II SAB/Łd 114/25

II SAB/Łd 114/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
659
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 12, art. 35 § 5, art. 36 § 1 i 2, art. 37 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 106 § 3, art. 133, art. 141 § 4, art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, art. 151, art. 190, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 647
Art. 209 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 1592
Art. 9 ust. 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2024 poz 340
Art. 15zss ust. 1
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 875
Art. 46 pkt 20, art. 68 ust. 6 i 7
Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2
Dz.U. 2023 poz 1964
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skarg R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów 1. stwierdza, że bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargi w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. łączną kwotę 1.194 (jeden tysiąc sto dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2021 r. R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, 52 § 1-2, art. 53 § 2b , art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: p.p.s.a., skargę na przewlekłe prowadzenie przez Marszałka Województwa Łódzkiego postępowania w sprawie udzielenia, na wniosek skarżącej z dnia 26 czerwca 2017 r., pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne, zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...], na terenie zakładu obejmującego działki o nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] w Ł.
Zarzucając naruszenie art. 35 § 1-2, § 4 w związku z art. 209 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś.) spółka wnosiła o: 1. uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania organu i zobowiązanie organu do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego; 2. stwierdzenie, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej maksymalnej sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W obszernym uzasadnieniu skargi strona wskazywała na opieszałe, nieefektywne działania organu, w szczególności na rozciągnięcie w czasie kolejnych czynności procesowych, które często sprowadzają się do powielenia żądanych informacji, już przedłożonych do akt sprawy przez skarżącą. W ocenie spółki, długotrwałe prowadzenie postępowania administracyjnego, skutkuje zarówno dużymi stratami finansowymi po stronie skarżącej, wynikającymi z możliwość zawarcia kontraktów związanych z funkcjonowaniem instalacji oraz konieczności utrzymywania gotowej do uruchomienia, niefunkcjonującej instalacji, jak i przynosi ujemne skutki społeczne, których upatrywać należy w ryzyku narażenia mieszkańców na negatywne konsekwencje zdrowotne i epidemiologiczne wynikające z braku możliwości zagospodarowania odpadów oraz likwidacji lub ograniczeniu przez skarżącą wielu miejsc pracy, co niewątpliwie negatywnie wpłynie na sytuację zatrudnionych przez nią pracowników i ich rodzin. Skarżąca wskazywała nadto, na inne pozaprawne okoliczności, odnoszące jej zdaniem się do uprzywilejowanej pozycji jednego z podmiotów działającym na tzw. "łódzkim rynku śmieciowym", które w ocenie spółki mają wpływ na sposób procedowania organu. Powyższe zaś w ocenie pełnomocnika skarżącej czyni zasadnym zawarte w skardze żądania, co do uznania przewlekłego prowadzenia postępowania za rażąco naruszające prawo, jak i co do wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Z akt sprawy wynika, iż wniesienie skargi na przewlekle prowadzenie postępowania poprzedzone zostało ponagleniem skarżącej z dnia 15 kwietnia 2021 r., skierowanym do Ministra Klimatu i Środowiska w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Łódzkiego, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu organ odnosił się do zarzutów i argumentacji skargi, podkreślając, iż na przebieg prowadzonego postępowania w sprawie udzielenie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego mają wpływ działania podejmowane przez skarżąca spółkę.
Skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Łd 112/21.
Z kolei w dniu 27 kwietnia 2021 r. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, 52 § 1-2, art. 53 § 2b , art. 54 § 1, art. 149 § 1, 1a, 1b, § 2 p.p.s.a., skargę na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego.
Zarzucając naruszenie art. 8, art. 12 art. 35 § 1-2, § 4, art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 209 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś.) wnosiła o: 1. uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego, w terminie 30 dni; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej maksymalnej sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej przedstawiał argumentację zbieżną z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu skargi z dnia 19 kwietnia 2021 r. na przewlekle prowadzenie postępowania. Wniesienie skargi na bezczynność organu poprzedzone zostało ponagleniem skarżącej z dnia 23 kwietnia 2021 r., skierowanym do Ministra Klimatu i Środowiska w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Łódzkiego, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu organ odnosił się do zarzutów i argumentacji skargi, podkreślając, iż na przebieg prowadzonego postępowania w sprawie udzielenie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego mają wpływ działania podejmowane przez skarżąca spółkę.
Skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Łd 126/21.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Łd 112/21 sprawy o sygn. akt II SAB/Łd 112/21 i o sygn. akt II SAB/Łd 126/21 połączone zostały do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a.
Z istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych wynika, iż wskutek rozpatrzenia wniosku spółki z dnia 27 czerwca 2017 r., Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 31 lipca 2018 r., nr RŚVI.7222.195.2017.KK udzielił skarżącej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę (instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne), zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...], na terenie zakładu obejmującego działki o nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] w Ł.
W następstwie rozpatrzenia odwołań uczestników postępowania – Stowarzyszenia N. z siedzibą w Ł. oraz Stowarzyszenia Ł. w Ł., Minister Środowiska decyzją z dnia 19 grudnia 2018 r., nr DZŚ-III.285.146.1.2018.MT uchylił w/w decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Od powyższej decyzji spółka wywiodła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 219/19 uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2018 r.
Następnie Minister Środowiska ostateczną decyzją z dnia 12 września 2019 r., nr DZŚ-III.285.37.2019.MT uchylił w całości decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 lipca 2018 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia organ przywołał przepis art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579), nowelizujący przepis art. 9 ust. 1 z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592), zgodnie z którym do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, przy czym w przypadku postępowań toczących się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przed organem odwoławczym, organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy zwrócone zostały Marszałkowi Województwa Łódzkiego w dniu 9 października 2019 r.
Istotną dla sprawy pozostaje również ta okoliczność, iż skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia skarżącej przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego były dwukrotnie przedmiotem oceny sądu administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Łd 112/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi 1. zobowiązał Marszałka Województwa Łódzkiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzył Marszałkowi Województwa Łódzkiego grzywnę w wysokości 4000 (cztery tysiące) złotych; 4. przyznał od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. sumę pieniężną w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych; 5. zasądził od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 307/22, uznając za zasadny zarzut kasacyjny, co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
W uzasadnieniu NSA w pierwszej kolejności wskazał, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów, a co za tym idzie niezbędnym jest dokonanie rozróżnienia między bezczynnością, a przewlekłością postępowania. NSA podkreślił, że zgodnie z ustawową definicją "bezczynność" to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Natomiast przez pojęcie "przewlekłości" rozumie się prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stąd też, pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8-9 oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych - niezałatwienia sprawy w terminie. W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Natomiast pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.
Wobec powyższego Sąd I instancji zobowiązany był do wskazania, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które działania organu miały w jego ocenie charakter bezczynności, a które przewlekłości, a nadto określić, które z powyższych miały charakter rażącego naruszenia prawa. Temu obowiązkowi Sąd I instancji nie zadośćuczynił. W konsekwencji NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie zrealizował wymogu czytelnego i logicznie spójnego skonstruowania uzasadnienia wyroku, w istocie bowiem uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wprowadza wymaganego rozróżnienia między bezczynnością, a przewlekłością postępowania. Ponadto, w rozważaniach prawnych, powtarzając zasadniczo stan faktyczny przedstawiony w pierwszej części uzasadnienia, Sąd I instancji jedynie lakonicznie stwierdził, że w jego ocenie, chociaż niewątpliwie sprawę należy zakwalifikować jako skomplikowaną i stanowiącą przypadek związania organu przepisem szczególnym wyznaczającym mu sześciomiesięczny termin na jej załatwienie (art. 209 ust. 2 p.o.ś.), to uznać należało, że organ pozostaje w bezczynności (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) i przewlekle prowadzi postępowanie (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie jest jednak możliwe skontrolowanie procesu myślowego, który doprowadził Sąd I instancji do powyższego wniosku, gdyż argumenty przedstawione na jego uzasadnienie są enigmatyczne i niejasne w stopniu uniemożliwiającym poznanie racji i argumentów, którymi kierował się Sąd I instancji. Oznacza to, że uzasadnienie nie realizuje funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie wyroku. Niejasność stanowiska Sądu I instancji jest tym większa, że jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceniając, że przewlekłość postępowania i będącą jego konsekwencją bezczynność noszą cechy rażącego naruszenia prawa, Sąd I instancji przedstawił rozważania natury ogólnej, które nie zostały jednak w żaden sposób powiązane z okolicznościami niniejszej sprawy. W istocie zatem uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadza się do gołosłownego stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie, a naruszenia te miały charakter rażący.
W wyniku ponownego rozpoznania skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 75/24 stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1); umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (pkt 2); wymierzył Marszałkowi Województwa Łódzkiego grzywnę w wysokości 4.000 (cztery tysiące) złotych (pkt 3); przyznał od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. sumę pieniężną w wysokości 6.000 (sześć tysięcy) złotych (pkt 4); zasądził od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt. 5).
Orzeczone w pkt 2 wyroku z dnia 29 sierpnia 2024 r. umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu nastąpiło w związku z udzieleniem skarżącej, decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr ŚRIII.7222.1.2021.MM pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne, zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...], na terenie zakładu obejmującego działki o nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] w Ł.
Od powyższego wyroku w zakresie jego pkt 1 oraz 3-5 skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Marszałek Województwa Łódzkiego.
Wyrokiem z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 2883/24 Naczelny Sąd Administracyjny uznając za zasadny zarzut kasacji, co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w części obejmującej pkt 1,3,4,5 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Uzasadniając wydane orzeczenie NSA wskazał na wstępie, że kontrolowany wyrok Sądu I instancji został wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek kasacyjnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 307/22. Stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd też, oceniając zasadność zarzutu skargi kasacyjnej, co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należało mieć na względzie także, a właściwie przede wszystkim, wzorzec prawidłowego uzasadnienia nakreślony w w/w wiążącym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2024 r, w którym wyeksponowano różnicę między bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania i zarazem podkreślono, że Sąd I instancji zobowiązany był wskazać w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które działania organu miały w jego ocenie charakter bezczynności, a które przewlekłości oraz określić, które działania organu Sąd I instancji ocenia jako bezczynność rażąco naruszającą prawo, a które działania organu Sąd I instancji ocenia jako przewlekłość rażąco naruszającą prawo.
Mając powyższe na uwadze NSA odnosząc się do stwierdzonej przez Sąd I instancji bezczynności organu, której przypisał charakter rażącego naruszenia prawa, wskazał, że kluczowe znaczenie dla tej kwestii ma precyzyjne ustalenie, w którym dniu upłynął termin załatwienia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku takiego ustalenia nie zawiera. Sąd I instancji wprawdzie wskazał na termin szczególny wynikający z art. 209 ust. 2 p.o.ś. (6 miesięcy), miał też na względzie art. 35 § 5 k.p.a. (w tym kontekście nawiązał do zawieszenia postępowania oraz przepisów związanych z Covid-19), jednakże nie sformułował stanowiska co do tego, z jakim dniem ów termin upłynął. To zaś w okolicznościach niniejszej sprawy jest istotne i nieoczywiste właśnie z uwagi na dyspozycję wspomnianego art. 35 § 5 k.p.a., w świetle której do biegu terminu załatwienia sprawy nie wlicza się nie tylko okresu zawieszenia postępowania, ale także – w szczególności – terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W tej sytuacji nie sposób zrekonstruować przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji, uznając, że doszło do bezczynności i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tym bardziej, że dalsze rozważania Sądu I instancji są już zrelatywizowane zasadniczo tylko do przewlekłego prowadzenia postępowania. W tym zaś zakresie Sąd I instancji ograniczył się do enumeratywnego przytoczenia szeregu okoliczności, które w ocenie NSA, zważywszy na specyfikę i stopień skomplikowania sprawy, a także na charakter, zakres i liczbę czynności procesowych podejmowanych przez organ nie są reprezentatywne i nie dają obrazu kontrolowanego postępowania administracyjnego. Okoliczności te nie są miarodajne dla oceny, czy postępowanie było prowadzone przewlekle, a tym bardziej nie są miarodajne dla oceny, czy doszło w tym zakresie do rażącego naruszenia prawa. Sformułowane przez Sąd I instancji wnioski, w szczególności wniosek, że "podejmowane przez organ czynności wielokrotnie miały charakter pozorny i opieszały" nie wynikają z analizy poczynionych ustaleń. Ponadto, zdaniem NSA Sąd I instancji nie odniósł się szerzej ani nie zweryfikował argumentacji i twierdzeń organu, w świetle których istotny wpływ na przebieg postępowania miały działania strony, polegające m.in. na wielokrotnych i daleko idących modyfikacjach wniosku, obejmujących różne aspekty technologii, gospodarki odpadami, emisji hałasu, gospodarki ściekowej, emisji zanieczyszczeń do powietrza. Modyfikacje te, wedle twierdzeń organu, wymagały każdorazowo szczegółowej oceny, a ponadto implikowały konieczność ponowienia czynności organów współdziałających. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonał analizy akt administracyjnych pod tym kątem. Jednocześnie w ocenie NSA wątpliwości budzić może ogólne stwierdzenie Sądu I instancji, iż "po dniu 1 września 2018 r. nie dochodziło do znaczącej zmiany stanu prawnego", skoro organ w sprezentowanej przez siebie argumentacji powołuje się na pięć zmian w aktach normatywnych, które w ocenie organu skutkowały obowiązkiem kierowania do strony kolejnych wezwań o uzupełnienie wniosku. Dotyczy to: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r. poz. 1839; rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie wysokości stawek zabezpieczenia roszczeń, Dz. U. z 2019 r. poz. 256; rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów, Dz. U. z 2020 r. poz. 1742; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów Dz. U. z 2020 r. poz. 296; ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2021 r. poz. 784. W ocenie NSA kwestia w/w zmian normatywnych i ich wpływu na bieg postępowania, wymaga wyjaśnienia i pogłębionej analizy. Z uwagi na zasadność zarzutu kasacyjnego, co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej na obecnym etapie postępowania, w ocenie NSA byłoby przedwczesne.
W dniu 30 września 2025 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki popierał wywiedzione skargi oraz zawarte w nich wnioski, za wyjątkiem zgłoszonego żądania zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na udzielone spółce, decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 kwietnia 2022 r., pozwolenia zintegrowanego. W przedłożonym do akt sprawy piśmie procesowym z dnia 30 września 2025 r. stanowiącym załącznik do protokołu skarżącej, pełnomocnik wskazywał na chronologiczny przebieg postępowania, podkreślając w szczególności niczym nie uzasadnione działania organu, które świadczą zarówno o przewlekłym prowadzeniu postępowania, jak i o bezczynności organu. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja pozostaje zbieżna z dotychczas prezentowanym stanowiskiem strony skarżącej. Odnosząc się do podnoszonych przez pełnomocnika organu zmian znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa tak krajowego jak i wspólnotowego podkreślał, iż część z tych zmian wprowadzono już w roku 2018, co oznacza, iż organ miał wystarczająco dużo czasu na dostosowanie niezbędnych procedur. Co więcej, w ocenie spółki przedstawiona przez nią dokumentacja odpowiadała wymogom znowelizowanych przepisów. Pełnomocnik skarżącej spółki wnosił nadto o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z przedłożonych wydruków artykułów prasowych i kierowanych w toku postępowania interpelacji o podjęcie interwencji do Wojewody Łódzkiego, posła na Sejm RP oraz radnych Sejmiku Województwa Łódzkiego na okoliczność wykazania przewlekłego prowadzenia postępowania i bezczynności organu.
Obecni na rozprawie pełnomocnicy organu administracji, w osobach ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika oraz Naczelnika Wydziału Pozwoleń Zintegrowanych w Departamencie Klimatu i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi – K.K., wnosili o oddalenie skarg. W przedłożonym do akt sprawy piśmie procesowym organu z dnia 30 września 2025 r. stanowiącym załącznik do protokołu, profesjonalny pełnomocnik organu wskazywał na dokonywane zmiany obowiązujących przepisów prawa tak krajowego, jak i wspólnotowego, jakie miały miejsce w okresie od złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego do daty jego wydania, które w jego ocenie pozostają istotne dla rozważanej kwestii, co do zasadności przypisywanej organowi bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Podkreślał, iż z uwagi na zmianę stanu prawnego, po uchyleniu przez Ministra Środowiska, decyzją z dnia 19 września 2019 r., pierwotnie udzielonego spółce pozwolenia zintegrowanego, przedmiotem ponownego procedowania organu był de facto nowy, całkowicie odmienny od pierwotnego wniosek, wymagający przedłożenia przez spółkę kompletnej bardzo obszernej dokumentacji i obligujący organ do oceny jej zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W szczególności pełnomocnik akcentował nowelizowane regulacje ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie obowiązku dostosowań wydanych pozwoleń zintegrowanych do wymagań konkluzji BAT (art. 215 ustawy), podkreślając, iż nawet sam ustawodawca wskazuje, że rozsądnym terminem, w jakim można oczekiwać analizy treści pozwolenia zintegrowanego oraz sporządzenia wniosku o dostosowanie pozwolenia z uwzględnieniem konkluzji BAT, wynosi niemal 18 miesięcy, nie wspominając o 4 letnim terminie na samo dostosowanie instalacji. Stąd też, określony w art. 209 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska 6 miesięczny termin na wydanie pozwolenia, nie uwzględnia dokonywanych nowelizacji prawa, wprowadzających dodatkowe wymogi, co skutkuje, iż dochowanie w/w terminu jest praktycznie nierealne. W ocenie pełnomocnika kompletny pod względem formalnym wniosek skarżąca złożyła dopiero w dniu 21 kwietnia 2021 r., co mając na uwadze datę wydania decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 kwietnia 2022 r. udzielającego stronie wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego, prowadzi do wniosku, że sprawa została rozpatrzona w przewidzianym prawem 6 miesięcznym terminie. Dalej pełnomocnik organu wskazywał na podejmowane po dniu 21 kwietnia 2021 r. czynności procesowe, wypełniające znamiona z art. 35 § 5 k.p.a., związane z działaniami spółki polegającymi na uzupełnianiu i modyfikacji wniosku (w zakresie opisanym w piśmie), jak również wynikające z ciążących na organie obowiązków uzyskania niezbędnych opinii, uzgodnień, czy też wreszcie z konieczności realizacji uprawnień procesowych przysługujących zarówno skarżącej, jak i uczestnikom prowadzonego postępowania. W ocenie pełnomocnika organu wskazywane okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do stawianych organowi zarzutów bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Przedstawiana w piśmie argumentacja pozostaje zbieżna z dotychczas prezentowaną argumentacją organu, zarówno na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Pełnomocnik organu w osobie K.K. przyłączał się do stanowiska profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 430 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skarg R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia, na wniosek skarżącej spółki z dnia 26 czerwca 2017 r., pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne, zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...], na terenie zakładu obejmującego działki o nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] w Ł.
Zaznaczenia wymaga, że wnioskowane przez skarżącą pozwolenie zintegrowane zostało jej udzielone decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego 12 kwietnia 2022 r., nr ŚRIII.7222.1.2021.MM. Niemniej jednak z uwagi na fakt, iż decyzja powyższa podjęta została już po wniesieniu przez spółkę przedmiotowych skarg na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, okoliczność ta wpływała jedynie na zasadność umorzenia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowania sądowoadminsitracyjnego w zakresie żądania spółki, co do zobowiązania organu do podjęcia aktu, o czym orzeczono prawomocnym w tym zakresie pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 75/24.
Istotnym dla sprawy pozostaje także ta okoliczność, że wniesione przez spółkę skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia skarżącej wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego, były przedmiotem dwukrotnej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, zakończonej prawomocnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 307/22 oraz z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 2883/24, uchylającymi wyroki Sądu I instancji i przekazującymi sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Dalej mając na uwadze przedmiot wniesionych przez skarżącą skarg, przypomnieć należy, że jak wynika z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a., z bezczynnością organu mamy do czynienia w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Natomiast z przewlekłością organu, zdefiniowaną w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., mamy do czynienia w przypadku, gdy postępowanie jest prowadzone przez organ dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionych skarg podkreślenia na wstępie wymaga, iż Sąd rozpoznający niniejszą skargę ma na uwadze, że wniosek skarżącej spółki o udzielenie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego, inicjujący postępowanie w sprawie, został złożony w dniu 26 czerwca 2017 r. W wyniku rozpatrzenia zgłoszonego przez spółkę żądania, Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 31 lipca 2018 r. udzielił wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego. Od powyższej decyzji, w przewidzianym prawem terminie odwołanie wnieśli uczestnicy postępowania. Z uwagi na dokonaną w toku postępowania między instancyjnego nowelizację obowiązującego stanu prawnego, wprowadzoną ustawą dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, w tym również brzmienia art. 9 ust. 1-2 z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, w/w decyzja z mocy prawa podlegała uchyleniu, a sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia, o czym orzeczono ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia 12 września 2019 r.
Stąd też w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotowe skargi, mając na uwadze, że uchylenie pierwotnie wydanej decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 lipca 2018 r. nastąpiło z przyczyn niezależnych zarówno od skarżącej spółki, jak i od procedującego w sprawie organu, okres począwszy od dnia złożenia wniosku o udzielenie wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego (26 czerwca 2017 r.) do dnia zwrotu Marszałkowi Województwa Łódzkiego akt sprawy celem ponownego rozpatrzenia sprawy (9 październik 2019 r.), nie powinien być brany pod uwagę, przy ocenie zasadności stawianych organowi zarzutów bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.
Dalej przechodząc do oceny zasadności zarzucanej organowi bezczynności wskazać należy, że zgodnie art. 209 ust. 2 z dnia 27 kwietnia 2001 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 647) – dalej: p.o.ś., jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej zmianie, wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku; przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Przepis art. 35 § 5 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu bieg w/w 6 miesięcznego terminu do rozpoznania wniosku skarżącej, rozpoczął swój bieg w dniu 9 października 2019 r. (w dniu zwrotu akt sprawy do organu) i co do zasady upływał z dniem 9 kwietnia 2020 r. Na bieg powyższego terminu wpływ miało:
1. postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 13 listopada 2019 r. o zawieszeniu prowadzonego postępowania, na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 poz. 1592), na okres 6 miesięcy; termin zawieszenia, co do zasady upływał w dniu 13 maja 2020 r.;
2. art. 15 zzs ust. 1 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 764) zawieszający bieg terminów procesowych i ustawowych w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (54 dni);
Uwzględniając powyższe okresy uznać należy, że okres zawieszenia postępowania, na podstawie w/w postanowienia Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 13 listopada 2019 r., zakończył swój bieg z dniem 6 lipca 2020 r. Niezależnie od tego, że formalne podjęcie zawieszonego postępowania nastąpiło postanowieniem Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 25 września 2020 r.
Stąd też, w ocenie Sądu upływ 6 miesięcznego terminu do załatwienia wniosku skarżącej upływał z dniem 2 grudnia 2020 r. (9 kwietnia 2020 r. + 149 dni zawieszonych liczonych od dnia 7 lipca 2020 r.). Pozwolenie zintegrowane wydane zostało dopiero w dniu 12 kwietnia 2022 r. To zaś bezspornie wskazuje, że wniosek skarżącej nie został rozpatrzony w przewidzianym prawem terminie, co uzasadnia stawiany organowi zarzut bezczynności. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby organ informował skarżącą, w trybie określonym w art. 36 § 1 lub § 2 k.p.a., o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, wyznaczając jednocześnie nowy termin rozpatrzenia wniosku.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie podziela argumentacji pełnomocnika organu, co do rozpoczęcia biegu 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 209 ust. 2 p.o.ś. z dniem 21 kwietnia 2021 r., postrzeganego przez pełnomocnika organu postrzega jako datę złożenia kompletnego, pod względem formalnym wniosku. Podkreślenia wymaga bowiem, że powoływanie się przez organ administracyjny, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów, które to braki uniemożliwiają nadanie pismu dalszego biegu. Nie może natomiast zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji – przed którym inicjowane jest postępowanie – uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem ustalenia faktyczne determinujące wydanie decyzji o określonej treści są przeprowadzane na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2024 r., II GSK 1905/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zgodnie z art. 12 k.p.a., organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazany przepis normuje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym możliwym czasie. Na podstawie powyższego należy uznać, że biorąc pod uwagę 6-miesięczny termin na wydanie pozwolenia zintegrowanego, organ powinien zaplanować prowadzenie postępowania w taki sposób, aby załatwić daną sprawę w przewidzianym ustawowo terminie. Dotyczy to także zakreślania przedsiębiorcy odpowiednich terminów na uzupełnienie braków formalnych lub przedstawienie dokumentów lub informacji w ramach prowadzonego postępowania dowodowego w sposób, który z jednej strony zagwarantuje przedsiębiorcy możliwość zorganizowania tych informacji lub dokumentów, ale także w sposób, który zagwarantuje organowi załatwienie sprawy w określonym ustawowo terminie (por. Gruszecki Krzysztof, Prawo ochrony środowiska. Komentarz do art. 209, wyd. VII, LEX/el).
Za zasadny w ocenie Sądu uznać również należało zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania.
W tym zakresie wskazać należy, iż przeprowadzona przez Sad analiza przedłożonych wraz ze skargami akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, iż po otrzymaniu, w dniu 9 października 2019 dokumentacji sprawy, pierwszą czynnością procesową organu było wystąpienie w dniu 25 października 2019 r. do Ministra Środowiska o wyjaśnienie, czy składane przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego dodatkowe materiały dowodowe i wyjaśnienia stanowiły następstwo pism tego organu do niej kierowanych oraz o ich przesłanie. Wezwanie powyższe wystosowano w sytuacji, gdy wszystkie materiały sprawy pozostające w dyspozycji Ministra Środowiska, wskazywane w piśmie spółki z dnia 14 października 2019 r., zostały przekazane do organu już w dacie 9 października 2019 r., co potwierdza załączone do akt sprawy pismo Ministra Środowiska z dnia 5 listopada 2019 r.
Kolejną czynnością procesową było wystosowanie do pełnomocnika spółki wezwania z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie uzupełnienia wniosku o: 1. szczegółowy opis metodologii wyliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń na podstawie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. oraz ustawy o odpadach; 2. zaświadczenie o niekaralności posiadacza odpadów za przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary; 3. oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; 4. oświadczenie, że w stosunku do: posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł; 5. tekst jednolity wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniający zmiany w przepisach prawa, w szczególności: ustawę zmieniającą z dnia 19 lipca 2019 r., ustawę zmieniającą z dnia 20 lipca 2018 r. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 6. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego i udzielenie wyjaśnień, czy względem tej decyzji toczą się postępowania sądowoadministracyjne; 7. ustosunkowanie się do kwestii, czy przedsięwzięcie będące przedmiotem wniosku należy, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. W piśmie tym organ administracji zwrócił się także do strony skarżącej o jednoznaczne wskazanie pełnomocników do jej reprezentowania oraz pełnomocnika do doręczeń. Jednocześnie postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. organ administracji działając na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, zawiesił na okres 6 miesięcy postępowanie w sprawie.
Odpowiedź spółki na wezwanie z dnia 13 listopada 2019 r. wpłynęła do organu w dniu 6 grudnia 2019 r.
Następnie pismem z dnia 5 lutego 2020 r. organ poinformował stronę, że nie przedłożyła wszystkich wymaganych prawem załączników wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z wezwaniem z dnia 13 listopada 2019 r. Organ wskazał, że z udzielonej przez spółkę odpowiedzi wynika, iż do przedłożonego operatu przeciwpożarowego sporządzony został aneks, którego brak w aktach sprawy. Z uwagi na powyższe spółka wezwana została powyższego do przedłożenia przedmiotowego aneksu wraz z postanowieniem komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Organ wezwał także do jednoznacznego wyjaśnienia kwestii udzielonych przez spółkę pełnomocnictw do jej reprezentowania, w tym do przedłożenia aktualnych pełnomocnictw dla wskazanych w piśmie spółki z dnia 4 grudnia 2019 r. – K. S. oraz A.K.
Odpowiedź spółki na powyższe wezwanie wpłynęła do organu w dniu 12 marca 2020 r.
W kolejnym wezwaniu z dnia 25 maja 2020 r. organ administracji ponownie poinformował spółkę, iż nie złożyła wszystkich wymaganych prawem załączników, wskazanych w wezwaniu z dnia 13 listopada 2019 r. Z uwagi na powyższe strona wezwana została do przedłożenia: 1. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w formie wymaganej art. 76a § 2 k.p.a. oraz wyjaśnienia, z jakich powodów do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego przedłożono dwie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji (wraz ze zmianami, jeżeli zostały one wprowadzone) w formie wymaganej art. 76a § 2 k.p.a.; 3. oświadczeń, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy: w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; oświadczenie, że w stosunku do: posiadacza odpadów będącego osobą prawną, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł., z zastrzeżeniem, że dotyczy to kar nałożonych decyzją ostateczną wydaną po 4 września 2018 r.; 4. dokumentów potwierdzające posiadanie tytułu prawnego, o którym mowa w art. 42 ust. 4a ustawy o odpadach, do wszystkich działek gruntu objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego w formie wymaganej art. 76a § 2 k.p.a.; 5. uzupełnienia operatu przeciwpożarowego, o którym mowa w postanowieniu Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia 4 marca 2020 r., to jest o operat przeciwpożarowy z 21 stycznia 2020 r. i stosowne wyjaśnienia strony z dnia 2 marca 2020 r.; 6. wyjaśnienie rozbieżności w zakresie treści operatu przeciwpożarowego w zakresie i sposobie magazynowania odpadów poza budynkami; 7. szczegółowego opisu metodologii wyliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń na podstawie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie wysokości stawek zabezpieczenia roszczeń; 8. odniesienie się w opisie metodyki wyliczenia wysokości zabezpieczenia roszczeń, a także w opisie magazynowania do prawidłowego ustalenia największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie zarówno w obiekcie niekubaturowym, np. na placu magazynowym, jak i do magazynowania odpadów wewnątrz budynku. Wymaga to uwzględnienia: rodzajów odpadów, sposobu magazynowania oraz wielkości powierzchni placu. Należy przyporządkować do miejsc magazynowania odpadów pojemności magazynowe wynikające z rodzaju magazynowanych odpadów i sposobu ich magazynowania oraz z uwzględnieniem bezpieczeństwa magazynowania tych odpadów, aspektów związanych z załadunkiem lub rozładunkiem np. kontenerów, kwestii transportowych. Należy także wyjaśnić, w jaki sposób, w kontekście wspólnych miejsc magazynowania odpadów pochodzących z różnych procesów (przetwarzanie, zbieranie, wytwarzanie) nadzorowana będzie oznaczalność odpadów w powiązaniu z danym procesem, przy czym procesy te objęte są obecnie różnymi pozwoleniami/zezwoleniami. W kwestii objęcia powiązanych procesów (zbieranie, przetwarzanie, wytwarzanie) prowadzonych w ramach jednego zakładu dwiema odrębnymi decyzjami należy odnieść się do zasadności objęcia działalności jednym zezwoleniem. Z uwagi na złożone wnioski o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów oraz o zmianę pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla przetwarzania odpadów, którego warunki docelowo uwzględnione mają być w pozwoleniu zintegrowanym, konieczne będzie dokonanie zabezpieczenia roszczeń w tej samej wysokości i dla tych samych miejsc magazynowania w odniesieniu do każdego z wniosków złożonych w organie. Kwestie związane z magazynowaniem odpadów i zabezpieczeniem roszczeń należy szczegółowo opisać w powiązaniu z operatem przeciwpożarowym oraz wnioskami z dnia 4 marca 2020 r. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 20 stycznia 2015 r., znak: DSS-OŚR.-IV-6221.51.2014 w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla przetwarzania odpadów i z dnia 4 marca 2020 r. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 4 sierpnia 2015 r., znak: DSS-OŚR.-IV-6233.27.2015 w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Jednocześnie organ administracji wskazał, że zgodnie z wezwaniem z 13 listopada 2019 r. należy w przypadku zamiaru powoływania się na przedłożone już do akt sprawy załączniki jednoznacznie potwierdzić ich aktualność (po uprzedniej analizie ich adekwatności do zmian stanu faktycznego i prawnego) m. in. w kontekście: zmian prawnych (zmian ustaw), aktualności zawartych umów (czy dołączone do wniosku umowy są aktualne), aktualności wydanych decyzji (czy decyzje, na które powołuje się wnioskodawca we wniosku, są aktualne, czy nie dokonano ich zmian, czy nie stwierdzono nieważności decyzji). W przypadku badań lub pomiarów organ administracji wezwał stronę do przedłożenia adekwatnych dokumentów charakteryzujących stan obecny (np. pomiary jakości ścieków). Organ administracji wskazał również, że w tekście jednolitym wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z listopada 2019 r. nie wyjaśniono kwestii aktualności i adekwatności załączonych do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego załączników. Należy jednoznacznie wskazać dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z listopada 2019 r., które przedłożone zostały na wcześniejszych etapach postępowania lub je przedłożyć oraz przedłożyć dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie prawnym (zgodnie z art. 184 ust. 4 pkt 1 p.o.ś.) w formie wymaganej art. 76a § 2 k.p.a.
Odpowiedź spółki na powyższe wezwanie nastąpiło przy piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r.
Następnie postanowieniem z dnia 25 września 2020 r. Marszałek Województwa Łódzkiego podjął zawieszone w dniu 13 listopada 2019 r. postępowanie.
W kolejnym piśmie, datowanym na dzień 21 grudnia 2020 r. organ administracji ponownie poinformował spółkę, iż nie przedłożyła wszystkich wymaganych prawem załączników o wydanie pozwolenia zintegrowanego, wskazywanych w pismach z dnia 13 listopada 2019 r. i z dnia 25 maja 2020 r. w zakresie: 1. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oryginale lub w formie wymaganej art. 76a § 2 k.p.a.; 2. ostatecznych decyzji z 30 stycznia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z 10 maja 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wskazał dodatkowo, że w związku z nowymi informacjami zawartymi w piśmie spółki z dnia 10 lipca 2020 r. dotyczącymi proponowanej kwoty zabezpieczenia roszczeń oraz sposobu jej wyliczania, niezbędnym jest wskazanie podstawy dopuszczalności wyliczenia dla instalacji wskazanej kwoty w oparciu o § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. Organ zakwestionował nadto stanowisko spółki, co do braku konieczności przedłożenia umowy dzierżawy w formie aktu notarialnego odnośnie do znajdujących się na terenie parkingu i warsztatów jasko niepowiązanych z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Zdaniem organu, zgodnie ze złożonym wariantem organizacyjnym, warsztaty stanowią niejako dział utrzymania ruchu zakładu produkcyjnego i stanowią miejsce prowadzenia działalności związanej z utrzymaniem w sprawności instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów i miejscem wytwarzania oraz magazynowania wytworzonych tam odpadów. W umowie wskazuje się masę i rodzaje odpadów, które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na tej nieruchomości. Jednocześnie organ wezwał spółkę do przedłożenia złożonych dotychczas uzupełnień wniosku w wersji elektronicznej.
Odpowiedź spółki na powyższe wezwanie wpłynęła do organu w dniu 1 lutego 2021 r.
Kolejnym wezwaniem z dnia 19 marca 2021 r., organ administracji ponownie wezwał skarżącą, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, do złożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oryginale lub w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a.; do jednoznacznego określenia informacji o tytule prawnym do instalacji (art. 184 ust. 2 pkt 3 p.o.ś.) oraz do jednoznacznego wskazanie nieruchomości na których realizowane jest gospodarowanie odpadami (art. 41b ustawy o odpadach). Organ wskazał nadto na brak ostatecznej decyzji z 30 stycznia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaznaczając, iż przedłożone przez spółkę pismo Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r. informujące, że w/w decyzja stała się ostateczna z dniem 11 marca 1997 r., nie stanowi zaświadczenia organu właściwego do wydania decyzji, której to decyzji zaświadczenie o ostateczności ma dotyczyć. Organ wskazał dodatkowo na konieczność jednoznacznego wyjaśnienia, czy nieruchomości wskazywane przez wnioskodawcę stanowią integralną część całego zakładu oraz instalacji do przetwarzania odpadów, a więc czy na nich prowadzony będzie proces przetwarzania odpadów, przy czym nieruchomość należy rozumieć zgodnie z art. 46 k.c.
Odpowiedź spółki na powyższe wezwanie wpłynęła do organu w dniu 21 kwietnia 2021 r.
Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy w dniu 19 marca 2021 r. organ zwrócił się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi o przeprowadzenie kontroli w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, w tym miejsc magazynowania odpadów, których dotyczy wniosek skarżącej oraz o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 183c ust. 3 p.o.ś. i art. 41a ust. 3a ustawy o odpadach. Postanowieniem z dnia 27 maja 2021 r. (doręczonym organowi w dniu 7 czerwca 2021 r.) Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej.
Kolejnym pismem z dnia 2 lipca 2021 r., doprecyzowanym na żądanie skarżącej pismem z dnia 27 lipca 2021 r., organ administracji wezwał spółkę do przedłożenia, w zakreślonym terminie, wyjaśnień w następującym zakresie: 1. sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku poprzez jednoznaczne i spójne z wnioskiem wskazanie o jakiej treści pozwolenia zintegrowanego wnosi obecnie wnioskodawca; 2. odniesienia się do zgodności magazynowania odpadów z wymaganiami w tym zakresie ustanowionymi rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 11 października 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów; 3. uzupełnienia w zakresie wytwarzanych i przetwarzanych odpadów o informacje wymagane w art. 184 ust. 2 pkt 16 p.o.ś. - proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości emisji oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów; 4. skorygowania wyliczonego zabezpieczenie roszczeń poprzez jego ponowne przeliczenie z zastosowaniem odpowiednich stawek określonych zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r.; 5. oddziaływania instalacji na klimat akustyczny; 6. gospodarki odpadami; 7. gospodarki wodno-ściekowej; 8. oddziaływania instalacji na powietrze atmosferyczne; 9. informacji przedstawionych we wniosku w tabeli 3.2 dotyczącej oceny spełniania wymagań konkluzji BAT; 10. streszczenia wniosku sporządzonego w języku niespecjalistycznym, o którym mowa w art. 184 ust. 4 pkt 3 p.o.ś. uwzględniającego zmiany wprowadzone w uzupełnieniach i na skutek tego wezwania; 11. opisu zmian zachodzących w instalacji do mechanicznego przetwarzania odpadów (sortowni) na przestrzeni lat w kontekście ich kwalifikacji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie organ administracji stwierdził, że jeżeli w toku postępowania wyjaśniającego, zostanie potwierdzony obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączenie jej do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego będzie stanowiło wymóg formalny, bez spełnienia którego nie będzie możliwe dalsze merytoryczne rozpatrywanie sprawy.
Wyjaśnienia spółki w powyższym zakresie wpłynęły do organu w dniu 12 października 2021 r.
Następnie pismem z dnia 19 listopada 2021 r., organ wskazując na nowe informacje przedstawione w piśmie spółki z dnia 8 października 2021 r. oraz brak uwzględnienia, w udzielonej odpowiedzi, wszystkich kwestii wskazywanych w wezwaniu z dnia 2 lipca 2021 r., organ ponownie wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie: 1) zweryfikowania proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 13b ustawy o odpadach, w tym usunięcia rozbieżności dotyczących przyjętych stawek i zastosowanych podstaw prawnych z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie wysokości stawek zabezpieczenia roszczeń, wyjaśnienia dlaczego odpady o kodach: 19 12 02, 19 12 03 nie uznano za odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, wyliczenia stawki zgodnie ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia w sprawie zabezpieczenia; 2) uzupełnienia zakresu wniosku dotyczącego oddziaływania na klimat akustyczny w związku z wprowadzeniem nowego elementu instalacji - tunelu technologicznego, w tym przedstawienia mapy poglądowej instalacji obrazującej lokalizację tunelu logistycznego i tunelu technologicznego, wyjaśnienia czy oba tunele stanowią odrębne przestrzenie/pomieszczenia, w jaki sposób są oddzielone i zweryfikowania pod tym kątem opisu instalacji; 3) wyjaśnienia zasadności kierowania na część mechaniczną instalacji MBP odpadów jednorodnych takich jak: opony, odpady kuchenne, odpadowa papa i odpadów ulegających biodegradacji wraz ze wskazaniem rodzaju odpadów, powstających w wyniku przetwarzania ww. odpadów jednorodnych oraz uzupełnienia przedłożonych we wniosku schematów technologicznych, poprzez wskazanie wszystkich kodów odpadów kierowanych do poszczególnych procesów przetwarzania; 4) w zakresie gospodarki wodno-ściekowej wezwano do uzupełnienia informacji dotyczących spełnienia wymagań konkluzji BAT, w tym spełnienia techniki BAT 3 (odnoszącej się do ustanowienia wykazów strumieni ścieków oraz określenia ich parametrów i składu) oraz techniki BAT 7 (odnoszącej się do monitorowania emisji do wody) oraz wskazania w jaki sposób ścieki z miejsca magazynowania odpadów tj. placu magazynowego, będą odprowadzane do miejsca pobierania próbek jakości ścieków tj. studni kanalizacyjnej przy dyspozytorni; 5) uzupełnienia informacji dotyczących oddziaływania instalacji na powietrze atmosferyczne, w tym przedstawienia uzasadnienia do wnioskowanych do ujęcia w pozwoleniu zintegrowanym dopuszczalnych wielkości emisji gazów i pyłów do atmosfery uwzględniających technologiczne uwarunkowania przedmiotowej instalacji, wyjaśnienia wielkości przepływu gazów oraz ilości pracujących urządzeń pomocniczych/maszyn na terenie wnioskowanej instalacji, usunięcia rozbieżności dot. przyjętych do obliczeń danych oraz uzupełnienia informacji odnoszących się do spełnienia techniki BAT 8 (monitorowania emisji zorganizowanych do powietrza); 6) uzupełnienia informacji dotyczących spełnienia BAT 11 (monitorowania rocznego zużycia wody, energii i surowców, a także rocznego wytwarzania pozostałości i ścieków).
Odpowiedź spółki na powyższe wezwanie wpłynęła do organu w dniu 7 grudnia 2021 r.
Ponadto jak wynika z akt sprawy, realizując zasadę udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, w dniu 3 grudnia 2021 r. Marszałek Województwa Łódzkiego zarządził o umieszczeniu, na stronie internetowej BIP UMWŁ oraz tablicy ogłoszeń urzędu, obwieszczenia o prowadzonym postępowaniu w okresie od dnia 8 grudnia 2021 r. do dnia 7 stycznia 2022 r., informując o możliwości zapoznania się z dokumentacja oraz składania uwagi wniosków. Jednocześnie zwrócił się do Prezydenta Miasta Łodzi o wywieszenie w/w obwieszczenia. Następnie w dniu [...] grudnia 2021 r. organ zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośbą o przeprowadzenie kontroli, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (pozytywne zaopiniowanie wniosku nastąpiło postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r.) oraz do Prezydenta Miasta Łodzi o zaopiniowanie wniosku w zakresie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (pozytywne zaopiniowanie wniosku nastąpiło pismem z dnia [...] grudnia 2021 r.). W dniu 12 stycznia 2022 r. organ wezwał spółkę do wyjaśnienia czy podtrzymuje wniosek z dnia [...] kwietnia 2020 r. o nadanie decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że w przypadku odpowiedzi pozytywnej niezbędnym jest przedstawienie informacji dotyczących wyjątkowo ważnego interesu strony. Odpowiedzi w tym zakresie spółka udzieliła pismem z dnia [...] lutego 2022 r. Następnie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2022 r. organ określił dla strony, formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń w postaci gwarancji bankowej na kwotę 2 993 800 zł. Projekt gwarancji bankowej, stanowiącej zabezpieczenie roszczeń spółka przekazała w dniu [...] lutego 2022 r. Właściwa gwarancja bankowa została przedłożona do akt przy piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. W dniu 7 marca 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego realizując ustawowy obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony postępowania o zebraniu materiałów i dowodów w prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następnie decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r. udzielił skarżącej wnioskowanego pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne.
W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawioną powyżej chronologię podejmowanych przez organ czynności procesowych, uprawnionym jest twierdzenie, iż prowadzone przez organ postępowanie, w sprawie udzielenia skarżącej przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego, nosi znamiona przewlekłości. Za powyższym stwierdzeniem, zdaniem Sądu przemawiają w szczególności znaczne odstępy czasu pomiędzy kolejno podejmowanymi czynnościami procesowymi przez organ, w szczególności w okresie od października 2019 r. do grudnia 2021 r., które jak wynika z akt sprawy trwały od 3 do 5 miesięcy. Mimo, co wymaga podkreślenia, że reakcja spółki na kierowane do niej wezwania, uwzględniając czas doręczenia korespondencji, nie przekraczała zazwyczaj jednego miesiąca. Wyjątek stanowiła jedynie odpowiedź na wezwanie organu z dnia 2 lipca 2021 r., udzielona przez spółkę przy piśmie z dnia [...] października 2021 r., co zostało jednak uprzednio poprzedzone, pozytywnie rozpatrzonym wnioskiem skarżącej o przedłużenie zakreślonego w wezwaniu terminu. Na uwagę Sądu zwraca wynikający z akt administracyjnych tryb procedowania w sprawie, który charakteryzuje się tym, że w zasadzie każde pismo procesowe, tak organu, jak i skarżącej spółki, niezależnie od jego treści, było przedmiotem, kierowanych przez pracownika organu wniosków do Departamentu Prawno-Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi celem wydania opinii prawnej, czy też akceptacji. W tym miejscu wskazać również należy na praktykę organu, który wzywał skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów (np. ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; umów dzierżawy terenu), a po ich otrzymaniu występował dopiero o udzielenie opinii prawnej odnośnie, co do prawnych wymogów, jakie winny spełniać żądane dokumenty, czy też o zakres informacji, jaką powinny zawierać. To zaś skutkowało koniecznością ponownego wzywania spółki do przedłożenia określonej dokumentacji. Znamienny zdaniem Sądu, dla oceny sprawności prowadzonego przesz organ postępowania jest kierowany do Departamentu Organizacyjno-Prawnego wniosek z dnia [...] grudnia 2020 r. o zajęcie stanowiska, co do tego, czy żądanie spółki o udzielenie przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego podlega rozpatrzeniu w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., czy też w terminie określonym w art. 209 ust. 2 p.o.ś. oraz od jakiej daty należy liczyć bieg terminu do załatwienia sprawy. Sąd nie kwestionuje zasadności, czy też uprawnienia przeprowadzania konsultacji w ramach komórek organizacyjnych organu administracji, niemniej jednak w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że taki sposób procedowania niewątpliwie wpłynął na czas rozpatrzenia zgłoszonego przez spółkę żądania. Wyraźnego zaznaczenia wymaga, że Sąd nie neguje niewątpliwie skomplikowanego charakteru sprawy, jak i dokonywanych, co pozostaje bezspornie, modyfikacji wniosku przez samą spółkę, w zakresie jego merytorycznej części, co wymagało przeprowadzenia oceny całej dokumentacji pod względem spójności. Podkreślić jednak należy, że duża część dokumentacji, do której przedłożenia wzywano skarżącą, stanowiła załączniki do wniosku, których ocena poprawność, zdaniem Sądu nie wymagała tak długich okresów czasu, w tym spójności z dokumentacją wniosku, czy też zasięgania opinii biura prawnego. Natomiast, co do dokumentacji wymagającej pogłębionej analizy organu, skutkującej przedłużeniem terminu rozpatrzenia sprawy, raz jeszcze podkreślić należy, że w takiej sytuacji organowi przysługiwało nie tylko prawo, ale i obowiązek skorzystania z regulacji przewidzianych w art. 36 § 1-2 k.p.a.
Zauważyć również należy, iż pomimo skomplikowanego charakteru postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego, wolą ustawodawcy wskazany w art. 209 ust. 2 p.o.ś. termin załatwienia sprawy w tym przedmiocie, określono na 6 miesięcy. Stąd też bez wpływu na wynik sprawy pozostaje argumentacja pełnomocnika organu, prezentowana zarówno w złożonym do akt sprawy "głosie do protokołu" z dnia [...] września 2025 r., jak i na wcześniejszym etapie postępowania, zgodnie z którą, z uwagi na nowelizację znajdujących zastosowanie w sprawie zarówno przepisów prawa wspólnotowego, jak i krajowego, w tym ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie obowiązku dostosowań wydanych pozwoleń zintegrowanych do wymagań konkluzji BAT, jak i wynikające z powyższego realne terminy dostosowania udzielonych pozwoleń zintegrowanych z uwzględnieniem konkluzji BAT oraz dostosowania instancji (odpowiednio 18 miesięcy, 4 lata), dotrzymanie 6 miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, wprowadzonego, jak podkreśla pełnomocnik na długo przed w/w nowelizacjami, jest praktycznie niewykonalne, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Na marginesie zaznaczenia wymaga, że prezentowana w powyższym zakresie argumentacja pełnomocnika organu odnosi się do dostosowania pozwoleń zintegrowanych już udzielonych, pozostających w obrocie prawnym, przedmiotem skargi jest natomiast bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia zintegrowanego.
Sąd ma również na uwadze dokonane po dniu 1 września 2018 r. zmiany prawne w zakresie powoływanych przez pełnomocnika organu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839); rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie wysokości stawek zabezpieczenia roszczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 256); rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1742); rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 296); ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 784). Podkreślić jednak należy, że zarówno zmiany przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i większość z powoływanych przez pełnomocnika w/w organu aktów prawnych weszło w życie bądź to jeszcze przed przekazaniem organowi akt sprawy przez Ministra Środowiska, co jak wcześniej wskazano nastąpiło w dniu [...] października 2019 r., bądź też w początkowym biegu terminu do załatwienia sprawy, czy też w okresie jego zawieszenia, w którym jak wynika z akt sprawy organ prowadził czynności zmierzające do uzyskania od spółki niezbędnej dokumentacji. Powyższe, w ocenie Sądu czyni zasadnym twierdzenie strony skarżącej, iż organ posiadał odpowiednią ilość czasu, aby dostosować niezbędne procedury do znowelizowanych przepisów prawa.
Sąd zważył okoliczność wskazywaną przez organ w postaci wystąpienia stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii oraz ich wpływu na terminy załatwiania spraw. Faktem jest, że od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia 20 marca 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 491). 31 marca 2020 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) - dalej: ustawa COVID-19, dodano art. 15 zzs. Ustęp 1 tego artykułu stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie powołany przepis stanowił, że w okresie o którym mowa w ust. 1, przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się (art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy COVID-19). Dodatkowo w art. 15zzs ust. 11 ustawy COVID-19 ustawodawca zastrzegł, że zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Powołany wyżej przepis art. 15zzs ustawy COVID-19 został uchylony 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od 24 maja 2020 r. (art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875 z późn. zm.). Wyłączenie stosowania przepisów wymienionych w art. 15zzs ust. 10 ustawy COVID-19 w istocie sprowadzało się do wyłączenia obowiązku podejmowania przez organy czynności w terminach określonych prawem, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, a faktycznie w czasie obowiązywania tego przepisu, czyli od 31 marca do 23 maja 2020 r. Zatem art. 15zzs ust. 11 ustawy COVID-19, stwierdzający niestosowanie przepisów o przewlekłości, nie może być odnoszony do przewlekłości, która zaistniała poza okresem określonym w art. 15zzs ust. 1 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2021 r. o sygn. akt II GSK 399/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zarzut przewlekłości dotyczy okresu od 9 października 2019 r. a więc przed okresem wskazanym w art. 15zzs ust. 1 ustawy COVID-19 oraz po tym okresie.
W tym miejscu wskazać również należy, uwzględniając argumentację pełnomocnika organu, że niewątpliwie epidemia związana z wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) miała wpływ na funkcjonowanie instytucji publicznych, w tym organów administracji publicznej, w szczególności w początkowym okresie, kiedy nie wypracowano jeszcze doraźnych procedur funkcjonowania w okresie pandemii, zabezpieczających bezpieczeństwo sanitarne obywateli. Niemniej jednak Sąd prezentuje pogląd, że właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zdań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Rolą kierownika każdej jednostki jest takie zorganizowanie pracy by nawet w okresach dużej absencji pracowników, niezależnie z jakich przyczyn wynikającej, dana jednostka systematycznie i efektywnie działała. Powyższe odnosi się także do okresu epidemii COVID-19, która wręcz wymusiła reorganizację i dostosowanie warunków pracy między innymi urzędów do istniejącej ówcześnie sytuacji sanitarnej, co było niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania Państwa.
Odnosząc się natomiast do zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącej, na rozprawie w dniu 30 września 2025 r., wniosku dowodowego dotyczącego przeprowadzenia dowodów z artykułów prasowych, interpelacji o podjęcie interwencji kierowanych do Wojewody Łódzkiego, posła na Sejm RP i radnych Sejmiku Województwa Łódzkiego, na okoliczność zasadności wniesionych skarg należy wskazać, że stosownie do treści art. 133 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Powyższe warunki w rozpoznawanej sprawie nie występują. Przedłożone przez pełnomocnika skarżącej wydruki artykułów prasowych nie mogą stanowić podstawy wyrokowania przez Sąd, a co więcej, zawarte w nich publikacje odnoszące się do tzw. "wojny śmieciowej" w Łodzi, pozostają w ocenie Sądu okolicznością pozaprawną. Odnosząc się natomiast, do przedłożonych kopii kierowanych przez spółkę interpelacji o podjęcie interwencji kierowanych do Wojewody Łódzkiego, posła na Sejm RP i radnych Sejmiku Województwa Łódzkiego wskazać należy, iż znajdują się one w aktach administracyjnych przesłanych z niniejszymi skargami, niemniej jednak pozostają one bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Reasumując, mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentację, Sąd uznając wniesione skargi za zasadne stwierdził, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., że Marszałek Województwa Łódzkiego dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 i pkt 2 wyroku).
Wskazać, w tym miejscu należy, że ustawodawca nie zdefiniował przyjętego w art. 149 § 1a p.p.s.a. pojęcia rażącego naruszenia prawa, pozostawiając rozstrzygnięcie w powyższym zakresie uznaniu sądu, które winno opierać się o zasady logiki, doświadczenia życiowego i zawodowego, celu przepisu, jak i przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejsze skargi w pełni podziela, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest zatem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Dokonując oceny, czy naruszenie prawa ma rażący charakter, nie można poprzestać wyłącznie na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania, przede wszystkim wynikające z przepisów prawa materialnego obowiązki organu, które implikują podejmowanie czynności dla merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Zatem orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 4 czerwca 2019 r. , II OSK 3374/18; z 17 maja 2019 r., akt I OSK 2171/17, z 2 września 2025 r., III OSK 710/25; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanych sprawach, pomimo stwierdzonej bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego, Sąd oceniając charakter powyższych naruszeń, uwzględnił zarówno zmiany obowiązujących przepisów prawa znajdujące zastosowanie w sprawie, jak i wynikające z akt sprawy okoliczności, co do dokonywanych przez skarżącą, w dość znacznym zakresie, merytorycznych zmian zgłoszonego pierwotnie wniosku, co wymagało dokonania oceny przedkładanej dokumentacji pod kątem jej spójności z całością dokumentacji oraz zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
Powyższe stanowisko Sądu znajduje także zastosowanie do zgłoszonych przez skarżącą spółkę, na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a. żądań, co do wymierzenia organowi grzywny w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyznania od organu na rzecz skarżącej maksymalnej sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 7 p.p.s.a. Tym samym Sąd nie podzielił obszernej argumentacji pełnomocnika skarżącej spółki, prezentowanej w tym zakresie w złożonym w dniu 30 września 2025 r. głosie do protokołu. Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku).
W przedmiocie zasądzonych od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kosztów postępowania, w łącznej kwocie 1.194 zł, na którą składają się: kwota 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi na bezczynność organu, kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi na bezczynność organu, kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w sprawie ze skargi na bezczynność organu, kwota 100 zł. tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ; kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst. jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).