II SAB/Łd 14/23

II SAB/Łd 14/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Beata Czyżewska
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 149 par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Dnia 29 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2023 roku sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania pkt. 7 wniosku skarżącego z 21 sierpnia 2022 r.; 3. zasądza od Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2023 r. J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi w przedmiocie rozpoznania pkt 7 wniosku z dnia 21 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej (po decyzji Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej z dnia 9 listopada 2022 r. nr 3 stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi z dnia 15 września 2022 r. nr 1 odmawiającej udostępnienia informacji publicznej).
Jak wynika z akt sprawy skarżący wniósł do Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi drogą elektroniczną o udostępnienie w formie skanów, na podany adres poczty elektronicznej, informacji publicznej w postaci: 1. Skanów aktualnie obowiązujących umów o świadczenie na rzecz OKE w Łodzi usług odbioru, przewozu i dostarczenia materiałów egzaminacyjnych ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych na terenie województwa łódzkiego i świętokrzyskiego, wraz ze skanami faktur wystawionych w związku z realizacją przedmiotowych umów w bieżącym roku kalendarzowym, 2. Skanu aktu powołania M.S. na stanowisko Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi, 3. Skanu aktu powołania M.Z. na stanowisko Wicedyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi, 4. Skanu dokumentu, z którego wynika zgoda Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej na powołanie M.Z. na stanowisko Wicedyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi, 5. Skanu umowy o pracę zawartej z głównym Księgowym Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi, 6. Skanów umów o pracę zawartych z zatrudnionymi w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi radcami prawnymi i/ lub innych umów, na podstawie których jest świadczona na rzecz Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi obsługa prawna, 7. Informacji o wysokości kwot wypłaconych tytułem wynagrodzenia w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) poszczególnym osobom zatrudnionym w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi.
W dniu 8 września 2022 r. Okręgowa Komisja Egzaminacyjna w Łodzi udzieliła żądanych informacji, za wyjątkiem pkt 7 informując, że w tym zakresie będzie wydana decyzja odmowna i poprosiła o podanie adresu do doręczenia decyzji.
Wiadomością e-mail z dnia 5 września 2022 r. skarżący podał adres do doręczenia decyzji.
Decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. nr 3 Dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi z dnia 15 września 2022 r. znak. SG.0123.1.1.Sz.2022 jako wydanej z naruszeniem braków formalnych. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że w jego ocenie Okręgowa Komisja Egzaminacyjna w Łodzi winna przeanalizować możliwość udzielenia informacji po odpowiedniej anonimizacji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. doręczonym wnioskodawcy w dniu 3 stycznia 2023 r. Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi przekazał informację w postaci średniego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na danym stanowisku za miesiąc październik 2022 r. Jednocześnie podniósł, że dokonał w ten sposób anonimizacji danych osobowych ze względu na to, że w OKE w Łodzi występują sytuacje w których na danym stanowisku zatrudniona jest jedna konkretna osoba, podczas gdy zgodnie z treścią Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I OSK 695/14 brak jest zgody na publikowanie list nazwisk pracowników danej instytucji z ich wynagrodzeniem miesięcznym. Okręgowa Komisja Egzaminacyjna podała również wysokość wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne w organie tj. Głównego Księgowego, wice Dyrektora i Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi.
We wspomnianej na wstępie skardze na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi zarzucono organowi naruszenia art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Wolności w zakresie, w jakim każdy człowiek ma prawo do otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji, poprzez jego niezastosowania polegające na nieuzasadnionym nieudostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej o działalności organu władzy publicznej co w konsekwencji miało doprowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej przez jego niezastosowanie, a ponadto naruszenie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 u.d.i.p. w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez brak wydania ewentualnej decyzji administracyjnej o odmowie udostępniania informacji publicznej z powodu ochrony osoby fizycznej, a co za tym idzie pozbawienie obywatela prawa do zaskarżenia decyzji i poddania stanowiska organu przepisanej prawem kontroli instancyjnej. Zarzucono także naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji.
W dniu 9 lutego 2023 r. Organ wysłał do skarżącego ponownie pismo, w którym podał konkretne wynagrodzenie pracowników na poszczególnych stanowiskach bez podania imienia i nazwiska za miesiąc styczeń 2023 r. czyli ostatni rozliczony miesiąc zgodnie z wnioskiem skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi Wniósł o 1) stwierdzenie, że organ nie zwlekał z podaniem informacji publicznej w zakresie pkt 7 wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022r. tj. informacji o wysokości kwot wypłaconych tytułem wynagrodzenia w ostatnim rozliczonym miesiącu poszczególnym osobom zatrudnionym w OKE w Łodzi, a więc oddalenie skargi w całości, 2) stwierdzenie, że organ wykonał obowiązek udzielenia informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej również w zakresie pkt 7 wniosku tj. w części dotyczącej podania informacji o wynagrodzeniu pracowników Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi. Organ zwrócił uwagę, że skarżący otrzymał z OKE w Łodzi w dniu 5 września 2022 r. wnioskowane w pkt 1-6 dokumenty, a skarga dotyczy jedynie pkt 7 wniosku. Informacja o wysokości średniego wynagrodzenia pracowników OKE na poszczególnych stanowiskach została doręczona skarżącemu w dniu 3 stycznia 2023 r. Okoliczność wysłania korespondencji omyłkowo na adres [...] w L. zamiast [...] w L. nie powoduje, zdaniem organu, że informacja o wynagrodzeniu pracowników OKE nie została stronie skarżącej doręczona. J.J. otrzymał informację o wynagrodzeniu pracowników OKE. Organ po zapoznaniu się ze skargą uznał, że pomyłkowo wysłał informację o wynagrodzeniu za miesiąc październik 2022 r., a nie za ostatni okres tj. listopad 2022 r. oraz przyjmując interpretację skarżącego i wysłał mu informację o wynagrodzeniu za miesiąc styczeń 2023 r. (najbardziej aktualne) z podaniem zanonimizowanych wynagrodzeń na poszczególnych stanowiskach. Wobec tego zarzut stawiany przez skarżącego, że organ naruszył art. 61 Konstytucji, art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności czy też art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 13 u.d.i.p. dotyczący pozbawienia obywatela możliwości realizacji prawa do informacji jest chybiony. Okręgowa Komisja Egzaminacyjna nie kwestionowała prawa obywatela do informacji z tym, że odmawiając udostępnienia uchyloną decyzją ujawnienia wynagrodzenia poszczególnych pracowników kierowała się zawartym w Konstytucji prawem do ochrony osób fizycznych w postaci wynagrodzenia konkretnych osób zatrudnionych w OKE. Wynagrodzenie danej osoby fizycznej ma charakter danych osobowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 RODO. Ujawnienie wartości wynagrodzenia lub premii razem z imieniem i nazwiskiem osoby, której zostało wypłacone będzie stanowiło więc naruszenie ochrony danych osobowych. Dlatego też wysłano skarżącemu wynagrodzenia na poszczególnych stanowiskach bez podania imienia i nazwiska konkretnych pracowników, czyli w sposób zanonimizowany. Skarżący otrzymał więc informację dotyczącą wynagrodzenia na stanowiskach pracy występujących w OKE w tym również osób pełniących funkcje publiczne. Dodatkowo, organ zarzucił, że skarżący nie zwrócił się do OKE z ponagleniem, składając skargę do sądu na bezczynność, co czyni skargę przedwczesną.
W piśmie z dnia 17 lutego 2023 r. skarżący podtrzymał swoją skargę w całości. Stwierdził jednak, że w związku z udostępnieniem informacji żądanej w pkt 7 wniosku z dnia 21 sierpnia 2022 r. brak jest w chwili obecnej podstaw do zobowiązywania organu do załatwienia wniosku. Jego zdaniem powyższa okoliczność nie czyni jednak postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność w całości bezprzedmiotowym. Skarga na bezczynność była zasadna w momencie jej złożenia, gdyż organ pozostawał wówczas w bezczynności w zakresie rozpoznania pkt. 7 wniosku. Zachodzi zatem wciąż podstawa do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w tym zakresie, jak i również rozstrzygnięcia o charakterze tej bezczynności w kontekście rażącego naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że rozważał wycofanie skargi z uwagi na udostępnienie żądanych informacji, jednakże w związku ze stanowiskiem organu, który zdaje się nie mieć sobie nic do zarzucenia w kontekście sposobu rozpatrzenia wniosku skarżący podjął decyzję o kontynuowaniu postępowania, co może mieć pozytywny (edukacyjny) charakter dla organu w kontekście przyszłego rozpatrywania przezeń wniosków o dostęp do informacji publicznej, zwłaszcza, że postępowanie, jak wskazano wyżej, nie stało się w całości bezprzedmiotowe. Co więcej, zdaniem skarżącego niekonsekwencja organu w kwestii zasadności skargi podważa zasadę budzenia zaufania do organów władzy państwowej (art. 8 K.p.a.) i zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 i 7 K.p.a.). Skarżący potwierdził, że "otrzymał (...) informację dotyczącą wynagrodzenia na stanowiskach pracy występujących w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w tym również osób pełniących funkcje publiczne", ale miało to miejsce dopiero przy piśmie z dnia 9 lutego 2023 r., a więc po wniesieniu skargi na bezczynność organu. Skarżący dodał, że w sytuacji "przedwczesnego" wniesienia skargi w związku z niewyczerpaniem administracyjnego toku instancji, skarga podlega odrzuceniu, a nie oddaleniu. Ponadto, stanowisko o niedopuszczalności skargi niepoprzedzonej ponagleniem jest całkowicie nieuzasadnione w niniejszej sprawie dotyczącej bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. W przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest bowiem wymagane poprzedzenie skargi do sądu jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zdaniem skarżącego słusznie organ wskazał, że prowadził postępowanie i nie uchylał się całkowicie od obowiązku informacyjnego. Jednak do dnia złożenia skargi organ nie podjął właściwej czynności materialno-technicznej udzielającej żądanej informacji (którą wykonał dopiero 9 lutego 2023 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność, gdyż w piśmie z dnia 30 grudnia 2022 r. udzielono skarżącemu informacji rozbieżnej z żądaniem wniosku), ani nie wydał w tym zakresie decyzji odmownej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), cytowanej dalej także w skrócie jako "P.p.s.a." Stosownie do cyt. wyżej przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dodać przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 lutego 2023 r.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a.
Określony powyżej zakres kontroli Sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań, nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić, czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.d.i.p." i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na wstępie merytorycznych rozważań należy wskazać, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje jej treść i charakter.
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w zakresie rozpoznania pkt 7 wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r. (w pozostałym zakresie organ uczynił zadość żądaniu skarżącego w zakresie pkt 1-6, co jest okolicznością bezsporną) o udostępnienie informacji publicznej w formie skanów, na podany adres poczty elektronicznej, o wysokości kwot wypłaconych tytułem wynagrodzenia w ostatnim rozliczonym miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) poszczególnym osobom zatrudnionym w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi, określanej dalej także w skrócie jako "OKE". Ww. żądanie zostało skierowane do Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi drogą elektroniczną. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądana przez stronę skarżącą informacja wskazana w pkt 7 wniosku z dnia 21 sierpnia 2022 r. stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy kwestii ujętej w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
W sprawie nie budzi także wątpliwości, że Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.
Mając na uwadze powyższe, wniesione przez skarżącego żądanie stanowiło bezspornie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a co do zasady ww. organ miał obowiązek jej udostępnienia.
W sprawie zasadniczą okolicznością jest fakt, że do dnia otrzymania przez organ skargi na bezczynność datowanej na dzień 24 stycznia 2023 r., która wpłynęła do organu dnia 27 stycznia 2023 r., organ nie udzielił wnioskowanej informacji publicznej. Dopiero w odpowiedzi na skargę datowanej na dzień 9 lutego 2023 r. organ wskazał, że pismem z tego samego dnia, czyli z dnia 9 lutego 2023 r. udostępnił skarżącemu informację publiczną we wnioskowanym zakresie (pkt 7 wniosku).
Z powyższych ustaleń wynika więc, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, tenże udostępnił stronie skarżącej wnioskowaną informację publiczną, co zostało przez skarżącego potwierdzone w replice skarżącego na odpowiedź organu na skargę z dnia 17 lutego 2023 r. i jest w sprawie bezsporne. Informacja została więc udostępniona po upływie czternastodniowego terminu na udzielenie informacji publicznej zgodnie z art. 13 u.d.i.p. Ustalenie powyższe ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powyższe oznacza, że na dzień wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ pozostawał w bezczynności. Tenże stan bezczynności organ zniwelował udostępniając stronie skarżącej wnioskowaną informację publiczną. Wskazane okoliczności skutkują uznaniem, że skarga na bezczynność w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej, jest bezprzedmiotowa, bowiem organ udostępnił żądane informacje. Z tego powodu postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe, co uprawnia do umorzenia postępowania w tym zakresie (pkt 2 sentencji wyroku).
Warto przypomnieć, że załatwienie przez organ wniosku strony w toku postępowania sądowego, tj. po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku zbadania, czy bezczynność, której się dopuścił, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1619/18 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13; w Łodzi z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Łd 44/22). Przywołane wyżej poglądy skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje je za własne.
Dokonanie oceny, czy w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, winno nastąpić przez pryzmat regulacji art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który zobowiązuje organ do udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślić należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, czyli bez niepotrzebnego opóźnienia. Po drugie, udostępnienie informacji publicznej nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do organu w dniu 21 sierpnia 2022 r. W dniu 8 września 2022 r. OKE udzieliła żądanych informacji, za wyjątkiem pkt 7 informując, że w tym zakresie będzie wydana decyzja odmowna. Decyzją nr 3 z dnia 9 listopada 2022 r. Dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Dyrektora OKE w Łodzi z dnia 15 września 2022 r. znak. SG.0123.1.1.Sz.2022 jako wydanej z naruszeniem braków formalnych. Pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. Dyrektor OKE w Łodzi przekazał informację w postaci średniego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na danym stanowisku za miesiąc październik 2022 r. W dniu 9 lutego 2023 r. organ wysłał do skarżącego ponownie pismo, w którym podał konkretne wynagrodzenie pracowników na poszczególnych stanowiskach bez podania imienia i nazwiska za miesiąc styczeń 2023 r. czyli ostatni rozliczony miesiąc zgodnie z wnioskiem skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że wnioskowana informacja została stronie udostępniona po wniesieniu skargi w dniu 9 lutego 2023 r., a więc w tym dniu, w którym organ przesłał do WSA w Łodzi skargę wraz z odpowiedzią na tę skargę. Z zestawienia dat wynika, że wniosek skarżącego mimo upływu ponad 6 miesięcy nie został załatwiony w całości. Organ jednak, jak zauważył sam skarżący, nie pozostawał bierny, nie uchylał się całkowicie od obowiązku informacyjnego, lecz pozostawał w błędnym przekonaniu, że podanie informacji o wynagrodzeniach poszczególnych pracowników OKE podlega przepisom RODO i nie może zostać ujawnione. Wobec tego w tym zakresie wydał decyzję nr 1 z dnia 15 września 2022 r., następnie wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją CKE z dnia 9 listopada 2022 r. nr 3. W związku z tym w sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Mając na uwadze podejmowane przez organ działania w czasie od dnia złożenia wniosku przez skarżącego do dnia finalnego udzielania informacji - w ocenie Sądu - bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Termin udostępnienia informacji publicznej został przez organ przekroczony, jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że działanie organu skutkujące udzieleniem żądanej informacji z opóźnieniem należy zakwalifikować jako bezczynność z rażącym naruszeniem prawa.
Należy też podkreślić, że rację ma też skarżący, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się - poza wyjątkami wskazanymi w ustawie - w trybie unormowanym w K.p.a. Z tych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej np. ponagleniem (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2453/16).
Reasumując, Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 sentencji wyroku). W punkcie drugim sentencji wyroku Sąd umorzył postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi. is