II SAB/Bk 135/16

II SAB/Bk 135/16 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Marek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Starosty K. do załatwienia wniosku skarżącego K. K. z dnia 14 sierpnia 2016 r.; 2. stwierdza, że Starosta K. dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Starosty K. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2016 r. (data wysłania) złożonym drogą poczty elektronicznej, K. K. (dalej powoływany jako: "Skarżący") wystąpił do Starosty Powiatu K. o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacji w postaci: "ile wniosków o dostęp do informacji publicznej zostało skierowanych do Państwa w poszczególnych latach w okresie 2010 – 2015 oraz w roku 2016 – do chwili udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek". Wskazał, że oczekuje udostępnienia żądanych informacji drogą elektroniczną na adres "[...]".
Następnie w dniu 5 grudnia 2016 r. (data nadania pisma) Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej związanej z jego wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2016 r. Skarżący podał, że do chwili obecnej, tj. daty wniesienia skargi, nie uzyskał żadnej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. W tym stanie rzeczy Skarżący wniósł o: 1) nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, 3) przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej
w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz 4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wniosek z dnia 14 sierpnia 2016 r. został pozytywnie rozpatrzony i wnioskowana informacja została wysłana Skarżącemu w dniu 13 grudnia 2016 r. na wskazany adres poczty elektronicznej. Organ podkreślił, że załatwienie wniosku nastąpiło dopiero po upływie 3 miesięcy od daty wpływu oraz dopiero po tym jak wnioskodawca poskarżył się na bezczynność. Usprawiedliwieniem zaistniałej sytuacji stanowi fakt, ze policzenie ilości złożonych
do Starostwa w okresie 2010 – 2016 wniosków było zajęciem dość pracochłonnym. Wobec jednak spełnienia i zrealizowania w całości żądania Skarżącego, organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 2 stycznia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego potwierdził fakt udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, w związku z czym wskazał, że cofa skargę w zakresie wniosku o nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej oraz przyznania sumy pieniężnej, natomiast w dalszej części podtrzymuje wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania między innymi, gdy: skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie
z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż istota skargi na bezczynność polega
na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania
w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu
(art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma, więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania
w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być
w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe (vide: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).
Bezczynność w procesie udostępniania informacji publicznej jest to sytuacja, gdy podmiot objęty zakresem działania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie reaguje na skierowany do niego wniosek pomimo upływu terminu ustawowego do załatwienia sprawy, udziela informacji niepełnej, odmawia w całości udzielenia informacji bez wskazania podstawy prawnej odmowy. W orzecznictwie przyjmuje się, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest aktualny do momentu jego wykonania przez podmiot, do którego żądanie skierowano, ewentualnie do chwili jej uzyskania przez podmiot zainteresowany także w inny sposób, niekoniecznie bezpośrednio od adresata wniosku (vide: postanowienie NSA z dnia 7 stycznia
2009 r., I OSK 1331/08 oraz wyroki: NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2004 r., IV SAB/Wr 25/04 - wszystkie dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
W niniejszej sprawie Starosta Powiatu K., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w dniu 13 grudnia 2016 r. tj. po wniesienia skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, wysłał drogę elektroniczną informacje, o których udostępnienie wnosił Skarżący
we wniosku z dnia 14 sierpnia 2016 r. Fakt przesłania żądanych informacji drogą elektroniczną potwierdził także pełnomocnik Skarżącego w piśmie procesowym nadesłanym do Sądu w dniu 2 stycznia 2017 r. (k. 15).
Przyjąć zatem należy, że bezczynność Starosty Powiatu K. ustała po złożeniu skargi do sądu, a dokładnie z dniem doręczenia Skarżącemu informacji z dnia 13 grudnia 2016 r. zawierającej wnioskowane przez niego dane. Udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej skutkowało tym, że w momencie rozpoznania sprawy organ ten nie pozostawał już w bezczynności, tym samym brak było podstaw do orzekania o obowiązku wydania informacji we wskazanym terminie. Nałożenie bowiem przez Sąd obowiązku dokonania żądanej czynności, w sytuacji gdy strona uzyskała jej spełnienie, stanowiłoby działanie bezprzedmiotowe, bo dublujące to, co zostało już zrealizowane. W konsekwencji skoro postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, konieczne był jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 orzeczenia.
Odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wskazać należy, że w sprawie bezspornym jest, że zarówno żądane informacje mają charakter publiczny, jak i to,
że występujący w sprawie w charakterze organu Starosta Powiatu K. pozostawał zobowiązany do ich udostępnienia. Okoliczności te nie były kwestionowane przez strony i nie budzą również wątpliwości Sądu. Powyższa kwalifikacja skutkowała zatem koniecznością udostępnienia tych informacji w trybie wynikającym z u.d.i.p. i w terminie z art. 13 tej ustawy, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, wówczas podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku; przepis art. 15 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy opłat za udostępnienie informacji i w sprawie niniejszej nie miał zastosowania). Z akt sprawy wynika natomiast, że organ udzielił wnioskowanej informacji po 4 miesiącach od jej wpływu, pozostawał zatem w bezczynności z udzieleniem omawianej informacji.
Stosownie zaś do treści § 1a przepisu art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Białymstoku w tezie wyroku z dnia 8 października 2013 r. sygn. II SAB/Bk 65/13 ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu
z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność jest bowiem naruszeniem prawa. Nie można jednak przyjąć, że w każdej bezczynności mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy zważywszy, że organ udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, a jego postawa nie wynikała ze złej woli przyjąć należy, że nie zaistniały podstawy do przypisania bezczynności organu rażącego charakteru (pkt 3).
O kosztach postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł stosownie do art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
w pkt 4 orzeczenia.