II SAB 397/03

II SAB 397/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty Powiatu w S. w przedmiocie założenia ewidencji budynków zobowiązuje Starostę Powiatu w S. do rozpatrzenia wniosku K. G. w sprawie założenia ewidencji budynków, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia organowi wyroku z uzasadnieniem.
Uzasadnienie
II SAB 397/03
UZASADNIENIE
K. G. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Powiatu w S. w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego wpisanie do ewidencji jego nieruchomości i budynków. Skarżący wskazywał na dwie nieruchomości – o nr [...] i powierzchni 1,34 ha położonej we wsi R. oraz o nr [...] o powierzchni 0,11 ha położonej w tej samej miejscowości.
Z szeregu pism składanych przez skarżącego można wnioskować, iż jego głównym celem jest uregulowanie własności posiadanych budynków oraz wprowadzenie ich do ewidencji gruntów i budynków.
Starosta Powiatu S. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż dokonano podziału działki siedliskowej nr [...] położonej we wsi R. gm. C. , na działki nr nr [...],[...],[...],[...]. Podziału dokonał geodeta uprawniony powołany przez Sąd Rejonowy w W. w postępowaniu sądowym do sprawy o dział spadku i zniesienie współwłasności nieruchomości rolnej (sygn. akt [...]). Uczestnikami postępowania byli K. G. i J. B., którzy otrzymali odpowiednio po ¾ i ¼ udziału w tej nieruchomości.
Na skutek podziału powstały działki o numerach podanych wyżej, obecnie działka nr [...] stanowi odrębną własność K. G., natomiast działki nr nr [...],[...] i [...]stanowią własność J. B.. Działka nr [...] o powierzchni 1,0291 ha powstała w skutek podziału geodezyjnego działki nr [...] w związku z wykupem działki nr [...] zajętej pod rów melioracyjny (dokumentacja techniczna nr [...]).
Skarżący, jak wykazano wyżej, jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego we wsi R. gm. C. na podstawie aktu notarialnego nr [...] i postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 1995 r. o dział spadku i zniesienie współwłasności, o ogólnej powierzchni 6,47 ha składającego się z działek nr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Nieruchomości te mają urządzoną księgę wieczystą nr [...]. Podział geodezyjny działki siedliskowej nr [...] o powierzchni 1, 32 ha został dokonany dla celów sądowych do sprawy o dział spadku i zniesienie współwłasności, natomiast przez działkę nr [...] jest ustanowiona służebność przechodu i przejazdu na rzecz działki [...] i służebność ta jest wpisana do księgi wieczystej nr [...]. W związku z kolejnymi pismami i skargą K. G., Starosta Powiatu S.wyjaśniał, iż kompleksowe założenie ewidencji budynków (między innymi na działce skarżącego K. G.) zostanie wykonane do 2010 roku.
Organ administracji pouczał skarżącego, iż jeżeli chce wystąpić z wnioskiem indywidualnym o założenie ewidencji budynków na swojej działce, powinien dołączyć dokumenty stanowiące podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086).
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
- ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
(Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a.,
- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,
- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Organ administracji stwierdził, iż jeżeli uznać wniosek skarżącego za wniosek indywidualny do założenia ewidencji budynków, to skarżący powinien dołączyć do wniosku dokumenty, które stanowiłyby podstawę do wprowadzenia tych zmian. Udzielając tej informacji organ administracji wskazał na przepis art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) dodając, iż skarżący był o tym wcześniej informowany.
Zgodni z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Należało zatem potraktować wniosek skarżącego jako wszczynający postępowanie administracyjne w sprawie założenia ewidencji budynków i zażądać w tym postępowaniu od niego stosownych dokumentów. Sama informacja udzielona skarżącemu, iż ewidencja budynków będzie zakładana kompleksowo do roku 2010 nie załatwiała sprawy skarżącego, bowiem on wyraźnie domagał się wcześniejszego założenia ewidencji na posiadane budynki (pismo skarżącego do Wydziału Geodezji Starostwa Powiatu S. z dnia [...] sierpnia 2003 r.), swoje żądanie skarżący także sprecyzował na rozprawie. Jest zatem niewątpliwe, iż organ administracji publicznej nie odpowiadał na żądanie skarżącego stosownym działaniem, a zatem pozostawał w bezczynności.
Z przepisu zawartego w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że osobą uprawnioną do żądania podjęcia czynności w zakresie objętym ewidencją gruntów i budynków jest osoba legitymująca się prawem własności lub innym prawem rzeczowym stanowiącym podstawę wpisu w danej pozycji rejestrowej, czyli osoba posiadająca uregulowany stosunek prawny do tej nieruchomości. Należy nadmienić, iż już samo prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku przez spadkobiercę właściciela gruntów (ewentualnie gruntów i budynków) wykazanego w ewidencji gruntów i budynków jest podstawą, do żądania przez spadkobiercę właściciela, wprowadzenia odpowiednich zmian w ewidencji gruntów i budynków, przy uwzględnieniu treści art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z akt sprawy wynika, co potwierdza w swoich pismach organ administracji, iż skarżący posiada założoną księgę wieczystą i postanowienie o dziale spadku i zniesieniu współwłasności, natomiast innych wymaganych dokumentów powinien organ administracji zażądać, w toku postępowania administracyjnego, jeżeli będą one konieczne do załatwienia sprawy skarżącego.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed organami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.