II SA/Wr 96/01

II SA/Wr 96/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Julia Szczygielska /sprawozdawca/
Mieczysław Górkiewicz
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia WSA : Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA del. do WSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 13 grudnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz A warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie funkcji budynku mieszkalnego na biurową i budowie siedmiu miejsc parkingowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy siedmiu miejsc parkingowych; II. nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz E. S. zwrot kwoty 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. S. jest w/w decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 13 grudnia 2000r., Nr [...] w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia 1 września 2000r., Nr [...] o ustaleniu na rzecz A warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu miejsc parkingowych.
Rozstrzygniecie powyższe oparto na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:
Opisaną wyżej decyzją organu pierwszej instancji z dnia 1 września 2000r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie funkcji budynku z mieszkalnej na biurową oraz budowie siedmiu miejsc parkingowych wraz z zagospodarowaniem terenu we W. przy ul. K. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w/w działka leży w kompleksie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej, z funkcją, uzupełniającą, określoną jako usługi podstawowe i elementarne /symbol MN/, w granicach zespołu zabudowy objętej ochroną konserwatorską w ramach strefy "B" i podlega ochronie prawnej.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. S., podkreślając, że nie wyraża zgody na budowę siedmiu miejsc parkingowych, dlatego że projektowane są bezpośrednio przy granicy jej ogrodu. Spowoduje to wyziewy spalin na przyległe ogrody. Wskazała, że ul. K. jest ulicą ruchliwą i ruch na niej jest bardzo uciążliwy, co wiąże się z wyziewem spalin kurzu i hałasu, i nie chce być narażona na te czynniki na swojej posesji, gdzie powinna mieć zapewnione prawo do ciszy i spokoju. Nadto stwierdziła, że ul. K. to nie centrum miasta, tylko dzielnica willowa z ogrodami przeznaczonymi na cele rekreacyjne i wydawanie takich decyzji jest pogwałceniem praw człowieka do jego prywatności, ciszy i spokoju.
Zaskarżoną decyzją z dnia 13 grudnia 2000r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o realizacji inwestycji, na którą została wydana, a jedynie zawiera stwierdzenie organu lokalizacyjnego, iż w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizacja takiej inwestycji na określonym terenie jest dopuszczalna. Przepis art. 43 tejże ustawy ogranicza swobodę organu lokalizacyjnego co do rozstrzygnięcia, stanowiąc, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast możliwość realizacji zamierzenia inwestycyjnego jest rozstrzygana na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, co należy do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotem badania organu wydającego rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zatem ustalenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki jest przepisem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na terenie gminy, a więc integralną częścią obowiązującego systemu prawa, w oparciu o który dokonywana jest ocena, czy planowana przez Inwestora zabudowa terenu jest zgodna z prawem /art. 7 ustawy/. Wydana decyzja nie może naruszać prawa własności i uprawnień osób trzecich, a organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie nie bada ani celowości zamierzenia inwestycyjnego ani też prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej we W. nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988 r. /ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wrocławskiego Nr 11/88, poz. 165 z dnia 30 czerwca 1988 r./. Także Wojewódzki D. Konserwator Zabytków we W. - postanowieniem Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2000 r. - uzgodnił bez uwag projektowaną inwestycję.
Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art. 33 ustawy/. Zarzuty podniesione przez odwołującą się, a dotyczące pogorszenia warunków zamieszkania powstałego ze względu na lokalizację siedmiu miejsc parkingowych uznać należy za bezzasadne. Sama bowiem odwołująca się stwierdza, że ruch na ul. Karmelkowej i związane z tym wyziewy spalin są bardzo duże i wątpliwe jest, aby lokalizacja siedmiu miejsc parkingowych mogła pogorszyć stan środowiska, tym bardziej, że na ten parking samochody będą wjeżdżały i wyjeżdżały w zasadzie dwa razy na dobę tzn. przed rozpoczęciem pracy /około godz. 8/ i po jej zakończeniu /około godz. 16/.
Nadto organ stwierdził, iż położenie budynku odwołującej się w stosunku do planowanej inwestycji jest zgodne z przepisem § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm./ gdzie zapisano, że odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego a także placu zabaw dziecięcych nie może być mniejsza niż 10 metrów dla zgrupowania do 60 stanowisk włącznie.
Mając na uwadze powyższe organ orzekł, jak wyżej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. ponowiła zarzuty oraz argumentację przedstawioną w odwołaniu, w dalszym ciągu nie godząc się na ustalenie na rzecz A warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu miejsc parkingowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w zaskarżonej części, tak decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 13 grudnia 2000r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 & 1 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te w zaskarżonej części podlegają usunięciu z obrotu prawnego.
Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
I tak zgodnie z art. 3 pkt.2 w/w ustawy, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Przepis ten wprowadza zatem bezwzględny obowiązek uwzględnienia przy zagospodarowaniu terenu interesu prawnego osób trzecich. Organ orzekający w sprawie ma tym samym obowiązek uwzględnienia z urzędu w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego interesu prawnego osób trzecich.
Istotne jest w niniejszej sprawie, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – jednym z niezbędnych elementów, które ustawodawca przewidział w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - jest określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
Oznacza to, że przy rozpoznawaniu i rozstrzyganiu sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winny być uwzględnianie interesy osób trzecich, a do nich należy zaliczyć właścicieli sąsiadujących nieruchomości, stąd wymagania / ustalenia/ w tym względzie muszą być określone już w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wskazać tu należy, że ochrona interesów osób trzecich występuje nie tylko na etapie pozwolenia na budowę, wydawanego na podstawie przepisów prawa budowlanego, lecz już we wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, w ramach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd taki wyrażono w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI S.A. 13/95 /ONSA z 1995r., Nr 4, poz.154/.
W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy stosownie do art.42 ust.1 pkt. 3 i 5 w związku z art.3 pkt.2 omawianej ustawy, że organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy zamierzonej – spornej inwestycji, polegającej na budowie siedmiu miejsc parkingowych, winien był mieć na względzie możliwości oddziaływania jej na nieruchomość skarżącej strony.
Okoliczność ta jednakże całkowicie została pominięta w wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji.
Nie rozważał tej kwestii w należyty sposób także organ odwoławczy.
Zgodzić się należy z organami, że stosownie do art.40 ust.1 omawianej ustawy, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z powyższej regulacji wynika zatem obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niesporne jest w sprawie, że w czasie wydawania zaskarżonych decyzji, obowiązywał miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej we W. z dnia 10 czerwca 1988 r., Nr XXI/104/88.
Organy obu instancji przyjmując, że teren objęty sporną inwestycją przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej, z funkcja uzupełniającą usługi podstawowe i elementarne
/symbol MN/, wywiodły z tego, iż dopuszczalna jest na tym terenie lokalizacja siedmiu miejsc parkingowych.
Ze stanowiskiem tym Sąd nie może się zgodzić z następujących przyczyn
Otóż znajdujący się w aktach sprawy załącznik graficzny do w/w planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że opisany wyżej teren, oznaczony jako działka nr 4, AM-9, obręb O., znajduje się w obszarze gęstej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Posadowiony na tej działce o powierzchni 862 m2 budynek mieszkalny o powierzchni całkowitej 370 m2, położony w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wskazuje, że teren na którym planowana jest sporna inwestycja, obejmująca budowę siedmiu miejsc parkingowych, to istotnie teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
O ile zatem można zgodzić się z organami, że w świetle cyt. wyżej zapisu ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., dopuszczalna jest zmiana funkcji w/w budynku mieszkalnego na funkcję biurową / i co nie jest sporne w niniejszej sprawie/, o tyle budzi wątpliwości Sądu ustalenie dla tegoż terenu dodatkowo inwestycji polegającej na budowie siedmiu miejsc parkingowych.
Skoro bowiem cyt. wyżej zapis planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. mówi o przeznaczeniu opisanego wyżej terenu pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej, z funkcją uzupełniającą usługi podstawowe i elementarne, to nie można zdaniem Sadu przyjąć, jak uczyniły organy, że ustalenie warunków zabudowy dla spornych siedmiu miejsc parkingowych na opisanej wyżej działce nr 4 jest zgodne z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W.
W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że budowa spornych siedmiu miejsc parkingowych, będąca w istocie parkingiem, nie mieści się w ocenie Sądu w cyt. wyżej zapisie planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., czyli nie mieści się ani w pojęciu zabudowa mieszkaniowa, ani w pojęciu usługi podstawowe i elementarne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 & 1 pkt.1 lit.a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.