II SAB/Bd 168/25

II SAB/Bd 168/25 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
658
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie braku dokonania uzgodnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z 30 września 2025 r. [...] (dalej jako Skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta [...], działającego przez [...], w przedmiocie braku dokonania uzgodnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji istniejącym zjazdem. W ocenie skarżącego, organ – mimo upływu znacznego czasu od złożenia wniosku – nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji, co w jego przekonaniu stanowi naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 37 § 5 kpa.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.
Kontrola ta nie obejmuje jednakże wszystkich możliwych czynności i zaniechań organów administracji.
Jeżeli chodzi o brak działania organów administracji należy wskazać, że w myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sprawowana przez sądu administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej przez prawo formie i w określonym przez prawo terminie. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 r., w wyroku w sprawie o sygn. akt IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 r. oraz postanowieniu w sprawie o sygn. akt IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 r.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił do zarządcy drogi z wnioskiem o "uzgodnienie obsługi komunikacyjnej inwestycji przy wykorzystaniu istniejącego zjazdu". W ocenie Sądu, taki wniosek nie prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego ani nie inicjuje sprawy, której załatwienie wymagałoby wydania decyzji bądź postanowienia ewentualnie podjęcia aktu lub czynności przewidzianych przepisami k.p.a. lub przepisami ustaw szczególnych. Odnośnie zjazdu ustawa o drogach publicznych przewiduje obowiązek wydania decyzji jedynie w sytuacji lokalizacji zjazdu, jego przebudowy lub zmiany sposobu korzystania z niego w sposób oddziałujący na bezpieczeństwo lub płynność ruchu (por. art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889). Sama okoliczność, że inwestor zamierza korzystać z istniejącego i prawidłowo urządzonych zjazdu, nie powoduje powstania po stronie zarządcy drogi obowiązku władczego "uzgadniania" takiego sposobu obsługi komunikacyjnej. Przepisy nie przewidują formy rozstrzygnięcia, którego wydania mógłby się domagać wnioskodawca, a organ nie jest uprawniony do podejmowania czynności władczych w zakresie korzystania z już istniejącego zjazdu, o ile nie zachodzą przesłanki z art. 29 ustawy o drogach publicznych.
Mając na względzie, że Skarżący ubiega się o uzgodnienie konieczne do realizacji planowanej przez niego zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (mieszkania) należy ponadto zauważyć, że przewidziany w art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.) obowiązek dołączenia do zgłoszenia takiej zmiany m.in. uzgodnień, których obowiązek dołączenia, nie określa procedury uzyskania takiego uzgodnienia – w przeciwieństwie do procedury uzyskania pozwolenia na budowę, w obrębie której, stosownie do art. 32 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 przewiduje konieczność wypowiedzenia się organu do którego zwrócono się o uzgodnienie w terminie 14 dni, pod rygorem uznania że organ uzgadniający nie wnosi zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Takiej procedury w przypadku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ustawodawca nie przwidział.
Skoro żądanie strony nie znajduje podstawy w przepisach prawa materialnego, a organ nie jest obowiązany do załatwienia wniosku w drodze aktu administracyjnego, to brak jest również podstaw do przyjęcia, że pozostaje on w bezczynności. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdy organ nie ma obowiązku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, ponieważ w takim przypadku nie istnieje "sprawa administracyjna" w rozumieniu p.p.s.a. Brak ustawowej podstawy do działania organu oznacza jednocześnie brak ustawowej podstawy do sądowej kontroli jego rzekomej bezczynności.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga została wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.