II SAB/Łd 102/25

II SAB/Łd 102/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1, art. 149 par. 2, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1964
par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2025 roku sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sieradzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sieradzu do rozpoznania wniosku skarżącego A. T. z 22 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sieradzu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sieradzu na rzecz skarżącego A. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. A.T., reprezentowany przez adw. A. T.1, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udzielenia informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
1. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że pismem z dnia 22 kwietnia 2025 r. wniosła o udzielenie przez PPIS odpowiedzi na następujące pytania:
- Jakie są statystyczne szanse w oparciu o dane PZH na zachorowanie na choroby przeciwko którym się szczepi?
- Jakie są statystyczne szanse w oparciu o GHPL produktu medycznego na powikłania poszczepienne (szczególnie ciężkie)?
- Jaki jest stopień ryzyka na podstawie dwóch powyższych na zachorowanie, powikłania pochorobowe w stosunku do możliwości wystąpienia powikłania po szczepieniu?
- Czy szczepionka jest skuteczna w 100%?
- Czy szczepionka jest bezpieczna w 100%?
- Kto ponosi odpowiedzialność cywilno-prawną w przypadku wystąpienia NOP?
- Czy szczepionka uodparnia na całe życie?
- Czy przechorowanie niektórych chorób uodparnia na całe życie?
- Po co są w szczepionce adiuwanty (sole glinu) i jak wpływają na działanie organizmu?
- Czy w związku z zastosowaniem adiuwantów, aby wywołać zwiększoną odpowiedź immunologiczną organizmu może u dziecka wystąpić tzw. ASIA, czyli autoimmunizacyjny/autozapalny zespół indukowany adiuwantami, czyli wystąpienie choroby autoimmunizacyjnej lub autozapalnej pod wpływem adiuwantu?
- Jak się leczy (odrę, świnkę, różyczkę)?
- Czy przechorowanie tzw. chorób wieku dziecięcego w wieku odpowiednim (czyli dziecięcym) niesie większe ryzyko powikłań po chorobie, czy groźniejsze są w przypadku dorosłych niedoszczepianych?
- Czy istnieją sytuacje, kiedy człowiek choruje na 5 lub 6 chorób na raz i czy w takiej sytuacji organizm zmuszony do produkcji przeciwciał na 5 lub 6 chorób na raz nie ma gorszej skuteczności (1/5 lub 1/6 na każdą chorobę zamiast 100% na każdą)?
- Czy podanie patogenów z pominięciem naturalnych dróg zakażenia (drogi oddechowe, droga pokarmowa, ew. uraz) powoduje brak zaangażowania wszystkich naturalnych mechanizmów obronnych (np. układu limfatycznego)?
- Na czym polega odporność zbiorowa i jak ma się do koncepcji sztucznej immunizacji, gdzie szczepionki nie działają w 100%?
- Jak ma się odporność zbiorowa, kiedy większość populacji pow. 30 roku życia się nie doszczepia i wychodzi z działań matematycznych, że odporność zbiorowiskowa jest na poziomie 35-40% w stosunku do wymaganych 95%?
- Czy posiadają Państwo badania, które udowadniają, że podanie na jednej wizycie szczepiennej wielu szczepionek jest bezpieczne?
-Jak na organizm wpływa hiperstymulacja układu immunologicznego podawaniem tak wielu dawek w tak krótkim czasie, proszę o badania.
- Jaki wpływ ma synergiczność w przypadku szczepień?
- Co to jest zastępowalność szczepów i jak ma się w przypadku eradykacji bakterii / wirusów?
- Dlaczego, skoro szczepienia p/ko odrze prawie ją wyeliminowały, dokładnie tak samo zmniejszyła się zapadalność na szkarlatynę, gdzie nie ma na nią szczepionki? Co było powodem?
- Które ze szczepionek zostały przebadane pod kątem kancerogenności oraz wpływu na powstanie chorób przewlekłych (alergie)? proszę o badania,
- Proszę o podanie pełnego składu preparatów i wyjaśnienie, jak działa na organizm każdy ze składników-(bezpieczeństwo stosowania, toksyczność, farmakodynamika),
- Poproszę o badania, które potwierdzają bezpieczeństwo podawania kilku różnych preparatów na raz (np T. + P.),
- W jaki sposób wyklucza się nadwrażliwość na składniki szczepionki?
- Jak reaguje organizm po podaniu szczepionki i czy jesteśmy w stanie określić, jaki będzie stan organizmu po jego zastosowaniu?
- Jak określa się zabieg, gdzie domniemając stan zdrowia dziecka (badanie kwalifikacyjne bez wykluczenia nadwrażliwości na składniki) podaje się preparat, który może mieć nieokreślone działanie i nieprzewidywalne efekty? Czy nie wpisuje się to w definicję eksperymentu?
- Czy nadwrażliwość na którykolwiek składnik szczepionki można sprawdzić tylko po wcześniejszym podaniu preparatu i czy to nie jest eksperyment medyczny?
- Dlaczego podanie szczepionki, która zawiera 625mcg (i.) soli glinu jest uważane za bezpieczne, kiedy normy są ustalone na 5mcg/kg? Czy 25-krotne przekroczenie norm dla 5kg dziecka jest bezpieczne, czy jest to eksperyment medyczny?
- Proszę o przedstawienie badań, które jednoznacznie wskazują, że dzieci szczepione są zdrowsze niż nieszczepione.
2. Pismem z dnia 12 maja 2025 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pouczył skarżącego, że nie jest organem, który dysponuje dokumentami, informacjami ani nie ma kompetencji do zajmowania stanowiska w sprawie, jednocześnie wskazał instytucje, które będą w stanie skarżącemu udzielić odpowiedzi na "nurtujące zagadnienia".
3. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji poza zawartą w piśmie z dnia 12 maja 2025 r. W ocenie strony skarżącej przesłana przez organ odpowiedź jest niewystarczająca podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Tymczasem udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie ją uzasadniając.
1. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ wskazał, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie istnieje jednolite stanowisko, zgodnie z którym organ administracji publicznej nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznym. Po drugie, fakt udzielenia przez organ odpowiedzi wyklucza uznanie, że pozostaje on w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Po trzecie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt: II SAB/Łd 171/18 przesądził, że informacji publicznej nie stanowią m.in. informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i podmiotach uczestniczących w tej procedurze. Po czwarte, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r. II SAB/Po 1/23 stwierdził jednoznacznie, że w sytuacji gdy pytania nie posiadają waloru informacji publicznej organowi nie można skutecznie zarzucić bezczynności. Organ stwierdził, że informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych, wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Informacji publicznej nie dotyczą też pytania z zakresu wiedzy medycznej. Nadto wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz zapisów prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Również obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ nie jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalność czy celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się do dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej. Ponadto, stopień zadowolenia strony z uzyskanej informacji pozostaje bez znaczenia dla oceny stanu bezczynności. Organ podkreślił, że skarżący nie wyjaśnił w skardze w jakim zakresie jest niezadowolony z uzyskanej informacji oraz jaka informacja byłaby dla strony satysfakcjonująca czy też "wystarczająca". Z uwagi na powyższe, oczywiście bezzasadne jest twierdzenie, że w sprawie bezczynność miała miejsce, a tym bardziej, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
2. Skarga jest zasadna.
1. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a."], sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 120 P.p.s.a.).
2. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 – wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
3. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), [dalej: "u.d.i.p."] tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., na wniosek. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot.
4. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Nie każdy bowiem dokument znajdujący się w posiadaniu organu zawiera informację publiczną. Przepisy u.d.i.p. służyć mają realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskania informacji o działaniach władzy i sprawach publicznych, a nie uzyskiwaniu od organów i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, czy też dysponujących majątkiem publicznym, wszelkich wytworzonych przez nie dokumentów.
5. Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeżeli tak, to czy podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też poinformować wnioskodawcę, że informacji takiej nie posiada, względnie - w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22.06.2016 r., II SAB/Bd 35/16; wyrok WSA w Krakowie z 17.01.2025 r., II SAB/Kr 223/24; wyrok WSA w Lublinie z 24.10.2023 r., II SAB/Lu 146/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż nie budzi wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. będący adresatem wniosku strony skarżącej jest organem władzy publicznej, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie.
7. W analizowanej sprawie skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, formułując 30 pytań.
8. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści odpowiedzi organu z dnia 12 maja 2025 r., organ nie przeprowadził prawidłowo postępowania wyjaśniającego. Rozpoznając złożony wniosek organ co do zasady winien w pierwszej kolejności dokonać bowiem oceny w stosunku do wszystkich sformułowanych przez skarżącego pytań, czy stanowią one informację publiczną, a dopiero w następnej kolejności ustalić, czy takimi informacjami dysponuje. Tymczasem organ w sposób bardzo ogólny i zbiorczy jedynie stwierdził, że żądanych informacji i dokumentów nie posiada. W sposób równie ogólny i nie wiadomo w odniesieniu do których pytań, odesłał stronę skarżącą do:
- Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych oraz producentów poszczególnych preparatów szczepionkowych – w zakresie informacji dotyczących badań nad bezpieczeństwem stosowania oraz produkcji szczepionek;
- Polskiego Towarzystwa Wakcynologii, Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego oraz lekarza rodzinnego – w zakresie listy skutków ubocznych i ryzyka wystąpienia powikłań.
9. Godzi się zauważyć, iż powszechnie przyjmuje się, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, znaczenia nie ma również stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
10. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), względnie nie informuje wnioskodawcy w drodze zwykłego pisma, że dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy lub że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
11. Jednocześnie należy podkreślić, że bezczynność nie oznacza jedynie braku jakichkolwiek działań organu, gdyż pod tym pojęciem rozumieć należy również i takie sytuacje, w której organ podjął wprawdzie określone działania, ale były one nieadekwatne do zgłoszonego żądania i nie doprowadziły do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że na równi z niepodjęciem czynności traktuje się przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku. Z tego też względu przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co narusza normę art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
12. Mając na uwadze poczynione już wyżej rozważania, w analizowanym stanie faktycznym sprawy, zdaniem Sądu, organ zaniechał dokonania czynności wyjaśniających, co oznacza, że nie załatwił we właściwy sposób żądania udostępniania informacji publicznej i pozostaje w bezczynności. Pismo z dnia 12 maja 2025 r. ze względu na jego treść również nie może być uznane za udostępnienie informacji publicznej. Nie sposób zatem uznać, aby organ uwolnił się od zarzutu bezczynności – z tej też przyczyny Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 22 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku). Ogólny sposób udzielenia odpowiedzi na wniosek wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie jest natomiast powołany do tego by zastępować organy administracji w wykonywaniu ich zadań ustawowych i nie może dokonać analizy złożonego wniosku za organ administracji.
13. Na marginesie można jedynie zauważyć, że wstępna analiza treści wniosku (przy czym Sąd zastrzega, że nie przesądza w tym miejscu, czy objęta wnioskiem informacje mają charakter informacji publicznej) wskazuje, iż wniosek skarżącego co do zasady nie dotyczy informacji publicznej, bowiem generalnie odwołuje się do wiedzy medycznej organu. Nie przesądzając jednak o tym, czy zobowiązany podmiot ma udostępnić żądaną informację przez dokonanie czynności materialnotechnicznej, czy powinien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, czy też jedynie poinformować, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności.
14. Na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. sąd zobligowany jest stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W ocenie Sądu działania organu nie noszą bowiem znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa. Wniosek strony skarżącej datowany na dzień 22 kwietnia 2025 r. wpłynął do organu 23 kwietnia 2025 r., a organ odpowiedział na wniosek pismem datowanym na dzień 12 maja 2025 r., wysłanym 14 maja 2025 r., co oznacza, że organ nie udzielił odpowiedzi w 14 dniowym terminie określonym w przepisach u.d.i.p. Zdaniem Sądu przekroczenie tego terminu nie jest znaczne, a ponadto oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że nie noszą one znamion celowego i zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ze względu na powyższe, jak wskazano wyżej, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
15. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, Sąd wskazuje, że stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Zważywszy treść powołanego wyżej przepisu w pierwszej kolejności należy zauważyć, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania wymierzenia organowi grzywny lub przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej. Kwestia wymierzenia organowi grzywny, podobnie jak przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości pozostawiona więc została uznaniu sądu administracyjnego (uznaniu sędziowskiemu). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wymierzenie organowi grzywny ma charakter represyjny i prewencyjny, a zastosowanie tego instrumentu prawnego może mieć miejsce jedynie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (por. np. wyrok NSA z 25.02.2025 r., III OSK 2204/24; wyrok WSA we Wrocławiu z 11.03.2025 r., II SAB/Wr 1064/24). Mając na uwadze okoliczności sprawy, w ocenie Sądu nie mamy do czynienie z przypadkiem uzasadniającym wymierzenie organowi grzywny, gdyż organ – co prawda z przekroczeniem terminów – podjął jednak pewne działania zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego, a samo przekroczenie nie było znaczne. Z tych względów brak w ocenie Sądu podstaw do wymierzenia grzywny.
16. O kosztach (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w tym zasądzając od organu na rzecz strony zwrot kosztów postępowania, na które składają się: 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - wynagrodzenia reprezentującego stronę skarżącą adwokata ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).
dc