II SAB/Bd 109/21

II SAB/Bd 109/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-02-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Joanna Brzezińska /przewodniczący/
Joanna Janiszewska - Ziołek
Symbol z opisem
658
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 1896/22 - Wyrok NSA z 2024-06-14
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1592
art. 14 ust. 1 - 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów 1) zobowiązuje Marszałka Województwa [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] marca 2020 r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów – w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że Marszałek Województwa [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, 3) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Marszałka Województwa [...] na rzecz R. M. [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W piśmie z [...] sierpnia 2021 r. R. M. wniósł skargę na bezczynność Marszałka Województwa K. – P., który rozpatrywał jego wniosek z [...] marca 2020 r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do anulowania czynności w postaci pozostawienia jego podania bez rozpatrzenia wskazując, że została ona podjęta bezpodstawnie.
W odpowiedzi na skargę Marszałek wniósł o jej oddalenie.
Organ przyznał, że Skarżący wnioskiem z [...] marca 2020 r. wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta G. z [...] lutego 2017 r. [...] udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na terenie zakładu recyklingu tworzyw sztucznych przy ul. [...] w G..
Marszałek podniósł, że w związku z niespełnieniem przez wniosek wymagań określonych w przepisach prawa organ pismem z [...] stycznia 2021 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i merytorycznych oraz pouczył o możliwości wniesienia uzupełnienia – w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania.
Wobec nieuzupełnienia braków wniosku Skarżący pismem z [...] maja 2021 r. został poinformowany o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.
Marszałek podniósł, że rozpatrzenie wniosku Skarżącego z 2020 r. nastąpiło dopiero w 2021 r. w związku ze zmianami systemowymi tj. zmianą ustawy o odpadach, która zobligowała podmioty posiadające decyzje w zakresie gospodarki odpadami do dostosowania posiadanych pozwoleń i zezwoleń do nowych wymogów. To spowodowało że od 2018 r. ilość nowych wniosków o wydanie stosownych decyzji wzrastała, a zdecydowana większość wniosków dostosowawczych została złożona praktycznie w jednym czasie tj. w marcu 2020 r. Jednocześnie Marszałek przejął kompetencje starostów w zakresie gospodarki odpadami. Marszałek podkreślił, że wydanie decyzji jest związane z przeprowadzeniem kontroli u przedsiębiorcy, a w większości wypadków składany wnioski są niekompletne i wymagają uzupełnień. Wszystkie te okoliczności wpływają na wydłużenie czasu postępowania administracyjnego.
Uzupełniając skargę Skarżący w piśmie z [...] listopada 2021 r. zarzucił, że organ naruszył:
1) art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") poprzez pominięcie pełnomocników Skarżącego, a co najmniej pominięcie wyjaśnienia roli osób podpisanych na wniosku tj. M. S. i A. C. – podczas gdy Skarżący osobiście podpisał wyłącznie pismo przewodnie, przedkładając wniosek podpisany przez ww. osoby, którym zlecił sporządzenie tegoż wniosku i które traktował jako profesjonalistów od których oczekiwał wsparcia w prowadzonym postępowaniu – wobec czego organ powinien ustalić charakter, w jakim działały ww. osoby w postępowaniu, a w przypadku potwierdzenia, że są one pełnomocnikami – to im doręczać wezwanie do uzupełnienia wniosku; doręczenie wezwania do uzupełnienia braków wniosku Skarżącemu zamiast pełnomocnikom miało w tej sytuacji jedynie skutek informacyjny;
2) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędne i nieprecyzyjne skierowanie do Skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, w tym w szczególności:
a. wprowadzające w błąd skierowanie do Skarżącego wezwania do uzupełnienia braków w jednej kopercie wraz z pozytywnym potwierdzeniem przyjęcia wniosku,
b. błędne kierowanie do Skarżącego wezwania w zakresie oświadczeń o niekaralności, brak wskazania podstaw do żądania przedłożenia operatu przeciwpożarowego w formie pisemnej, a nie dokumentowej, brak ustalenia należytego terminu do przedłożenia postanowienia Komendanta Państwowej Straży Pożarnej o uzgodnieniu operatu przeciwpożarowego a także brak ustalenia, czy postępowanie w tym przedmiocie przed Komendantem PSP w G. zostało ukończone i z jakim wynikiem,
c. zaskoczenie Skarżącego skierowanym do niego, z pominięciem pełnomocników, wezwaniem, którego treść wespół z pozostałą zawartością przesyłki miała charakter istotnie wprowadzający w błąd;
3) art. 9 i 8 § 1 k.p.a. wraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych wynikającą z art. 2 Konstytucji RP poprzez uchybienie zasadzie należytego i wyczerpującego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków i niepoinformowanie Skarżącego o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych i pozostawienia sprawy bez rozpoznania ze szczególnym uwzględnieniem braku przekazania Skarżącemu wyraźnej informacji, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania skutkować może w skrajnym wypadku nawet stwierdzeniem wygaśnięcia jego zezwolenia;
4) art. 19 i 50 k.p.a. w związku z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 z późn. zm.) poprzez zaniechanie ustalenia z urzędu szczegółowej treści wniosku Skarżącego i nieupewnienie się co do rozumienia przez Skarżącego parametru "możliwości przyjmowania odpadów" (mającego znaczenie dla określenia właściwości organu) i niewystąpienie o uszczegółowienie tego parametru w sytuacji, w której we wniosku parametr ten opisano w trybie przypuszczającym,
5) art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 2095) w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania Skarżącego o uchybieniu terminu oraz zaniechanie poinformowania Skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu;
6) art. 64 § 2 w zw. z art. 35 i 36 k.p.a. poprzez bezpodstawne i przedwczesne pozostawienie wniosku Skarżącego o zmianę posiadanego zezwolenia bez rozpoznania.
Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do dalszego prowadzenia postępowania, w tym ponownego, prawidłowego i jednoznacznego (włącznie z rozważeniem uwzględnienia roli pełnomocników w postępowaniu) wezwania Skarżącego do przedłożenia wymaganych w sprawie dokumentów, potwierdzenia swojej właściwości bądź, w przypadku uznania, że wezwanie organu z [...] stycznia 2021 r. było prawidłowe – poinformowania Skarżącego o stwierdzonym uchybieniu terminu i wezwaniu go do złożenia wniosku o jego przywrócenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazuje Skarżący.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może zatem uwzględnić skargę nawet w sytuacji podniesienia przez stronę skarżącą zarzutów niezasadnych czy nieadekwatnych do stanu sprawy.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej przedmiotem sądowej kontroli jest nie określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Bezczynność to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, do którego zalicza się zarówno niewydanie rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również rozstrzygnięcie sprawy w niewłaściwej formie, przy czym za niewłaściwą formę rozstrzygnięcia należy uznać również pozostawienie podania bez rozpoznania w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek.
W przedmiotowej sprawie Skarżący wniosek o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.z.o.") zgodnie z którym posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie u.z.o. uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia [...] marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji. Art. 14 ust. 1, 2 i 3 u.z.o. określa szczegółowo wymagania, które winien spełnić ww. wniosek. Przepis art. 14 ust. 4 u.z.o. przewiduje zaś, że jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. Wygaśnięcie takiego zezwolenia wymaga wydanie przez organ decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. II SA/Bd 1083/21).
Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (por. wyrok z 13 października 2021 r. sygn. II SAB/Go 162/21, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (w skrócie "CBOSA") dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że wymagania, o których mowa art. 14 ust. 4 u.z.o. (czyli wymagania określone w art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.z.o.) nie są i nie mogą być brakami formalnymi podania (wniosku), o których mowa w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. Są to bowiem wymogi szczególne wniosku, których niespełnienie (także nieuzupełnienie) obliguje organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 4 u.z.o. - nie zaś pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W tym też zakresie, ze względu na skutek wskazany w art. 14 ust. 4 u.z.o. (wygaśnięcie decyzji, której dotyczy wniosek o jej zmianę), przepis ten wyłącza dopuszczalność zwrotu podania (tj. pozostawienia podania bez rozpoznania) z powodu braków, o których w nim mowa. Inna interpretacja byłaby nieracjonalna i powodowała kolizje różnych trybów, w tym ochrony sądowej, których zasadniczy trzon dotyczy tych samych kwestii, mianowicie spełnienia przez wniosek wymogów wskazanych w art. 14 ust. 1, ust. 2 lub ust. 3 u.z.o.
Wskazać także należy, że wymogi te są w tych przepisach rozumiane w sposób formalny i zarazem merytoryczny, o czym ewidentnie świadczy skutek przewidziany w art. 14 ust. 4 u.z.o., którego celem jest wymuszenie aktualizacji wniosku i dostosowanie go do aktualnie obowiązujących wymogów w zakresie przetwarzania odpadów (czego w gruncie rzeczy dotyczy sedno sprawy). Jeśli bowiem wymogi te nie są spełnione, to wskazane w tym przepisie konsekwencje są o wiele dalej idące. Nie polegają one bowiem na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zmianę decyzji lub wydaniu decyzji odmownej (co prowadziłoby przecież do pozostawienia w obrocie decyzji, której dotyczy wniosek), lecz stwierdzeniu wygaśnięcia tej decyzji – czyli odebrania stronie prawa do przetwarzania odpadów. Tymczasem celem przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jest doprowadzenie sprawy do etapu umożliwiającej nadanie sprawie biegu. Generalnie przepis ten ma dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu i nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11; CBOSA).
Powyższe stanowisko ma dwojakie skutki. Z jednej strony wynika z niego, że organ któremu przedłożono wniosek o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.z.o. nie może zakończyć procedowania tegoż wniosku poprzez pozostawienie go bez rozpoznania, wskutek niespełnienia przez wniosek wymogów z art. 14 ust – 3 u.z.o. – bo ów brak spełnienia wymogów to przesłanka wydania decyzji kończącej sprawę.
Z drugiej strony oznacza to, Sąd kontrolując czy organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu wszczętym ww. wnioskiem nie może kontrolować, czy organ prawidłowo ocenił, czy wniosek spełnia czy nie spełnia wymogów określonych w art. 14 ust. 1, 2 lub 3 u.z.o. Jeżeli bowiem, jak wyżej wskazano, ocena ta jest przesłanką rozstrzygnięcia merytorycznego, to winna być ona kontrolowana przez organ odwoławczy a następnie przez sąd administracyjny w przypadku złożenia skargi na decyzję w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia. Jeżeli by Sąd w niniejszej sprawie dokonał oceny prawidłowości stanowiska organu co do spełnienia przez wniosek wymogów z art. 14 ust. 1 – 3 u.z.o. – to w istocie przesądziłby wynik postępowania administracyjnego, które dopiero ma być przez organ zakończone decyzją.
Powyższe w ocenie Sądu skutkuje tym, że w niniejszej sprawie zakresem kontroli mieszącym się w ramach skargi może być objęty wyłącznie standardowy, temporalny zakres bezczynności, tyczący się jedynie okoliczności, o których mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Dokonując oceny w ten sposób Sąd stwierdził, że zarzut bezczynności organu jest uzasadniony. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie (wynikającym z art. 35 k.p.a. lub przepisu szczególnego) lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że wniosek Skarżącego został złożony (wpłynął do organu) [...] marca 2020 r. Wezwanie do usunięcia braków wniosku pochodzi z [...] stycznia 2021 r. i nie było poprzedzone jakimkolwiek zawiadomieniem o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (art. 36 § 1 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nawet przyjmując, że okres od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r. nie mógł być wliczany do okresu rozpatrywania sprawy to i tak nie ma wątpliwości, że w sprawie wystąpiła formalna przesłanka niezałatwienia sprawy w terminie liczonym od dnia złożenia wniosku (zgodnie z art. 15zzs ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) terminy, które miałyby rozpocząć swój bieg po [...] marca 2020, biegu tego nie rozpoczynały do czasu odwołania stanu epidemii. Przepis ten został jednak uchylony przed odwołaniem stanu epidemii ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co-V-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), którą rozstrzygnięto, że terminy których bieg się nie rozpoczął z uwagi na niniejsze zawieszenie, rozpoczną swój bieg po upływie 7 dni od wejścia w życie tejże ustawy. Zawieszenie biegu terminów nastąpiło zatem w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r.). Bezsporne jest także, że sprawa nadal nie została rozstrzygnięcia poprzez wydanie stosownej decyzji.
Wobec powyższego Sąd, uznając że Marszałek dopuścił się bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącego o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów - tak jako orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.
Sąd, orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. m.in. wyroki WSA: w Białymstoku z 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; w Krakowie z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17, publ. CBOSA).
W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Marszałek dopuścił się bezczynności, która miała charakter rażący.
Organ, pomimo upływu ponad roku od momentu złożenia, nie rozpatrzył wniosku Skarżącego, a akta sprawy nie wskazują na to, by zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności usprawiedliwiające tak długie procedowanie przez organ przedmiotowego wniosku.
Jednocześnie z akt nie wynika, by organ prawidłowo wykonywał swe obowiązki informacyjne określone w art. 36 k.p.a. O każdym bowiem przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem Skarżącego doszło do bezczynności organu, cechującej się rażącym naruszeniem prawa. Organ nie może usprawiedliwiać zwłoki niedostosowaniem zasobów urzędu do liczby wpływających wniosków. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach, nie są przesłanką, której zaistnienie wyklucza możliwość uznania, że organ dopuścił się rażącej bezczynności. Obywatel nie może ponosić konsekwencji niedostatków organizacyjnych Państwa skutkujących naruszeniem jego praw.
Należy zaznaczyć, że na ocenę charakteru stwierdzonej bezczynności nie miała okoliczność skierowania wezwania do uzupełnienia braków wniosku do Skarżącego, a nie do M. S. i A. C..
Niezasadny jest zarzut skargi, że organ winien co najmniej nabrać wątpliwości, czy wnioskodawca jest reprezentowany w sprawie przez ww. pełnomocników. W złożonym organowi [...] marca 2020 r. piśmie podpisanym osobiście przez Skarżącego wyraźnie wskazał on, że "zwraca się z wnioskiem o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów udzielonego na mocy decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...]". Złożenie pisma zawierającego takie oświadczenie – nawet bez jakiegokolwiek załącznika - jest złożeniem wniosku. Jasno bowiem z niego wynika, czego domaga się wnioskodawca i w jakiej sprawie. Odrębną jest natomiast kwestią, czy taki wniosek jest kompletny i czy może być uzupełniony. Oceny tej nie zmienia fakt, że załącznikiem do ww. pisma jest dokument zatytułowany "Wniosek o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu recyklingu tworzyw sztucznych L. R. M., ul. [...] we, 86-300 G.". Na stronie tytułowej tego dokumentu wyraźnie bowiem wskazano, po słowie "WNIOSKODAWCA" – Skarżącego oraz po słowie "Opracowanie:" – M. S. i A. C.. Z treści tak zredagowanej strony jasno wynika, że wnioskodawcą jest Skarżący, a niżej wymienione osoby są jedynie osobami, które przygotowały treść wniosku. Żadna część tego dokumentu ani treść pozostałych załączników wniosku nie daje podstaw do przypuszczenia, że Skarżący powierzył ww. osobom nie tylko opracowanie treści wniosku, ale także reprezentowanie w postępowaniu administracyjnym.
Powyższe prowadzi do wniosku, że – abstrahując od merytorycznej zawartości wezwania (której, jak wyżej wskazano, Sąd nie jest władny w niniejszej sprawie oceniać) okres pomiędzy doręczeniem wezwania Skarżącemu (28 stycznia 2021 r. ) a upływem wyznaczonego w wezwaniu 30 - dniowego terminu na uzupełnienie wniosku (27 lutego 2021 r.) należałoby zgodnie z art. 35 § 5 k.pa. nie uwzględniać przy ocenie, czy wniosek został załatwiony w ustawowym terminie. Ma to ten skutek, że obliczony zgodnie z przepisami okres niezałatwienia wniosku jest krótszy, niż wynikający z prostego zestawienia daty wpływu wniosku i daty oceny sprawy przez Sąd – która to okoliczność może zaważyć na określeniu charakteru bezczynności organu (rażącego lub nie). W niniejszej sprawie jednakże, skoro od momentu otrzymania wniosku przez organ upłynął już rok i 10 miesięcy, to wyłączenie z tego okresu ww. 30 dni, a nawet dodatkowo 2 miesięcy i 1 tygodnia (pomiędzy 14 marca a [...] maja 2020 r.) – nie zmienia oceny, że wobec ponad rocznej bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, organ dopuścił się rażącej bezczynności,.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.