II SA/Wr 934/24

II SA/Wr 934/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1580
art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze sprzeciwu S. M. i M. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 listopada 2024 r. Nr SKO 4131/54/2024 w przedmiocie czasowego odebrania psa oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Zakwestionowaną sprzeciwem decyzją z dnia 7 listopada 2024 r. (Nr SKO 4131.54.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, SKO), uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Ż. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z dnia 17 października 2024 r. (Nr GZR.6140.1.33.2024), którą odmówiono czasowego odebrania psa w typie buldoga francuskiego, samicy, należącego do S. i M. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca).
Decyzja została podjęta w następujących okolicznościach sprawy.
W dniu 29 grudnia 2023 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie od stowarzyszenia D. z siedzibą w J. (dalej: stowarzyszenie). W zawiadomieniu poinformowano, że w dniu 26 grudnia 2023 r. inspektorzy stowarzyszenia podjęli interwencję w związku z utrzymywaniem psa w typie buldoga francuskiego w stanie zagłodzenia, bez dostępu do wody i pokarmu, utrzymywanego w niewłaściwych warunkach bytowania, oraz wystawianego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu.
W dniu 11 stycznia 2024 r. Burmistrz Miasta Ż. otrzymał wniosek dowodowy od stowarzyszenia, dotyczący dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów ze zdjęć i nagrań znajdujących się na załączonej płycie DVD+R, na okoliczność stanu psa, a w szczególności jego wychudzenia. Następnie w dniu 26 stycznia 2024 r. pracownik organu I instancji przeprowadziła oględziny pod adresem Ż. ul. [...]. W trakcie oględzin ustalono, że w domu znajdowały się dwa legowiska, miseczki, sucha karma, nie otwarte puszki z mokrą karmą oraz słoiczek z wazeliną do smarowania nosa i łap psa. Teren wokół budynku mieszkalnego całkowicie ogrodzony. Na zewnątrz brak kojca oraz budy. Podczas oględzin wykonano dokumentację fotograficzną oraz zostały dołączone kserokopie książeczki zdrowia psa oraz fotografie z archiwum prywatnego).
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego wezwaniu dziesięciu świadków oraz strony postępowania. W dniu 30 stycznia 2024 r. stawili się skarżący, którzy złożyli wyjaśnienia jako strona postępowania. Psa posiadają od 2017 r., był najmniejszy i najdrobniejszy z miotu, w związku z czym jako dorosły pies też był wątłej budowy. Nigdy nie nocował na zewnątrz, był psem domowym, stąd brak kojca i budy na zewnątrz. Pies był pod stałą opieką weterynaryjną. Wiosną 2023 r. schudł, tracił na wadze mimo tego, że miał apetyt i dobre samopoczucie. Dostawał leki na pasożyty, po których wróciła prawidłowa waga, zaś w połowie grudnia 2023 r. sytuacja się powtórzyła, w związku z czym wdrożono identyczne leczenie, którego nie zakończono, ponieważ pies został odebrany. W dniu 6 kwietnia 2022 r. zgłoszono się z psem, który ciągnął tylne kończyny, do Gabinetu Weterynaryjnego w Ż. do lekarza weterynarii J. Z., a następnie celem dalszych zaleceń oraz potwierdzenia diagnozy i wykonania prześwietlenia. W trakcie badań wykonano RTG odcinka ogonowego, krzyżowego, lędźwiowego i piersiowego kręgosłupa w pozycji bocznej i strzałkowej. Pies doznał paraliżu tylnych kończyn, jak się okazało z podejrzeniem przemieszczenia jądra międzykręgowego okolicy lędźwiowej. Diagnoza została postawiona na podstawie karty wizyty informacyjnej z dnia 6 kwietnia 2022 r. w Gabinecie Weterynaryjnym w Ż. przez lekarza weterynarii J. Z., u którego trwała kontynuacja leczenia psa. Według informacji uzyskanych od skarżących zgodnie z zaleceniami od lekarza weterynarii przeprowadzono rehabilitację oraz dbano o zbilansowaną dietę i utrzymywanie wagi psa na poziomie pomiędzy 7 a 10 kg. Z bandaża elastycznego zrobiono gorset, który miał podtrzymywać tylną (lędźwiową) część ciała psa. Każdego dnia w trakcie rehabilitacji wyprowadzano psa na kilkuminutowy spacer, co sprawiało, że niedowład łapek zaczął stopniowo ustępować. Skarżący dbali o racje żywieniowe psa, aby sytuacja się nie powtórzyła, stąd szczupły wygląd psa. Zwierzę sygnalizowało potrzebę fizjologiczną i następnie było wypuszczane z domu na podwórko. Gdy właściciele psa wyjeżdżali na wakacje, pies zawsze miał zapewnioną opiekę. W dniu 26 grudnia 2023 r. skarżący przebywali w domu przy ul. [...] w Ż., nie wiedzieli o interwencji. Tego samego dnia rozpoczęli poszukiwania psa, o którego odebraniu dowiedzieli się od córki, która znalazła filmik i zdjęcia na portalu społecznościowym "[...]".
Burmistrz pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r. wystąpił do lekarza weterynarii J. Z. o potwierdzenie stanu zdrowia psa na dzień 23 lipca 2023 r., ponieważ według informacji zawartych w książeczce zdrowia w tym dniu pies przyjął szczepionkę "[...]". W odpowiedzi na pismo lekarz ten poświadczył, że na podstawie klinicznego przebadania psa oraz wywiadu z właścicielem, pies nie wykazywał w tym czasie żadnych objawów chorobowych, co stanowi przesłankę do bezpiecznego podania szczepionki.
Swoje wyjaśnienia złożyli również sąsiedzi oraz rodzina skarżących, którzy zostali wezwani na świadków. Według uzyskanych informacji od wskazanych osób pies rasy buldog francuski o imieniu "[...]" był zadbany, jego wygląd nie był wychudzony oraz nic nie wskazywało na to, że pies może być ofiarą znęcania się. Pies również nie był dokarmiany, był w bardzo dobrej kondycji. Sąsiedzi skarżących poinformowali, że brama na posesję przy ul. [...] w Ż., codziennie do południa była otwarta, więc gdyby pies cały czas przebywał na zewnątrz, uciekłby. Gdy właściciele psa wyjeżdżali na urlop, opiekę nad nim powierzali T. Ż. oraz T. J. Skarżąca oddając psa w opiekę za każdym razem przywoziła karmę suchą i mokrą, legowisko, kocyk, zabawki oraz informowała, że pies ma zbilansowaną dietę i musi dostawać określone porcje karmy.
T. Ż. oraz T. J. zeznały, że pies za każdym razem był czysty, zadbany, miał lśniącą sierść, poobcinane paznokcie, uszy czyste oraz był w bardzo dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Gdy był odbierany przez skarżącą bardzo się cieszył na jej widok. Dodatkowo T. J. zeznała, że dostała zalecenia od właścicieli psa o przemywaniu oczu oraz pachwiny mokrą chusteczkami, ponieważ był okres letni. Dwoje świadków K. P. oraz G. P. miały zastrzeżenia do stanu zdrowia i warunków bytowania psa.
K. P. zeznała, że po anonimowym zgłoszeniu, w dniu 26 grudnia 2023 r. udała się sama pod wskazany adres tj. Ż. ul. [...] nikogo nie zastając w domu oraz nie widząc psa na zewnątrz posesji. Świadek zaprzeczyła, że była to interwencja. Tego samego dnia pies, który miał zostać zabrany z ogródka innych sąsiadów, czego oni nie potwierdzają, dostarczony został przez anonimową osobę pod Ośrodek w P. Natomiast z zeznań J. M. wynika, że w rozmowie telefonicznej K. P. oświadczyła, że zabrała psa z ulicy.
G. P. zeznała, że nie widziała, aby sąsiedzi dokarmiali psa. Często widywała psa na zewnątrz, nie reagował na imię, według świadka był apatyczny, nie wyglądał dobrze. Tego samego dnia G. P. dokarmiła psa przez płot oraz nagrała telefonem komórkowym, kiedy siedział pod choinką, następnie wysłała materiał dowodowy do stowarzyszenia. Z informacji uzyskanych od G. P. wynika, że w dniu 26 grudnia 2023 r. dokonała wejścia z K. P. na posesję przy ul. [...] w Ż., lecz nikogo nie zastała w domu. K. K. Prezes stowarzyszenia był trzykrotnie wzywany celem przesłuchania, jednak nie stawił się w wyznaczonych terminach.
Burmistrz Ż. pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r. wystąpił do Komisariatu Policji w Ż. o udzielenie informacji na jakim etapie jest postępowania w kierunku naruszenia art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. W odpowiedzi poinformowano, że postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. - wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego.
W dniu 25 października do Kolegium zostało przekazane pismo skarżących wraz z płytą DVD celem dołączenia do akt sprawy. Na płycie znajdują się zdjęcia i 1 filmik z archiwum prywatnego, na którym pies rasy buldog francuski m.in. bawi się na trawie na ogródku nie wykazując oznak choroby.
Decyzją z dnia 17 października 2024 r. (Nr GZR.6140.1.33.2024) Burmistrz odmówił czasowego odbioru psa w typie buldoga francuskiego, samicy, należącego do skarżących w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a oraz art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm., dalej: u.o.z.).
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosło stowarzyszenie D. z siedzibą w J., zarzucając naruszenie art. 7 ust. 3 u.o.z. polegające na dokonaniu błędnej subsumpcji poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż okoliczności faktyczne nie wypełniły przesłanek materialnoprawnych określonych w tym przepisie; naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 61 ust. 1a w zw. z ust. 2 pkt 10, 17 i 19 u.o.z.; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i pominięcie wniosków wynikających z dokumentacji lekarsko – weterynaryjnej załączonej do pisma złożonego w toku postępowania administracyjnego, wskazującej na choroby, na jakie cierpiał pies; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, 2 i 3 k.p.a. poprzez niezwrócenie się do lekarza weterynarii o przedstawienie dokumentacji lekarsko weterynaryjnej leczenia psa w typie rasy buldog francuski, w związku z chudnięciem i utratą wagi, co miało miejsce w połowie grudnia 2023r., o której to okoliczności zeznawali właściciele psa w sytuacji, w której organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w z w. z art. 77 § 1, 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. i 85 k.p.a., poprzez niepowołanie z urzędu dowodów, które umożliwiłyby organowi obiektywne ustalenie stanu zdrowia psa w postaci opinii biegłego specjalisty z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczność ustalenia stanu zdrowia odebranego psa, w sytuacji, w której organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł oraz poprzez niedokonanie oceny poszczególnych dowodów i ich mocy dowodowej, niewskazaniu, które konkretnie dowody w sprawie przekonały organ do wyrażonego w decyzji stanowiska i jakie konkretnie okoliczności za tym przemawiają; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez zakreślenie stronie trzydniowego terminu na wywiedzenie środka zaskarżenia od wydanej decyzji, podczas gdy art. 7 ust. 2a u.o.z. ma zastosowanie wyłącznie do decyzji o odbiorze zwierząt wydanej w trybie art. 7 ust. 1, nie zaś do decyzji odmawiającej usankcjonowania czasowego odebrania zwierzęcia. W konsekwencji autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza w całości i wydanie decyzji o odbiorze psa i przekazania go pod opiekę D., ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji lub innemu równorzędnemu organowi. Jednocześnie stowarzyszenie wniosło o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze zdjęć i nagrać dołączonych do odwołania.
Kolegium, opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 listopada 2024 r. uchyliło w całości decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że analiza całokształtu materiału dowodowego nie dała podstaw, ażeby stwierdzić, że Burmistrz poczynił dostateczne ustalenia dla konkluzji, że stan zdrowia i kondycji psa rasy buldog francuski zastany w dniu 26 grudnia 2023 r. z całą pewnością nie uzasadniałby jego odebrania. Jak wskazano w aktach sprawy znajduje się karta informacyjna leczenia podpisana przez lekarza weterynarii oraz badanie morfologiczne krwi odebranego zwierzęcia. Karta została. Z dokumentacji tej wynika, że w dniu 26 grudnia 2023 r. o godz. 17:47 przeprowadzono badanie, w trakcie którego stwierdzono, że pies miał m.in. ekstremalnie zwężone skrzydełka nosowe, które silnie utrudniały oddychanie, uszy oraz skóra były w stanie zabrudzenia oraz były pokryte łupieżem ze stanem zapalnym, pies cierpiał na zaniki mięśniowe obejmujące około 60% masy mięśniowej, u psa weterynarz stwierdził początek ropomacicza, napięty brzuch, faza choroby przyzębia, skrajne wychudzenie. W badaniu morfologicznym krwi zdiagnozowano lekką anemię. Waga psa w dniu badania 7 900 kg. W ocenie SKO, organ pominął wnioski wynikające z dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej załączonej do pisma z dnia 10 stycznia 2024 r. wskazującej na choroby na jakie cierpiał pies odebrany skarżącym. Co prawda państwo skarżący zeznali, że szczupły wygląd psa był efektem zaleceń dietetycznych lekarza weterynarii prowadzącego psa "[...]" po przebytym przez zwierzę końcem 2022 r. niedowładzie tylnych kończyn, jednak zalecenia te nie wynikają z zebranego materiału dowodowego. Również J. M. w oświadczeniu z dnia 2 stycznia 2024 r. wskazała, że wygląd psa jest efektem genetycznej choroby kręgosłupa i zaleceń dietetycznych lekarza weterynarii, który dodatkowo odradził: zabieg naprawy przegrody nosowej i ciążę. W konsekwencji Kolegium wskazało, że organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy o oświadczenie lub zeznania weterynarza opiekującego się psem "[...]", z których będzie wynikało, że takie zalecenia faktycznie zostały wydane, a szczupły wygląd psa nie jest efektem zaniedbań jego właścicieli. W ocenie organu odwoławczego konieczne byłoby również odniesienie się do zarzutów niewłaściwej higieny uszu, skóry i sierści rzeczonego psa, czy mogły stanowić efekt uczulenia/alergii, jak również do zdjęć i nagrań znajdujących się na załączonej do odwołania płycie DVD+R na okoliczność:
1. Obecnego stanu psa, w szczególności przyrostu jego wagi i wpływu powyższego na zdrowie i kondycję zwierzęcia,
2. Stanu psa w chwili odbioru w dniu 26 grudnia 2023 r.
Jak wskazało SKO podstawową okolicznością, jaką musi ustalić organ I instancji jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy doszło do zaniedbań właścicieli wobec psa i czy te zaniedbania miały charakter rażący, który niewątpliwie kwalifikowałby się jako przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający odebranie zwierzęcia w trybie interwencyjnym tj. stosownie do art. 7 ust. 3 u.o.z. Dalej wskazano, że Burmistrz wydając decyzję naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego nie wziął pod uwagę dokumentacji lekarsko weterynaryjnej, przedłożonej przez stowarzyszenie w sytuacji, gdy przyjął za wiarygodne zeznania świadków opisujące stan zdrowia zwierzęcia, nie wskazał także, dlaczego nie dał wiary świadkowi G. P., która opisywała zły stan zdrowia psa. Podsumowując SKO wskazało, że organ I instancji przy zapewnieniu stronom realnego udziału w postępowaniu, dokona ponownej weryfikacji zaistnienia przesłanek odebrania zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., tj. czy na dzień jego odebrania istniało realne zagrożenie dla jego zdrowia i życia, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i uzupełniając go co najmniej w zakresie wskazanym wyżej. Rzeczą organu będzie należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem oceny prawnej i wytycznych zawartych w treści uzasadnienia. Końcowo Kolegium podzieliło zarzut odwołania, zgodnie z którym Burmistrz błędnie pouczył stronę o terminie wniesienia środka zaskarżenia wskazując tylko 3 dni, podczas gdy prawidłowym był termin 14 dni.
W skardze na decyzję Kolegium skarżący wskazali m.in., że sprzeciw skarżących budzi uwzględnienie przez SKO zeznań złożonych przez K. P., uznanie filmików i zdjęć pieska, które są ewidentnym fotomontażem. Dalej dokonano szczegółowego opisu chronologii zdarzeń toczącego się postępowania. Skarżący wskazali również swoje zastrzeżenia odnoszące się do karty informacyjnej leczenia i badań psa.
W odpowiedzi na sprzeciw SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że rozpoznając sprzeciw sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to jednoznacznie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.)
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy musi być oczywiście interpretowany w świetle art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności) i art. 136 k.p.a. (postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym). Z jednej strony decyzja odwoławcza typu kasacyjnego nie może prowadzić do nieuzasadnionego wydłużania postępowania administracyjnego, z drugiej zaś – nie może naruszać istoty postępowania dwuinstancyjnego, a więc prawa stron do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Określone w art. 136 § 1 k.p.a. uprawnienie do przeprowadzenia na etapie odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego nie może naruszać zasady dwuinstancyjności, chyba że zachodzą wyjątki przewidziane w § 2 i 3.
Powołane wyżej przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1170/20, publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie sprzeciw wywiedziony został od decyzji kasatoryjnej SKO z dnia 7 listopada 2024 r. Zakwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na skutek odwołania od decyzji Burmistrza odmawiającej czasowego odebrania psa.
Decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję z trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka, zatem o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki, określone w tym przepisie, pomimo iż w chwili wydawania decyzji, zwierzę nie przebywa już u swego właściciela. W konsekwencji postępowanie organu nakierowane jest w tym przypadku na wnikliwe, następcze zbadanie dokonanego już odebrania zwierzęcia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2417/12 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2877/13 i Opolu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 348/13, publ. CBOSA). Postępowanie to winno być przy tym przeprowadzone zgodnie z regułami, określonymi w k.p.a. W świetle ustawy, możliwość niezwłocznego, czasowego odebrania zwierzęcia uzależniona jest po pierwsze: od ustalenia, że miało miejsce znęcanie się nad nim, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.o.z., po drugie: wyłącznie w sytuacji, gdy jest to przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu (art. 7 ust. 3 u.o.z.). Z treści art. 6 ust. 1a i ust. 2 u.o.z. wynika, że znęcanie się nad zwierzętami jest zabronione (ust. 1a), zaś przez znęcanie się nad zwierzętami nakazuje rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 u.o.z.). Jak również wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17 u.o.z.). Celem ustawy jest ochrona zwierząt, która polega m.in. na czasowym ich odebraniu właścicielowi w sytuacji rażących zaniedbań, kiedy to nadrzędną potrzebą jest szybkość i sprawność działania, co oczywiście nie zwalnia organu od zbadania czy wymienione wyżej przesłanki wystąpiły (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 841/11; WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 31/13; WSA w Łodzi z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1242/13publ. CBOSA). Trzeba mieć świadomość, że zwierzę jest istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę, co wynika także z art. 1 ust. 1 u.o.z. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania (art. 5 u.o.z.), przez co należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewnienie mu opieki i ochrony, w myśl art. 4 pkt 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1743/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 202/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 października 2018 r., publ. CBOSA).
Obowiązkiem organów było zatem przeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem winno było być ustalenie, czy przesłanki normatywne zostały spełnione. Kolegium w swoim rozstrzygnięciu wskazało przy tym, że podstawową okolicznością, jaką musi ustalić organ I instancji jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy doszło do zaniedbań właścicieli wobec psa i czy te zaniedbania miały charakter rażący, który niewątpliwie kwalifikowałby się jako przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający odebranie zwierzęcia w trybie interwencyjnym tj. stosownie do art. 7 ust. 3 u.o.z. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy o oświadczenie lub zeznania weterynarza opiekującego się psem "[...]", z których będzie wynikało, że zalecenia dietetyczne (na które powoływali się skarżący w toku postępowania administracyjnego) faktycznie zostały wydane, a szczupły wygląd psa nie jest efektem zaniedbań jego właścicieli. W ocenie organu odwoławczego konieczne byłoby również odniesienie się do zarzutów niewłaściwej higieny uszu, skóry i sierści psa, czy mogły stanowić efekt uczulenia/alergii, jak również do zdjęć i nagrań znajdujących się na załączonej do odwołania stowarzyszenia płycie DVD+R na okoliczność:
1. Obecnego stanu psa, w szczególności przyrostu jego wagi i wpływu powyższego na zdrowie i kondycję zwierzęcia,
2. Stanu psa w chwili odbioru w dniu 26 grudnia 2023 r.
Jak stwierdziło SKO, organ I instancji nie wskazał dlaczego nie wziął pod uwagę dokumentacji lekarsko weterynaryjnej, przedłożonej przez stowarzyszenie w sytuacji, gdy przyjął za wiarygodne zeznania świadków opisujące stan zdrowia zwierzęcia, nie wskazał także, dlaczego nie dał wiary świadkowi G. P., która opisywała zły stan zdrowia psa.
Wskazane wątpliwości powiązane zostały przy tym z naruszeniem przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim uzasadnienie decyzji Burmistrza nie zawiera faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł oraz poprzez niedokonanie oceny poszczególnych dowodów i ich mocy dowodowej, niewskazanie, które konkretnie dowody w sprawie przekonały organ do wyrażonego w decyzji stanowiska i jakie konkretne okoliczności za tym przemawiają w sytuacji, w której obowiązek taki wynika z powyższego przepisu.
W ocenie Sądu prawidłowo Kolegium wydało decyzję kasatoryjną bowiem uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów, które nakłada ustawodawca w art. 107 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji Burmistrza nie zawiera wskazania faktów, które uznał organ za udowodnione, dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie a jedynie cytuje szereg przepisów prawnych. Z treści uzasadnienia nie wynika wprost co legło u podstaw rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne są zbyt ogólnikowe. Strona, która jest adresatem decyzji musi wiedzieć z jakich powodów, dlaczego, w oparciu o jakie dowody odmówiono jej płatności czy też umniejszono ich wysokość. To na organie spoczywa obowiązek podania przyczyn w sposób dla strony zrozumiały, zrozumiałym językiem. Tymczasem organ I instancji nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę. Burmistrz ograniczył się wyłącznie do następującego stwierdzenia: "Burmistrz Miasta Ż., uwzględniając przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, analizując przedstawioną dokumentację, uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U..2023.1580) uzasadniające odbiór psa Państwu S. i M. M., przez D. w związku z zagrożeniem jego zdrowia i życia. Wobec powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż odebranie psa było niezasadne." W tych okolicznościach nie można wywnioskować, jakie konkretne okoliczności przesądziły o zapadłym rozstrzygnięciu. W świetle powyższego uzasadnione były wątpliwości Kolegium, co do ustalenia zasadniczej kwestii w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. Jednocześnie wyjaśnić należy, że odmiennie aniżeli wskazują skarżący Kolegium nie przesądzało kwestii wiarygodności lub też jej braku określonych materiałów dowodowych w postaci zeznań złożonych przez K. P., czy też filmików i zdjęć pieska (które w ocenie skarżących stanowią manipulację). Kolegium wyłącznie podniosło, że organ I instancji nie wypełnił wymogów określonych w art. 107 k.p.a., co uniemożliwiało odczytanie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie.
Zdaniem Sądu przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I instancji pozwoli ustalić, także czy stan faktyczny opisany przez stowarzyszenie zachodził oraz czy wpisywał się w treść przesłanek określonych w art. 7 ust. 3 u.o.z. względnie czy przedstawione w dokumentacji medycznej zaniedbanie zwierząt nie stanowiło zabronionego ich traktowania z art. 6 ust. 2 u.o.z. Tym samym decyzja Kolegium była zasadna. W okolicznościach sprawy nie było podstaw do jakiejkolwiek formy konwalidacji dostrzeżonego uchybienia w oparciu o art. 136 k.p.a. W sytuacji, gdy zakres postępowania uzupełniającego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji.
Na marginesie wskazać przyjdzie również, że organ I instancji w podstawie prawnej decyzji z dnia 17 października 2024 r. nieprawidłowo wskazał art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a u.o.z. odnosząc się do przypadku, w którym zwierzę zostało już odebrane. Jak już wskazano przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji, o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 u.o.z., tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 7 ust. 3 u.o.z.
W rezultacie przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, oddaje istotę motywacji przesądzającej o prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a.
Skoro zatem podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.