II SAB/Łd 14/05

II SAB/Łd 14/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 6 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A. S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec przystąpienia przez J. i W. W. do budowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić adwokat S. A. G. z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych w tym należny podatek od towarów i usług z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
II SAB/Łd 14/05
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, które zostało zakwalifikowane jako skarga na bezczynność, A. S. domagała się ukarania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. za "celową bezczynność i zaniechanie wydania w trybie decyzji" w sprawie niewyrażenia sprzeciwu wobec zamierzeń inwestycyjnych J. i W. małżonków W. polegających na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2, zgłoszonych w dniu 1. września 1998 roku w Oddziale Zamiejscowym w B. Urzędu Rejonowego w S..
W piśmie z dnia 1. września 2004 roku A. S. określiła, iż domaga się wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec zamierzeń inwestycyjnych J. i W. małżonków W. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w odpowiedzi na skargę stwierdził, że jest ona niezasadna i wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż sprawa poprawności zgłoszenia przez W. i J. małżonków W. zamiaru wybudowania budynku gospodarczego na działce o nr ewidencyjnym 1313, przy ulicy A 1 w B., należąca do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, została przez te organy wyjaśniona. Urząd Wojewódzki w S. nie znalazł uchybień w przyjęciu zgłoszenia przez Oddział Zamiejscowy w B. Urzędu Rejonowego w S.. Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nie stwierdził naruszenia prawa budowlanego podczas prowadzonej budowy budynku gospodarczego, na co wskazał w piśmie skierowanym do skarżącej z dnia 28. kwietnia 1999 roku. Organ stwierdził nadto, iż w związku z pismami strony skarżącej, kierowanymi do Starosty Powiatu [...], do Starosty Powiatu w B., do organów nadzoru budowlanego obu instancji, oraz do Wojewody [...], w których kwestionowała okoliczności związane z niewydaniem przez organy sprzeciwu wobec budowy budynku gospodarczego przez J. W. , uzyskiwała ona od tych organów odpowiedzi w postaci pism, a nie - jak wnioskowała skarżąca - decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art.1 par.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w określonych ustawowo wypadkach (art.3 par.2 pkt 8 p.p.s.a.)
Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1 - 4 tejże ustawy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż stawiany przez stronę skarżącą zarzut bezczynności odnosi się do sprawy niewydania przez organ - w formie decyzji administracyjnej - sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru przystąpienia do budowy określonego obiektu budowlanego, a więc tym samym stawiany zarzut objęty jest sądową kontrolą, na mocy przywołanego powyżej przepisu art. 3 par. 2 pkt 8 p.p.s.a..
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par.1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując postępowanie organów administracji doszedł do przekonania, iż jest ono wolne od naruszeń prawa, a tym samym chybiony jest zarzut bezczynność organu.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w określonym terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność stanowi środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej i dlatego może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego w ustawie do załatwienia sprawy. Termin ten określa przepis art. 35 k.p.a.. Ustawa jednocześnie stanowi, iż o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 k.p.a. (maksymalnie 2 miesiące) organ administracji obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 par.1 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 37 par.1 k.p.a. - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wyczerpanie powyższego trybu zaskarżenia pozwala - w myśl przepisu art. 52 par.1 p.p.s.a - na wniesienie skargi do sądu administracyjnego (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 84-7 ).
W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, iż w świetle dokumentów załączonych zarówno przez skarżącą, jak i przez organ - skarżąca złożyła zażalenia w trybie przepisu art. 37 k.p.a., a tym samym wyczerpała tryb postępowania umożliwiający wystąpienie do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność.
Stosownie do treści przepisu art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w przepisie art. 3 par. 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność należało uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 29 ust.1 pkt 1 "a" ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania przez inwestorów zgłoszenia o przystąpieniu do prac budowlanych - pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowych budynków gospodarczych o powierzchni do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Tego typu budowa - w myśl przepisu art. 30 ust.1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy wymagała jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej (art. 82 ust. 1 i 2, oraz art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane). Dalej omawiana ustawa stanowi, iż do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w formie decyzji (art. 30 ust. 2 tejże ustawy). Dokonanie zgłoszenia, o którym mowa wyżej i brak w terminie 30 dni sprzeciwu właściwego organu na rozpoczęcie zamierzonej inwestycji budowlanej stanowi zgodę organu na przystąpienie do realizacji planowanej budowy. Samo milczenie organu jest więc uprawnieniem do rozpoczęcia działania budowlanego przez inwestora. Należy więc stwierdzić, iż ustawa - Prawo budowlane przewiduje formę decyzji jedynie dla sprzeciwu.
Mając na uwadze, iż postępowanie niniejsze dotyczy bezczynności organu administracji publicznej, dla oceny zasadności stawianego przez stronę skarżącą zarzutu wystarczające wydaje się stwierdzenie, iż organem właściwym do ewentualnego wydania decyzji administracyjnej wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru przystąpienia do realizacji inwestycji jest organ administracji architektoniczno - budowlanej, a więc w obecnej strukturze organów administracji publicznej: starosta w I instancji i wojewoda jako organ odwoławczy. W żadnym razie kompetencja do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanej inwestycji nie była i nie jest w gestii organów nadzoru budowlanego, a więc powiatowego i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Zatem skoro skarżąca oczekuje wydania stosownej decyzji o sprzeciwie od jednego z organów nadzoru budowlanego, to pozostaje w błędnym przeświadczeniu co do zakresu jego kompetencji, ale tym samym zupełnie bezzasadnie stawia temuż organowi zarzut niewydania decyzji o sprzeciwie w przewidzianym przez prawo terminie.
Z tego też powodu skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.) W przedmiocie kosztów związanych z nieopłaconą pomocą prawną udzieloną skarżącej z urzędu sąd orzekł w oparciu o przepis par. 18 ust.1 pkt 1 "c" oraz par. 19 i par. 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28. września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika oraz charakter i skomplikowanie zagadnień prawnych występujących w sprawie.