II SAB/Bk 77/23

II SAB/Bk 77/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /sprawozdawca/
Justyna Siemieniako
Paweł Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
658
Hasła tematyczne
Odpady
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 64 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 699
art. 42 ust. 3c
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.Ś. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Ś." P.Ś. w K. na bezczynność Starosty Powiatu Białostockiego w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów 1. zobowiązuje Starostę Powiatu Białostockiego do zakończenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia ma prowadzenie działalności związanej ze zbieraniem odpadów budowlanych i innych wybranych odpadów – w terminie 30 dni od daty zwrotu akt, 2. stwierdza, ze organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Starosty Powiatu Białostockiego na rzecz skarżącego P.Ś. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
1. W dniu 24 maja 2023 r. P. Ś. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Ś." P. Ś. (dalej powoływany jako: "wnioskodawca", "skarżący") złożył wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności związanej ze zbieraniem odpadów budowlanych i innych wybranych odpadów, zlokalizowanej w S., gm. Supraśl na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...] (obręb [...]) na okres 10 lat.
2. W piśmie z 26 czerwca 2023 r. Starosta Powiatu Białostockiego (dalej powoływany jako Starosta, organ) organ wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, wskazując że zawiera on braki formalne i wymaga złożenia wyjaśnień, poprzez: dołączenie załącznika graficznego do decyzji Burmistrza Supraśla nr ROS.6370.116.2022 z dnia 7 września 2022 r. o warunkach zabudowy, przedłożenie oryginału lub kopii poświadczonej decyzji o warunkach zabudowy działki [...] dotyczącej planowanego przedsięwzięcia, tj. zbierania odpadów, ze wskazaniem czy decyzja jest ostateczna, przedłożenie oryginału lub poświadczonej kopii dokumentu poświadczającego prawo do władania częścią działki z jednoznacznym wskazaniem tej części, np. na załączniku graficznym będącym częścią tego dokumentu. Dodatkowo organ wskazał, że we wniosku należy przedstawić szczegółowy opis stosownej metody lub metod zbierania odpadów, możliwości techniczne i organizacyjne pozwalające należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska. Skarżący miał także wyjaśnić w jaki sposób zapewni spełnienie wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach (Dz.U. z 215 r. poz. 1277). Organ na uzupełnienie powyższego wyznaczył 14-dniowy termin, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
3. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 3 lipca 2023 r. skierował do organu pismo, w którym ustosunkował się do ww. wezwania oraz udzielił wyjaśnień i informacji.
4. Pismem z dnia 17 lipca 2023 r. organ ponownie wystosował do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku i złożenia wyjaśnień, wskazując, że do wniosku należy dołączyć oryginał lub poświadczoną kopię decyzji o warunkach zabudowy, oryginał lub poświadczoną kopię dokumentu poświadczającego prawo do władania częścią działki z jednoznacznym wskazaniem tej części, np. na załączniku graficznym będącym częścią tego dokumentu. Skarżący miał również wyjaśnić w jaki sposób zapewni spełnienie wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach. Organ na uzupełnienie powyższego wyznaczył 7 dniowy termin.
5. W odpowiedzi pismem z 23 lipca 2023 r. wnioskodawca ponownie przedstawił wyjaśnienia.
6. Pismem z 24 lipca 2023 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia, uznając, że wniosek nadal nie spełnia wymogów formalnych, gdyż do wniosku nie dołączono decyzji o warunkach zabudowy dot. planowanego przedsięwzięcia.
7. W dniu 8 sierpnia 2023 r. wnioskodawca złożył ponaglenie na bezczynność Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku. Postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r. znak 408.138/G-2/XV/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku stwierdziło, że Starosta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.
8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył bezczynność Starosty w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, tj.: wydania zezwolenia na prowadzenie działalności związanej ze zbieraniem odpadów budowlanych i innych wybranych odpadów, zlokalizowanej w S., gm. Supraśl na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...] (obręb [...]) na okres 10 lat.
W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
I. przepisów postępowania w stopniu istotnym dla jego wyniku, tj.:
1) art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.) poprzez błędne zastosowanie w okolicznościach sprawy i uznanie przez organ, że istniała podstawa do wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 24 maja 2023 r., poprzez zobowiązanie go do przedłożenia oryginału lub poświadczonej kopii decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż właściwa decyzja została dołączona do pierwotnie złożonego wniosku, a więc w sytuacji gdy w rzeczywistości brak formalny nie występował i nie było podstaw ku temu by wniosek skarżącego pozostawić bez rozpoznania.
2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie prowadzący do pogłębienia zaufania jego uczestników do władzy publicznej przez:
- uznanie, że wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, złożony przez skarżącego nie spełniał wymagań ustalonych w przepisach prawa i zawierał braki formalne w postaci niedołączenia do niego decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy decyzja ta została dołączona do pierwotnie złożonego wniosku przez skarżącego z dnia 24 maja 2023 r.;
- dwukrotne wzywanie skarżącego do uzupełnienia tych samych braków formalnych w zakresie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż skarżący w zakreślonych przez organ terminach ustosunkowywał się do jego wezwań i wyjaśnił wszelkie wątpliwości w tym zakresie ze wskazaniem, że stosowna decyzja została przedłożona wraz z pierwotnym wnioskiem z dnia 24 maja 2023 r.
- uznanie przez organ, że przedłożona przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy, która dotyczy punktu odzysku odpadów, w tym lokowania obiektów budowlanych nie może zostać wykorzystana dla realizacji niniejszego przedsięwzięcia, mimo iż z treści decyzji wynika, że obejmuje ona swoim zakresem również zbieranie odpadów budowlanych, a tym samym błędne przyjęcie przez organ że nie jest możliwe skorzystanie z tej decyzji w mniejszym zakresie niż w niej przewidziany, mimo iż dopuszczane jest dzielenie inwestycji na różnych etapach postępowania, co zostało potwierdzone zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie;
- odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;
3) art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1-3 oraz w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasady wnikliwości i szybkości oraz poprzez zaniechanie posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia oraz niezałatwienie sprawy w przewidzianym przepisami prawa terminie;
II. naruszenie prawa materialnego:
1) art. 42 ust. 3c ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.) w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że:
- decyzja o warunkach zabudowy z dnia 7 września 2022 r. dołączona do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów nie dotyczy planowanego przedsięwzięcia i nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisie ustawy o odpadach, w sytuacji gdy ze wskazanej decyzji wynika, że umożliwia ona realizację przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu punktu odzysku odpadów w celu zbierania i przetwarzania odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz innych wybranych odpadów wraz z budową fundamentu pod wagę najazdową oraz utwardzonego placu pod pojemniki na odpady komunalne na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie ewid. S., gm. Supraśl, a więc obejmuje szerszy zakres inwestycji niż wnioskowany przez skarżącego w niniejszej sprawie, co w ocenie skarżącego umożliwia mu realizację inwestycji w mniejszym zakresie niż przewidziany w decyzji, bowiem stanowisko doktryny jak i orzecznictwa potwierdza, że istnieje możliwość dzielenia inwestycji na różnych etapach postępowania, z kolei decyzja organu nie może obligować ani stwierdzać konieczności realizacji wszystkich określonych w niej obiektów/przedsięwzięć, ale musi gwarantować ochronę wskazanych w niej funkcji;
- istniała podstawa do wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 24 maja 2023 r., poprzez zobowiązanie go do przedłożenia oryginału lub poświadczonej kopii decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż właściwa decyzja została dołączona do pierwotnie złożonego wniosku, a więc w sytuacji gdy w rzeczywistości brak formalny nie występował;
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów był kompletny, zawierał wszystkie przewidziane prawem załączniki, oraz został uzupełniony w zakresie żądanym przez organ w przewidzianym do dokonania tej czynności terminie, co powinno skutkować wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w ustawowo przewidzianym terminie, czego jednak organ nie uczynił. Według twierdzeń skargi z przedłożonej przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wynikało, że dotyczy ona planowanego przedsięwzięcia w zakresie zbierania odpadów. Pozostawienie zatem wniosku bez rozpoznania było w ocenie skarżącego nieuzasadnione.
Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienie w terminie sprawy, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, włożenie na organ administracyjny obowiązku zwrotu skarżącemu kosztów postępowania wywołanych wniesioną skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy trybie uproszczonym.
9. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że po zapoznaniu się z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku
z 16 sierpnia 2023 r. znak 408.138/G-2/XV/23 w przedmiocie ponaglenia podjął niezwłocznie czynności w sprawie i obecnie prowadzi postępowanie w sprawie.
W związku z rozstrzygnięciem sprawy przez inny organ i prowadzenie postępowania w sprawie Starosta wniósł o oddalenie skargi.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów.
2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
4. Wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a). Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności. Bezczynność to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, do którego zalicza się zarówno niewydanie rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również rozstrzygnięcie sprawy w niewłaściwej formie, przy czym za niewłaściwą formę rozstrzygnięcia należy uznać również pozostawienie podania bez rozpoznania w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek.
5. Z akt badanej sprawy, wynika, że Skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności związanej ze zbieraniem odpadów budowlanych i innych wybranych odpadów, zlokalizowanej w S., gm. Supraśl na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...] (obręb [...]) na okres 10 lat.
Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, wskazując że zawiera on braki formalne i wymaga złożenia wyjaśnień, poprzez: dołączenie załącznika graficznego do decyzji Burmistrza Supraśla nr ROS.6370.116.2022 z dnia 7 września 2022 r. o warunkach zabudowy, przedłożenie oryginału lub kopii poświadczonej decyzji o warunkach zabudowy działki [...] dotyczącej planowanego przedsięwzięcia, tj. zbierania odpadów, ze wskazaniem czy decyzja jest ostateczna i kilku innych dokumentów. Organ na uzupełnienie powyższego wyznaczył 14-dniowy termin, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Powyższe wezwanie wystosowane zostało w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.). Nieuzupełnienie wniosku w sposób wskazany w wezwaniu stanowiło podstawę pozostawienia go bez rozpoznania (zawiadomienie organu skierowane do skarżącego, datowane na 24 lipca 2023 r.).
6. Istotę sporu w badanej sprawie stanowi zatem kwestia, czy wezwania organu skierowane do Skarżącego było uzasadnione, a tym samym czy pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., okazało się zasadne. Czy te z zasadne były ponaglenia skarżącego kierowane do organu wzywające do załatwienia sprawy.
Przepis art. 64 § 2 k.p.a. opisuje sytuację, kiedy podmiot składający wniosek został prawidłowo zidentyfikowany, lecz podanie nie spełnia innych warunków, do których można zaliczyć brak określenia żądania wnoszącego, brak własnoręcznego podpisu wnoszącego, czy w końcu również brak elementów podania, które wynikają z przepisów szczególnych, w tym również dodatkowych dokumentów, zaświadczeń itd. (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2020). Celem wezwania do usunięcia braku formalnego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest wymuszenie na stronie, by ta usunęła przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest więc sankcją za brak wymaganego od strony działania (por. wyrok NSA z 14 września 2018 r., II OSK 1914/18).
Analiza wskazanej wyżej regulacji prowadzi zatem do wniosku, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wymaga łącznego zaistnienia trzech następujących przesłanek: 1) podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, 2) organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nieusunięcia braków, 3) upłynął bezskutecznie 7-dniowy termin do usunięcia braków. Zasadne jest zwrócenie uwagi na to, że w art. 64 § 2 K.p.a., poprzez użycie sformułowania "innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa" ustawodawca odnosi się bezpośrednio do konkretnych przepisów prawa przewidujących określone wymagania, które powinno spełniać wnoszone podanie. Podkreślenia wymaga, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków wniosku, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku.
7. W ocenie Sądu rację w przedmiotowym sporze ma skarżący. Z akt wynika, że jego wniosek po uzupełnieniu był kompletny i nie zawierał braków. Potwierdzeniem stanowiska skarżącego jest fakt, że w dniu 8 sierpnia 2023 r., po tym jak skarżący złożył ponaglenie na bezczynność Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, to postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r. znak 408.138/G-2/XV/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku stwierdziło, że Starosta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.
8. Pomimo powyższego rozstrzygnięcia SKO sprawa skarżącego nie została załatwiona, co było powodem złożenia przedmiotowej skargi do WSA w Białymstoku w dniu 11 sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi na Skargę do WSA, organ uznając rozstrzygnięcie SKO za prawidłowe i przyznając się do bezczynności wskazuje, że "podjął niezwłoczne czynności w sprawie i obecnie prowadzi postępowanie w sprawie". Wnosił też w tym samym piśmie o oddalenie skargi (z uwagi na podjęte działania w sprawie). W ocenie Sądu, skoro jednak do dnia rozpoznania skargi przez Sąd, sprawa z wniosku skarżącego nie została załatwiona, organ pozostaje w bezczynności. Zresztą kwestię jego bezczynności sąd mógłby rozpoznawać nawet gdyby sprawa została załatwiona już po złożeniu skargi.
9. Mając powyższe na uwadze, skarga jest w całości zasadna. Złożony przez skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów był kompletny, zawierał wszystkie przewidziane prawem załączniki, oraz został uzupełniony w zakresie żądanym przez organ w przewidzianym do dokonania tej czynności terminie. Powinno to więc skutkować wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w ustawowo przewidzianym terminie, czego jednak organ nie uczynił. Według zasadnych twierdzeń skargi z przedłożonej przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wynikało, że dotyczy ona planowanego przedsięwzięcia w zakresie zbierania odpadów. Pozostawienie zatem wniosku bez rozpoznania było nieuzasadnione. Zasadnie więc skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienie w terminie sprawy, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy.
Nie można przy tym uznać argumentacji organu, że sprawa jest w trakcie załatwiania, zgodnie z wnioskiem skarżącego, w związku z tym skarga jest niezasadna. Nawet gdyby sprawa została załatwiona przed wydaniem wyroku przez sąd administracyjny, to co do zasady stwierdzić należy, iż dochodzone skargą strony rozpatrzenie sprawy przez organ przed datą wyrokowania przez wojewódzki sąd administracyjny nie zwalnia tego sądu od ustalenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpiły przed ww. załatwieniem sprawy przez organ (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13, publ. CBOSA).
10. Obowiązkiem organu będzie zatem rozpoznanie wniosku Skarżącego we wskazanym w sentencji wyroku terminie, przy uwzględnieniu oceny Sądu, że wniosek skarżącego był kompletny. Sąd wyznaczył przy tym termin 30 dniowy na załatwienie sprawy, analogiczny do tego jaki wyznaczyło SKO, tak by sprawa została załatwiona wnikliwie i w sposób merytoryczny.
Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, nie wynikała z lekceważącego stosunku organu do obowiązku szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy, a jej przyczyną była błędna wykładnia przepisów prawa i nie zapoznanie się z całością dokumentacji w sprawie. Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu wykluczył orzekanie z urzędu o nałożeniu grzywny, a strona o nałożenie grzywny nie wnosiła.
11. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się wpis od skargi (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową (497 zł). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.