II SAB/Bd 25/22

II SAB/Bd 25/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
658
6480
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OZ 703/22 - Postanowienie NSA z 2022-11-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do załatwienia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 13 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi F. w W. na bezczynność Dyrektora Niepublicznego Przedszkola Katolickiego przy Parafii Św. Wawrzyńca w Nakle nad Notecią w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Niepublicznego Przedszkola Katolickiego przy Parafii Św. Wawrzyńca w Nakle nad Notecią do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 19 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że Dyrektor Niepublicznego Przedszkola Katolickiego przy Parafii Św. Wawrzyńca w Nakle nad Notecią dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Dyrektora Niepublicznego Przedszkola Katolickiego przy Parafii Św. Wawrzyńca w Nakle nad Notecią na rzecz skarżącej kwotę 167 (sto sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
F. (dalej: skarżąca, F. , strona) wnioskiem z dnia [...] r. wystąpiła do D. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Szanowni Państwo, [...], w imieniu F. z siedzibą w W., składam wniosek o udostępnienie informacji publicznej stosownie do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej: 1) Czy Państwa przedszkole(a) otrzymało(y) w 2020 roku z budżetu gminy (miasta) dotację o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych? 2) Jeśli tak - w jakiej łącznej wysokości (za cały rok 2020)? Proszę o udostępnienie powyższych informacji mailem w odpowiedzi na niniejszą wiadomość."
Pismem z dnia [...] r. strona złożyła do tut. Sądu skargę, w której wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz F. wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi F. podniosła, że organ w żaden sposób nie zareagował na złożony wniosek. Wskazała, że Przedszkole znajduje się w gronie organizacji zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Podkreśliła, że organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia nałożenie zobowiązania przez sąd do rozpatrzenia wniosku.
W odpowiedzi na skargę D. wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że w dniu [...] r. odebrał za pośrednictwem Poczty [...] ze skrzynki pocztowej "Skargę na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej" skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Poinformował, że na adres e-mail Przedszkola [...] nie wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r. od F. z adresu e-mail [...], że znane są mu przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) i działając jako organ udzieliłby odpowiedzi w ustawowym 14-dniowym terminie, gdyby taki wniosek wpłynął na adres e-mail placówki. Ponieważ jednak organ wniosku nie otrzymał, uważa skargę za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Skarga w przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie Sąd zauważa, że rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga jest jedną z wielu skarg skierowanych przez F. do tutejszego Sądu, w sprawach o zasadniczo podobnym przedmiocie sporu. Ponieważ skład orzekający podziela argumentację i oceny zawarte we wcześniejszych wyrokach, w których dokonano oceny zagadnień, które są sporne również w tej sprawie - np. w wyroku WSA w Bydgoszczy z 19 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 18/22, z 18 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 19/22, z 13 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 31/22, z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 30/22, z 5 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 36/22, z 23 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 34/22, z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 45/22, z 9 sierpnia 2022r. sygn. akt II SAB/Bd 52/22, w dalszej części Sąd częściowo posłuży się również argumentacją w nich zawartą.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten błędnie stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Oceniając, czy adresat żądania o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności, należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Ponadto przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu.
W niniejszej sprawie adresatem wniosku jest D. . Z akt sprawy wynika, że adresat wniosku nie udzielił skarżącej żądanej informacji. W odpowiedzi organ wskazał, że po wnikliwej kontroli poczty elektronicznej informuje, że na adres: [...] nie wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r. od F. z adresu e-mail [...]
Na początek wyjaśnienia wymaga, że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). To oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym przypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W preambule ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1082) ustawodawca wskazuje, że "Oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa". Art. 2 pkt 1 tej ustawy zalicza do systemu oświaty wszystkie przedszkola, bez pozostawienia poza systemem oświaty przedszkoli niepublicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy. Oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć zatem do zadań publicznych nawet, gdy są one wykonywane przez placówki niepubliczne. Forma, w jakiej ustawodawca umożliwił wykonywanie zadań oświatowych, w tym. m.in. prowadzenie przedszkola przez osoby prawne lub osoby fizyczne, nie przesądza o odmiennym charakterze zadań wykonywanych w ramach systemu oświaty. Ponadto, okolicznością niebudzącą wątpliwości jest to, że przedszkole niepubliczne jest jednostką finansowaną w części z budżetu gminy, na terenie której prowadzi działalność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne oraz dysponujące majątkiem publicznym. Art. 17 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 1930) stanowi zaś o dotacjach z budżetu gminy przyznawanych przedszkolom niepublicznym. Zdaniem Sądu, dyrektor przedszkola niepublicznego jest podmiotem, który ustawa o dostępie do informacji publicznej określa jako "gospodarującego mieniem komunalnym". Jest ono bowiem finansowane w części z budżetu gminy, na terenie której prowadzi działalność. Zatem dyrektor niepublicznego przedszkola jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Ponadto wskazania wymaga, że żądana informacja dotyczyła sposobu finansowania placówki z majątku publicznego, konkretnie - dotacji pochodzącej z majątku publicznego - budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Jest to zatem informacja publiczna podlegająca udostępnieniu. Ustawodawca w treści art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. posługuje się pojęciem majątku w znaczeniu szerokim. Majątkiem publicznym w rozumieniu powyższego przepisu będzie majątek, który - niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem - zostaje w sposób prawny przeznaczony do użytku publicznego, w zakresie pełnego lub ograniczonego korzystania, regulowanego na podstawie lub z wyłączeniem prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 3361/19 – dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
W przedmiotowej sprawie organ zakwestionował jednak samo skierowanie do niego jako adresata, przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] r. został złożony w dopuszczalnej formie jako wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej podmiotu zobowiązanego, zamieszczony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej. Przy czym bez znaczenia dla skuteczności złożenia ww. wniosku poprzez pocztę elektroniczną, pozostaje okoliczność wysłania wiadomości e-mail zawierającej tenże wniosek do wielu podmiotów jednocześnie. Podkreślenia wymaga, że z orzecznictwa wynika domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu – tak jak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy - to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji. Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania oczywiście kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwała przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W przywoływanym wyżej orzecznictwie NSA przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r. I OSK 1924/16 – dostępny jw.). Tut. Sąd pogląd ten podziela.
Należy wskazać, że otrzymany jako wiadomość tekstowa e-mail podaje jako adresata również D. . Należy przy tym zaznaczyć, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 708/17). W konsekwencji w sprawie przyjąć należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 19 listopada 2021 r. został w tym dniu skutecznie do organu złożony jako wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej podmiotu zobowiązanego, zamieszczony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej. Znajduje to potwierdzenie w aktach sprawy w postaci wydruku z poczty elektronicznej nadawcy, tj. Skarżącej (k. 7 i 8 akt sądowych). Na tle spraw związanych z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną wykształcił się pogląd, wedle którego istnieje w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata, na co już wyżej zwrócono uwagę.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Mając na uwadze to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały na gruncie sprawy z wniosku skarżącej spełnione, stwierdzić należy, iż D. , do którego skierowano ten wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
W konsekwencji przyjąć należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. został skutecznie złożony do organu, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (k. 7 akt sądowych). Wniosek jest następującej treści:
"1) Czy Państwa przedszkole(a) otrzymało(y) w 2020 roku z budżetu gminy (miasta) dotację o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 27października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych? 2) Jeśli tak – w jakiej łącznej wysokości (za cały rok 2020)".
W przedmiotowej sprawie D. nie podjął w reakcji na wniosek Skarżącej żadnej czynności przewidzianej ustawą – nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji odmownej, nie powiadomił też wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, pomimo istnienia w aktach sądowych ww. wydruku z poczty elektronicznej nadawcy, czego Sąd nie może pominąć, mając na uwadze przywołane już wyżej orzecznictwo NSA.
W związku z tym należało uznać, że organ po upływie terminu 14 dni, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. od dnia złożenia wniosku, popadł w bezczynność. Z tych powodów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał D. do rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia [...]. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku).
Jednocześnie nie można podzielić stanowiska skarżącej, że w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością o rażącym charakterze. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. np. wyrok NSA z 22 września 2021 r. sygn. akt III OSK 995/21 – dostępny jw.). Należy mieć bowiem na względzie, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie stanowiło przejawu złej woli organu, lecz było wynikiem mylnego przekonania, że skarżąca nie wysłała wniosku drogą elektroniczną. W odpowiedzi na skargę organ nie kwestionuje samego obowiązku udzielenia informacji i podnosi, że zna przepisy u.d.i.p. oraz jest gotów udzielić informacji. Okoliczność, że wniosek nie został odnotowany (z niewiadomych przyczyn), pomimo jego wysłania przez F. , nie może jednak zwolnić z obowiązku udzielenia informacji. Jednocześnie wykluczyć należy rażące naruszenie prawa, lecz uznać, że miało ono charakter zwykłego, podobnie jak w wielu innych sprawach rozstrzygniętych przez WSA w Bydgoszczy ze skarg skarżącej.
O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika (50 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd miarkował jednocześnie kwotę wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą na podstawie art. 206 p.p.s.a. mając na uwadze to, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu analogicznych inicjowanych przez skarżącą F. , zarejestrowanych przed tut. Sądem. Sposób działania skarżącej jest w tych sprawach taki sam – wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysyłany jest zbiorczą wiadomością elektroniczną do wielu adresatów, a następnie do tut. Sądu wywodzona jest skarga na bezczynność tych podmiotów o takiej samej treści, z uwzględnieniem niewielkich odmienności dotyczących konkretnych spraw. W ocenie Sądu powyższe uzasadnia zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącą F. jedynie w niewielkiej części, uwzględniając jego nieznaczny nakład pracy, jak i seryjność oraz nieskomplikowany charakter inicjowanych spraw.