II SAB/Łd 113/23

II SAB/Łd 113/23 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6481
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1524
art. 2 pkt 12, art. 7, art. 39 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 503
art. 67a ust. 1-3, art. 67b
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 214
art. 3 pkt 11, art. 9
Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 40
art. 101a
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 par. 2 pkt 1-9, art. 3 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 119 pkt 4, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 7 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2024 roku sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowanego w dniu 8 listopada 2023 roku, pod pozycją [...].
Uzasadnienie
M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego.
Skarżąca wskazała, że działając na podstawie art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40; powoływanej dalej jako: "u.s.g."), oraz w związku z art. 5 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1524; powoływanej dalej jako: "u.o.d."), a także biorąc pod uwagę złożony do Wójta Gminy K. wniosek z dnia 10 sierpnia 2023 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oraz otrzymaną dnia 24 sierpnia 2023 r. odpowiedź Wójta Gminy K. (tj. pismo znak [...]) na ten wniosek, wnosi skargę na niewykonanie przez Wójta Gminy K. oraz pozostawanie w bezczynności co do wykonania nakazanych prawem czynności w zakresie obowiązków: tworzenia, podpisywania i udostępniania w usługach sieciowych - a tym samym udostępnienia do ponownego, nieograniczonego i bezpłatnego wykorzystywania danych otwartych obowiązkowo tworzonych przez ten organ, w postaci prawidłowo utworzonych, podpisanych cyfrowo i prawidłowo, bezpłatnie i bezwarunkowo udostępnianych danych przestrzennych dotyczących obowiązujących i projektowanych aktów planowania przestrzennego Gminy K..
Jednocześnie skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 9 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej (powoływanej dalej jako: "u.i.i.p.") oraz art 67a ust. 1 i art. 67c ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.") poprzez niewykonanie swoich obowiązków określonych tymi przepisami - tj. nieutworzenie i nieudostępnienie w prowadzonej przez siebie infrastrukturze informacji przestrzennej (tj. w bezpłatnych, ogólnodostępnych usługach sieciowych) wymaganych przepisami zbiorów i danych przestrzennych dla aktów planowania przestrzennego w Gminie K. - co uniemożliwia ich ponowne wykorzystywanie - a także pozostawanie w bezczynności co do wykonania tych obowiązków, mimo pisma skierowanego w tej sprawie (oraz odpowiedzi Wójta Gminy K., z której wynika potwierdzenie jej stanowiska w sprawie),
2. naruszenie § 3 ust. 7 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (powoływanego dalej jako: "r.z.d.p.") poprzez nieutworzenie lub nieudostępnienie w prowadzonych przez siebie usługach sieciowych danych przestrzennych w wymaganym tymi przepisami zakresie, w tym dotyczącym dołączenia do każdej ich wersji cyfrowego podpisu Wójta Gminy K. (co nie pozwala na ocenę ich autentyczności i integralności),
3. naruszenie art. 5 i art. 39 ustawy o danych otwartych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez uniemożliwienie realizacji przysługującego stronie skarżącej prawa podmiotowego do ponownego wykorzystywania ww. informacji sektora publicznego w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej - zarówno poprzez niezamieszczenie ww. danych przestrzennych w usługach sieciowych, jak i poprzez odmowę ich przekazania (po uprzednim doprowadzeniu materiałów, które posiada Wójt Gminy K. do stanu zgodnego z prawem) w odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek,
4. naruszenie § 11 ust. 1 pkt 17 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 7 ust. 1 pkt 15 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - poprzez nieutworzenie i nieopublikowanie podpisanych wszystkich wersji danych przestrzennych dla projektów planów miejscowych i studium Gminy K..
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:
1. zobowiązanie Wójta Gminy K. do wykonania jego obowiązków określonych prawem - polegających na utworzeniu, podpisaniu i bezpłatnym, bezwarunkowym udostępnieniu (w ogólnodostępnych usługach sieciowych, prowadzonych przez Gminę K. zgodnie z przepisami o infrastrukturze informacji przestrzennej) prawidłowych danych przestrzennych dla wszystkich aktów planowania przestrzennego obowiązujących oraz sporządzanych w Gminie K.,
2. stwierdzenie, że Wójt Gminy K. dopuścił się bezczynności polegającej na tym, że mimo upływu określonego prawem terminu na utworzenie i zamieszczenie w usługach sieciowych danych przestrzennych (do 31 października 2022 r. dla aktów planowania przestrzennego obowiązujących już w Gminie K. oraz do 30 dni od dnia utworzenia danych przestrzennych dla nowych aktów i ich projektów) nie wykonał - co najmniej do dnia wniesienia niniejszej skargi - tych określonych prawem obowiązków,
3. stwierdzenie, że Wójt Gminy K. naruszył prawo podmiotowe strony skarżącej polegające na możliwości ponownego wykorzystywania otwartych danych, przyznane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego i potwierdzone wdrażającymi tę dyrektywę przepisami ustawy o danych otwartych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego,
4. stwierdzenie, że sposób, w jaki Gmina K. udostępnia w Internecie dane i materiały dotyczące swoich aktów planowania przestrzennego, nie jest prawidłowym sposobem utworzenia i udostępnienia danych przestrzennych, jakiego wymagają obowiązujące przepisy - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz przepisy wykonawcze do tych ustaw, w tym rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego,
5. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiot obejmuje m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (PKD 68.10.Z), działalność związaną z oprogramowaniem (PKD 62.01.Z), pozostałą działalność usługową w zakresie technologii informatycznych i komputerowych (PKD 62.09.Z), działalność w zakresie architektury (PKD 71.11.Z). Jedną ze świadczonych usług jest udostępnianie klientom informacji dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego w Polsce oraz ofert transakcji na rynku nieruchomości. Usługi te są dostępne online m.in. pod wskazanym adresem.
W tym celu – jak podniosła skarżąca - ponownie wykorzystuje otwarte dane, wytworzone i opublikowane przez sektor publiczny. Są to przede wszystkim dane przestrzenne wytwarzane przez gminy, dotyczące gminnych aktów planowania przestrzennego (planów miejscowych oraz studiów gmin). Mają one istotne znaczenie dla transakcji na rynku nieruchomości, m.in. dlatego, że treść aktów planowania przestrzennego (zwłaszcza planów miejscowych jako aktów prawa miejscowego) kształtuje atrakcyjność inwestycyjną nieruchomości.
Skarżąca wskazała, że wykorzystywanie przez nią otwartych danych bazuje na ich pobieraniu z usług sieciowych prowadzonych przez gminy na podstawie art. 5 u.i.i.p oraz art. 67a-67c u.p.z.p. Jeżeli określonych danych nie ma dostępnych publicznie, mimo że przepisy wymagają ich opublikowania, do konkretnej gminy występuje z wnioskiem opartym o art. 39 u.o.d. Jednocześnie dodała, że do Wójta Gminy K. wystąpiła 10 sierpnia 2023 r. i 24 sierpnia 2023 r. otrzymała odpowiedź.
W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że z wykonywanego wielokrotnego sprawdzenia informacji opublikowanych w Internecie przez Gminę K., a także z odpowiedzi otrzymanej od Wójta Gminy K., wynika że Gmina K. nie wykonuje swoich obowiązków określonych prawem w zakresie publikowania podpisanych danych przestrzennych. W tym stanie rzeczy skarga jest konieczna i uzasadniona.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 5 u.o.d., każdemu przysługuje prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego udostępnianych systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego lub przekazanych na wniosek o ponowne wykorzystywane. Odwołując się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżąca wyjaśniła, że jest to publiczne prawo podmiotowe, które gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu, którym jest osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej korzyści. Sięga ono zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej, leżące u podłoża prawa do informacji publicznej. Prawo to podlega ochronie na gruncie u.o.d. oraz w postępowaniu administracyjnym wszczynanym na wniosek podmiotu zainteresowanego, w trybie przepisów u.o.d. (rozdział 9).
W dalszej kolejności skarżąca wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą, która polega na ponownym wykorzystywaniu otwartych danych udostępnianych przez gminy. Dane te są użyteczne gospodarczo i są to informacje sektora publicznego. Taką pewność daje wyłącznie posługiwanie się danymi podpisanymi cyfrowo przez gminę. Jednocześnie gminy są zobowiązane do tego, aby każda wytworzona przez nie wersja danych przestrzennych była podpisana cyfrowo. Skarżąca dodała przy tym, że jest bezpośrednio zainteresowana korzystaniem z prawidłowo wytworzonych samorządowych danych przestrzennych - których prawny standard, w tym obowiązek cyfrowego podpisania każdej ich wersji, jest jasno określony przepisami i z powodzeniem pozyskuje je z wielu gmin w Polsce.
Następnie strona skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z art. 5 u.o.d. w przypadku, gdy informacje nie są udostępniane w systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego (a tak powinno być, jak zostało to wskazane wyżej oraz uzasadnione w jej piśmie z dnia 10 sierpnia 2023 r.), uprawniony ma prawo do ich otrzymania na wniosek. Pismo w tej sprawie, oparte o art. 39 u.o.d., złożyła do Wójta Gminy K. i w odpowiedzi 24 sierpnia 2023 r. uzyskała stanowisko, że zdaniem organu, zapewnia on dostęp do wnioskowanych informacji sektora publicznego, tj. do danych przestrzennych dla aktów planowania przestrzennego, w tym dla aktów w toku prowadzonej procedury planistycznej, poprzez bieżącą aktualizacje Geoportalu Gminy K.. Geoportal nie zawiera jednak cyfrowo podpisanych danych przestrzennych, ani ich kompletnego zestawu dla każdego aktu planowania przestrzennego, do czego zobowiązana jest każda gmina w Polsce i co jasno wynika z przepisów prawa.
W dalszych motywach skarżąca podniosła, że skarga jest oparta na art.101a u.s.g., zgodnie z którym, jej podstawą może być niewykonanie przez organ gminy czynności nakazanych prawem, tj. nieopublikowanie w usłudze sieciowej takich danych przestrzennych dotyczących aktów planowania przestrzennego Gminy K., które spełniają wymogi określone obowiązującymi przepisami.
Skarżąca wyjaśniła również, że nie kwestionuje prowadzenia przez gminę usługi online pod nazwą "System Informacji Przestrzennej Gminy K.", ale jednak nie zawiera ona takich danych przestrzennych, jakich publikowania wymagają art. 67a-67c u.p.z.p. i które zostały precyzyjnie opisane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto - zdaniem skarżącej - brak ich podpisania (czego wymaga § 6 rozporządzenia) uniemożliwia ich ponowne wykorzystywanie na podstawie przepisów o danych otwartych. Nie ma bowiem żadnego sposobu, aby zweryfikować ich autentyczność (czy są to dane wytworzone przez gminę) oraz prawidłowość (w tym np. datę wytworzenia lub zmiany). Co, w ocenie skarżącej, pozbawia je użyteczności i wartości oraz nie pozwala na zrealizowanie interesu strony skarżącej i uprawnień do ich wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej.
Końcowo skarżąca wskazała, że zarzuty skargi dotyczą tego, że mimo upływu terminów na wytworzenie i opublikowanie podpisanych cyfrowo danych przestrzennych (do dnia 31 października 2022 r. dla dotychczasowych planów miejscowych i studium gminy oraz w terminie 30 dni od dnia wytworzenia danych przestrzennych dla nowych aktów) Gmina K. nie wykonała swojego ustawowego obowiązku. Materiały zamieszczone na stronie internetowej pod nazwą "System Informacji Przestrzennej Gminy K.", nie są bowiem podpisanymi danymi przestrzennymi. Nie mogą być uznane za dane otwarte, o jakie wnosiła na podstawie art. 39 u.o.d. i jakie zamierza przetwarzać w ramach działalności gospodarczej zgodnie z przysługującymi uprawnieniami.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wójta Gminy K. wniosła o odrzucenie skargi, a w sytuacji gdyby Sąd nie podzielił argumentacji organu co do istnienia przesłanki odrzucenia, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania.
Pełnomocnik organu, wnosząc o odrzucenie skargi, podniosła, że podlega ona odrzuceniu ze względu na treść art. 58 § 1 pkt 1, z mocy którego, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie niniejszej, bowiem nie dotyczy ona żadnej ze spraw, które zgodnie z art. 3 § 2-3 p.p.s.a. należałyby do spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów tej ustawy.
Ponadto pełnomocnik organu wyjaśniła, że obowiązek polegający na utworzeniu, prowadzeniu i udostępnianiu zbiorów danych przestrzennych ma charakter ogólny usługi powszechnej (usługi społeczeństwa informacyjnego), której realizacja jest bezwnioskowa i niezwiązana z wykonywaniem przez organ jakiejkolwiek - spośród wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. - władczej formy działania administracji publicznej, z których niewykonaniem lub przewlekłością postępowania w ich przedmiocie mogłaby wiązać się skarga na bezczynność organu.
Jednocześnie pełnomocnik organu wskazała, że dla lepszego zobrazowania uwarunkowań prawnych, z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej przez zbiór danych przestrzennych, o którym mowa w skardze, rozumie się rozpoznawalny ze względu na wspólne cechy zestaw danych przestrzennych, natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 przywołanej ustawy przez dane przestrzenne rozumie się dane odnoszące się bezpośrednio lub pośrednio do określonego położenia lub obszaru geograficznego. Opisane metadanymi zbiory danych przestrzennych oraz dotyczące ich usługi, środki techniczne, procesy i procedury, które są stosowane i udostępniane przede wszystkim przez współtworzące infrastrukturę informacji przestrzennej właściwe do tego organy, stanowią tzw. infrastrukturę informacji przestrzennej w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej, której zasady tworzenia oraz użytkowania określa rzeczona ustawa. Tak rozumiana infrastruktura obejmuje zbiory danych przestrzennych odnoszące się do terytorium RP lub z nim powiązane, występujące w postaci elektronicznej, należące co najmniej do jednego z tematów danych przestrzennych określonych w załączniku do ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej (zgodnie z treścią rozdziału 3 pkt 4 tego załącznika tematem takim jest zagospodarowanie przestrzenne) oraz utrzymywane przez organ administracji lub w jego imieniu, które zgodnie z jego zadaniami publicznymi są tworzone, aktualizowane i udostępniane, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r, poz. 782), zobowiązano organy właściwe do sporządzania projektów aktów takich jak: plany zagospodarowania przestrzennego województwa, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, miejscowe plany odbudowy i miejscowe plany rewitalizacji, do tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów danych przestrzennych. Obowiązek ten sformułowano w art. 67a ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowo dodanym rozdziale 5a zatytułowanym "Zbiory danych przestrzennych", w którym uregulowano zasady tworzenia, prowadzenia, aktualizacji i udostępniania zbiorów danych przestrzennych. W myśl art. 67a ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dane przestrzenne tworzone dla ww. aktów, obejmować mają co najmniej:
- lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem w postaci wektorowej w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych;
- atrybuty zawierające informacje o akcie;
- część graficzną aktu w postaci cyfrowej reprezentacji z nadaną georeferencją w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych. Sposób tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów uwzględniający zakres informacyjny, strukturę, format i rozdzielczość przestrzenną danych gromadzonych w zbiorach oraz zakres informacyjny i strukturę metadanych infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania przestrzennego, został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1916).
W ocenie pełnomocnik organu, na podstawie przywołanych przepisów prawa dobrze widoczne jest to, że po stronie organu na gruncie tych regulacji nie sposób doszukać się jakichkolwiek działań władczych, czy też obowiązku prowadzenia postępowania, których mógłby dotyczyć zarzut bezczynności. Dotyczy to nie tylko bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ale i bezczynności, której dotyczy art. 101 a w związku z art. 101 u.s.g., które strona skarżąca przywołuje w petitum skargi jako podstawę swojego działania. Zdaniem pełnomocnik organu, w przedmiotowej sprawie, organ, wykonując obowiązki z zakresu udostępniania danych przestrzennych wynikające z przytoczonych wyżej przepisów, nie wydaje uchwał lub zarządzeń w sprawie z zakresu administracji publicznej, które mogłyby naruszyć interes strony skarżącej (art. 101 u.s.g.), tym bardziej w zakresie dokonywania takich czynności nie pozostaje bezczynny i nie można też uznać, że organ w tym zakresie podejmuje jakiekolwiek czynności prawne lub faktyczne, naruszając prawa osób trzecich, czy nie wykonuje czynności nakazanych prawem (art. 101a ust. 1 u.s.g.).
Pełnomocnik organu wyjaśniła również, że organ wykonuje obowiązki nałożone przez niego w przywołanych przepisach za pośrednictwem Geoportalu Gminy K. dostępnego pod wskazanym linkiem. Zdaniem pełnomocnik organu, ww. Geoportal spełnia wymogi określone przez prawo, choć - jak można wywnioskować ze skargi - nie spełnia indywidualnych oczekiwań, ponieważ strona skarżąca preferowałaby, aby dane, o jakich wyżej mowa, były - jak to określa - "podpisane cyfrowo przez gminę", co w przeświadczeniu strony skarżącej, podnosiłoby walor wiarygodności tychże danych udostępnianych przez nią w ramach ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego w jej własnych zasobach informacyjnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W dalszych wyjaśnieniach pełnomocnik organu wskazała, że czynności z zakresu udostępniania informacji przestrzennej podejmowane przez organ nie są skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata (w tym do skarżącej). Obowiązek organu ma charakter ogólny i nie odpowiada mu uprawnienie niepowiązanych z nim organizacyjnie podmiotów do żądania opublikowania określonych informacji bądź też zmiany sposobu publikacji informacji już udostępnionych, dlatego też brak jego realizacji przez organ nie może być przedmiotem skutecznego żądania stwierdzenia bezczynności.
Wnosząc o odrzucenie skargi pełnomocnik organu podniosła także, że sprawy podobnych żądań wnoszonych w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), a dotyczących właśnie wprowadzenia zmian w sposobie świadczenia usług danych przestrzennych w zakresie utworzenia, prowadzenia i udostępnianiu zbiorów danych przestrzennych oraz zarzucanej bezczynności w tym przedmiocie były w ostatnim czasie rozstrzygane w licznych postępowaniach przed sądami administracyjnymi, które kończyły się odrzuceniem skarg z powodów, jakie przywołane zostały w przeprowadzonej wyżej argumentacji.
W ocenie pełnomocnika organu, niezależnie od powyższego, skarga zasługuje na odrzucenie również na gruncie przepisów ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, ponieważ formułowane w swej istocie żądania nie stanowią żądania przekazania informacji sektora publicznego na wniosek, o którym mowa w art. 39 ust. 1 lub 2 u.o.d. Zarzut bezczynności wobec organu – zdaniem pełnomocnik organu - to w istocie wyraz niezadowolenia strony skarżącej z niewprowadzenia dodatkowych właściwości informacji przestrzennych w ramach prowadzonego przez organ systemu usług danych przestrzennych oraz polemika z organem dotycząca sposobu zapewniania przez niego dostępu do zasobów tego systemu w oparciu o treść art. 9 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej.
Pełnomocnik organu wyjaśniła również, że w analizowanym przypadku organ - Wójt Gminy K. informacje, których skarga dotyczy, udostępnia na zasadach i w trybie określonych przepisami prawa, które na mocy art. 7 ust. 1 u.o.d. powinny być przestrzegane przy ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Stanowi on bowiem, że przepisy u.o.d. nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego. Takie zasady i tryb dostępu określają właśnie przywołane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawa o infrastrukturze informacji przestrzennej, które w analizowanym zakresie nie przewidują żadnych uprawnień indywidualnych pozwalających osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej na ingerencję w sposób i zakres prezentowanych informacji. Tym samym i na gruncie przepisów u.o.d. przedmiotowa sprawa nie ma indywidualnego charakteru. Nadto w ocenie pełnomocnik organu, znaczenia nie ma w tym przypadku także i to, że strona skarżąca złożyła uprzednio wspominany przez siebie wniosek o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, ponieważ przedmiotowa skarga jedynie nawiązuje do rzeczonego wniosku, głównie dla zaakcentowania, że i w nim strona skarżąca postulowała zmianę sposobu prezentowanych przez organ informacji przestrzennych poprzez uzupełnienie ich cyfrowym podpisem Wójta, który to jednak postulat nie został spełniony, co m.in. stanowi asumpt do wystąpienia ze skargą w tym postępowaniu.
Pełnomocnik organu podkreślił, że wniosek ten został rozpatrzony przez organ zgodnie z przepisami u.o.d., a sposób jego rozpatrzenia był przedmiotem analizy przez Ministra Cyfryzacji na skutek odwołania złożonego przez stronę skarżącą, które postanowieniem z dnia 12 października 2023 r., Minister uznał za niedopuszczalne.
W dalszej kolejności pełnomocnik organu podniosła, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na brak po stronie skarżącej interesu prawnego w jej wniesieniu i jako taka powinna być oddalona. Pełnomocnik organu zwróciła przy tym uwagę, że w przypadku skarżącej brak jest jakiejkolwiek sprawy administracyjnej w przywołanym znaczeniu. Brak także uprawnienia określonego przepisami prawa materialnego lub procesowego, które przyznawałyby stronie skarżącej prawo do żądania od Sądu zobowiązania organu do podjęcia działań, jakich żąda strona skarżąca w pkt 1 na str. 3 skargi. Podobnie zachodzi brak podstaw dla żądania stwierdzenia przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności, naruszył prawo podmiotowe skarżącej oraz nieprawidłowo udostępnia dane przestrzenne, czego strona skarżąca żąda w pkt. 2-4 na str. 3-4 skargi.
Zdaniem pełnomocnika organu, nie nosi cechy naruszania interesu prawnego skarżącej sposób rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2023 r., który to pozostaje w ścisłym powiązaniu z treścią tego wniosku. Jednocześnie pełnomocnik organu podkreśliła, że ze sposobu sformułowania wniosku wynikało, iż jego przedmiotem były dwa alternatywne żądania: pierwsze z nich dotyczyło tzw. stałego dostępu, realizowanego na podstawie art. 39 ust. 2 u.o.d., drugie obejmowało żądanie przekazania opisanych we wniosku danych za pomocą poczty email i - zgodnie z zamysłem wyrażonym przez wnioskodawcę - miało być zrealizowane w przypadku, gdyby adresat wniosku nie udostępnił żądanych danych przez uruchomienie żądanych przez wnioskodawcę usług sieciowych. Zgodnie z tak sformułowanymi żądaniami na skutek rozpatrzenia wniosku organ odpowiednio zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 u.o.d. oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 u.o.d., odpowiedział na każde z wysuniętych przez skarżącą żądań dostępowych - zgodnie z prawem, ale w sposób inny niż był przez nią oczekiwany.
Nadto pełnomocnik organu wyjaśniła, że ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego - jak stanowi art. 2 pkt 12 u.o.d. - oznacza wykorzystywanie przez użytkowników informacji sektora publicznego w jakimkolwiek celu, z wyjątkiem wymiany informacji sektora publicznego między podmiotami zobowiązanymi wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych. Przepis ten zatem w żadnym razie nie uzależnia ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego od ich cyfrowego podpisania. Nie znajduje zatem podstawy prawnej twierdzenie skarżącej, że udostępnienie informacji bez opatrzenia cyfrowym podpisem każdej z nich nie pozwala na zrealizowanie jej interesu i uprawnień do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej.
Końcowo pełnomocnik organu podkreśliła, że organ odpowiedział na wniosek skarżącej pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r., a następnie w odpowiedzi na stanowisko skarżącej z dnia 6 września 2023 r., odpowiedział jej pismem z dnia 20 września 2023r. Treść odpowiedzi była adekwatna do treści żądań strony skarżącej ujętych w jej wniosku i stanowisku. Po stronie organu – zdaniem pełnomocnik organu - nie ma bezczynności, organ dochował 14 dniowego terminu na rozpatrzenie wniosku, jaki wynika z art. 40 ust. 1 u.o.d.. Odpowiadając na wniosek, organ odniósł się do materii, której on dotoczył - merytorycznie, rzeczowo, wyjaśniając okoliczności sprawy i uzasadnienie dla treści odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dodać przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 grudnia 2023 r.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego artykułu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła organowi niewykonanie oraz pozostawanie w bezczynności co do wykonania nakazanych prawem czynności w zakresie obowiązków: tworzenia, podpisywania i udostępniania w usługach sieciowych - a tym samym udostępnienia do ponownego, nieograniczonego i bezpłatnego wykorzystywania danych otwartych obowiązkowo tworzonych przez ten organ, w postaci prawidłowo utworzonych, podpisanych cyfrowo i prawidłowo, bezpłatnie i bezwarunkowo udostępnianych danych przestrzennych dotyczących obowiązujących i projektowanych aktów planowania przestrzennego Gminy K.. Zarzut ten oparła na naruszeniu art. 4 ust. 1 i art. 9 u.i.i.p., oraz art 67a ust. 1 i art. 67c ust. 1 u.p.z.p., naruszeniu § 3 ust. 7 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (powoływanego dalej jako: "r.z.d.p."), naruszeniu art. 5 i art. 39 u.o.d. oraz naruszeniu § 11 ust. 1 pkt 17 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 7 ust. 1 pkt 15 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - poprzez nieutworzenie i nieopublikowanie podpisanych wszystkich wersji danych przestrzennych dla projektów planów miejscowych i studium Gminy K..
W związku z tak sformułowaną skargą, w ocenie Sądu, podstawową kwestią, która ma kluczowe znaczenie w sprawie, stała się odpowiedź na pytanie, czy skarga mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, a tym samym czy jest dopuszczalna.
Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a., w których zostały enumeratywnie wymienione formy działania administracji publicznej, jak też bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, podlegające kontroli sądów administracyjnych.
W ocenie Sądu w składzie niniejszym, zarzucanego w skardze niewykonywania przez organ czynności nie można uznać za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., ponieważ prowadzenie przez organ administracji publicznej zbiorów danych związanych z tematami danych przestrzennych, w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 214; powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako:"u.i.i.p." ), nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub inną czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, podjętą w ramach postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Udostępnianie przez właściwe organy informacji w zbiorach danych przestrzennych nie ma bowiem charakteru indywidualnego, gdyż czynności podejmowane w tym zakresie nie są skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata. W powołanym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest mowa o innych niż decyzje i postanowienia wydawane w postępowaniach administracyjnych aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, jednakże podejmowanych, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach indywidualnych, a więc adresowanych jedynie do określonych adresatów.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że za czynność, na którą może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, uznać można wyłącznie czynność skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczącą ściśle uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu. Samo zaś to uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Tych przesłanek czynność (i odpowiednio bezczynność), której wniesiona skarga dotyczy, nie wyczerpuje, zważywszy na powszechny (a nie indywidualny) charakter rejestru publicznego.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. art. 101 i art. 101a u.s.g. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art.101a ust. 1 u.s.g.). Jak wynika z normy art. 101a ust. 2, w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy.
Te właśnie przepisy skarżąca wskazała jako podstawę zaskarżenia niewykonywania przez organ czynności nakazanych prawem. Należało zatem rozważyć, czy skarga, w której strona kwestionuje prawidłowość prowadzenia rejestru publicznego, zawierającego zbiory danych przestrzennych oraz jego merytoryczną zawartość podlega kontroli sądu administracyjnego w świetle przepisów powołanej regulacji szczególnej. Rozważając ten aspekt sprawy należy mieć na uwadze, że skarga wnoszona w trybie art. 101a ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Podstawą jej wniesienia jest naruszenie przez organ interesu prawnego strony skarżącej przez m.in. niepodejmowanie czynności nakazanych prawem, co oznacza obowiązek wykazania, że działania organu naruszają konkretny, indywidualny i aktualny interes prawny wnoszącego skargę, którego źródło wynika z konkretnych przepisów prawa. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być bowiem oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (lub jego niepodejmowaniem). Należało zatem ocenić, czy z uwagi na treść żądania skarżącej zawartego w skardze organ był zobowiązany wydać akt lub podjąć określoną czynność, której zaniechanie aktualizowałoby dopuszczalność skargi.
Przechodząc do tej oceny należy przede wszystkim wskazać, że ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 782) została znowelizowana m.in. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, powoływana w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.".). Nowelizacją tą został dodany art. 67a u.p.z.p., który nałożył na organy właściwe do sporządzania projektów aktów planistycznych, o których mowa w ust. 2, takich jak: plany zagospodarowania przestrzennego województwa, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, miejscowe plany odbudowy i miejscowe plany rewitalizacji, obowiązek tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizowania i udostępniania, zbiorów danych przestrzennych w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. z 2021 r. poz. 214). Obowiązek ten został sformułowany w art. 67a ust. 1 u.p.z.p. w ramach nowego rozdziału 5a pt. "Zbiory danych przestrzennych", regulującego zasady tworzenia, prowadzenia, aktualizacji i udostępniania zbiorów danych przestrzennych (dodanego na mocy art. 5 nowelizacji). Stosownie do art. 67a ust. 3 u.p.z.p. dane przestrzenne tworzone dla ww. aktów, obejmować mają co najmniej: (1) lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem w postaci wektorowej w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych; (2) atrybuty zawierające informacje o akcie; (3) część graficzną aktu w postaci cyfrowej reprezentacji z nadaną georeferencją w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych. Sposób tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów uwzględniający zakres informacyjny, strukturę, format i rozdzielczość przestrzenną danych gromadzonych w zbiorach oraz zakres informacyjny i strukturę metadanych infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania przestrzennego, został natomiast uregulowany w ww. rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 67b u.p.z.p.
W ocenie Sądu, sam wynikający z przepisów ustawy obowiązek utworzenia zbiorów danych przestrzennych nie rodzi po stronie skarżącej uprawnień. Rejestr nie kreuje dla indywidualnych podmiotów żadnych nowych praw lub obowiązków. Czynność utworzenia zbioru danych przestrzennych oraz czynność zamieszczenia tam określonych dokumentów z zakresu zagospodarowania przestrzennego gminy nie dotyczy uprawnień lub obowiązków skarżącej, a w przepisach prawa brak jest podstawy do żądania przez skarżącą zamieszczenia w nim danych o konkretnej treści i formacie. W przypadku rejestrów, zbiorów czy baz prowadzonych przez organ zgodnie z kompetencjami, nie zachodzi więc po stronie skarżącej przesłanka naruszenia jej konkretnego i indywidualnego interesu prawnego. Co za tym idzie, Sąd nie jest władny do dokonania kontroli organu administracji w zakresie sprowadzającym się w istocie do oceny sposobu i prawidłowości prowadzenia przez niego udostępnianego publicznie zbioru danych odnoszących się do obowiązującej dokumentacji zagospodarowania przestrzennego gminy.
Za naruszenie wskazanego powyżej interesu prawnego nie może być sygnalizowane przez skarżącą utrudnienie w pozyskiwaniu danych przestrzennych i przeprowadzeniu analiz przestrzennych poprzez usługi danych przestrzennych. To może być bowiem uznane jedynie za jej interes faktyczny związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie interes prawny.
Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu, że skarga zasługuje na odrzucenie również na gruncie przepisów ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, ponieważ formułowane w swej istocie żądania nie stanowią żądania przekazania informacji sektora publicznego na wniosek, o którym mowa w art. 39 ust. 1 lub 2 u.o.d. Rację ma przy tym pełnomocnik organu, że zarzut bezczynności wobec organu stanowi w istocie wyraz niezadowolenia strony skarżącej z niewprowadzenia dodatkowych właściwości informacji przestrzennych w ramach prowadzonego przez organ systemu usług danych przestrzennych oraz polemikę z organem dotyczącą sposobu zapewniania przez niego dostępu do zasobów tego systemu w oparciu o treść art. 9 u.i.i.p.
Podkreślić przy tym należy, że jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika organu, informacje, których skarga dotyczy, organ udostępnia na zasadach i w trybie określonych przepisami prawa, które na mocy art. 7 ust. 1 u.o.d. powinny być przestrzegane przy ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Stanowi on bowiem, że przepisy u.o.d. nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego. Takie zasady i tryb dostępu określają właśnie przywołane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawa o infrastrukturze informacji przestrzennej, które w analizowanym zakresie nie przewidują żadnych uprawnień indywidualnych pozwalających osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej na ingerencję w sposób i zakres prezentowanych informacji. Oznacza to tym samym, że także na gruncie przepisów u.o.d. przedmiotowa sprawa nie ma indywidualnego charakteru. Bez znaczenia w tym względzie pozostaje fakt, że strona skarżąca złożyła uprzednio wspominany przez siebie wniosek o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, ponieważ – jak trafnie stwierdził organ - przedmiotowa skarga jedynie nawiązuje do rzeczonego wniosku, głównie dla zaakcentowania, że i w nim skarżąca postulowała zmianę sposobu prezentowanych przez organ informacji przestrzennych poprzez uzupełnienie ich cyfrowym podpisem Wójta, który to jednak postulat nie został spełniony, co m.in. stanowi asumpt do wystąpienia ze skargą w tym postępowaniu. Nie sposób też pominąć w rozważanym aspekcie wyjaśnień pełnomocnika organu, że wniosek ten został rozpatrzony przez organ zgodnie z przepisami u.o.d., a sposób jego rozpatrzenia był przedmiotem analizy przez Ministra Cyfryzacji na skutek odwołania złożonego przez stronę skarżącą, które postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. zostało uznane za niedopuszczalne.
W dalszej kolejności zgodzić się przyjdzie z pełnomocnikiem organu, że znamion naruszania interesu prawnego skarżącej nie stanowi sposób rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2023 r., który to pozostaje w ścisłym powiązaniu z treścią tego wniosku. Jego przedmiotem, co wynika z treści, były dwa alternatywne żądania: pierwsze z nich dotyczyło tzw. stałego dostępu, realizowanego na podstawie art. 39 ust. 2 u.o.d., a drugie obejmowało żądanie przekazania opisanych we wniosku danych za pomocą poczty email i - zgodnie z zamysłem wyrażonym przez wnioskodawcę - miało być zrealizowane w przypadku, gdyby adresat wniosku nie udostępnił żądanych danych przez uruchomienie żądanych przez wnioskodawcę usług sieciowych. Zgodnie z tak sformułowanymi żądaniami na skutek rozpatrzenia wniosku organ odpowiednio zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 u.o.d. oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 u.o.d., odpowiedział na każde z wysuniętych przez skarżącą żądań dostępowych - zgodnie z prawem, choć w sposób inny niż był przez nią oczekiwany.
Trafnie przy tym wskazał pełnomocnik organu, że ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, co wynika z art. 2 pkt 12 u.o.d., oznacza wykorzystywanie przez użytkowników informacji sektora publicznego w jakimkolwiek celu, z wyjątkiem wymiany informacji sektora publicznego między podmiotami zobowiązanymi wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych. Przepis ten zatem w żadnym razie nie uzależnia ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego od ich cyfrowego podpisania. Nie znajduje zatem podstawy prawnej twierdzenie skarżącej, że udostępnienie informacji bez opatrzenia cyfrowym podpisem każdej z nich nie pozwala na zrealizowanie jej interesu i uprawnień do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto w rozważanym aspekcie zauważyć należy, że organ odpowiedział na wniosek skarżącej pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r., a następnie w odpowiedzi na stanowisko skarżącej z dnia 6 września 2023 r., odpowiedział jej pismem z dnia 20 września 2023 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 8-9 oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 101a u.s.g., odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzekł w pkt 1 postanowienia.
Jednocześnie Sąd pominął wniosek pełnomocnika organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od skarżącej, albowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie kreuje podstaw w tym zakresie.
O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł zaś w punkcie drugim postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.