II SAB/Bk 139/25

II SAB/Bk 139/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-12-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art.  1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. j. [...] z siedzibą w Z. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Mońkach w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
We wniosku z dnia 14 października 2019 r. P. Sp. j. [...] z siedzibą w Z. (dalej: "Spółka") zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w Mońkach (dalej "KPP"), w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: "u.d.i.p."), o udostępnienie poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów (notatek, protokołów) wraz z załącznikami, dotyczących powzięcia przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Mońkach w dniu 31 października 2018 r. informacji o tym, że na stacji paliw prowadzonej w M. przez Spółkę, dochodzi do nieprawidłowości w postaci oferowania do sprzedaży paliwa złej jakości (pojazd traci moc) oraz rozbieżności ilościowych między faktycznie zatankowanym paliwem, a wskazaniem na dystrybutorze.
W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że materiały, których udostępnienia żąda skarżąca Spółka mają charakter niejawny i znajdują się w teczce operacyjnego rozpoznania nr rej. [...] jako oznaczone klauzulą "poufne". W związku z tym decyzją z 28 października 2019 r., nr 1/2019 KPP odmówił udostępnienia Spółce żądanych informacji ze względu na ochronę informacji niejawnych.
Wskutek rozpoznania odwołania Spółki od ww. decyzji, Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "KWP") decyzją z 26 listopada 2019 r., nr 1/2019 utrzymał w mocy decyzję KPP. W ocenie organu odwoławczego żądane informacje mają charakter informacji publicznej, ale jednocześnie znajdują się w teczce operacyjno-rozpoznawczej oznaczonej klauzulą "poufne", a więc stanowią informację dotyczącą metod i form stosowanych przez Policję przy realizacji jej zadań, a także informację o formach, zasadach i organizacji realizowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych. Organ podkreślił, że takie informacje podlegają szczególnej ochronie na mocy przepisów art. 20a ust. 1 oraz art. 20b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (u.o.P.), w której określono warunki udzielenia informacji o tego typu czynnościach, wskazując, że ich ujawnienie jest możliwe wyłącznie po łącznym spełnieniu warunków zawartych w art. 20b u.o.P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 3 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 876/19 oddalił skargę Spółki od ww. decyzji KWP z 26 listopada 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że materiały, których udostępnienia żąda skarżąca Spółka, znajdują się w teczce oznaczonej klauzulą tajności "poufne", a zatem stosownie do art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 742; dalej: "u.o.i.n."), informacje te nie mogą podlegać udostępnieniu wnioskodawcy (Spółce). WSA w Białymstoku zauważył, że niezależnie od powyższego, istotniejsze jest jednak to, że dokumenty, o udostępnienie których zwróciła się Spółka znajdują się w teczce operacyjnego rozpoznania i według organu mają nadal pozostać niejawne. WSA w Białymstoku stwierdził, że charakter czynności operacyjno-rozpoznawczych Policji sprawia, że co do zasady nie udziela się informacji dotyczących szczegółów związanych z ich przeprowadzeniem, podkreślając, że ma to na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa uczestniczących w nich osób oraz osiągnięcie efektów samych czynności, jak i zapewnienie właściwej realizacji ustawowych zadań Policji.
Ponadto, WSA w Białymstoku podkreślił, że organ rozpoznając odwołanie skarżącej Spółki, dysponował notatkami urzędowymi wskazującymi na umieszczenie żądanych przez nią dokumentów w teczce rozpoznania operacyjnego oznaczonej klauzulą "poufne", a w związku z tym, że dokumenty te stanowią informację dotyczącą metod i form stosowanych przez Policję przy realizacji jej zadań, a także informację o formach, zasadach i organizacji realizowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, to podlegają szczególnej ochronie na mocy przepisów art. 20a ust. 1 oraz art. 20b u.o.P. i ich ujawnienie możliwe jest po łącznym spełnieniu warunków zawartych w art. 20b u.o.P., których to warunków wniosek skarżącej Spółki nie spełniał. Sąd zauważył także, że w orzecznictwie niejednokrotnie wyrażono pogląd, że u.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach (w subiektywnym interesie wnioskodawcy). Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej, bowiem Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest natomiast realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18, dostępny pod adresem: cbois.nsa.gov.pl – podobnie jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). W tym kontekście, zdaniem sądu pierwszej instancji, budzić może wątpliwości, że wniosek Spółki został złożony w obiektywnym, publicznym interesie.
Wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej Spółki od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2889/21 uchylił ten wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. W zakresie oceny prawnej NSA stwierdził, że sąd I instancji zobowiązany był do zweryfikowania czy odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji, zakwalifikowanych przez organy jako informacje publiczne, mogła być uzasadniona niejawnym charakterem tych informacji i okolicznością umieszczenia ich w teczce operacyjnego rozpoznania nr. rej. [...] oznaczonej klauzulą "poufne". Uzyskanie przez sąd dostępu do dokumentacji w tym zakresie i jej weryfikacja była konieczna do dokonania oceny zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Kontrola zaskarżonej decyzji powinna być bowiem oparta na całym materiale dowodowym, który był podstawą orzekania przez organ administracji, w tym na materiale, co do którego nadano klauzulę tajności. W związku z tym NSA uznał za zasadny zarzut kasacyjny dotyczący wydania zaskarżonego wyroku przedwcześnie, tj. bez zapoznania się przez sąd z całością akt sprawy, tj. z pominięciem dokumentów oznaczonych klauzulą "poufne", co będąc wynikiem naruszenia przepisów postępowania, czyniło niewłaściwym zastosowanie wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, nie pozwalając na zweryfikowanie w realiach tej konkretnej sprawy zasadności stanowiska organu o materialnych i formalnych podstawach zakwalifikowania wnioskowanej informacji jako informacji publicznej niejawnej i jako takiej nie podlegającej udostępnieniu. Stwierdzono, że dopiero przeprowadzenie przez sąd I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego umożliwi dokonanie oceny zasadności odmowy udzielenia stronie skarżącej wnioskowanych informacji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazano WSA w Białymstoku podjąć działania obligujące organ do udostępnienia dokumentacji pozwalającej na dokonanie oceny legalności odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, tj. materiałów z czynności przeprowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji w Mońkach, znajdujących się w teczce operacyjnego rozpoznania nr. rej. [...] ([...]), które zgodnie z oświadczeniem organu są oznaczone klauzulą "poufne". W tym celu nakazano ponowić, w ślad za zarządzeniem z 3 lutego 2020 r., wezwanie organu o przedłożenie ww. dokumentacji pozwalającej na dokonanie oceny legalności odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i na tle akt sprawy obejmujących tę dokumentację ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania, w tym również ponawianych w skardze kasacyjnej. Ewentualne niewykonanie tego wezwania, uniemożliwiające przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., nakazano ocenić jako istotną okoliczność w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, tj. zwłaszcza jako brak wykazania przez organ prawdziwości jego oświadczenia o objęciu wnioskowanych informacji klauzulą "poufne".
WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 7/24 uchylił zaskarżoną decyzję KWP oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję KPP. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w wykonaniu wytycznych zawartych w wyroku NSA, zarządzeniem z 26 stycznia 2024 r. wezwano KWP do udostępnienia materiałów z czynności przeprowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji w Mońkach znajdujących się w ww. teczce operacyjnego rozpoznania, pod rygorem braku wykazania przez organ prawdziwości oświadczenia o objęciu wnioskowanych informacji klauzulą "poufne". W piśmie procesowym z 30 stycznia 2024 r. organ poinformował, że z uwagi na treść art. 20b ust. 4 u.o.P. wszczęto procedurę uzyskania zezwolenia Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") o udzielenie informacji niejawnej zgodnie z art. 20bau.o.P. Niemożliwe jest zatem udostępnienie przedmiotowych materiałów w terminie wskazanym przez sąd. Jako, że niedotrzymanie przedmiotowej procedury prowadzi do złamania ww. przepisów organ wniósł o udzielenie dodatkowego 30-dniowego terminu i wskazał, że z chwilą uzyskania stanowiska KGP, wezwanie sądu zostanie wykonane. Sąd uznał, że wniosek organu nie mógł być uwzględniony, gdyż: jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na udzielenie informacji niejawnej oparte o unormowania zawarte w art. 20ba u.o.P. nie stanowi decyzji administracyjnej, ani innego aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego; regulacje dotyczące dostępu do informacji niejawnych nie ograniczają kompetencji sądu administracyjnego do badania wszystkich okoliczności, które mają znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego aktu, a tym samym dla prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości (art. 4 ust. 1-3 u.o.i.n.); uprawnienie sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych (a także asesorom sądowym) w zakresie dostępu do informacji niejawnych wynika przepisów ustawy z 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 217; dalej: "P.u.s.p.") w zw. z art. art. 29 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Oznacza to, że brak udostępnienia przez organ ww. materiałów z czynności przeprowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji w Mońkach musiał skutkować rygorem braku wykazania prawdziwości oświadczenia o objęciu wnioskowanych informacji klauzulą "poufne", co oznacza, że odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji nie mogła być uzasadniona niejawnym charakterem tych informacji. To zaś przemawiało za uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji.
Sąd przyjął jednocześnie, że uchylenie zaskarżonych decyzji z powodu braku wykazania przez organ prawdziwości oświadczenia o objęciu wnioskowanych informacji klauzulą "poufne" nie oznacza, że informacje te mają być automatycznie udostępnione. Stwierdził, że w sprawie przedmiot sporu został ograniczony do oceny zasadności odmowy udzielenia wnioskowanej informacji z uwagi na objęcie jej ww. klauzulą. Tego zagadnienia dotyczyły rozważania i wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku NSA. Jako bezsporne potraktowano natomiast stanowisko organu odnośnie tego, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej. WSA w Białymstoku w wyroku z 3 kwietnia 2020 r. stwierdził, że wnioskowane informacje mają charakter publicznych pod względem podmiotowym i przedmiotowym, bowiem podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, które mieszczą się zaś w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej – dotyczą działalności Policji, czyli podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sąd ten marginalnie jedynie podniósł, że oprócz ww. elementów, z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Zaznaczył, że w tym kontekście zakres wniosku złożonego w sprawie mniejszej może budzić uzasadnione wątpliwości. Zdaniem sądu stanowisko to nie miało żadnego znaczenia prawnego, bowiem skarga została oddalona gdyż sąd podzielił wówczas argumentację organu co do tego, że wnioskowane informacje nie mogą być udostępnione z uwagi na klauzulę tajności. Dalej WSA w Białymstoku wyjaśnił, że w skardze kasacyjnej został sformułowany m.in. zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1-7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 u.o.i.n. w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu ze względu na to, że Spółka nie żąda udostępnienia informacji w publicznym obiektywnym interesie, w sytuacji gdy treść u.d.i.p. nie przesądza, co i w czyim interesie uczyni z udostępnioną informacją publiczną jej żądający. Zarzut ten nie był przedmiotem oceny sądu kasacyjnego.
WSA nakazał organowi, aby rozpoznając sprawę ponownie ocenił w pierwszej kolejności, czy wnioskowane informacje oprócz tego, że są publiczne pod względem podmiotowym i przedmiotowym, to czy są także relewantne z punktu widzenia interesu publicznego. Wskazał przy tym na prezentowany w orzecznictwie NSA pogląd o tzw. nadużyciu prawa dostępu do informacji publicznej, polegającym na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Powołując się na orzecznictwo NSA sąd podkreślił, że celem u.d.i.p. nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych. Sąd stwierdził, że nadużycie prawa do informacji publicznej, o którym mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie neguje samego prawa oraz charakteru wnioskowanych danych jako informacji publicznej, a jedynie tamuje drogę do uzyskania informacji publicznej. Wówczas wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których dotyczą bezpośrednio interesów prywatnych, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej. Sąd zalecił KPP, aby rozpoznając sprawę ponownie ustalił, czy w sprawie można odczytać cel, w jakim został złożony wniosek, a następnie ocenił, czy cel ten dotyczy interesu prywatnego czy publicznego. W przypadku ustalenia, że wniosek dotyczy interesu prywatnego organ w formie pisemnej, powinien poinformować wnioskodawcę, że nie jest to wniosek o udzielenie informacji publicznej. Z kolei w przypadku ustalenia, że wniosek został złożony w celu publicznym organowi zalecono rozważyć, czy wnioskowane informacje nie mają charakteru przetworzonych. W przypadku stwierdzenia, że żądanie strony odnosi się do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, wówczas na wnioskodawcy spoczywać będzie konieczność wskazania, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiający za udzieleniem wnioskowanej informacji.
W tej sytuacji KPP załączył do akt notatkę służbową z 9 maja 2024 r. sporządzoną przez zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w Mońkach asp. Sztabowego S.L., z której wynika, że zapoznał się on z materiałami sprawy zawartymi w teczce dotyczącej nieprawidłowości na stacji paliw P. w M. Wynika z niej, że w aktach znajduje się notatka służbowa asp. M.D. z [...] października 2018 r. dotycząca spotkania z osobą, która poinformowała, że na stacji paliw dystrybutor może źle odmierzać zatankowane paliwo oraz paliwo może być złej jakości. Osoba ta zastrzegła sobie anonimowość. W związku z otrzymaną informacją w dniu [...] października 2018 r. przesłano pismo do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku (dalej: "PWIIH") z informacją o docierających sygnałach o nieprawidłowościach we wskazaniach ilości zatankowanego paliwa oraz o złej jakości paliwa zgodnie z prośbą o dokonanie kontroli. W dniu 6 listopada 2018 r. PWIIH ten przekazał informację do Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie zgodnie z właściwością rzeczową. W dniu 30 listopada 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji w Mońkach wpłynęło pismo od PWIIH informujące, że w dniu 20 listopada 2018 r. przeprowadzono kontrolę stacji paliw, która wykazała, że próbki paliw spełniają wymagania. W dniu [...] grudnia 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji w Mońkach wpłynął wniosek wspólnika Spółki o udzielenie informacji, czy prowadzi lub prowadziła jakiekolwiek postępowanie przeciwko wspólnikom bądź Spółce, na który w dniu [...] grudnia 2018 r. udzielono odpowiedzi. Dalej znajduje się wniosek Spółki o podanie szczegółowych informacji dotyczących jej pomówienia, kserokopia protokołu kontroli, kserokopia wniosku o udzielenie informacji publicznej do PWIIH oraz odpowiedź na ten wniosek oraz odpowiedź na wniosek z 7 stycznia 2019 r.
Pismem z 10 maja 2024 r. KPP poinformował wspólnika Spółki J.J., że wniosek Spółki z 14 października 2019 r. poddano rozpatrzeniu. W treści pisma KPP wskazał, że w trakcie wykonywanych czynności służbowych funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w Mońkach dnia [...] października 2018 r. sporządził notatkę służbową, która znajduje się w materiałach sprawy operacyjnej. KPP opisał dalszy przebieg czynności (znajdujący odzwierciedlenie w treści ww. notatki służbowej). KPP wskazał również, że 29 marca 2024 r. wpłynęło pismo Spółki, w którym złożyła ona zapytania dotyczące stanu sprawy, używając następujących sformułowań: "osoba kierująca fałszywe oskarżenia", "materiały rażąco pomawiające naszą firmę" oraz "wykonawca fałszywego donosu". Na tej podstawie KPP uznał, że zakres wnioskowanych informacji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. KPP wyjaśnił przy tym, że powyższe stanowisko wynika z faktu, że żądane dane stanowią informację w sprawie indywidualnej, bowiem dotyczą Spółki. Zarówno z treści wniosku oraz pisma z 29 marca 2024 r. wynika bowiem, że uzyskane dane mają posłużyć realizacji indywidualnego interesu wnioskodawcy, a nie kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej, a tym samym żądane informacje nie mają waloru publicznego. W takiej zaś sytuacji niniejsze pismo stanowi prawidłową formę zakończenia postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu 26 czerwca 2024 r. do sądu administracyjnego wpłynęła skarga Spółki na bezczynność KPP w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie informacji publicznej z 14 października 2019 r., w której zarzucono naruszenie:
1. art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 u.d.i.p. - przez ich błędna wykładnię i przyjęcie, że informacje, o jakie zwróciła się Spółka pismem z 14 października 2019 r. - w rozumieniu przepisów o informacji publicznej - nie stanowią informacji publicznej;
2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), przez jego niezastosowanie i pominięcie oceny prawnej dokonanej w wyroku NSA z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. III OSK 2889/21, zgodnie z którą informacje o udzielenie których zwróciła się Spółka pismem z dnia 14 października 2019 r. są informacjami publicznymi w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o zobowiązanie KPP do rozpatrzenia wniosku Spółki o udzielenie informacji publicznej z dnia 14 października 2019 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.
W odpowiedzi na skargę KPP wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wyrok WSA w Białymstoku z 6 lutego 2024 r. sygn. II SA/Bk 7/24 jest prawomocny od 3 kwietnia 2024 r. Akta postępowania wpłynęły do Komendy Powiatowej Policji w Mońkach 29 kwietnia 2024 r. (k. 19), W dniu 9 maja 2024 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w Mońkach zapoznał się z materiałami postępowania oraz teczką sprawy [...] dot. nieprawidłowości na stacji paliw P. w M. Pismo merytoryczne w sprawie datowane na 10 maja 2024 r. i zostało doręczone stronie skarżącej 14 maja 2024 r.
W piśmie procesowym z 3 lipca 2024 r. pełnomocnik Spółki wskazał na wyrok NSA z 8 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1120/23.
Wyrokiem z 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 67/24 WSA w Białymstoku oddalił skargę Spółki na bezczynność, uznając, że KPP prawidłowo i stosownie do wytycznych WSA w Białymstoku zawartych w wyroku z 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 7/24, poinformował stronę skarżącą, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie pozostają relewantne z punktu widzenia interesu publicznego, a Spółka stara się o uzyskanie tych informacji w swojej własnej sprawie, dotyczącej jej indywidualnego (subiektywnego) interesu, co za niedopuszczalne wyraźnie uznał WSA w Białymstoku w ww. wyroku z 6 lutego 2024 r.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Spółki od ww. wyroku WSA w Białymstoku, NSA wyrokiem z 14 listopada 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III OSK 2520/24 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, wskutek dostrzeżenia z urzędu nieważności postępowania, która na gruncie art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a. zachodzi, gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany, jak również gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. NSA zauważył, że w postępowaniu przed WSA w Białymstoku zakończonym zaskarżonym wyrokiem dotyczącym bezczynności KPP w udostępnieniu informacji publicznej, organ (KPP) był reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M.N., który nie posiadał pełnomocnictwa od tego organu. Ze złożonego przez tego radcę prawnego pełnomocnictwa z 16 stycznia 2024 r. znajdującego się na karcie 12 akt sądowych wprost wynika, że jest ono pełnomocnictwem udzielonym M.N. do reprezentowania przed sądami administracyjnymi KWP. Zostało ono podpisane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie insp. K.B. O wszelkich czynnościach przeprowadzonych w postępowaniu przed WSA w Białymstoku był zawiadamiany radca prawny M.N., to on złożył odpowiedź na skargę i jemu doręczono pismo procesowe strony przeciwnej. Ani KPP, ani radcy prawnego M.N. nie zawiadomiono o terminie posiedzenia niejawnego, na którym wydano wyrok, a także o składzie orzekającym. Natomiast odpis wyroku z 24 lipca 2024 r. doręczono radcy prawnemu M.N. Tym samym o tych wszystkich czynnościach WSA w Białymstoku nie poinformował KPP. Wskazany brak należytej reprezentacji nie był podniesiony w drodze zarzutu przed wydaniem przez sąd I instancji wyroku z 24 lipca 2024 r., a KPP nie potwierdził dokonanych przez radcę prawnego M.N. czynności w postępowaniu przed WSA w Białymstoku, przed wydaniem wyroku przez ten sąd.
Powyższe okoliczności w ocenie NSA świadczą, że zachodzi nieważność postępowania przed WSA w Białymstoku, ponieważ miała miejsce przesłanka wskazana w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., bowiem pełnomocnik KPP nie był należycie umocowany. Nadto nie został on poinformowany o terminie posiedzenia niejawnego i składzie orzekającym przez co został pozbawiony możliwości obrony swych praw. NSA nie odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej uznając, że byłoby to przedwczesne lub niezasadne oraz pozostawałoby w kolizji z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego.
W toku ponownego postępowania przed WSA w Białymstoku radca prawny M.N. 1 grudnia 2025 r. złożył do akt pełnomocnictwo procesowe udzielone mu przez KPP, uprawniające go do występowania przed WSA w Białymstoku oraz NSA w sprawie ze skargi Spółki na bezczynność KPP w przedmiocie informacji publicznej. Wraz z pełnomocnictwem pełnomocnik złożył do akt rozkaz personalny nr [...] z [...] sierpnia 2024 r., którym nadkom. Ł.G. powołano na stanowisko KPP. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z 2 grudnia 2025 r. poinformowano pełnomocnika KPP o wyznaczonym terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na 16 grudnia 2025 r. (k. 123-124).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Niniejsza sprawa stanowi w istocie kontynuację sprawy zainicjowanej wnioskiem Spółki z 14 października 2019 r. skierowanym do KPP o udostępnienie w trybie u.d.i.p., poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów (notatek, protokołów) wraz z załącznikami, dotyczących powzięcia przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Mońkach 31 października 2018 r. informacji o tym, że na stacji paliw prowadzonej w M. przez Spółkę, dochodzi do nieprawidłowości w postaci oferowania do sprzedaży paliwa złej jakości (pojazd traci moc) oraz rozbieżności ilościowych między faktycznie zatankowanym paliwem, a wskazaniem na dystrybutorze. W rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu skardze zarzucono KPP bezczynność w przedmiocie załatwienia ww. wniosku.
Na wstępie zauważyć należy, że na gruncie ww. wniosku zapadły dotychczas następujące wyroki:
1. wyrok WSA w Białymstoku z 3 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 876/19 oddalający skargę Spółki na decyzję KWP z 26 listopada 2019 r. nr 1/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej;
2. wyrok NSA z 17 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2889/21 uchylający powyższy wyrok WSA w Białymstoku z 3 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 876/19 w całości i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku;
3. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 7/24 uchylający decyzję KWP z 26 listopada 2019 r. nr 1/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia Spółce informacji publicznej oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję KPP z 28 października 2019 r. nr 1/2019;
4. wyrok WSA w Białystoku z 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 67/24 oddalający skargę Spółki na bezczynność KPP w przedmiocie informacji publicznej;
5. wyrok NSA z 14 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2520/24 uchylający ww. wyrok WSA w Białymstoku z 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 67/24 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Art. 170 P.p.s.a stanowi zaś, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji zarówno organ załatwiający wniosek Spółki, jak i sąd administracyjny orzekający w sprawie zainicjowanej skargą Spółki na bezczynność KPP w przedmiocie załatwienia tego wniosku, związani są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnych wyrokach, a zatem wyrażonymi: w wyroku NSA z 17 listopada 2023 r. III OSK 2889/21, w wyroku WSA w Białymstoku z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 7/24 oraz w wyroku NSA z 14 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2520/24. W istocie zaś w ostatnim z powołanych wyroków, NSA nie zawarł żadnych wskazań co do dalszego postepowania, które – w świetle dostrzeżonej przez NSA nieważności postępowania przed sądem I instancji z powodu braku należytego umocowania pełnomocnika KPP (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) powodującego pozbawienie strony możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) – należało powtórzyć eliminując ów brak. W tym celu uzyskano do akt pełnomocnictwo procesowe udzielone przez KPP w osobie podinsp. Ł.G. radcy prawnemu M.N., uprawniające go do występowania przez WSA w Białymstoku oraz NSA w sprawie ze skargi Spółki na bezczynność KPP w przedmiocie informacji publicznej. Wraz z pełnomocnictwem złożono do akt rozkaz personalny, na mocy którego powołano nadkom. Ł.G. na stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w Mońkach (KPP). Tym samym sąd uznał radcę prawnego M.N. za ustanowionego prawidłowo pełnomocnika ww. organu, uprawnionego do jego reprezentacji w niniejszym postępowaniu. Następnie sąd zawiadomił strony postępowania o wyznaczonym terminie posiedzenia niejawnego, na którym rozpoznano niniejszą sprawę - stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
Nadmienić wypada, że w niniejszej sprawie uprzednią odmowę udostępnienia wnioskowanych informacji, organy obu instancji uzasadniły niejawnym charakterem tych informacji i okolicznością umieszczenia ich w teczce operacyjnego rozpoznania oznaczonej klauzulą "poufne". NSA w wyroku z 17 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2889/21 wyrażoną tam ocenę prawną ograniczył do zarzutów kasacyjnych dotyczących sporu, czy wnioskowane dokumenty zasadnie zostały objęte klauzulą tajności. NSA uchylił wyrok sądu pierwszej instancji kierując sprawę do ponownego rozpoznania, w którym zalecił WSA w Białymstoku podjęcie działań obligujących organ do udostępnienia dokumentacji pozwalającej na dokonanie oceny legalności odmowy udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez stronę skarżącą kasacyjnie, tj. materiałów z czynności przeprowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji w Mońkach, znajdujących się w teczce operacyjnego rozpoznania, które zgodnie z oświadczeniem organu są oznaczone klauzulą "poufne".
W toku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Białymstoku wykonał powyższe zalecenia NSA. Wobec zaś braku udostępnienia ww. materiałów przez organ, w ślad za oceną prawną wyrażoną przez NSA w ww. wyroku, zastosował rygor braku wykazania prawdziwości oświadczenia o objęciu wnioskowanych informacji klauzulą "poufne" i przyjął, że odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji nie mogła być uzasadniona niejawnym charakterem tych informacji. Z tego powodu wyrokiem z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 7/24 uchylono decyzje o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej wydane w obu instancjach. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że związanie wykładnią prawa i wytycznymi co do dalszego postępowania dotyczyło tylko jednego aspektu sprawy, tj. kwestii zasadnego (lub nie) objęcia wnioskowanych przez Spółkę dokumentów klauzulą tajności. Sąd zauważył przy tym, że przedmiotem oceny sądu kasacyjnego nie był sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1-7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 u.o.i.n. w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu ze względu na to, że skarżąca Spółka nie żąda udostępnienia informacji w publicznym obiektywnym interesie, w sytuacji gdy treść ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza, co i w czyim interesie uczyni z udostępnioną informacją publiczną żądający takiej informacji. Jak wyjaśnił przy tym NSA w uzasadnieniu wyroku z 17 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2889/21: "Powyżej wskazane przyczyny [tj. dokonana przez sąd administracyjny niepełna kontrola dokumentacji związanej z wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w tym również wnioskowanego dokumentu objętego klauzulą tajności skutkowały uchyleniem zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, (...) co sprawia, że w odniesieniu do pozostałego zakresu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego wystarczające jest poprzestanie na stwierdzeniu, że zajęcie stanowiska wobec problemów prawnych objętych tymi zarzutami nie jest istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy na obecnym etapie jej rozpoznawania, a w związku z charakterem uchybienia sądu I instancji byłoby przedwczesne i pozostawało w kolizji z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego."
W ww. wyroku NSA nie wypowiedział się zatem w jakikolwiek wiążący sposób co do tego, czy wnioskowana informacja może być uznana za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W zakresie wskazań co do dalszego postępowania WSA w Białymstoku nakazał natomiast KPP ocenić, czy wnioskowane informacje, oprócz tego, że są publiczne pod względem podmiotowym i przedmiotowym, to czy są także relewantne z punktu widzenia interesu publicznego. WSA wyraził pogląd, że zasadniczo od składającego żądanie udostępnienia informacji publicznej nie można domagać się wykazania interesu faktycznego ani prawnego w żądaniu udostępnienia informacji publicznej, a wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanej informacji jest zasadne tylko w przypadku informacji przetworzonej. Niemniej jednak sąd uznał, że z uwagi na to, że prawo do informacji publicznej nie jest prawem nieograniczonym i absolutnym, to jeżeli z przedłożonych dokumentów można odczytać cel, jaki przyświeca wnioskodawcy, to nie sposób go nie dostrzec. Powołując się na orzecznictwo wypracowane na gruncie tzw. nadużycia prawa do informacji, sąd uznał, że nie neguje ono samego prawa oraz charakteru wnioskowanych danych jako informacji publicznej, a jedynie tamuje drogę do uzyskania informacji publicznej, bowiem wówczas wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, które dotyczą bezpośrednio ich interesów prywatnych, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie dotyczącej indywidualnego (subiektywnego) interesu wnioskodawcy. WSA w Białymstoku nakazał zatem, aby rozpoznając sprawę ponownie organ ustalił, czy w sprawie niniejszej można odczytać cel w jakim został złożony wniosek Spółki, a następnie ocenił, czy cel ten dotyczy interesu prywatnego, czy publicznego. W przypadku ustalenia zaś, że wniosek dotyczy interesu prywatnego, organ w formie pisemnej powinien poinformować wnioskodawcę o tym, że nie jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Powyższy wyrok WSA w Białymstoku jest prawomocny. Wyrok ten wyznacza zatem kierunek oceny, czy wnioskowana przez skarżącą Spółkę informacja podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., a tym samym, czy pismo KPP datowane na 10 maja 2024 r., stanowi legalną formę załatwienia wniosku Spółki, czy też KPP pozostaje w tym względzie w bezczynności.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Należy też wskazać, że w przypadku skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest konieczne uprzednie skierowanie do organu ponaglenia w trybie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Odnośnie terminu wniesienia skargi na bezczynność wskazać należy, że nie mają do niej zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (vide: postanowienia NSA z: 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; 26 maja 2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (vide: wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; czy też wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem 1 czerwca 2017 r., przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" ‒ które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II OSK 973/19).
W konsekwencji w orzecznictwie NSA – nawiązującym do uchwały 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, zgodnie z tezą której: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a." – został wyrażony pogląd, w myśl którego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten przed wniesieniem skargi na bezczynność udostępni informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Sytuacja taka stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi jako niedopuszczalnej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 13 października 2021 r., III OSK 3789/21, czy też wyroki z 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21; z 29 listopada 2022 r., III OSK 2507/22).
Jednakże w myśl stanowiska przeciwnego, pogląd zaprezentowany w cytowanej uchwale NSA o sygn. akt II OPS 5/19 dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, a nie spraw zakończonych dokonaniem czynności materialno-technicznej. W odniesieniu do tej ostatniej kategorii spraw, stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, z uwagi na uprzednie wystosowanie przez podmiot zobowiązany odpowiedzi na wniosek o udostępnieniu informacji publicznej, godziłoby w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji RP), jak też dostępności informacji publicznej – art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (vide: postanowienie NSA z 5 października 2021 r., III OSK 6030/21).
Na gruncie u.d.i.p. podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym w przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny zostać udostępnione, może zwalczać stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pomimo udzielenia przez organ odpowiedzi na wniosek Spółki przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarga ta jest dopuszczalna, gdyż kwestionuje prawidłowość tej odpowiedzi.
W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu sąd nie bada zgodności z prawem określonego aktu lub czynności organu administracji, lecz poddaje kontroli ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w obowiązującym go terminie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania (vide: uchwała(7) NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08).
Podnieść jednak należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa w ogóle mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Niespornie zatem Komendant Powiatowy Policji w Mońkach jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Odnośnie zakresu przedmiotowego wskazać należy, że w myśl zaś art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacje dotyczące działalności Policji, czyli podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zasadniczo mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, jednak nie można przyjąć, że każde działanie Policji taki walor posiada. Implikuje to z kolei każdorazowo konieczność zbadania, czy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, tj. czy dotyczy on takiej aktywności Policji, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Należy badać więc, czy udzielenie wnioskowanej informacji będzie służyło realizacji zasady transparentności władz publicznych, czy też celowi zupełnie odmiennemu. Jak wskazał jednak przede wszystkim WSA w Białymstoku w prawomocnym wyroku z 6 lutego 2024 r. II SA/Bk 7/24, z uwagi na to, że prawo do informacji publicznej nie jest prawem nieograniczonym i absolutnym, to jeżeli z przedłożonych dokumentów można odczytać cel, jaki przyświeca wnioskodawcy, to nie sposób go nie dostrzec.
W tym miejscu zaznaczyć należy wyraźnie, że w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Białymstoku polecił KPP, aby rozpoznając sprawę ponownie ocenił w pierwszej kolejności, czy wnioskowane informacje oprócz tego, że są publiczne pod względem podmiotowym i przedmiotowym, czy są także relewantne z punktu widzenia interesu publicznego. Zalecenie to zostało sformułowane w kontekście tzw. nadużycia prawa do informacji, polegającego na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne. W związku zaś z tym, że w toku ponownie prowadzonego postępowania o udostępnienie informacji publicznej, do organu I instancji wpłynęło pismo Spółki z 29 marca 2024 r. zawierające wniosek o udzielenie informacji o stanie sprawy, do którego załączono m.in. pismo wspólnika Spółki z [...] marca 2024 r. skierowane do KWP (pt.: "Wniosek o osobiste wysłuchanie J.J. przed podjęciem decyzji w przedmiocie ujawnienia informacji publicznej"), KPP dokonał analizy jego treści w celu wykonania zaleceń WSA w Białymstoku zawartych w ww. wyroku, dotyczących ustalenia celu, w jakim złożono wniosek o udostępnienie informacji oraz dokonania oceny, czy dotyczy on interesu prywatnego, czy publicznego. W tym względzie organ ustalił, że żądane dane nie mają waloru publicznego, lecz stanowią informację w sprawie indywidualnej, bowiem dotyczą Spółki i mają posłużyć realizacji indywidualnego interesu wnioskodawcy. W ocenie organu świadczą o tym następujące sformułowania zawarte w ww. piśmie: "osoba kierująca fałszywe oskarżenie", "materiały rażąco pomawiające naszą firmę" oraz "wykonawca fałszywego donosu". W konsekwencji KPP uznał, że zakres wnioskowanych informacji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym skierowane przez organ do Spółki pismo z dnia 10 maja 2024 r. stanowiące odpowiedź na wniosek Spółki, było prawidłową formą zakończenia postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu. W świetle bowiem orzecznictwa przytoczonego przez WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 7/24, dotyczącego nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, wniosek Spółki stanowi w istocie próbę skorzystania z tej instytucji w celu zaspokojenia indywidualnych (prywatnych) potrzeb Spółki w postaci pozyskania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla osiągnięcia innego celu, aniżeli troska o dobro publiczne. Podkreślić przy tym należy, że prawo dostępu do informacji publicznej po pierwsze służy realizacji, wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawa zasady transparentności władz publicznych, które mają obowiązek działać wobec obywateli w sposób jawny (por. W. Sokolewicz [w:] Konstytucja RP. Komentarz, tom IV, red. L. Garlicki, Warszawa 2005, s. 4). Po drugie, jest ono elementem faktycznej kontroli społecznej nad organami władzy publicznej, ponieważ obywatele, żądając udostępnienia informacji, mogą sobie wyrobić stanowisko na temat funkcjonowania instytucji publicznych, a więc ich wiarygodności, profesjonalizmu oraz gospodarności i przez to dokonywać ich racjonalnej oceny, a co za tym idzie także udzielenia poparcia poszczególnym osobom lub stronnictwom w procesie wyborczym (por. M. Chmaj, Komentarz do Konstytucji RP. Art. 61, 62, Warszawa 2020, s. 40-41). Sąd przychyla się zatem do stanowiska, że charakter i cele prawa do informacji publicznej, powinny determinować sposób wykładania przepisów u.d.i.p.
Skoro natomiast, zgodnie z orzecznictwem powołanym przez WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z 6 lutego 2024 r. o sygn. akt II SA/Bk 7/24, nadużycie prawa do informacji publicznej, o którym mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie neguje samego prawa oraz charakteru wnioskowanych danych jako informacji publicznej, lecz tamuje drogę do jej uzyskania, czego konsekwencją jest przyjęcie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący bezpośrednio interesów prywatnych wnioskodawcy, nie jest wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, to zasadnie organ uznał w piśmie z 10 maja 2024 r., że zakres wnioskowanych przez Spółkę informacji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jedynie na marginesie sąd zauważa przy tym, że oprócz zacytowanych przez organ sformułowań użytych w treści pisma wspólnika Spółki z [...] marca 2024 r. (skierowanego do KWP), za uznaniem, że wnioskowane informacje dotyczą prywatnego interesu skarżącej Spółki, świadczy także m.in. treść odwołania złożonego przez Spółkę od (uchylonej) decyzji KPP z 28 października 2019 r. nr 1/2019 o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w którym Spółka wskazała m.in., że: "Nie może być tak, że Policja chroni podmioty pomawiające skarżącą spółkę o popełnienie przestępstwa i przez utajnienie żądanych informacji skarżąca jest pozbawiona możliwości obrony swojego dobrego imienia." (k. 8 akt organu) oraz całokształt informacji zawartych w piśmie wspólnika Spółki z [...] marca 2024 r. skierowanego do KWP, w którym przede wszystkim zarzucono, że to jeden z funkcjonariuszy Policji miał sugerować, że Spółka rażąco narusza przepisy w przedmiocie handlu paliwami, a następnie ten sam funkcjonariusz miał nałożyć klauzulę poufności na materiały z działań operacyjnych, co więcej – za aprobatą KWP, który to funkcjonariusz uprzednio pełniący funkcję Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w B. miał kilkukrotnie kierować przeciwko wspólnikowi Spółki fałszywe oskarżenia. Dalsza treść ww. pisma sugeruje, że działania Policji miały mieć de facto charakter odwetowy.
Z powyższego wynika niezbicie, że Spółka stara się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, dotyczącej jej indywidualnego (subiektywnego) interesu, co za niedopuszczalne wyraźnie uznał WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 7/24 którego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany. Z akt sprawy wynika zatem, że celem Spółki jest ustalenie, w jaki sposób funkcjonariusze Policji powzięli informację o tym, że na stacji paliw Spółki w M. dochodzi do nieprawidłowości. Strona skarżąca chce w istocie poznać osobę informatora. Taka informacja, tj. motywowana wyłącznie interesem prywatnym, nawet jeśli znajduje się w posiadaniu organu państwowego, nie stanowi informacji o działalności organów władzy publicznej, ani osób pełniących funkcje publiczne. Żądane informacje nie pozostają relewantne z punktu widzenia interesu publicznego. Ich udzielenie w żaden sposób nie służy ponadto realizacji zasady transparentności władz publicznych.
Wskutek powyższego, KPP prawidłowo i stosownie do wyraźnych wytycznych WSA w Białymstoku zawartych w wyroku z 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 7/24 poinformował stronę skarżącą, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 u.d.i.p.
Dodatkowo jedynie sąd zauważa, że z załączonej do akt notatki służbowej z 9 maja 2024 r. wynika, że w aktach znajduje się notatka służbowa asp. M.D. z [...] października 2018 r. dotycząca spotkania z osobą, która poinformowała, że na stacji paliw dystrybutor może źle odmierzać zatankowane paliwo oraz paliwo może być złej jakości. Osoba ta zastrzegła sobie anonimowość. Oznacza to, że udostępnienie stronie skarżącej żądanych dokumentów nie spowodowałoby uzyskania przez nią danych informatora.
W ocenie sądu organ nie naruszył też art. 153 p.p.s.a. Jak wyjaśnił wyczerpująco WSA w Białymstoku w wyroku z 6 lutego 2024 r.: chociaż w skardze kasacyjnej znajdował się zarzut błędnego przyjęcia, że żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu ze względu na to, że skarżąca Spółka nie żąda udostępnienia informacji w publicznym obiektywnym interesie, w sytuacji gdy treść u.d.i.p. nie przesądza co i w czyim interesie uczyni z udostępnioną informacją publiczną żądający takiej informacji, to nie był on przedmiotem oceny sądu kasacyjnego. NSA w wyroku z 17 listopada 2023 r., III OSK 2889/21 swoją ocenę prawną ograniczył do zarzutów kasacyjnych dotyczących sporu, czy wnioskowane dokumenty zasadnie zostały objęte klauzulą tajności. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, należało zatem przyjąć, że związanie wykładnią prawa dokonaną przez NSA oraz wytycznymi co do dalszego postępowania, dotyczyło tylko ww. aspektu sprawy. Co istotne przy tym, skarżąca Spółka nie wniosła skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 7/24.
W skardze na bezczynność Spółka powołuje się na wyrok NSA z 8 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1120/23, w którym NSA stwierdził m.in., że pogląd, zgodnie z którym a limine nie jest możliwe uzyskanie w trybie u.d.i.p. informacji w swojej własnej sprawie, prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego", z wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Zważywszy jednak na fakt, że wyrok ten zapadł na gruncie odmiennego stanu faktycznego, nie znajduje on analogii do niniejszej sprawy. Przede wszystkim jednak sąd był zobowiązany kierować się wytycznymi płynącymi z prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 7/24.
Mając na uwadze powyższe sąd skargę na bezczynność oddalił, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a.