II SAB 377/02

II SAB 377/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA (del.) Stanisław Gronowski, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), , Protokolant: Marta Siemiątkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2004 r., sprawy ze skarg M. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P."T." z siedzibą w T. na: 1. bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w sprawie wysokości opłaty z udzielenie licencji; 2. decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, 3. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. 1) zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia wniosku M. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] w terminie 30 (trzydzieści) dni od dnia doręczenia niniejszego wyroku wraz z aktami sprawy administracyjnej 2) oddala skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] 3) odrzuca skargę w pozostałym zakresie
Uzasadnienie
W dniu 25 marca 2002 r. skarżący – M. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P."T." z siedzibą w T., złożył w Ministerstwie Infrastruktury wniosek W-l o udzielenie licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy na obszar oraz na pojazdy samochodowe wskazane we wniosku. W punkcie B załącznika do w/w wniosku, obejmującym czas na jaki licencja ma zostać udzielona, przedsiębiorca wpisał "pięćdziesiąt lat".
W dniu [...] kwietnia 2002 r. Minister Infrastruktury - działając na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) - udzielił skarżącemu, w drodze decyzji administracyjnej, licencję przewozową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy, określając jako datę ważności licencji dzień [...] kwietnia 2052 r. Decyzję tą doręczono skarżącemu w dniu 14 czerwca 2002 r.
Za udzielenie wspomnianej licencji Minister Infrastruktury pobrał opłatę w kwocie 6.650,- zł na podstawie art. 103 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 ust. 4, § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie określenia wysokości opłat za czynności administracyjne związane z udzielaniem i wydawaniem uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób i rzeczy oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1685).
Dnia 20 czerwca 2002 r. skarżący M. J. złożył skargę, będącą w rzeczywistości wnioskiem o ponowne rozpatrzenie przez Ministra Infrastruktury sprawy zakończonej wydaniem w/w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. We wniosku skarżący podniósł, iż skarży przedmiotową decyzję zarówno w zakresie wysokości opłaty za wydanie w/w licencji nr [...], jak i w zakresie okresu ważności licencji wskazanego w jej treści, i wnosi w związku z tym o wydanie licencji na czas nieoznaczony oraz o zwrot zawyżonej kwoty opłaty pobranej za wydaną licencję. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że ograniczenie czasu udzielenia uprawnienia z nieograniczonego - jaki posiadał poprzednio, na ograniczony narusza konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Z tej przyczyny wniósł on o uchylenie decyzji Ministra w zakresie czasu jej udzielenia i wydanie licencji na czas nieoznaczony, tak jak określała wydana mu wcześniej koncesja na posiadane i przejęte przez niego pojazdy. Ponadto skarżący podniósł, że organ bezprawnie zawyżył wysokość pobranej opłaty za
licencję, albowiem zgodnie z treścią w/w rozporządzenia wartość opłaty dla pojazdu w zakresie od 6 d.m.c. oraz 3,5 t ładowności wynosi 30% kwoty bazowej w wysokości 6.500,-zł, tj. 1.950,- zł, zaś organ pobrał w toku postępowania kwotę 6.500 zł.
Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego Minister Infrastruktury wydał w dniu [...] sierpnia 2002 r. dwie decyzje.
W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o zwrot części nadpłaconej opłaty za udzielenie licencji przewozowej o nr blankietu [...], Minister wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] w wyniku której odmówił zwrotu części opłaty w kwocie 4.700 zł. W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł, iż w jego ocenie opłata pobrana została we właściwej wysokości, a zatem w wartością bazową dla obliczenia tej opłaty jest kwota 15.000 zł, a nie jak błędnie interpretuje strona - 6.500 zł, nie uwzględniając ponadto pozostałych składników powyższej opłaty. Organ pouczył jednocześnie w treści decyzji, iż stronie niezadowolonej z niniejszej decyzji przysługuje na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. prawo zwrócenia się do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
Ponadto w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r., Nr [...] o udzieleniu licencji przewozowej Minister wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] w wyniku której utrzymał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji Minister podniósł, iż z treści złożonego wniosku wynika, że skarżący wystąpił o udzielenie licencji przewozowej na czas określony - pięćdziesiąt lat i sprawa została rozstrzygnięta przez organ zgodnie z wolą strony, a więc zasada ochrony praw nabytych w przedmiotowym postępowaniu nie została naruszona. Ponadto Minister wskazał, iż jako organ administracji jest zobowiązany do stosowania obowiązującego prawa, zaś zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat. Organ pouczył ponadto w treści decyzji, iż jest ona ostateczna w toku instancji, a strona może ją zaskarżyć do NSA w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
W dniu 30 sierpnia 2002 r. skarżący skierował do Ministra Infrastruktury dwa osobne wnioski o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych w/w decyzjami Ministra z dnia [...] sierpnia 2002 r.
W jednym z tych wniosków skarżący ponownie wniósł skargę na decyzję organu z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...], w wyniku której organ odmówił zwrotu części opłaty w kwocie 4.700 zł, podnosząc w uzasadnieniu argumenty świadczące o nieprawidłowości naliczonej przez Ministra kwoty opłaty.
W drugim zaś wniosku z tej samej daty, tj. 30 sierpnia 2002 r., skarżący wniósł ponownie skargę na decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2002 r.. nr [...], w wyniku której organ ten odmówił zmiany treści licencji poprzez zmianę czasu jej obowiązywania. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podtrzymując swoje wcześniejsze zarzuty zawarte we
wniosku z dnia 20 czerwca 2002 r., ponownie podniósł, iż składając wniosek o wydanie licencji zamierzał złożyć wniosek o wydanie licencji przewozowej na czas nieokreślony, tak jak w posiadanej przez niego dotychczas koncesji, jednakże w formularzu było tylko pole stwierdzające ograniczony czas udzielenia licencji. Skarżący dodał, iż został pouczony, że jeśli złoży wniosek wypełniony w inny sposób, to nie zostanie on w ogóle przyjęty. W opinii skarżącego rażącym naruszeniem prawa jest prowadzenie postępowania i posługiwanie się przez organ takimi sposobami pracy, które uniemożliwiają stronie złożenie wniosku zgodnie z jej wolą.
W dniu [...] października 2002 r., w związku z w/w pismem skarżącego dotyczącym decyzji Ministra Infrastruktury, nr [...] utrzymującej w mocy decyzję o nr [...] o udzieleniu licencji przewozowej na okres 50 lat, Zastępca Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury poinformował skarżącego M. J. w piśmie nr [...], że zgodnie z pouczeniem strona może w/w akt zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma (art. 34 i 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym).
W dniu 12 października 2002 r. skarżący M. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. oraz na decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2002 r. w przedmiocie czasu udzielenia licencji, oraz skargę na decyzję Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie utrzymania decyzji organu nadrzędnego i wniósł o uchylenie tych decyzji. Ponadto skarżący oświadczył, że wnosi również skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w zakresie rozpoznania skargi w toku II instancji.
Następnie skarżący został dwukrotnie wezwany przez Naczelny Sąd Administracyjny, w pismach z dnia 29.10.2002 r. oraz z dnia 04.12.2002 r., do sprecyzowania swojej skargi i udzielenia wyjaśnień.
W odpowiedzi na powyższe wezwania Sądu skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2002 r. poinformował Sąd, iż podtrzymuje w całości skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w zakresie bezprawnego naruszenia praw nabytych poprzez zaniżenie czasu ważności licencji przy wymianie jej z koncesji, jak również skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury polegającą na nierozpoznaniu skargi z dnia [...] sierpnia 2002 r., której przedmiotem było zaskarżenie decyzji nr [...]oraz decyzji nr [...]. Skarżący oświadczył ponadto, iż podtrzymuje swoją skargę na wydaną przez Dyrektora BOTM decyzję z dnia [...] października 2002 r., albowiem - zdaniem skarżącego - nie był to organ uprawniony do wydawania decyzji w zakresie skargi z dnia 2 sierpnia 2002 r. skierowanej do Ministra Infrastruktury. Skarżący podniósł ponadto, iż jego skarga z dnia 30 sierpnia 2002 r. była wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a., a więc - w jego opinii - organ pozostaje w tym zakresie w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o:
- oddalenie skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2002 r.,
- odrzucenie skargi na "akt" Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] października 2002 r., oraz
- odrzucenie skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2002 r.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Minister odnośnie zarzutu dotyczącego okresu, na jaki wydana została licencja z dnia [...] kwietnia 2002 r. podniósł, iż Minister decyzją z dnia [...].04.2002 r. udzielił skarżącemu licencji na wnioskowany przez niego okres. Ponadto organ podkreślił, iż nowa ustawa o transporcie drogowym, w odróżnieniu od ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, nie przewiduje wydawania licencji na czas nieokreślony, a więc zarzut skarżącego naruszenia przez organ zasady praw nabytych jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez Zastępcę Dyrektora BOTM, pomimo nieposiadania przez niego legitymacji, Minister wyjaśnił, że pismo z dnia 4 października 2002 r. stanowiło jedynie informację o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia skargi do NSA. Pismo to nie stanowiło - w opinii Ministra - decyzji lub innego aktu prawnego w rozumieniu przepisów k.p.a. Organ wyjaśnił, że pomimo rozpoznania przez Ministra Infrastruktury wniosku skarżącego z dnia 20 czerwca 2002 r. i wydania przez niego decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r., skarżący ponownie złożył wniosek w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Dlatego też Zastępca Dyrektora BOTM poinformował skarżącego o prawie do wniesienia przez niego na decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. skargi do NSA. W opinii Ministra przedmiotowe pismo z dnia 4 października 2002 r. nie zawiera elementów charakterystycznych dla decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., jak również nie stanowi ono innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1995 r. o NSA. Ponadto w odpowiedzi na skargę Minister uznał, iż niedopuszczalna jest również skarga p. M. J. na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2002 r., dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., albowiem w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją, w dniu [...] sierpnia 2002 r. Minister wydał decyzję utrzymującą w mocy swoją decyzję, na którą M. J. wniósł skargę do NSA. Z tej przyczyny skarga ta winna być odrzucona na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA.
W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2004 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący oświadczył, iż w związku z odpowiedzią Ministra na skargę cofa swoją skargę w przedmiocie skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury w zakresie ponownego rozpoznania decyzji na czas udzielania licencji, zaś w pozostałym
zakresie podtrzymuje swoje dotychczasowe zarzuty. Skarżący podniósł w swym piśmie, że ustawa o transporcie drogowym ograniczała bezpodstawnie prawa nabyte skarżącego, a więc naruszyła konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Podniósł on ponadto, iż istniejący stan prawny, w ramach którego działał organ, narusza konstytucyjne zasady Państwa prawa. Poinformował ona Sąd, iż możliwość zaskarżenia stosownych przepisów do Trybunału Konstytucyjnego zmusza go do wyczerpania całej dopuszczalnej drogi zaskarżenia decyzji w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosku skarżącego o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania o zgodność art. 5 ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Skarżący podniósł ponadto, iż organ bezpodstawnie zawyżył wartość opłaty za licencję oraz oświadczył, iż w tym zakresie podtrzymuje skargę na bezczynność organu, albowiem pomimo złożenia wniosku z dnia 30 sierpnia 2002 r. organ nie rozpoznał ponownie sprawy. W uzasadnieniu swego pisma skarżący oświadczył również, iż podtrzymuje zarzuty dotyczące decyzji Dyrektora BOTM z dnia [...] października 2002 r., albowiem - w jego opinii - z treści tej decyzji wynika wprost, że jest ona decyzją administracyjną a nie pismem informacyjnym, a jej przedmiotem jest kwestia ustawowo zastrzeżona do kompetencji Ministra Infrastruktury, a ponadto podtrzymuje decyzję organu nadrzędnego, co jest bezprawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 października 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi wniesione przez skarżącego M. J. zasługują na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie objętej decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...]
Jak ustalono w toku postępowania sądowoadministracyjnego Minister Infrastruktury, wydając w dniu [...] sierpnia 2002 decyzję Nr [...], działał na podstawie art. 104 § 1 k.p.a w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Z tej przyczyny należy przyjąć, że przedmiotowa decyzja Ministra, w przeciwieństwie do wydanej tego samego dnia na podstawie art. 127 § 3 k.p.a decyzji nr Nr [...], była decyzją wydaną w I instancji. Zdaniem Sądu sam organ również tak potraktował wspomnianą decyzję, pouczając w jej treści skarżącego, iż stronie niezadowolonej z niniejszej decyzji przysługuje na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. prawo zwrócenia się do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Skarżący zgodnie z pouczeniem organu zwrócił się w dniu 30 sierpnia 2002 r. do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...], odmawiającą zwrotu części opłaty w kwocie 4.700 zł, podnosząc w uzasadnieniu argumenty świadczące o nieprawidłowości naliczonej przez Ministra kwoty opłaty. Wbrew jednak obowiązkowi ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku, organ nie wydał w trybie art. 127 § 3 k.p.a. jakiejkolwiek decyzji w powyższym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zasadne jest zobowiązanie Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia w/w wniosku skarżącego M. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej przedmiotową decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...]w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego wyroku, po jego uprawomocnieniu się. Sąd miał na względzie, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem, zaś w przypadku bezczynności ministra wniesienie przedmiotowej skargi nie jest uwarunkowane uprzednim złożeniem zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. (tak również /w:/ wyr. NSA z dnia 29 sierpnia 2000 r., I SAB 52/00). Zdaniem Sądu organ zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego i merytorycznego ustosunkowania się w zakresie jego zarzutów dotyczących wysokości pobranej opłaty za wydaną licencję przewozową.
Biorąc powyższe pod uwagę. Sąd orzekł w tym zakresie, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za zasadną skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...]i poprzedzająca ją decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2002 r., albowiem wskazane decyzje organu nie naruszają praw a.
Przedmiotowe decyzje Ministra Infrastruktury nie naruszały zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 kpa, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 kpa, jak również art. 107 § 3 kpa w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym w szczególności przepis art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, stanowiący podstawę dla wydanej przez Ministra decyzji o przyznaniu licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, oraz przepis art. 5 ust. 2 cyt. ustawy stanowiący podstawę dla określenia przez organ okresu, na który udziela się w/w licencji.
Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.
Mając na względzie powołany przepis art. 5 ust. 2 w/w ustawy należy -zdaniem Sądu - stanowczo podnieść, iż zarzut skarżącego dotyczący okresu, na jaki przyznano w/w licencję, jest bezzasadny, albowiem Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...].04.2002 r. udzielił skarżącemu licencji na wnioskowany przez niego okres 50 lat. Ustawa o transporcie drogowym, w odróżnieniu od poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. z 1997 r. Nr 106, poz. 677 ze zm.), nie przewiduje wydawania licencji na czas nieokreślony, a więc zarzut skarżącego naruszenia przez organ zasady praw nabytych wydaje się być bezzasadny. Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie międzynarodowego transportu drogowego obowiązani byli nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu z wnioskiem o udzielenie odpowiedniej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącego złożonych w toku postępowania wynika, iż właśnie na tej podstawie wystąpił on do Ministra Infrastruktury o wydanie licencji w marcu 2002 r., i taką licencję zgodnie ze złożonym przez siebie wnioskiem otrzymał.
Z tej przyczyny Sąd uznając, iż w/w skarga nie zasługuje na uwzględnienie, orzekł ojej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po dokonaniu oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz przeanalizowaniu obowiązującego prawa materialnego, będącego podstawą wydania przez Ministra zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł potrzeby zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności powołanych przez skarżącego przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z Konstytucją RP, albowiem od odpowiedzi na takie pytanie prawne nie zależało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy (vide: art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz.U. z 1997 r. Nr 102 poz. 643 ze zm.)
Odnośnie skargi na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] października 2002 r., nr [...], Sąd uznał, że należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż przedmiotowe pismo stanowiło jedynie informację o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia skargi do NSA. Pismo to nie stanowi - w ocenie Sądu - zarówno decyzji administracyjnej, jak również innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż pomimo rozpoznania przez Ministra Infrastruktury wniosku skarżącego z dnia 20 czerwca 2002 r. i wydania przez niego decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r., skarżący ponownie złożył wniosek w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Dlatego też Zastępca Dyrektora Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego poinformował skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia na decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. skargi do NSA.
Z tej przyczyny Sąd uznał, iż wniesienie skargi w tym zakresie nie jest dopuszczalne, a więc podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.