy P. właśnie do Rady Gminy, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co dodatkowo wskazuje na to, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i winna ulec odrzuceniu.
W sytuacji, gdyby jednak Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, to niewątpliwie przedstawione wyżej argumenty przemawiają za oddaleniem skargi jako bezzasadnej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na brak stanu bezczynności wynikający z udzielonej przez Wójta Gminy P. w dniu 15 grudnia 2023 roku odpowiedzi na wniosek skarżącego W.J., czemu skarżący nie zaprzecza. Jak organ wspomniał, jeśli żądana informacja nie jest informacją publiczną, wówczas nie stosuje się przepisów u.d.i.p., a jedynym obowiązkiem podmiotu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p., czemu organ zadośćuczynił. W przedmiotowej sprawie nie można zatem mówić o bezczynności organu.
W piśmie z dnia 6 marca 2024 r. W.J. wskazał, iż zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w O. o udostępnienie przedmiotowego postanowienia, a jego wniosek został rozpatrzony pozytywnie. W ocenie skarżącego powyższe potwierdza, iż Wójt Gminy P. pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, iż niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 "p.p.s.a.", który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem W.J. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest skarga W.J. na bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się na wstępie do oceny dopuszczalności skargi, należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu jest wyznaczony zawartym w przywołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, a także art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. definiującym bezczynność, zaś zakres podmiotowy, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej". W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy, sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy organ administracji pozostaje w bezczynności. Może ona polegać na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa organ nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga jednak jej poprzedzania żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości postępowania jurysdykcyjnego, a więc postępowania, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. postępowania prowadzonego w sprawie indywidualnej rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. Sama ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie. Przed wniesieniem skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej nie jest zatem wymagane wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto dla jej skutecznego wniesienia nie są wiążące żadne terminy (por. wyrok NSA z 18 listopada 2022 r., sygn. III OSK 2597/21; wyrok WSA w Opolu z 22 sierpnia 2017 r., sygn. II SAB/Op 104/17 dostępne, podobnie jak inne orzeczenia przywoływane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
Podkreślić należy również, że skarga na bezczynność w zakresie informacji publicznej przysługuje nie tylko w przypadku, gdy organ w żaden sposób nie zareaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale również w przypadku, kiedy wskazuje, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, kiedy informuje, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, a nawet wtedy, kiedy wprawdzie udziela informacji, lecz w ocenie wnioskodawcy odpowiedź ta jest niepełna, niewyczerpująca.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż nie pozostaje w bezczynności, bowiem wnioskowane przez skarżącego dane nie stanowiły informacji publicznej, a w takiej sytuacji organ nie jest uprawniony do wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej. Powinien natomiast, w formie czynności materialno – technicznej, poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, co Wójt Gminy P. w niniejszej sprawie uczynił, w terminie przewidzianym przez przepisy u.d.i.p. Dla zasadności skargi na bezczynność nie mają jednak znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., sygn. I OSK 675/15, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie Wójt Gminy P. błędnie przyjął, iż wnioskowane przez W.J. dane nie stanowią informacji publicznej, o czym będzie jednak mowa w dalszej części uzasadnienia. Niemniej jednak okoliczność ta wskazuje, iż skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna i niezasadny okazał się wniosek o jej odrzucenie.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Wójt Gminy P. niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie jest to okolicznością sporną w niniejszej sprawie. Oś sporu pomiędzy stronami stanowi natomiast okoliczność, czy postanowienie Prokuratury Rejonowej w O. o umorzeniu postępowania przygotowawczego jest informacją publiczną, a w konsekwencji czy Wójt Gminy P. był zobowiązany do jego udostępnienia wnioskodawcy.
W myśl art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).
Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce w postanowieniach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., wśród danych publicznych, które podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna, wymieniona została treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, a także treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu.
Podkreślić przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, publ. CBOSA).
Podkreślić należy również, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W myśl zaś art. 156 § 5 k.p.k. jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej. Art. 156 § 5b k.p.k. stanowi natomiast, że przepis § 5 stosuje się odpowiednio do udostępniania akt zakończonego postępowania przygotowawczego.
Wzajemna relacja art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 156 k.p.k. była przedmiotem rozważań w przywołanej przez skarżącego uchwale 7 sędziów NSA z 9 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. I OPS 7/13, w której wskazano, iż "żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W zakresie zaś możliwości dostępu do akt trwającego postępowania karnego Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w uzasadnieniu tej uchwały pogląd, zgodnie z którym: "Przepis art. 156 § 1, 5 i 5a KPK oraz art. 525 KPC i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 omawianej ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej". Wprawdzie treść art. 156 k.p.k. była w momencie podejmowania tejże uchwały inna niż obecnie (zmieniła się jego systematyka, a poszczególne przepisy przeniesiono do innych jednostek redakcyjnych), jednak niewątpliwie uchwała rozstrzygała, iż dostęp do akt sprawy, rozumianych jako zbiór dokumentów, winien odbywać się wyłącznie na zasadach określonych w art. 156 k.p.k. wobec kolizji tego przepisu z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Dotyczy to również zakończonego postępowania karnego.
Pomimo takiej argumentacji, przedstawionej w powołanej uchwale, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego aktualnie rozwija się dwutorowo. Z jednej strony znaleźć można orzeczenia, w których NSA wskazuje, że nie mieści się w zakresie przepisów u.d.i.p. żądanie udostępnienia konkretnego orzeczenia wydanego w indywidualnej sprawie wobec konkretnej osoby. Organ nie pozostaje bowiem w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, skoro przepisy u.d.i.p. w ogóle nie mają w sprawie zastosowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2023 r., w sprawie o sygn. III OSK 1078/22: "przepis art. 156 § 5 k.p.k. adresowany jest do każdego, a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza jego treść, z której wynika, że akta, za zgodą prokuratora, mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepis ten zawiera zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie w końcu, wskazana regulacja k.p.k. mieści się w pojęciu "przepisy innych ustaw", o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określającym odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów u.d.i.p. do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4343/21, z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 357/19 oraz z 25 maja 2017r., sygn. akt I OSK 1399/15, z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5052/21, z 18 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6466/21). Przy czym w powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na jeszcze jedną istotną okoliczność, a mianowicie na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Uznał w związku z tym, że przyjęcie, że strona postępowania karnego, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w k.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 u.d.i.p., byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP".
Z drugiej jednak strony bardziej powszechne wydaje się stanowisko przeciwne, w którym NSA wskazuje wprost, iż kopia orzeczenia kończącego postępowanie karne przygotowawcze wraz z uzasadnieniem ma walor informacji publicznej, o udostępnienie której można ubiegać się na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli bowiem wniosek dotyczy udostępnienia znajdujących się w aktach sprawy karnej dokumentów mających walor dokumentów urzędowych, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., znajdujących się w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego i złożony został przez osobę niebędącą stroną postępowania przygotowawczego, to obowiązkiem organu było rozpoznać taki wniosek. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Odwołując się do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze i trzecie u.d.i.p. należy przyjąć, że skoro wśród danych publicznych wymieniono (przykładowo) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć oraz treść orzeczeń sądów powszechnych, to należy do nich zakwalifikować również inne rozstrzygnięcia kończące postępowanie przygotowawcze, wśród nich postanowienie o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie, konstruktywne elementy definicji dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., posiada akt oskarżenia jako jeden ze sposobów zakończenia postępowania przygotowawczego, a więc rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. Jeżeli więc we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną wskazane konkretne informacje publiczne, zawarte w określonych dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach zakończonego postępowania karnego, wówczas informacje takie winny być udostępnione przez podmiot zobowiązany (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 6 września 2022 r., sygn. III OSK 1554/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z 25 lipca 2023 r., sygn. II SAB/Bd 84/23, publ. CBOSA).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę na akceptację zasługuje drugie, bardziej powszechne stanowisko, zatem wniosek o udostępnienie postanowienia o umorzeniu postępowania wraz z uzasadnieniem, objęty został treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i mieści się wśród danych publicznych, które podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W przepisie tym wymieniono bowiem treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, a także treść orzeczeń sądów. W zakresie objętym treścią tej regulacji mieści się zatem – jako inne rozstrzygnięcie – postanowienie o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia. Przyjąć zatem należy, iż przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie postępowania sądowego oraz postępowania przygotowawczego, wyłączają w tym zakresie uregulowania u.d.i.p. Chodzi jednak o udostępnienie określonego zbioru różnorodnych materiałów i dokumentów, które tworzą akta sprawy, a nie o dostęp do zawartej w tym zbiorze informacji publicznej, czy też konkretnie oznaczonego dokumentu. Niejakim potwierdzeniem tego poglądu może być okoliczność, iż Prokuratura Rejonowa w O. udostępniła skarżącemu w trybie dostępu do informacji publicznej kopię przedmiotowego postanowienia po uprzedniej anonimizacji.
Rozważenia w niniejszej sprawie wymaga również ta okoliczność, czy Wójt Gminy P. był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu postanowienia Prokuratury Rejonowej w O., skoro sprawa umorzenia postępowania przygotowawczego nie pozostawała w jego właściwości rzeczowej, a zatem Wójt Gminy P. nie mógł mieć wiedzy o ewentualnej prawomocności żądanego postanowienia, szczególnie że nie był jedyną stroną postępowania przygotowawczego (drugą stroną był podejrzany). Zgodnie jednak z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Powyższy przepis nie posługuje się pojęciem podmiotu, do którego strona skierowała wniosek, lecz podmiotu, który informacją dysponuje. Wynika z tego ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją. W przypadku pojawienia się problemów dowodowych związanych z ustaleniem, czy żądana informacja rzeczywiście jest w posiadaniu podmiotu, do którego skierowano wniosek, przesądzające znaczenie powinno mieć to, czy przedmiot zapytania (żądania) pokrywa się z właściwością rzeczową (zakresem działania) podmiotu, do którego skierowano wniosek. Zobowiązany byłby zatem każdy podmiot, który powinien mieć taką informację ze względu na swoją właściwość rzeczową (zakres kompetencji), a także podmiot, o którym z jakichkolwiek źródeł wiadomo, że jest w posiadaniu wspomnianej informacji (zob. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2023 i powołany tam wyrok NSA z 24 sierpnia 2005 r., sygn. OSK 1931/04).
W niniejszej sprawie nie było jednak sporne, iż Wójt Gminy P. był w posiadaniu odpisu żądanego postanowienia o umorzeniu dochodzenia, pomimo iż zostało ono wytworzone przez inny organ. Dlatego też, w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz treść art. 4 ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., Wójt Gminy P. był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu treści żądanego postanowienia, po uprzednim dokonaniu jego anonimizacji. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, iż organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Podkreślić należy również, że otrzymanie przez skarżącego powyższego postanowienia z innego źródła, tj. od Prokuratury Rejonowej w O. nie wyłącza stanu bezczynności Wójta Gminy P., a zatem nie skutkowało koniecznością umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zobowiązania Wójta Gminy P. do udzielenia informacji publicznej.
Powyższe okoliczności spowodowały konieczność zobowiązania Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku W.J. z dnia 4 grudnia 2023 r. w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku.
Powyższa bezczynność, w ocenie Sądu, miała jednak miejsce bez rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia.
Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wprawdzie Wójt Gminy P. błędnie przyjął, iż wnioskowane przez W.J. dane nie stanowią informacji publicznej, jednak udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 13 u.d.i.p. Nie zignorował wniosku skarżącego. Dlatego też organ nie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego należnych skarżącemu orzeczono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi.