II SAB/Bk 58/25

II SAB/Bk 58/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Anna Dziemianowicz /przewodniczący/
Marcin Kojło /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35, art. 36, art. 37 par.1,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1969
art. 23 ust. 1, ust. 13 i art. 26
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. J. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.
Uzasadnienie
S. J.(dalej: "skarżący", bądź "wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej.
Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Wnioskiem z 25 stycznia 2024 r. skarżący zwrócił się do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B. o przeprowadzenie wizji lokalnej dotyczącej składowania drewna opałowego przez J. W. na terenie posesji przy ul. [...]stwarzającego zagrożenie pożarowe, ograniczające możliwość zabudowy nieruchomości na posesji [...] oraz uniemożliwienie konserwacji ogrodzenia, celem nakazania rozbiórki pomieszczenia magazynowego wykorzystywanego jako składowisko drewna opałowego lub nakazanie przeniesienia ww. pomieszczenia na stronę południową wymienionego budynku mieszkalnego.
W dniu 22 lutego 2024 r. Komendant Miejski PSP w B. wezwał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania i do przedstawienia dowodu potwierdzającego jego legitymację do występowania w sprawie jako strona.
W dniu 27 lutego 2024 r. wpłynęła odpowiedź skarżącego, zawierająca kopię decyzji Burmistrza Ł. z dnia 24 stycznia 2024 r., ustalającej zobowiązanie podatkowe na rok 2024, w której został wskazany jako współwłaściciel nieruchomości położonej przy ul. [...]w Ł.
W dniu 18 marca 2024 r. Komendant ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu i na rzecz drugiego współwłaściciela posesji przy ul. [...],[...]Ł. tj. K.J.
W dniu 26 marca 2024 r. wpłynęła odpowiedź skarżącego, w której stwierdził, że nie znajduje prawnego uzasadnienia dla takiego wezwania.
W dniu 4 kwietnia 2024 r. Komendant ponownie wezwał skarżącego do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu i na rzecz brata.
W dniu 16 kwietnia 2024 r. do Komendy wpłynęło ponaglenie skarżącego w związku z przewlekłością postępowania Komendanta Miejskiego PSP w B. w sprawie składowania drewna opałowego na działce sąsiada.
Organ wyższego stopnia, tj. Podlaski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w postanowieniu z 29 kwietnia 2024 r. znak WO.077.11.2024.SB wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie nie można przypisać organowi bezczynności ani przewlekłości w sprawie, ponieważ ze względu na braki formalne nie mógł on rozpoznać przedmiotowego wniosku bez jego wcześniejszego uzupełnienia. W przedkładanych przez skarżącego odpowiedziach nie zostało zawarte stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz drugiego współwłaściciela – K. J.
WSA w Białymstoku wyrokiem z 19 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 57/24: 1) zobowiązał Komendanta Miejskiego PSP w B. do załatwienia wniosku skarżącego z 25 stycznia 2024 r.; 2) stwierdził, że Komendant Miejski PSP w B. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) nie przyznał skarżącemu od organu sumy pieniężnej.
W uzasadnieniu sąd przywołał treść art. 23 ust. 1, ust. 13 i art. 26 ustawy
z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1969 ze zm., dalej: "u.o.p.s.p."), a następnie stwierdził, że analiza przytoczonych przepisów oznacza, że odpowiedni Komendant PSP jest uprawniony do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W przypadku zaś, gdy naruszenia tych przepisów nie stwierdzono, sprawę kończy sporządzenie protokołu, doręczenie go komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej i kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej. WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, pomimo złożonego przez skarżącego wniosku z 25 stycznia 2024 r., wskazującego na zagrożenie pożarowe, Komendant nie podjął żadnych czynności celem jego załatwienia, a jedynie wysyłał skarżącemu wezwania o niemalże tożsamej treści (do przedłożenia pełnomocnictwa, które nie było organowi potrzebne do załatwienia sprawy), nie wydając przy tym żadnych zawiadomień, o których mowa w art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "k.p.a."). Sąd nie podzielił stanowiska Komendanta, że wniosek skarżącego zawierał braki formalne uniemożliwiające jego załatwienie w ustawowym terminie. Z tych też względów sąd uznał, że organ dopuścił się zarzucanej mu przewlekłości.
W dniu 30 października 2024 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej PSP
w B. w wyniku dokonanych oględzin stwierdzili, że wiata wykonana na działce o nr [...]przy ul. [...]w Ł. nie stwarza zagrożenia pożarowego. Z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolujący sporządzili protokół w dniu 29 listopada 2024 r.
Pismem z 7 grudnia 2024 r. skarżący złożył uwagi do protokołu. Organ pozostawił uwagi bez rozpatrzenia jako subiektywną opinie skarżącego, niezmieniającą stanu faktycznego w sprawie.
W dniu 25 kwietnia 2025 r. do Komendy wpłynęło ponaglenie skarżącego w związku z przewlekłością postępowania, a nawet bezczynnością Komendanta Miejskiego PSP w B. w sprawie dotyczącej zagrożenia pożarowego przez pomieszczenie magazynowe ze składowiskiem drewna opałowego na działce
nr [...]należącej do Pana J. W.
Komendant przekazał w ustawowym terminie siedmiu dni ponaglenie Podlaskiemu Komendantowi Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.
Organ wyższego stopnia w postanowieniu z 6 maja 2025 r. znak WO.077.20.2025.SB stwierdził, ze Komendant Miejski PSP w B. nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania. Podniósł, że sprawa została zakończona w dniu 29 listopada 2024 r. spisaniem protokołu dotyczącego ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych na posesji przy ul. [...]w Ł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości, a nawet bezczynności organu z uwagi na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie i nawet nierozpoczęcie merytorycznego postępowania; o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni; o przyznanie od organu na rzecz skarżącego określonej sumy pieniężnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawa do chwili obecnej nie została zakończona, ponieważ nie otrzymał merytorycznej decyzji lub decyzji umarzającej postępowanie. Wskazał, że Komendant zignorował jego uwagi do protokołu, do których miał prawo zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz.U. Nr 225 poz. 1934 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), czym naruszył obowiązki wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.
Ponadto zdaniem skarżącego organ nie wydając stosownej decyzji kończącej postępowanie w pierwszej instancji i nie udzielając odpowiedzi na uwagi do protokołu oraz nie wskazując podstawy prawnej takiego postępowania naruszył jego prawa wynikające z Konstytucji RP i k.p.a, tj.:
1. art. 78 Konstytucji RP gwarantujący prawo do dwuinstancyjnego postępowania
i zaskarżania decyzji, co potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 listopada 1999 r. SK 21/99.
2. art. 15 k.p.a., który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.
3. art. 3 k.p.a., który stanowi do jakich postępowań nie stosuje się przepisów k.p.a, ale nie jest w nim wymieniony art. 26 u.o.p.s.p., a art. 11a u.o.p.s.p potwierdza, że w tych sprawach Komendant Miejski prowadzi postępowanie administracyjne.
4. art. 61 § 3 k.p.a., który stanowi, że wszczęcie postępowania następuje z chwilą wpływu żądania do organu, który ma rozpatrzyć sprawę - a sprawę zgłosił 25 stycznia 2024 r.
5. art. 104 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, a decyzji nadal brak, co przedłuża przewlekłość postępowania.
6. art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Komendant Miejski w dniu 12 sierpnia 2022 r. wydał decyzję umarzającą postępowanie. Cyt. "Skąd teraz taka zmiana postępowania - może dlatego, że w ww. decyzji było inne nazwisko na pieczęci?"
7. art. 7, art. 8 i 9 k.p.a., które nakazują organowi stanie na straży praworządności, wyjaśnianiu stanów faktycznych, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i należycie, i wyczerpująco informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na postępowanie. Skarżący podniósł, że stan faktyczny jest inny, bo do dzisiaj nie otrzymał odpowiedzi na uwagi do protokołu z kontroli i podania podstawy prawnej (ustawa, rozporządzenie) na podstawie, której Komendant nie wydał decyzji kończącej postępowanie w wyniku czego trwa dalsza rażąca przewlekłość postępowania.
Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego PSP do rozpatrzenia jego wniosku z 25 stycznia 2024 r., wydania decyzji administracyjnej i stwierdzenia rażącego naruszenia prawa oraz zwolnienie z wszelkich kosztów sądowych lub zwrot kosztów postępowania wg norm przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podniósł, że organ nie dopuścił się bezczynności w rozumieniu k.p.a. Na podstawie wyroku WSA w Białymstoku z 18 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 57/24 podjęto czynności kontrolno-rozpoznawcze w dniu 30 października 2024 r., które zostały opisane w protokole z 29 listopada 2024 r. Organ nadmienił, że w decyzji z 18 stycznia 2012 r. znak WOP.7721.203.2011.DT PWINB w Białymstoku stwierdził, że: "usytuowanie wiaty bezpośrednio przy granicy z działka skarżącej w obecnym stanie nie powoduje żadnego zagrożenia, jak też nie ma wpływu na prawidłowe użytkowanie działki. Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym w znacznej odległości od omawianej wiaty, powyżej 30 m". Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zapadły również wyroki: WSA w Białymstoku z 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/BK/94/12 oraz NSA z 11 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2468/12.
Ponadto Komendant Miejski PSP podniósł, że uwagi do protokołu wniesione pismem z 7 grudnia 2024 r. są subiektywną opinią skarżącego, odnoszą się
w punktach 5, 6, 7, 8, 9 do przedmiotowego składowiska drewna, nie zmieniając stanu faktycznego, który został opisany w protokole z 29 listopada 2024 r. Dodał, że przytoczone informacje, które dotyczą planowanej budowy budynku gospodarczego, nie leżą w kompetencji Komendy.
W piśmie z 22 sierpnia 2025 r. wyznaczony skarżącemu pełnomocnik z urzędu podniósł, że stan faktyczny niniejszej sprawy jest tożsamy z tym, nad którym deliberował WSA w Białymstoku w wyroku z 18 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 57/24, wobec czego teza o konieczności wydania przez organ straży pożarnej decyzji, kiedy z przepisów wprost wynika, że protokół jest dokumentem kończącym postępowanie, jest kontrfaktyczna. Z powyższych względów pozostawił decyzję do uznania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymagała kwestia dopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu
w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W § 2 tego przepisu wskazuje się, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych przepisów wynika więc, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wcześniejsze wniesienie środka prawnego w postaci ponaglenia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący dopełnił tego wymogu, kierując ponaglenie, które postanowieniem z 6 maja 2025 r. zostało uznane przez Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej za bezzasadne. Ustawa nie uzależnia jednak możliwości wniesienia skargi do sądu od uprzedniego uznania ponaglenia za uzasadnione przez organ wyższego stopnia nad organem prowadzącym postępowanie w sprawie, tak więc należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie jest formalnie dopuszczalna, a skarżący wypełnił obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia.
W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Obowiązujące organ terminy załatwiania spraw są następujące (art. 35 k.p.a.): bez zbędnej zwłoki w przypadku spraw, które mogą być rozpatrzone w oparciu
o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 1 i 2); nie później niż w ciągu miesiąca,
a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania w przypadku spraw wymagających postępowania wyjaśniającego (§ 3).
Zgodnie z art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1); ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).
O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok WSA w Łodzi z 20 grudnia 2010 r.
II SAB/Łd 53/10; wyrok WSA w Lublinie z 19 maja 2011 r. II SAB/Lu 9/11; wyrok NSA z 11 marca 2015 r. I OSK 934/14; wyrok NSA z 7 sierpnia 2019 r. I OSK 974/19). Dla stwierdzenia czy organ pozostaje w bezczynności nie mają zatem znaczenia przyczyny, które spowodowały niezałatwienie sprawy w terminie.
Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej
w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2018 r. I OSK 2936/16). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy
w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych
w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (zob. np. wyrok NSA
z 25 maja 2018 r. II OSK 1420/17; wyrok WSA w Białymstoku z 22 września 2009 r. II SAB/Bk 43/05).
Skarga na bezczynność pełni zatem funkcję gwarancyjną dla strony, zabezpieczając ją przed brakiem reakcji organu w zakresie rozpatrzenia jej sprawy. Ocenę, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z bezczynnością organu, należy przeprowadzić uwzględniając sposoby i formy załatwienia sprawy, jakie każdorazowo przewidują przepisy mające w danej sprawie zastosowanie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że WSA w Białymstoku w wyroku z 19 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 57/24 zobowiązał Komendanta Miejskiego PSP w B. do załatwienia wniosku skarżącego z 25 stycznia 2024 r. oraz stwierdził, że Komendant Miejski PSP w B. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd przywołał treść art. 23 ust. 1, ust. 13 i art. 26 u.o.p.s.p., a następnie stwierdził, że analiza przytoczonych przepisów oznacza, że odpowiedni Komendant PSP jest uprawniony do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W przypadku zaś, gdy naruszenia tych przepisów nie stwierdzono, sprawę kończy sporządzenie protokołu, doręczenie go komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej i kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej.
Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ stosując się do wytycznych zawartych w powyższym wyroku zlecił funkcjonariuszom Komendy Miejskiej PSP w B. czynności kontrolno-rozpoznawczych. W dniu 30 października 2024 r. w wyniku dokonanych oględzin funkcjonariusze stwierdzili, że wiata wykonana na działce o nr [...]przy ul. [...]w Ł. nie stwarza zagrożenia pożarowego. Z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolujący sporządzili protokół w dniu 29 listopada 2024 r.
W ocenie sadu, skoro organ sporządził protokół, to bezpodstawne jest domaganie się przez skarżącego wydania decyzji, a w konsekwencji zarzucanie bezczynności.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 "u.o.p.s.p. w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze oraz ćwiczenia. Art. 23 ust. 3 ustawy wymienia, w jakim zakresie są przeprowadzane czynności kontrolno- rozpoznawcze, wskazując m.in. 1) kontrolę przestrzegania przepisów przeciwpożarowych; 2) ocenę zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym; 3) ocenę zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym; 4) ustalanie spełnienia wymogów bezpieczeństwa w zakładzie o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakładzie o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, na zasadach ustalonych dla kontroli w art. 269 oraz art. 269a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 5) rozpoznawanie możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej; 6) rozpoznawanie innych miejscowych zagrożeń.
Z kolei art. 23 ust. 13 u.o.p.s.p. stanowi, że z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolujący sporządza protokół, który podpisują kontrolujący oraz kontrolowany albo osoba przez niego upoważniona. Z kolei art. 23 ust. 16 u.o.p.s.p. stanowi, że kontrolujący doręcza oryginał protokołu bez zbędnej zwłoki właściwemu miejscowo komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej. Kopię protokołu kontrolujący doręcza kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej, a także - w przypadku gdy kontrola dotyczyła działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - właściwemu miejscowo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
W art. 26 u.o.p.s.p. wskazano, że Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.
Jak stwierdził WSA w Białymstoku w powołanym wyroku z 19 września 2024 r. analiza przytoczonych przepisów oznacza, że odpowiedni Komendant Państwowej Straży Pożarnej jest uprawniony do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W przypadku zaś, gdy naruszenia tych przepisów nie stwierdzono, sprawę kończy sporządzenie protokołu, doręczenie go komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej i kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej. Uprawnienie do wydania decyzji nie jest równoznaczne z obowiązkiem każdoczesnego jej wydania czy też obowiązkiem wszczęcia postępowania w każdej sytuacji, gdy domaga się tego wnioskodawca. Niewątpliwie jednak w sytuacji zgłaszanego zagrożenia pożarowego właściwa jednostka straży pożarnej zobowiązana jest ewentualne wystąpienie zagrożenia zweryfikować.
Skoro w przedmiotowej sprawie funkcjonariusze Komendy Miejskiej PSP w B. stwierdzili, że wiata wykonana na działce o nr [...] przy ul. [...]w Ł. nie stwarza zagrożenia pożarowego, a następnie z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych sporządzili protokół w dniu 29 listopada 2024 r., to w ocenie sądu organ nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji.
W ocenie sądu, nie można zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego mówić
o braku działań po stronie organu oraz o naruszeniu art. 78 Konstytucji RP oraz
art. 3, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 61 § 3, art. 104 § 1, art. 105 § 1 k.p.a. Nie można też mówić o zaniechaniu organu, a co najwyżej o działaniach nieodpowiadających oczekiwaniom i stanowisku strony.
W niniejszej sprawie zostały podjęte działania niezbędne i zgodne z zaleceniami wyroku WSA w Białymstoku z 19 września sygn. akt II SAB/Bk 57/24.
Wobec powyższego organ nie dopuścił się bezczynności.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na wniosek skarżącego o "zwrot kosztów postępowania wg norm przewidzianych", należy jedynie wskazać, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują podstawy do orzekania w przedmiocie kosztów postępowania w wyroku sądu I instancji oddalającym skargę.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.