IV SA/Wa 2394/13

IV SA/Wa 2394/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Anna Szymańska /przewodniczący/
Magdalena Durzyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art 148 par 2, art 149 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 267 – dalej jako kpa) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody C. z dnia [...] września 1979 r. nr [...], zatwierdzającą projekt scalenia gruntów wsi L. i K. gmina S., w części dotyczącej działki oznaczonej przed scaleniem nr [...] o pow. 2,00 ha położonej w miejscowości L. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskiem z dnia 12 lipca 2013 roku R.P., następca prawny A. i W.P., wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody C. z dnia [...] września 1979 roku nr [...]. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Twierdził, że jego dziadkowie A. i W.P. - właściciele budynków znajdujących się na działce oznaczonej nr [...] położonej w m. K. , bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu scaleniowym.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody C. z dnia [...] września 1979 roku nr [...] wskazując, że wniosek z 12 lipca 2013r. został złożony z przekroczeniem określonego w art. 148 § 2 kpa 1-miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wskazał, że już dnia 10 marca 2012 roku R.P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww decyzji Wojewody C. z dnia [...] września 1979r a zatem najpóźniej w tej dacie miał wiedzę o kwestionowanej decyzji.
Ponownie rozpatrując sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie I instancji.
W skardze do tut. Sądu skarżący R.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił błąd w ustaleniach i wskazał, że z postanowienia Ministra Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wynika, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił 25 sierpnia 2011 roku, a zatem najdalej z końcem września 2011 roku powinienem wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania scaleniowego; zaś z postanowienia Ministra Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...] wynika, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody C. z dnia [...] września 1979r skarżący wystąpił 10 marca 2012 roku. Skarżący wyjaśnił, jako strona o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania scaleniowego dowiedział się z pouczenia zawartego w otrzymanej w dniu 5 lipca 2013 r. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody C. z dnia [...] września 1979 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270) - dalej "ppsa". Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Sąd uznał, że nie narusza ono przepisów prawa.
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich właściwy w sprawie organ administracji bada przesłanki formalne warunkujące uruchomienie nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Gdy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, badaniu podlega wskazanie przyczyny warunkującej wznowienie postępowania oraz zachowanie terminu określonego przepisami procedury.
Jak stanowi art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 kpa),
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Jeżeli wstępne badanie wniosku o wznowienie postępowania doprowadzi do ustalenia, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo że wnioskodawca nie przywołał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 kpa). W pozostałych przypadkach organ winien wznowić postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa), a następnie przeprowadzić postępowanie pod kątem zasadności podawanych przez stronę przyczyn wznowienia i rozstrzygnąć sprawę co do istoty (art. 149 § 2 kpa).
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której we wniosku o wznowienie postępowania strona przywołała jedną z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 4 kpa), jednak okoliczność przez nią podana była już przedmiotem pism kierowanych do organu w terminach wcześniejszych. Jak wynika z akt sprawy, jak również z uzasadnienia samej skargi, kwestie poruszone we wniosku o wznowienie były znane stronie już w marcu 2012r., a zatem zastosowanie trybu odmowy wznowienia postępowania w formie postanowienia z powodu przekroczenia określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa jednomiesięcznego terminu – w świetle brzmienia art. 149 § 3 kpa było uzasadnione.
Trzeba też podkreślić, że na datę składania przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania nie można było traktować go jako następcy prawnego po dziadkach tj. A. i W.P., gdyż nie wchodził on do kręgu spadkobierców po nich a jedynie, jak twierdzi, nabył udział w przedmiocie wchodzącym w skład spadku. Nie mamy tu zatem do czynienia z sukcesją praw lecz jedynie z nabyciem praw do pojedynczego przedmiotu masy spadkowej, przy czym nawet tej ostatniej w sprawie nie wykazano. W rozpoznawanej w tym samym dniu przez tut. Sąd sprawie
IV SA/Wa 2504/13 ze skargi R.P. na decyzję tego samego organu umarzającą postępowanie z jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej z 1979r. Sąd szeroko argumentował z jakich powodów podziela pogląd organu administracji o braku przymiotu strony po stronie skarżącego. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez organ w kontrolowanym postępowaniu, ale z oczywistych względów ma zastosowanie również i w tej sprawie. Kwestia zastosowania jednego z dwóch nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest drugorzędna w stosunku do konieczności wykazania w pierwszym rzędzie legitymowania się interesem prawnym warunkującym udział w sprawie na prawach strony.
Uzasadnienie stanowiska odmawiającego R.P. przymiotu strony legitymowanej do zainicjowania w omawianym stanie faktycznym jednego z trybów określonych w art. 145 czy 156 kpa – zostało przedstawione w sprawie IV SA/Wa 2504/13 i bezprzedmiotowe wydaje się powtarzanie całego wywodu w sprawie niniejszej, skoro dodatkowym argumentem przemawiającym za zasadnością odmówienia wznowienia postępowania postanowieniem – jest uchybienie ustawowemu terminowi określonemu w art. 148 kpa. Zaskarżone postanowienie nie narusza zatem przepisów prawa, choc jego uzasadnienie nie w pełni oddaje istotę sprawy.
W konsekwencji skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.