II SAB/Bd 135/25

II SAB/Bd 135/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek
Tomasz Wójcik /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
658
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku
uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1592
art. 14 ust. 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Minister Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów 1. zobowiązuje Minister Spraw Wewnętrznych do zawiadomienia Skarżącego o uchybieniu terminu do uzupełnienia wniosku o zmianę decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2017r. [...] i wyznaczenia Skarżącemu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu – w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 4. zasądza od Minister Spraw Wewnętrznych na rzecz R. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W piśmie z [...] sierpnia 2021r. R. M. ("Skarżący’, "Strona", "Wnioskodawca") wniósł skargę na bezczynność Minister Spraw Wewnętrznych, który rozpatrywał jego wniosek z [...] marca 2020 r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do anulowania czynności w postaci pozostawienia jego podania bez rozpatrzenia, wskazując, że została ona podjęta bezpodstawnie.
W odpowiedzi na skargę Marszałek wniósł o jej oddalenie. Organ przyznał, że Skarżący wnioskiem z [...] marca 2020r. wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta G. z [...] lutego 2017r. udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na terenie zakładu recyklingu tworzyw sztucznych w G.. Marszałek podniósł, że w związku z niespełnieniem przez wniosek wymagań określonych w przepisach prawa organ pismem z [...] stycznia 2021r. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych i merytorycznych oraz pouczył o możliwości wniesienia uzupełnienia – w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. Wobec nieuzupełnienia braków wniosku Skarżący pismem z [...] maja 2021r. został poinformowany o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Marszałek wskazał, że rozpatrzenie wniosku Skarżącego z 2020 r. nastąpiło dopiero w 2021 r. w związku ze zmianami systemowymi, tj. zmianą ustawy o odpadach, która zobligowała podmioty posiadające decyzje w zakresie gospodarki odpadami do dostosowania posiadanych pozwoleń i zezwoleń do nowych wymogów. To spowodowało, że od 2018 r. ilość nowych wniosków o wydanie stosownych decyzji wzrastała, a zdecydowana większość wniosków dostosowawczych została złożona praktycznie w jednym czasie, tj. w marcu 2020 r. Jednocześnie Marszałek przejął kompetencje starostów w zakresie gospodarki odpadami. Marszałek podkreślił, że wydanie decyzji jest związane z przeprowadzeniem kontroli u przedsiębiorcy, a w większości wypadków składany wnioski są niekompletne i wymagają uzupełnień. Wszystkie te okoliczności wpływają na wydłużenie czasu postępowania administracyjnego.
Uzupełniając skargę Strona w piśmie z [...] listopada 2021r. zarzuciła, że organ naruszył:
1) art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez pominięcie pełnomocników Skarżącego, a co najmniej pominięcie wyjaśnienia roli osób podpisanych na wniosku, tj. M. S. i A. C. – podczas gdy Skarżący osobiście podpisał wyłącznie pismo przewodnie, przedkładając wniosek podpisany przez ww. osoby, którym zlecił sporządzenie tegoż wniosku i które traktował jako profesjonalistów, od których oczekiwał wsparcia w prowadzonym postępowaniu – wobec czego organ powinien ustalić charakter, w jakim działały ww. osoby w postępowaniu, a w przypadku potwierdzenia, że są one pełnomocnikami – to im doręczać wezwanie do uzupełnienia wniosku; doręczenie wezwania do uzupełnienia braków wniosku Skarżącemu zamiast pełnomocnikom miało w tej sytuacji jedynie skutek informacyjny;
2) art. 64 § 2 k.p.a. przez błędne i nieprecyzyjne skierowanie do Skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, w tym w szczególności:
a. wprowadzające w błąd skierowanie do Skarżącego wezwania do uzupełnienia braków w jednej kopercie wraz z pozytywnym potwierdzeniem przyjęcia wniosku,
b. błędne kierowanie do Skarżącego wezwania w zakresie oświadczeń o niekaralności, brak wskazania podstaw do żądania przedłożenia operatu przeciwpożarowego w formie pisemnej, a nie dokumentowej, brak ustalenia należytego terminu do przedłożenia postanowienia Komendanta Państwowej Straży Pożarnej o uzgodnieniu operatu przeciwpożarowego a także brak ustalenia, czy postępowanie w tym przedmiocie przed Komendantem PSP w G. zostało ukończone i z jakim wynikiem,
c. zaskoczenie Skarżącego skierowanym do niego, z pominięciem pełnomocników, wezwaniem, którego treść wespół z pozostałą zawartością przesyłki miała charakter istotnie wprowadzający w błąd;
3) art. 9 i 8 § 1 k.p.a. wraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych wynikającą z art. 2 Konstytucji RP przez uchybienie zasadzie należytego i wyczerpującego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków i niepoinformowanie Skarżącego o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych i pozostawienia sprawy bez rozpoznania, ze szczególnym uwzględnieniem braku przekazania Skarżącemu wyraźnej informacji, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania skutkować może w skrajnym wypadku nawet stwierdzeniem wygaśnięcia jego zezwolenia;
4) art. 19 i 50 k.p.a. w związku z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm., dalej: "ustawa nowelizująca") przez zaniechanie ustalenia z urzędu szczegółowej treści wniosku Skarżącego i nieupewnienie się co do rozumienia przez Skarżącego parametru "możliwości przyjmowania odpadów" (mającego znaczenie dla określenia właściwości organu) i niewystąpienie o uszczegółowienie tego parametru w sytuacji, w której we wniosku parametr ten opisano w trybie przypuszczającym,
5) art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, dalej: "ustawa COVID 19") w zw. z art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania Skarżącego o uchybieniu terminu oraz zaniechanie poinformowania Skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu;
6) art. 64 § 2 w zw. z art. 35 i 36 k.p.a. przez bezpodstawne i przedwczesne pozostawienie wniosku Skarżącego o zmianę posiadanego zezwolenia bez rozpoznania.
Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do dalszego prowadzenia postępowania, w tym ponownego, prawidłowego i jednoznacznego (włącznie z rozważeniem uwzględnienia roli pełnomocników w postępowaniu) wezwania Skarżącego do przedłożenia wymaganych w sprawie dokumentów, potwierdzenia swojej właściwości bądź, w przypadku uznania, że wezwanie organu z [...] stycznia 2021 r. było prawidłowe – poinformowania Skarżącego o stwierdzonym uchybieniu terminu i wezwaniu go do złożenia wniosku o jego przywrócenie.
Wyrokiem z dnia 01 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 109/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązał Minister Spraw Wewnętrznych do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z [...] marca 2020r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów – w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także stwierdził, że Minister Spraw Wewnętrznych dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego, a bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W wyniku złożenia przez organ skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2024r. sygn. akt III OSK 1896/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. NSA wskazał, że obowiązkiem Sądu I instancji była ocena, czy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań określonych w art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej oraz czy Marszałek zasadnie pozostawił ten wniosek bez rozpoznania, a tym samym czy pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Wyrokiem z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 76/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Skarżącego na bezczynność Minister Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W uzasadnieniu wskazano, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań określonych w art. 14 ust. 1 -3 ustawy nowelizującej. Wskutek nieuzupełnienia braku formalnego tegoż wniosku, Marszałek zasadnie pozostawił go bez rozpoznania.
W wyniku złożenia przez Skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 16 września 2025r. sygn. akt III OSK 256/25 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. NSA wskazał, że kwestia oceny, czy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy miała zasadnicze znaczenie w sprawie, jednak z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie, że Sąd I instancji dokonał kontroli czynności organu podejmowanych w tym zakresie. Skarżący prawidłowo zatem zarzucił, że uzasadnienie Sądu I instancji jest w tym zakresie lakoniczne i sprowadza się do stwierdzenia, że "wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań z art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej. Na skutek nieuzupełnienia braku formalnego tego wniosku, Minister Spraw Wewnętrznych zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym nie można postawić temu organowi zarzutu bezczynności w tym zakresie." Tak sformułowany wniosek został poprzedzony jedynie zacytowaniem wezwania skierowanego do Skarżącego oraz ogólnych wymogów wynikających z art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej. Brak jest jednak oceny wezwania organu w kontekście konkretnych sformułowanych tam wymagań formalnych, z odniesieniem ich do konkretnych przepisów ustawy nowelizującej, mogących stanowić podstawę wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Brak jest jednocześnie analizy akt sprawy, które zawierają określone dokumenty załączone do wniosku o zmianę zezwolenia. Mając na uwadze ocenę prawną wyrażona w wyroku NSA z 14 czerwca 2024 r. tego rodzaju analiza była niezbędna w tej sprawie. Brak jest także jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, który był konsekwentnie podnoszony przez Skarżącego w toku postępowania i który w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a przynajmniej wymaga jednoznacznej oceny ze strony Sądu I instancji w kontekście skuteczności prawnej pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd orzekający działa w warunkach związania oceną prawną dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 256/25, który uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 76/24 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.
Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyroki NSA z 11 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1074/07, 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1997/20, 14 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 2862/21, 28 marca 2025 r. sygn. akt I OSK 421/22). Wskazać jeszcze należy, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem, w którym zawiera się tok rozumowania sądu, prowadzący do określonego rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem to, co zadecydowało o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Kluczowe znaczenie może mieć zatem wykładnia lub zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisu prawa, jak również ocena tego stanu (por. wyr. NSA z 25.5.2016 r. sygn. akt I OSK 2537/14 i 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 446/12; R. Hauser, M. Wierzbowski, K. Stankiewicz (red.). Komentarz do art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Legalis/el). Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna w zdaniu pierwszym wskazuje wprost na ograniczenie swobody sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po wyroku NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Z tych też względów w ramach obecnego, ponownego rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w wydanym w tej sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że sąd kasacyjny uchylając wyrok tut. Sądu wskazał, że nie dokonano oceny wezwania organu w kontekście konkretnych sformułowanych tam wymagań formalnych, z odniesieniem ich do konkretnych przepisów ustawy nowelizującej. Nie dokonano również analizy akt sprawy w zakresie dokumentów załączonych do wniosku o zmianę zezwolenia.
Dokonując zatem oceny zasadności wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zmianę zezwolenia, w pierwszej kolejności odwołać się należy do treści art. 14 ustawy nowelizującej. Zgodnie z ust. 1 art. 14 posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o których mowa w art. 48a ustawy zmienianej. Artykuł 14 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazuje, że do wniosku o którym mowa w ust. 1, posiadacz odpadów dołącza: 1) operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, 2) zaświadczenia o niekaralności, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, 3)oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, 4) oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą:
a) fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą,
b) prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
- nie wydano, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów zezwolenia na przetwarzanie odpadów zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł; 5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy:
a) w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub
b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ustawy zmienianej w art. 1, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł
- za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; 6) postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 4 c ustawy zmienianej w art. 1; 7) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy, nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. W ust. 3 art. 14 wskazano, że oświadczenia o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
Z akt sprawy wynika, że Marszałek, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 1, 4 i 6 ustawy nowelizującej, wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku o zmianę decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2017r. o następujące dokumenty:
1. Oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną nie wydano, na podstawie przepisów ustawy o odpadach, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł - podpisane przez osobę uprawnioną, wraz z klauzulą "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia";
2. Kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem operatu przeciwpożarowego, zawierającego warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, uzgodnione z komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej wykonanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o którym mowa w rozdziale 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - w przypadku gdy organem właściwym jest marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska z podpisem osoby sporządzającej;
3. Postanowienie komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej uzgadniające operat przeciwpożarowy.
4. Wskazanie sposobu wyliczenia największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów (z podziałem na poszczególne miejsca magazynowania), przy wyliczeniach uwzględnienie wymiarów miejsca magazynowania odpadów (pomniejszonych o drogi technologiczne), wysokości do jakiej będą magazynowane odpady oraz gęstości nasypowej odpadów (największej gęstości spośród wszystkich odpadów magazynowanych w danym miejscu). W przypadku zmiany wielkości największej masy odpadów które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w miejscu magazynowania odpadów zweryfikować wyliczenie zabezpieczenia roszczeń;
5. Wskazanie sposobu wyliczenia całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów - przy wyliczeniach proszę o uwzględnienie wymiarów miejsca magazynowania odpadów oraz gęstości nasypowej odpadów (największej gęstości spośród wszystkich odpadów magazynowanych w danym miejscu). W związku z powyższym proszę o informację, czy przedstawione wyliczenia na str. 12 wniosku odnoszą się do magazynowania odpadu o największej gęstości nasypowej.
Organ równocześnie pouczył Stronę, że uzupełnienie w zakresie pkt 1-3 wezwania należy wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Natomiast uzupełnienie w zakresie pkt 4-5 wezwania należy wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zestawiając treść powyższego żądania z treścią wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów złożonego przez Skarżącego oraz dołączonych do tego wniosku załączników wskazać należy, że:
- wniosek zawierał oświadczenie że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną nie wydano, na podstawie przepisów ustawy o odpadach, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł - podpisane przez osobę uprawnioną, wraz z klauzulą "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia" (zał. 3 do wniosku, k.- 33 akt admin.);
- wskazywał sposób wyliczenia największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samy czasie oraz sposób wyliczenia całkowitej pojemności instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania (str. 11-13 wniosku , k. 12-14 akt admin.).
Natomiast do wniosku nie dołączono postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej uzgadniające operat przeciwpożarowy (art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy nowelizującej), sam operat przeciwpożarowy (jego kserokopia) stanowił załącznik do wniosku ale operat ten nie był podpisany przez osoby sporządzające go ani jego zgodność z oryginałem nie została potwierdzona. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że organ mając na uwadze braki wniosku w zakresie dokumentów wskazanych w art. 14 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy nowelizującej zasadnie skierował do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia wniosku (pkt 2 i 3 wezwania z dnia [...] stycznia 2021r.).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2025r. zobowiązał także tut. Sąd do oceny podnoszonego przez Stronę zarzutu naruszenia art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID 19, wskazując, że może on mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy w kontekście skuteczności prawnej pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpoznania. Dokonując takiej kontroli, zauważyć należy, że pozostawiając wniosek o zmianę pozwolenia bez rozpoznania Marszałek nie uwzględnił, iż w dniu 16 grudnia 2020r. wszedł w życie przepis szczególny art. 15 zzzzzn˛ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dodany ustawą zmieniającą z dnia 9 grudnia 2020 r (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255). Przepis ten ułatwiał ochronę prawną stron w przypadku uchybienia przez nie, w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, przewidzianym przepisami prawa administracyjnego terminom. Stosownie do treści art.15 zzzzzn˛ ust. 1 ustawy COVID 19 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej; 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie; 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony; 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Według art.15 zzzzzn˛ ust. 2 ustawy COVID 19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż wezwanie wnioskodawcy w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych podania, nie ma znaczenia dla określenia terminu w jakim podanie zostało wniesione. Jeżeli brak podania zostanie konwalidowany, przyjmuje się fikcję, że podanie nie było dotknięte brakiem od chwili wniesienia. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki formalne, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Łd 3/21, M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex 2021, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 27/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/ 13). Przypomnieć należy, że Marszałek wystosował wezwanie do Strony w dniu [...] stycznia 2021r. (k.1 akt admin.). Przyjęcie przywołanego powyżej poglądu oznacza, że gdyby Strona uzupełnia braki wniosku organ zobowiązany byłby uznać go za kompletny na dzień jego złożenia tj. na dzień [...] marca 2020r. Nie uzupełnienie braków wniosku skutkowało pozostawieniem go bez rozpoznania. W konsekwencji oznaczało to brak złożenia wniosku o zmianę pozwolenia w terminie określonym w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej. Termin ten stanowi termin zawity, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony w postaci wygaśnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo zezwolenia na wytwarzanie odpadów (art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej). Stwierdzając więc uchybienie przez Skarżącego wynikającemu z ustawy terminowi - z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku, organ powinien w pierwszej kolejności zawiadomić Stronę o tym uchybieniu, wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu stosownie do art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID 19. Brak poinformowania Strony o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków wniosku i nie wyznaczenie 30 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu spowodowało, że organ dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Wobec powyższego należało zobowiązać Minister Spraw Wewnętrznych na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do zawiadomienia Skarżącego o uchybieniu terminu do uzupełnienia wniosku o zmianę decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2017r. i wyznaczenie Skarżącemu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (o czym orzeczono w pkt 1). Wyznaczając 14 dniowy termin na wydanie aktu Sąd uwzględnił zarówno stan i stopień skomplikowania sprawy. Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności sprawy, uznał, że nie wystąpiła ona w rażącej postaci (pkt 3 sentencji wyroku). Dokonując oceny w tej kwestii Sąd wziął pod uwagę, że dla stwierdzenia, iż bezczynność czy przewlekłość organu miała charakter rażący, nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do zwykłego naruszenia i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Opóźnienie organu w podejmowanych czynnościach, aby nosiło cechy rażącego naruszenia prawa, musi być znaczne, niezaprzeczalne oraz w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Chodzi o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak drastyczne przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy, wyraźnie lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, wielokrotne i nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 marca 2021r. sygn. akt III OSK 495/21, z 27 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 823/19, z 11 lutego 2020r. sygn. akt II OSK 2546/19, z 27 marca 2013r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 marca 2015 r. sygn. akt IV SAB/Po 19/15). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała rażącego charakteru, mając przed wszystkim na uwadze krótki okres od wejścia w życie przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID 19 do dnia wydania wezwania o uzupełnienie braków. Chociaż nie budzi wątpliwości Sądu, że organ stosujący prawo ma obowiązek znać przepisy ustaw, to jednak Sąd dostrzega, podniesione w odpowiedzi na skargę realne problemy związane ze zmiana właściwości organu i koniecznością prowadzenia ogromnej liczby spraw. Oceniając charakter bezczynności organu należało zatem wziąć pod uwagę uwarunkowania związane z funkcjonowaniem organu w konkretnych okolicznościach sprawy. O kosztach postępowania (na które składają się: [...] zł wpisu od skargi, [...] zł opłaty skarbowej i [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) Sąd orzekł (w pkt IV wyroku) na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.