II SAB/BK 113/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania karty parkingowej, po tym jak skarżący oświadczył, że jego pismo było jedynie ponagleniem, a nie skargą do sądu.
Sąd administracyjny rozpatrywał sprawę ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania karty parkingowej. Po otrzymaniu pisma od kuratora skarżącego, które zostało wstępnie zakwalifikowane jako skarga, sąd wezwał do wyjaśnienia jego charakteru. Kurator oświadczył, że pismo było ponagleniem, a nie skargą do sądu. W związku z tym, sąd uznał postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał sprawę ze skargi M. M. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej. Skarga została zainicjowana pismem kuratora skarżącego, A. M., które zostało wstępnie zakwalifikowane przez sąd jako skarga na bezczynność organu. Jednakże, w związku z wątpliwościami co do rzeczywistej intencji strony, sąd wezwał kuratora do wyjaśnienia, czy pismo stanowi skargę do sądu, czy jedynie ponaglenie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, pod rygorem umorzenia postępowania. Kurator w odpowiedzi jednoznacznie oświadczyła, że jej pismo z dnia 29 sierpnia 2025 r. było ponagleniem organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia z powodu przewlekłego prowadzenia postępowania, a nie skargą do sądu. Sąd, opierając się na tym oświadczeniu i uznając, że pismo nie było skargą, stwierdził bezprzedmiotowość postępowania. Na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe, sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, pismo stanowiące jedynie ponaglenie organu w rozumieniu art. 37 KPA, a nie skargę do sądu administracyjnego, nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny nie może procedować z urzędu bez pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest skarga. Jeśli strona wyraźnie oświadczy, że jej intencją nie było wniesienie skargi, a jedynie ponaglenie, postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzono
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 161 § § 1 pkt 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 161 § § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 37
Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego
Przepis dotyczący ponaglenia organu.
p.p.s.a. art. 50
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dotyczy zasady ogólnej skargowości i konieczności wyrażenia woli dokonania czynności procesowej przez skarżącego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo skarżącego stanowiło ponaglenie, a nie skargę do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak pisma wszczynającego postępowanie.
Godne uwagi sformułowania
Sąd nie może procedować z urzędu, bez pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest skarga bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy mogącej być przedmiotem postępowania
Skład orzekający
Elżbieta Trykoszko
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Umorzenie postępowania w sytuacji, gdy pismo procesowe zostało błędnie zakwalifikowane jako skarga, a w rzeczywistości było ponagleniem. Podkreślenie zasady skargowości i konieczności wyraźnego zamiaru wniesienia skargi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej, gdzie kluczowe jest ustalenie charakteru pisma procesowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny, skupiając się na prawidłowym zakwalifikowaniu pisma procesowego. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych interpretacji prawnych.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SAB/Bk 113/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku Data orzeczenia 2025-11-14 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-10-02 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Sędziowie Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603 658 Skarżony organ Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności Treść wyniku Umorzono postępowanie Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. , Uzasadnienie W dniu 2 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęło pismo Prezydenta Miasta Białegostoku wraz z pismem A. M. z 29 sierpnia 2025 r., stanowiącym w ocenie organu skargę sądowoadministracyjną na czynność materialno-techniczną Prezydenta w przedmiocie wydania zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. M. (kuratora skarżącego M. M.) o wydanie karty parkingowej z powodu nieuzupełnienia braków formalnych. Pismo kuratora skarżącego zatytułowane zostało jako "Zażalenie oraz ponaglenie na bezczynność organu w merytorycznym rozpatrzeniu wniosku o wydanie karty parkingowej". Mając na względzie treść pisma skarga M. M. została wstępnie zakwalifikowana jako skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej i zarejestrowana w sądzie pod sygn. II SAB/Bk 113/25. Z uwagi na powzięte wątpliwości co do intencji strony podpisanej pod pismem Sąd zarządzeniem z 28 października 2025 r. wezwał A. M. do wskazania, czy jej pismo stanowi skargę na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w sprawie wydania karty parkingowej, czy też stanowi wyłącznie ponaglenie organu w rozumieniu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) – pod rygorem umorzenia postępowania sądowego w przypadku stwierdzenia, że pismo to nie stanowi skargi do sądu. W piśmie z dnia 5 listopada 2025 r. A. M. oświadczyła, że jej pismo z 29 sierpnia 2025 r. stanowiło ponaglenie organu do wydania prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wskazać przy tym należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy mogącej być przedmiotem postępowania. Bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania orzeczenia. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji, umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zachodzi, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zasadniczo przez wniesienie skargi zawierającej żądanie przeprowadzenia kontroli mieszczącej się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z przyjętą na gruncie polskiego sądownictwa administracyjnego zasadą ogólną skargowości do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, komentarz do art. 50 [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 9, 2025, Legalis/el.). Dysponentem skargi jest skarżący, przy czym powinien on wyrazić wolę dokonania takiej czynności procesowej w sposób wyraźny, a w razie wątpliwości w tym zakresie wskazane jest pozyskanie od niego oświadczenia w celu jednoznacznego ustalenia, czy wniesione pismo stanowi skargę do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Prezydent błędnie (wbrew treści pisma i wbrew formułowanym żądaniom) przyjął, że wniesione przez A. M. pismo z 29 sierpnia 2025 r. stanowi skargę na czynność materialno-techniczną i w konsekwencji tego błędnego przyjęcia niezasadnie przesłał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wraz z odpowiedzią na skargę. Powyższe spowodowało zarejestrowanie pisma, będącego w istocie ponagleniem w rozumieniu art. 37 k.p.a., jako skargi. Mając na względzie wątpliwości co do intencji strony podpisanej pod pismem i potraktowaniem tego pisma przez organ jako skargi, wezwano kuratora skarżącego do wyjaśnienia, czy pismo stanowi skargę, pod rygorem umorzenia postępowania sądowego w przypadku stwierdzenia, że pismo to nie stanowi skargi do sądu. W odpowiedzi kurator jednoznacznie stwierdziła, że jej zamiarem nie było wniesienie skargi do sądu, lecz ponaglenie z uwagi na, jak twierdzi, przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Mając zatem na względzie oświadczenie A. M. oraz fakt, że pismo uznane przez organ za skargę istotnie nią nie było, przekazanie go do Sądu wraz z aktami sprawy nie może stanowić podstawy prowadzonego postępowania. Jego dalszy bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ Sąd nie może procedować z urzędu, bez pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest skarga (zob. postanowienia WSA w Rzeszowie: z 19 stycznia 2022 r., II SA/Rz 1663/21; z 18 września 2015 r., II SA/Rz 1092/15; z 2 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 117/12; z 16 października 2015 r., II SA/Rz 1237/15; z 3 listopada 2015 r., II SA/Rz 1278/15, a także postanowienie WSA w Lublinie z 3 lutego 2022 r., I SA/Lu 626/21). W tych okolicznościach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie należało umorzyć.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI