II SAB/Bd 202/13

II SAB/Bd 202/13 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2013-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Małgorzata Włodarska
Renata Owczarzak /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Jarzembski
Symbol z opisem
658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 615/14 - Wyrok NSA z 2015-01-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 4 i 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Dnia 9 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku sprawy ze skargi K. M. na bezczynność [...] Agendy [...] w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Agendę [...] w T. do rozpoznania wniosku K. M. z dnia [...] r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od [...] Agendy [...] w T. na rzecz K. M. 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. K. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ze skargą na bezczynność Dyrektora [...] w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej i zarzucając naruszenie art. 13 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy, wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Argumentując podniesiony zarzut, skarżący podniósł, iż we wniosku z dnia 20 czerwca 2013 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej przez [...] w postaci: umowy sponsorskiej dotyczącej Słonecznego[...], zawartej przez miejską jednostkę kultury -[...], a firmą[...], wskazując przy tym, że Słoneczny [...] był imprezą organizowaną przez miasto [...] oraz [...] (instytucję kultury miasta T.) w dniu [...] r.
W dalszej części zwrócił uwagę, że w związku z organizacją Słonecznego [...] zostały zawarte dwie umowy sponsorskie; jedna przez Urząd Miasta [...] z bankiem [...](została udostępniona) oraz druga - stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy, zawarta przez Toruńską [...] z firmą[...].
O tym, że [...] jest w posiadaniu wyżej wymienionego dokumentu (umowy sponsorskiej) skarżący poinformowany został przez Urząd Miasta [...] w piśmie z dnia [...] oraz w piśmie z dnia [...] uzupełnienie).
W ocenie strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, [...] w zakresie ujętym we wniosku o informację publiczną z dnia 20 czerwca 2013 r., należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia. W załączeniu przedstawił również statut miejskiej instytucji kultury[...], stanowiący załącznik do uchwały nr 49/11 Rady Miasta [...] z dnia 24 lutego 2011 r.
Skarżący wskazał, że do dnia 25 czerwca 2013 r. Dyrektor [...] nie udostępnił informacji publicznej żądanej we wniosku oraz nie wydał decyzji odmownej, natomiast w dniu 25 czerwca 2013 r. drogą e-mailową (znak[...], datowanym na 23 czerwca 2013 r.) poinformował, że nie jest uprawniony do wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej. Poinformował również, że nie może "uwzględnić wniosku z uwagi na zastrzeżenie przez sponsora poufności umowy".
Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, skarżący wniósł o uznanie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie załatwił sprawy w terminie i co szczególnie istotne dla sprawy: podmiot zobowiązany nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, a zatem pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podniosła, iż skarżący nie spełnił formalnych przesłanek do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie złożył przysługującego mu zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto podkreślono, iż zarówno Dyrektor[...], jak i [...] nie są organami administracji publicznej prowadzącymi postępowanie w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, ponieważ zgodnie z załączonym przez skarżącego statutem, jest osobą prawną wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] (§ 3 statutu). Status Agendy nie zwalniał jednak z obowiązku ustosunkowania się do złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji, jednak istotną kwestią jest forma w jakiej tego dokonał.
Zdaniem strony przeciwnej, zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. [...] nie kwestionuje faktu, iż jest zobowiązana do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, natomiast podnosi, iż nie może odmówić udostępnienia informacji w formie decyzji administracyjnej. Dlatego też, w ocenie strony przeciwnej nie doszło do naruszenia przepisu art. 13 cyt. wyżej ustawy i bez zbędnej zwłoki rozpatrzono wniosek skarżącego.
[...] zwróciła również uwagę, że zgodnie z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Ze względu na zastrzeżenie przez stronę umowy jej poufności, [...] powołując się na cytowane wyżej przepisy, oświadczyła, że nie może udostępnić skarżącemu treści umowy, o którą wnioskował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga została uwzględniona, albowiem uzasadniony jest zarzut bezczynności [...] polegającej na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 20 czerwca 2013 r. r. albo wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia tej informacji.
Kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej - p.p.s.a.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. W związku z tym podkreślenia wymaga, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie kwestia ograniczona do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności; czy dokonał tej czynności w terminie określonym w art. 35 § 3 lub 4 K.p.a. i czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W postępowaniu tym Sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, które legły u źródeł wniosku. Zagadnienia te będą bowiem przedmiotem badania organów administracji publicznej, a poddane kognicji sądu administracyjnego zostaną dopiero w przypadku wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Wszelkie więc zarzuty i wnioski wykraczające poza wskazany zakres przedmiotowy nie mogą zostać uwzględnione.
Odnosząc się więc do formalnej strony – dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż zachowane zostały warunkujące ją wymogi formalne. Wprawdzie wniesienie rozpatrywanej skargi nie zostało poprzedzone wniesieniem zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy przez właściwy organ w terminie, to przyjąć jednak należy, iż w szczególnym przypadku sprawy, której przedmiot dotyczy tj. dostępu do informacji publicznej, ten wymóg nie obowiązuje. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a ustawodawca uzależnia możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym stosownie do § 2 cyt. przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, jak i procedurę i tryb. W bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się K.p.a.
Należy więc przyjąć, że procedura dostępu do informacji publicznej uregulowana jest w tej ustawie w sposób kompleksowy. Sąd zwraca uwagę, że zakres podmiotowy ustawy obejmuje nie tylko organy administracji publicznej, ale także podmioty niebędące organami administracji publicznej i to może tłumaczyć, dlaczego ustawa pomija kwestię bezczynności i środków zaskarżenia przy bezczynności w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Brak uregulowania w zakresie bezczynności w samej ustawie o dostępie do informacji publicznej nie oznacza swoistego automatyzmu w stosowaniu w takiej sytuacji przepisów procedury administracyjnej. Ustawa odsyła do K.p.a. tylko w zakresie wydania decyzji administracyjnej, toteż nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie nieudzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06, System Informacji Prawnej LEX nr 197599).
Czy innym są natomiast skutki związane z odmową udzielenia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ustawy. Konsekwencją takiego działania podmiotu (odmowy udzielenia informacji) jest zastosowanie art. 17 ust. 2 ustawy. TAK natomiast zaprzeczyła, aby mogła dokonać odmowy udzielania informacji w formie przewidzianej w art. 16 ustawy. W tych okolicznościach zarzuty dotyczące konieczności poprzedzenia wniesienia skargi wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Skoro odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, to w razie bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, polegającej na nieudostępnieniu tej informacji i niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej podmiotowi, który żądał udostępnienia informacji publicznej, przysługuje na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. Prawo nie przewiduje możliwości bezpośredniego żądania udostępnienia informacji publicznej. Sądy administracyjne, jak wynika z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki przewidziane w ustawie. Żaden przepis p.p.s.a. oraz innej ustawy, w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera podstawy do bezpośredniego żądania udostępnienia informacji publicznej. Jedynie skarga na bezczynność jest środkiem przewidzianym w ustawie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), który zapewnia ochronę w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ani nie udostępnienia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, skarga zaś na decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy) jest środkiem przewidzianym w razie wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, oczywiście z zastrzeżeniem art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trudno zatem wymagać, by wnioskodawca przed wniesieniem skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej.
Konkludując formalną część rozważań, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w niniejszym składzie przychyla się do poglądu, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej (podmiotu niebędącego organem administracji publicznej) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia, co mogłoby wynikać z twierdzenia o braku podstaw do wydania decyzji. Kwestia zachowania terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia skargi - art. 53 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie, ponieważ terminy przewidziane w tym przepisie nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.).
Odnosząc się zaś do merytorycznej strony wyroku podkreślenia wymaga, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przedmiotowa ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje mogą zostać udostępnione. Ustawa ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej,
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że wyliczenie zawarte w powołanym przepisie nie ma wyczerpującego charakteru, niemniej jednak wskazuje na intencje ustawodawcy dotyczące określenia kategorii podmiotów objętych obowiązkiem udzielenia informacji.
Wskazać należy, że [...] jest samorządową instytucją kultury prowadzącą w szczególności działalność w zakresie upowszechniania kultury, działającą między innymi na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 406). Organizatorem tego ośrodka kultury jest Gmina Miasto [...] jako podmiot zobowiązany do prowadzenia działalności kulturalnej będącej zadaniem własnym gminy. Zgodnie z art. 14 tej ustawy, instytucja kultury z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora uzyskuje odrębną od samorządu osobowość prawną, lecz stosownie do art. 12 ustawy organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do prowadzenia działalności kulturalnej.
W świetle powyższego, należy przyjąć, że[...], jako osoba prawna samorządu terytorialnego, mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, konkretnie w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.
Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy. W jego świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Rzeczą oczywistą natomiast jest, że taka forma informacji publicznej może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń wynikających z treści art. 5 ustawy.
Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności (art. 7, art. 10 - 11 i art. 13) lub w przypadku odmowy udostępnienia, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1). Sposób działania organu w przypadku czynności określa ustawa, a z jej uregulowania wynika, iż mają one charakter czynności materialno - technicznych, natomiast w przypadku decyzji, przepis art. 16 ust. 2 odsyła wprost do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jednak prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej, jak wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji, nie ma charakteru absolutnego, gdyż może być ograniczone ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, oprócz odwołania się do ustaw szczególnych, sama wyznacza granice prawa do informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tego aktu prawnego, prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (prawo do prywatności, podobnie jak prawo do informacji, jest prawem konstytucyjnym) lub tajemnicę przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust, 2 powołanej ustawy).
Zasadą jest więc, że udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W zależności zaś od treści dokumentu podlegającego udostępnieniu organ władzy publicznej (podmiot zobowiązany) zobowiązany do udostępnienia informacji ocenia, czy może on być udostępniony w całości, czy też z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy zawarte w nim informacje przetworzyć.
W rozpoznawanej sprawie żądanie udostępnienia dokumentu, który dotyczy realizacji zadań kulturalnych przez podmiot ściśle zadaniowo związany z działaniami gminy, co do zasady ma charakter informacji publicznej. Innym natomiast zagadnieniem jest to, czy istnieją podstawy do odmowy udostępnienia informacji objętych umową cywilnoprawną ze względu na zastrzeżenie jej poufności. Ocena natomiast sprawy z tego punktu widzenia może być dokonana po ewentualnej odmowie udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę innych wartości. W rozpoznawanej sprawie TAK z jednej strony twierdziła, że jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, ale takiej informacji nie udzieliła a odnosząc się do przedmiotu żądania powołała się na zastrzeżenie poufności umowy, to jest motywowała niejako odmowę udzielenia informacji, a więc inny, ewentualny przedmiot reakcji na złożony wniosek. Przy jednoczesnym twierdzeniu, że nie jest podmiotem uprawnionym do wydania decyzji, nie można zaakceptować stanowiska TAK. Jeśli ze względów podmiotowych i przedmiotowych TAK jest podmiotem wobec którego ma zastosowanie ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie ma podstaw do nie udzielenia informacji z powołaniem się na fakt, że nie jest ona organem uprawnionym do wydania decyzji (a więc na okoliczność czysto formalną). W ocenie Sądu względy podmiotowe przemawiają za możliwością stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej ze wszystkimi konsekwencjami z niej wynikającymi. Stąd nie podzielając przedstawionego przez TAK stanowiska, Sąd uznał, że jest ona zobowiązana do udzielenia informacji publicznej. Natomiast gdy istnieją przeszkody do jej udzielenia (ochrona innych wartości chronionych prawem) winna je ocenić i ewentualnie odmówić udzielenia takiej informacji a taka odmowa jest inną rodzajowo sprawą, podlegającą kontroli Sądu.
Konkludując, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie został rozpoznany w trybie i na zasadach zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Prowadząc postępowanie, które zostało wszczęte wnioskiem z dnia 20 czerwca 2013 r. organ dokona przede wszystkim oceny, czy żądana przez stronę skarżącą informacja mieści się w przedmiotowych granicach informacji publicznej, następnie dokona kwalifikacji pod kątem występowania lub nie, negatywnych przesłanek udostępnienia informacji publicznej. W zależności od rezultatu przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zakończy sprawę, bądź to w formie czynności materialno - technicznej, bądź poprzez wydanie odpowiednio decyzji.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 tej ustawy.