II SA/Wr 926/24

II SA/Wr 926/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Olga Białek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 71 ust. 1,  art. 77 ust. 1,  art. 79 ust. 1,  art. 80
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1336
art. 5 pkt 19 i 25,  art. 6 ust. 1 pkt 5,  art. 28 ust. 1,5 i 8,  art. 33 ust. 1,  art. 34 ust. 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 września 2024 r. nr SKO 4131/39/2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku condohotelu oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. (nr RGŻ.6220.1.25.2019.2022) z dnia 15 czerwca 2023 r. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku condohotelu wraz z zagospodarowaniem terenu, budową zjazdów drogowych oraz wykonaniem miejsc postojowych w miejscowości B.(1) na działce [...]".
Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2017 r. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w T. (dalej również jako: spółka, skarżąca, Inwestor) wystąpiła do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyżej opisanego przedsięwzięcia. Pierwotna nazwa przedsięwzięcia o brzmieniu: "Budowa budynku apartamentowo-hotelowego wraz z zagospodarowaniem terenu, budową zjazdów drogowych, remontem drogi gminnej oraz wykonaniem miejsc postojowych w miejscowości B.(1) na działkach nr [...], [...], [...]" na wniosek inwestora z dnia 24 marca 2020 r. została zmieniona w sposób wyżej określony.
W toku postępowania inwestor wyjaśnił, że planowana inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 50 lit. a i 56 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71) zakwalifikowana została do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm., dalej: u.i.o.ś.) należy do kategorii przedsięwzięć dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko).
Po zwróceniu się do właściwych organów, postanowieniem z dnia 29 marca 2018r. wydanym na podstawie art. 64 ust. 1 u.i.o.ś, Burmistrz B. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia, określając zakres raportu. W związku z tym, w dniu 5 września 2018 r. inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko opisywanego przedsięwzięcia (dalej jako: raport).
Organ I instancji wnioskiem z dnia 24 września 2018 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu (dalej: RDOŚ) o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W następstwie powyższego, RDOŚ postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r odmówił uzgodnienia warunków realizacji ww. przedsięwzięcia uzasadniając to możliwością znaczącego negatywnego wpływu inwestycji na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P. [...] oraz na jeden z celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego a także na walory krajobrazowe niezależnie od położenia względem obszarów chronionych.
Postępowanie zawieszono na wniosek inwestora w dniu 23 kwietnia 2019 r. Inwestor, wnioskując w dniu 12 sierpnia 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, dołączył do raportu uzupełniony o dodatkowe warianty realizacji przedsięwzięcia aneks nr 1.
W konsekwencji organ I instancji powtórnie zwrócił się do RDOŚ z wnioskiem z dnia 10 września 2019 r. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. RDOŚ postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. ponownie odmówił uzgodnienia warunków przedsięwzięcia, podtrzymując uzasadnienie odmowy zawarte w uprzednio wydanym postanowieniu z dnia 4 marca 2019 r.
Postępowanie ponownie zawieszono na wniosek Inwestora. Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r., inwestor zwrócił się o podjęcie postępowania dołączając do pisma uzupełniony o wariant nr 6 aneks nr 2 do raportu. Organ I instancji przekazał wymieniony dokument do RDOŚ, wnosząc pismem z dnia 14 lutego 2022 r. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W konsekwencji w dniu 6 czerwca 2022 r. RDOŚ wydał kolejne postanowienie, którym odmówiono uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ uzgadniający zaznaczył, że przedsięwzięcie planowane jest w granicach obszaru chronionego na mocy ustawy o ochronie przyrody, tj. specjalnego obszaru ochrony siedlisk P. ([...]) oraz w sąsiedztwie obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Góry [...] i G. ([...]). Równocześnie teren inwestycji znajduje się w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, w bezpośrednim sąsiedztwie granic Parku, którą stanowi droga wojewódzka nr [...]. Analizując możliwy wpływ przedmiotowej inwestycji na środowisko przyrodnicze, RDOŚ dokonał oceny oddziaływania w oparciu o treść ww. dokumentacji oraz innych materiałów, będących w zasobach tego organu. Odwołał się także do Planu Zadań Ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. ([...]), ustanowionego zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Dol. poz. [...]), dokumentacji planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Góry [...] i G. ([...]) ustanowionego zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Góry [...] i G. [...] (Dz. Urz. Woj. Dol., poz. [...]) oraz do opracowań "Ocena walorów krajobrazowych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 z późn. zm., dalej jako: u.o.p.) terenu w części obrębu B.(1), gm. B. (opr. dr hab. A. L., Uniwersytet [...], Instytut Geografii i Rozwoju Regionalnego, Pracownia Badań Krajobrazu, 2018 r.) oraz Ekspertyzy pn. Ochrona wartości krajobrazowych rejonu B.(1) (gm. B.) i S. (gm. S.(1)) ze szczególnym uwzględnieniem [...] Parku Krajobrazowego, w aspekcie możliwości rozwoju zagospodarowania turystycznego, rekreacyjnego i sportowego regionu C. i Ż. (prof. dr hab. J. P., mgr inż. arch. J. K., mgr inż. urb. J. K.(1), W., 2020 r.).
W oparciu o powyższe dokumenty RDOŚ uzasadnił odmowę uzgodnienia przedsięwzięcia: 1/ stopniem odziaływania inwestycji na siedlisko [...] stanowiące przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P. – w ujęciu skumulowanym i oddziaływaniem pośrednim na siedlisko, 2/ brakiem możliwości zastosowania działań kompensacyjnych w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody – na większości zaproponowanej przestrzeni, 3/ istniejącą presją w rejonie przełęczy P.(1) i podnóża C. niosącej za sobą ryzyko zajęcia kolejnych powierzchni siedliska, 4/ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie gwarantujących zachowania siedliska, jak też 5/ znacząco negatywnym wpływem realizacji inwestycji na jeden z celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego jakim jest zachowanie rolniczego i kulturowego krajobrazu, w tym otwartych, niezabudowanych przestrzeni w krajobrazie leśno-polno-łąkowym oraz 6/ związanymi z realizacją inwestycji zagrożeniami dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego, utratą harmonii kompozycji krajobrazu i ładu przestrzennego.
Organ zaznaczył, że teren przedsięwzięcia jest częścią dużego płatu trwałych użytków zielonych z siedliskami przyrodniczymi. Obszar inwestycji zajęty jest przez łąkę uznaną za siedlisko przyrodnicze [...] - górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie wymienione z rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Góry [...] i G. stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P. ([...]). Z przeprowadzonej przez RDOŚ analizy wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem oddziaływania skumulowanego z innymi przedsięwzięciami w obszarze Natura 2000 P. spowoduje ubytek siedliska przyrodniczego [...] o łącznej powierzchni około 4,34 ha co stanowi 1,45% powierzchni tego siedliska na całym obszarze. Zdaniem RDOŚ zniszczenie takiej powierzchni może powodować powstanie znacząco negatywnego wpływu na stan tego siedliska w obszarze Natura 2000.
W oparciu o zarządzenie z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. ([...]) organ uzgadniający wskazał, że dla przedmiotowego terenu ustalone zostały działania realizujące cel ochrony tj. ekstensywne użytkowanie kośne, kośno-pastwiskowe, pastwiskowe trwałych użytków zielonych (działania obligatoryjne) oraz użytkowanie zgodne z wymaganiami odpowiedniego pakietu rolnośrodowiskowego (działania fakultatywne). Fizyczne zniszczenie przedmiotu ochrony na terenie inwestycji uniemożliwi zatem trwale wykonywanie określonych wyżej działań ochronnych i spowoduje niemożność osiągnięcia celu ochrony wyznaczonego w planie zadań ochronnych obszaru Natura 2000. Brak możliwości osiągnięcia tych celów oznacza też, że inwestycja stoi w sprzeczności z art. 33 ust. 1 u.o.p. Przy ocenie wpływu inwestycji na cele ochrony obszaru Natura 2000 RDOŚ uwzględnił także wpływ pośredni wskazując, że przekształcenie części łąk w grunty budowlane prowadzi do zmian w składzie gatunkowym zbiorowisk roślinnych i ustępowania cennych zagrożonych gatunków roślin i zwierząt. W konsekwencji stwierdził, że realizacja inwestycji będzie wpływała na zmniejszenie powierzchni siedliska [...] oraz na warunki siedliskowe, strukturę i funkcjonowanie siedliska w otoczeniu inwestycji.
Odnosząc się do zaproponowanej w raporcie kwestii kompensacji przyrodniczej, po przeanalizowaniu proponowanych rozwiązań RDOŚ stwierdził, że skuteczna kompensacja mogłaby dotyczyć wyłącznie terenu o powierzchni [...] ha obejmującego działki nr [...] ([...] ha) oraz [...] (około [...] ha). Jednocześnie zaznaczył jednak, że w przypadku znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 kompensacja przyrodnicza ma zastosowanie jedynie w ściśle określonych przypadkach wskazanych w art. 34 ust. 1 u.o.p. gdy przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego i wobec braku rozwiązań alternatywnych. Te przesłanki w niniejszej sprawie nie zostały spełnione.
Decyzją z dnia 15 czerwca 2023 r. Burmistrz B. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku odmowy uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skutkuje co do zasady koniecznością wydania decyzji odmownej, tj. nieokreślającej środowiskowych uwarunkowań. Powołując się na doktrynę i orzecznictwo stwierdził, że stanowisko zajęte przez organ uzgadniający wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co oznacza, że w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, organ prowadzący postępowanie nie może wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zezwalającej na realizację przedsięwzięcia.
Odwołanie od tej decyzji złożyła strona skarżąca, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu Inwestor również wniósł zażalenia na postanowienia RDOŚ – z dnia 4 marca 2019 r., z dnia 15 lipca 2020 r. oraz z dnia 6 czerwca 2022 r., którymi odmówiono uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie wskazanych przepisów ustawy o ochronie przyrody, przez przyjęcie, że:
1/ realizacja przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z Planem Zadań Ochronnych przyjętym zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. [...] (dalej jako: "Plan Zadań Ochronnych") podczas gdy Plan Zadań Ochronnych nie ma mocy powszechnie obowiązującej (normatywnej), a zatem niedopuszczalne było jego bezpośrednie stosowanie przez RDOŚ, bez jego uprzedniego inkorporowania do studium uwarunkowań czy planu miejscowego obowiązującego dla terenu na którym inwestycja jest planowana,
2/ realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna, podczas gdy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru wsi B.(1) (dalej jako: MPZP) oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań ) i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. (dalej jako: Studium) działka inwestycyjna nr [...], obręb B.(1), położona jest odpowiednio na obszarze oznaczonym symbolem [...]UT – teren zabudowy hotelowej oraz MTU – zabudowa mieszkaniowo-usługowa związana z obsługą turystyki i wypoczynku, a w Planie Zadań Ochronnych nie zawarto wskazań do dokonania zmian w MPZP oraz Studium, co oznacza, że takie przeznaczenie terenu zostało uznane za zgodne z Planem Zadań Ochronnych i powinno być możliwe do zrealizowania,
3/ przyjęcie, że przedsięwzięcie może powodować znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 P. ([...]), podczas gdy jego skala, charakter oraz położenie nie pozwalają na uznanie, że wystąpi znacząco negatywny wpływ realizacji Inwestycji na przedmioty obszaru Natura 2000 P. ([...]),
4/ przyjęcie, że realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna podczas, gdy w odniesieniu do obszarów Natura 2000 zabrania się wyłącznie podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a przedsięwzięcie nie powoduje znacząco negatywnego oddziaływania na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P.,
5/ nieuwzględnienie przez RDOŚ proponowanej przez T. rekompensaty utraty siedliska [...] poprzez wyznaczenie powierzchni kompensacyjnych na łąkach w rejonie przełęczy P.(1) i wsi M., mimo uznania przez RDOŚ, że skuteczna kompensacja może dotyczyć łącznie terenu o powierzchni około [...] ha na działkach [...], obręb B.(1) ([...] ha) oraz nr [...], obręb K. (około [...] ha), co stanowi ponad dwukrotność rekompensaty w odniesieniu do utraty siedliska [...] w wyniku realizacji Inwestycji,
6/ niezastosowanie przez RDOŚ zasady zrównoważonego rozwoju, mającej na celu pogodzenie zachowania równowagi przyrodniczej z wartościami społecznymi i gospodarczymi, co doprowadziło do uniemożliwienia Inwestorowi realizacji przedsięwzięcia.
Decyzja organu I instancji, w wyniku rozpatrzenia przez SKO wniesionego odwołania, została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia 18 września 2023 r.
Na skutek skargi wniesionej przez Spółkę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 720/23 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie rozpoznał i nie odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów zgłaszanych przez stronę skarżącą, a dotyczących postanowienia opiniującego RDOŚ, które determinowało negatywne rozstrzygnięcie. Podkreślono, że okoliczności faktyczne i prawne sprawy wymagały poddania Kolegium szczegółowej analizie i wyjaśnienia, czy stanowisko organu uzgadniającego jest prawidłowe w kontekście wszystkich materiałów zgromadzonym w sprawie oraz zarzutów postawionych w odwołaniu, a także, czy uwzględnia ono w sposób prawidłowy uwarunkowania planowanej inwestycji określone w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko.
Po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku z dnia 11 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z 30 września 2024 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponownie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że zarządzenie RDOŚ z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. [...], wbrew twierdzeniu Spółki, jest aktem powszechnie obowiązującym jako akt prawa miejscowego- co wynika z art. 28 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody - w związku z czym, organy administracji nie mogły pominąć jego zapisów.
Nie zgodził się nadto organ z zarzutem skarżącej, jakoby skoro w Planie Zadań Ochronnych nie zawarto żadnych wskazań do zmian w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz studium, to akty te nie stanowiły ograniczenia lub zagrożenia utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 P. Podkreślił, że RDOŚ, w szczególności w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2022 r. uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji na działce, która zgodnie z miejscowym planem położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]UT – teren zabudowy hotelowej, stwarza takie zagrożenie. Podkreślono, MPZP został uchwalony jeszcze przed wejściem w życie ustawy o ochronie przyrody ustanawiającej obszary Natura 2000. Do chwili podjęcia oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko nastąpiła zatem zmiana stanu prawnego oraz pojawiły się nowe okoliczności, dotyczące zgromadzenia danych dokumentujących walory przyrodnicze terenu inwestycji. Zaznaczono przy tym, że przepisy ustawy o ochronie przyrody nie zawierają przepisu, który nakładałby obowiązek uchwalenia (zmiany) aktu planowania w celu wdrożenia ustaleń lub wskazań zawartych w planie ani tym bardziej terminu, w jakim miałoby to nastąpić. Za adresatów planu zadań ochronnych należy zaś uznać również podmioty odpowiedzialne za ich realizację, tj. właściciela lub posiadacza obszaru, czyli osoby i podmioty prowadzące działalność w obrębie siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Wskazano też, że zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody działania podejmowane w granicach obszaru Natura 2000, co do zasady, nie mogą być sprzeczne z ustaleniami planu zadań ochronnych, zaś brak możliwości osiągnięcia ustalonych w planie celów ochrony w odniesieniu do danego przedmiotu ochrony obszaru Natura 2000, wynikający z realizacji określonej inwestycji oznacza, że jej realizacja stoi w sprzeczności z art. 33 ust. 1 u.o.p.
W kontekście zarzutu ograniczenia skarżącej prawa do swobodnego korzystania z prawa własności nieruchomości inwestycyjnej organ wskazał, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania m.in. z prawa własności mogą być ustanawiane wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. Takie ograniczenie wprowadzono w art. 28 ustawy o ochronie przyrody upoważniającym do sporządzenia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, przy którym RDOŚ określa działania ochronne, kierując się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochron siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, co w konsekwencji może prowadzić do ograniczenia sposobu wykonywana prawa własności.
Odnośnie zarzutu niewskazania przez organy administracji konkretnych okoliczności uzasadniających fakt, że ubytek siedliska [...] o skumulowanej łącznej powierzchni około 4,34 ha w odniesieniu do całkowitej powierzchni wynoszącej [...] ha stanowi o znacząco negatywnym oddziaływaniu na obszar Natura 2000 P., organ, powołując się na orzecznictwo TSUE wskazał, że jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie danego zamierzenia inwestycyjnego jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny i zawsze interpretuje się je na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji.
SKO zaznaczyło, że z uwagi na zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy obrazujące skalę i rodzaj planowanego na tym terenie przedsięwzięcia, jego realizacja wiązałaby się z całkowitą zmianą sposobu użytkowania analizowanego terenu, a nadto spowodowałaby zniszczenie siedliska [...] na całym terenie zajętym pod inwestycję. Siedlisko zostałoby zniszczone już na etapie realizacji inwestycji, w trakcie którego część terenu zostałaby zajęta przez składowane materiały budowlane, część rozkopana pod planowane inwestycje, a część rozjeżdżona przez użyte maszyny budowlane. Znaczna część analizowanego terenu zostałaby fizycznie zajęta przez obiekty budowlane oraz elementy infrastruktury technicznej, na pozostałym zaś obszarze określonym w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mianem powierzchni biologicznie czynnej przewiduje się niską lub średniowysoką roślinność w postaci drzew, traw, krzewów, kwiatów i niskich bylin dostosowanych do ukształtowania terenu. Biorąc pod uwagę fakt, że siedlisko to jest w skali tego obszaru, jak i innych obszarów Natura 2000 wyznaczonych dla jego ochrony zagrożone – głównie w wyniku dużej presji na zabudowywanie kolejnych obszarów łąkowych (powodujące zarówno fizyczne zniszczenie części siedliska, jak i fragmentację poszczególnych płatów), jak i zaprzestanie ich dotychczasowego pastwiskowego użytkowania – zniszczenie takowej powierzchni siedliska byłoby znaczące. W opinii organu odwoławczego nawet przy hipotetycznym założeniu, że fragmenty siedliska przyrodniczego nie zostały zniszczone na etapie realizacji przedsięwzięcia, ich współistnienie z zagospodarowaniem rekreacyjnym byłoby niemożliwe. Występujące w postaci szczątkowych pasm, pozostawionych pomiędzy obiektami budowlanymi oraz elementami infrastruktury technicznej fragmenty siedliska, przy zmienionych uwarunkowaniach przyrodniczych i przestrzennych, w relatywnie krótkim czasie utraciłyby cechy danego siedliska przyrodniczego – uległyby przekształceniu w inne zbiorowisko roślinne.
W treści Raportu wraz z dokumentacją uzupełniającą oceniono, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia i jego położenie nie wystąpi znacząco negatywny wpływ realizacji inwestycji na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 P. oraz obszaru Natura 2000 P. oraz obszaru Natura 2000 Góry [...] i G., położonego w sąsiedztwie przedsięwzięcia. Nie wykazano zagrożeń dla przyrody [...] Parku Krajobrazowego i nie zidentyfikowano znacząco negatywnych oddziaływań na gatunki chronione. Twierdzenie to oparto o założenie, że nie będą następowały dalsze zniszczenia siedliska [...], tj. nie będą zajmowane leżące na północ łąki pod cele związane z budową oraz nie będzie naruszona ich struktura i funkcja. W opinii autorów Raportu, dopiero dalsze zmniejszenie powierzchni siedliska grozi utratą integralności obszaru Natura 2000, gdyż płaty siedliska będą od siebie oddzielane i będą zajmowały małe powierzchnie, co utrudni właściwe funkcjonowanie ekosystemów.
Zdaniem organu, realizacja przedsięwzięcia, w tym budowa obiektów hotelowych na obszarze dotychczas wolnym od zabudowy, może niewątpliwie stymulować dalszą zabudowę terenu położonego w sąsiedztwie spornej działki. Kwestia ta musi być uwzględniona z uwagi na silną presję urbanistyczną, przy tego typu infrastrukturze turystycznej, występującą zarówno na terenie gminy B., jak i gminach sąsiednich. W świetle zaś analizy dokumentów planistycznych opracowywanych dla regionu organ stwierdził, że realizacja zapisów dokumentów planistycznych przewiduje bezpowrotną degradację walorów krajobrazowych i widokowych, a ponadto spowoduje zniszczenie walorów obszaru który nosi cechy krajobrazu priorytetowego. Realizacja założonych planów, w konsekwencji, z czasem wymusi również dalsze działania ingerujące w środowisko i krajobraz, dodatkowo pogarszające ich stan (rozbudowa dróg i parkingów dla przyjęcia zwiększonego ruchu samochodów, budowa nowych ujęć wody i w efekcie zakłócenie stosunków wodnych).
Odnośnie zarzutu Spółki dotyczącego niewskazania konkretnych okoliczności uzasadniających fakt, że ubytek siedliska [...] o skumulowanej łącznej powierzchni około 4,34 ha w odniesieniu do całkowitej powierzchni wynoszącej [...] ha stanowi o znacząco negatywnym oddziaływaniu na obszar Natura 2000 P., organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo NSA, z którego wynika, że zniszczenie około 0,7% ogólnej powierzchni zajmowanej przez siedlisko będące przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 (a więc terenu mniejszego od występującego w analizowanej sprawie) należy uznać za znaczące. Za chybiony SKO uznało też argument strony, że siedlisko [...] należy do najbardziej rozpowszechnionych siedlisk obszaru P. oraz nie należy do siedlisk kluczowych ani nie jest siedliskiem priorytetowym. Zdaniem organu, obszar ten został wyznaczony dla ochrony wszystkich siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, wymienionych w standardowym formularzu danych dla tego obszaru. Podkreślił organ, że siedlisko to jest zagrożone w skali Polski. Natura 2000 stanowi ważny przedmiot ochrony zarówno z uwagi na ochronę różnorodności biologicznej, jak i dużą zachowaną powierzchnię. Za bezzasadny Kolegium uznało również argument, że fragment przedmiotowego siedliska przyrodniczego, zlokalizowany na terenie objętym przedsięwzięciem, jest położony peryferyjnie i obrzeżnie w stosunku do chronionego obszaru, nadto w sąsiedztwie terenów zainwestowanych (zabudowanych), a zatem nie można mówić - wbrew ocenie RDOŚ i organu II instancji - o naruszeniu jego spójności i fragmentaryzacji. Błędne jest bowiem, zdaniem organu, wnioskowanie, jakoby dany obszar Natura 2000 dzielił się pod względem wartości przyrodniczej na strefy, z których te mające największe znaczenie znajdują się w jego środkowej części. Realizacja przedsięwzięcia prowadziłaby do istotnego oddziaływania na całość kompleksu siedliska [...] w obszarze P. także w kontekście presji urbanistycznej terenów przyległych.
Zdaniem Kolegium, RDOŚ w sposób przekonujący wykazał, że przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na cele ochrony [...] Parku Krajobrazowego oraz na walory krajobrazowe niezależnie od położenia względem obszarów chronionych. Organ również sam dokonał ustaleń, czy realizacja inwestycji może mieć negatywny wpływ na przyrodę i krajobraz Parku. Opisując szeroko właściwości i wartości przyrodnicze tego obszaru, uznano, że z uwagi na powyższe oraz charakter inwestycji, jej strukturę i skalę (pomimo znacznego zmniejszenia skali zabudowy w wariancie [...]) inwestycja może negatywnie oddziaływać na cechy charakterystyczne krajobrazu Parku położonego w jej bezpośrednim sąsiedztwie. SKO jednoznacznie stwierdziło, że planowana w otulinie Parku inwestycja stanowi zewnętrzne zagrożenie wynikające z działalności człowieka i może negatywnie oddziaływać na krajobraz Parku, a jej realizacja narusza ustawowy cel, jaki pełni otulina parku krajobrazowego. Ze względu zaś na zawarty w definicji legalnej cel otuliny parku krajobrazowego, na jej terenie może być prowadzona tylko taka działalność, która dla parku krajobrazowego nie stwarza zagrożenia wynikającego z działalności człowieka.
SKO, dokonując oceny stanu sprawy na podstawie zleconej przez RDOŚ ekspertyzy, której, jak podkreślono, nie zakwestionowała skarżąca spółka, oraz powołując szczegóły dokonanych na jej podstawie ustaleń, stwierdziło, że przedsięwzięcie, z uwagi na swoją lokalizację, skalę i strukturę przestrzenną, będzie znacząco oddziaływać na krajobraz i realizacja inwestycji zaburzy ład przestrzenny i harmonię krajobrazu kulturowego, bowiem pozostanie stworzona nowa struktura, oparta o wzorce obce dla charakterystycznej dla regionu zabudowy wiejskiej. Wystąpi ona, zdaniem organu, zarówno w stosunku do walorów lokalnego krajobrazu terenów lokalizacji obiektu, jak i walorów krajobrazu zewnętrznego.
W ocenie Kolegium, za realizacją planowanego przedsięwzięcia nie przemawiają również konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego. Jak wskazano, powołując się na orzecznictwo, interes publiczny w rozumieniu art. 34 ustawy o ochronie przyrody ma mieć status nadrzędny o charakterze społecznym lub gospodarczym. Powinien mieć charakter szczególny, by korzyści z niego płynące faktycznie miały charakter ogólnospołeczny. Organ stwierdził zaś, że sporne przedsięwzięcie jest związane z realizacją głównie interesu indywidualnego.
Odnosząc się do przedstawionych w Raporcie środków zaradczych, łagodzących i kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko, po ich szczegółowym przytoczeniu, organ wskazał, że RDOŚ w zakresie swoich kompetencji mógł nie uwzględnić propozycji inwestora w tym zakresie, bowiem za realizacją planowanego przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, jak również nie wykluczono możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych, co powoduje, że ich analiza jest bezprzedmiotowa.
Zdaniem Kolegium, postanowienia RDOŚ nie naruszają prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w kontekście zawartych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia przedstawione w ww. rozstrzygnięciach organu uzgadniającego, negatywnie opiniujących przedsięwzięcie. Stwierdził, że w okolicznościach sprawy organ prowadzący postępowanie główne był zobowiązany do uzyskania uzgodnienia o jakim mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. oraz do uwzględnienie jego treści przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podkreślono, że postępowanie uzgodnieniowe RDOŚ, mimo zaproponowania nowego wariantu inwestorskiego (nr [...]) przedsięwzięcia, wykazało, że nie da się wykluczyć negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. Niemożliwe jest również oszacowanie skali i zakresu potencjalnych oddziaływań pośrednich w odniesieniu do powietrza atmosferycznego. Zmiany powierzchni terenu, w tym poszczególnych komponentów środowiska z nią związanych, powstałe podczas prac ziemnych, będą zjawiskiem trwałym, tylko częściowo odwracalnym. Mając potrzebę kompleksowej ochrony całości biotopu w obszarze Natura 2000 P. należy zdaniem SKO uznać, że realizacja inwestycji znacząco pogorszy stan siedliska przyrodniczego [...] w obszarze, zarówno poprzez fizyczne zniszczenie jego fragmentu, jak i oddziaływania pośrednie, a także pogorszy integralność obszaru P. Zgodnie zaś z art. 81 ust. 2 u.i.o.ś., jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 u.o.p.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w T., wnosząc o: 1/ uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, 2/ o uchylenie w całości postanowień RDOŚ z dnia 4 marca 2019 r., z dnia 15 lipca 2020 r. oraz z dnia 6 czerwca 2022 r., 3/ o uchylenie decyzji organu I instancji. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca spółka zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 5 i 10 u.o.p., poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z zarządzeniem RDOŚ z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. ([...]), ponieważ wbrew twierdzeniom organu II instancji, Plan Zadań Ochronnych nie ma mocy powszechnie obowiązującej (normatywnej), a zatem niedopuszczalne jest jego bezpośrednie stosowanie, bez uprzedniego inkorporowania do studium uwarunkowań czy planu miejscowego obowiązującego dla terenu na którym inwestycja jest planowana, a to oznacza, że ocena warunków realizacji przedsięwzięcia, a następnie odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i wydania decyzji środowiskowej nie powinny być oparte o Plan Zadań Ochronnych,
- art. 33 ust. 1 u.o.p. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna, podczas gdy zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka inwestycyjna nr [...], obręb B.(1), położona jest na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem [...]UT – teren zabudowy hotelowej oraz w studium symbolem MTU – zabudowa mieszkaniowo-usługowa związana z obsługą turystyki i wypoczynku, a w Planie Zadań Ochronnych nie zawarto żadnych wskazań do dokonania zmian w MPZP oraz studium, co oznacza, że takie przeznaczenie terenu zostało wówczas uznane za zgodne z Planem Zadań Ochronnych i aktualnie powinno być możliwe do zrealizowania,
- art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 28 ust. 5 i 10 u.o.p. poprzez brak uwzględnienia przez organ Il instancji, że decyzja organu I instancji i postanowienia odmawiające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia doprowadziły w istocie do ograniczenia skarżącemu prawa do korzystania z prawa własności jego nieruchomości, poprzez brak możliwości jej zabudowy, co stanowi wyraz w praktyce faktycznego jej wywłaszczenia, co nastąpiło w wyniku oparcia odmowy uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia na ustaleniach Planu Zadań Ochronnych, który nie ma mocy powszechnie obowiązującej, co w konsekwencji powoduje brak legalności takiego działania ograniczającego,
- art. 3 ust. 1 pkt 17 u.i.o.ś. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 P. ([...]), podczas gdy skala przedsięwzięcia, jego charakter oraz położenie nie pozwalają na właściwe uznanie, że wystąpi znacząco negatywny wpływ realizacji inwestycji na przedmioty obszaru Natura 2000 P. ([...]),
- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 2 u.o.p. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna, podczas gdy w odniesieniu do obszarów Natura 2000 zabrania się wyłącznie podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a przedsięwzięcie nie powoduje znacząco negatywnego oddziaływania na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P. ([...]),
- art. 34 ust. 1 u.o.p. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że realizacja przedsięwzięcia powinna spełniać wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, podczas gdy wskazane przedsięwzięcie nie powoduje znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 P. ([...]), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000 jest niemożliwe, a ż ostrożności, nawet gdyby uznać, że w jakimkolwiek względzie przedsięwzięcie powoduje znacząco negatywne oddziaływanie (czemu inwestor stanowczo oraz wyraźnie zaprzecza), to istnieją uzasadnione podstawy do uznania, że planowane przedsięwzięcie spełnia wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym oraz gospodarczym,
- art. 75 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm., dalej: u.p.o.ś.) w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 u.o.p. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że prawidłowe było nieuwzględnienie przez RDOŚ proponowanej przez T. kompensacji w postaci rekompensaty utraty siedliska [...] poprzez wyznaczenie powierzchni kompensacyjnych na łąkach w rejonie przełęczy P.(1) i wsi M., mimo że skuteczna kompensacja może dotyczyć terenu o łącznej powierzchni około [...] ha na działkach [...], obręb B.(1) ([...] ha) oraz nr [...], obręb K. (około [...] ha), co stanowi ponad dwukrotność rekompensaty w odniesieniu do utraty siedliska [...] w wyniku realizacji inwestycji, a także poprzez błędne twierdzenie przez organ II instancji, że RDOŚ miał podstawy do odmowy uwzględniania proponowanej przez T. kompensacji,
- art. 3 pkt 50 u.p.o.ś. poprzez błędne uznanie i przyjęcie przez organ II instancji stanowiska o nadrzędności ochrony i równowagi przyrodniczej (interesu publicznego) nad innymi wartościami, co doprowadziło do naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, mającej na celu pogodzenie zachowania równowagi przyrodniczej z wartościami społecznymi i gospodarczymi.
W skardze podniesiono także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.:
- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 ust. 1 i 3 u.i.o.ś. poprzez utrzymanie przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji, która została wydana w oparciu o wadliwe postanowienia RDOŚ, ponieważ wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia,
- art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 10 u.o.p. poprzez brak uwzględnienia przez organ II instancji, że postanowienia RDOŚ i decyzja organu I instancji zostały oparte o regulacje i postanowienia Planu Zadań Ochronnych, który nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego i wobec tego niedopuszczalne było jego bezpośrednie stosowanie, co stanowi o naruszeniu zasady praworządności, oznaczającej działanie organów w granicach i na podstawie prawa powszechnie obowiązującego, za które Planu Zadań Ochronnych uznać nie można,
- art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez organ II instancji, że postępowanie przed RDOŚ oraz przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej, co w istocie doprowadziło do zablokowania możliwości prowadzenia przez T. przedsięwzięcia zgodnego z prawem, w tym w szczególności prawem miejscowym, poprzedzonego wnikliwą analizą mającą na celu wyeliminowanie i zminimalizowanie wpływu na obszary chronione oraz staraniem inwestora do dostosowania kształtu przedsięwzięcia do uzyskania pełnej aprobaty RDOŚ, jako organu uzgadniającego,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: błędne uznanie przez organ II instancji, że przedsięwzięcie może powodować znacząco negatywne oddziaływanie na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 P. ([...]), podczas gdy organ II instancji nie wskazał w sposób wyczerpujący, dostateczny i przekonujący w jaki konkretnie sposób przedsięwzięcie może pogorszyć stan siedliska przyrodniczego [...] na obszarze P. ([...]) lub integralność tego obszaru Natura 2000; błędne uznanie przez organ II instancji, że przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na cele ochrony [...] Parku Krajobrazowego oraz na walory krajobrazowe niezależnie od położenia względem obszarów chronionych; błędne uznanie przez organ II instancji, że RDOŚ podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu wskazanie T. możliwych do podjęcia rozwiązań celem eliminacji lub zminimalizowania stwierdzonych negatywnych działań na środowisko dla stworzenia alternatywnych wariantów zezwalających na realizację przedsięwzięcia oraz odpowiednie ukształtowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ l instancji, podczas gdy organ II instancji nie wskazał w sposób wyczerpujący i dostateczny w jaki konkretnie sposób RDOŚ zrealizował ten obowiązek.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej jako "p.p.s.a" ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że poza wadami kwalifikowanymi, nie każde naruszenie prawa prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu ale tylko takie, które ma lub może mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku gdy Sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszenia praw, zobligowany jest skargę oddalić w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona przepisów prawa procesowego jak też prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd nie stwierdził podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza B. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku condohotelu wraz z zagospodarowaniem terenu, budową zjazdów drogowych oraz wykonaniem miejsc postojowych w miejscowości B.(1) na działce [...]".
Materialną podstawą zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm., dalej: u.i.o.ś.).
Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ww. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie ww. decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.i.o.ś.).
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych czy planowanej działalności, lecz sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Go 169/17, dostępny w CBOSA). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa zatem wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.
Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). Ponadto w myśl art. 80 u.i.o.ś., jeśli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ wydaje decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
Z przepisów u.i.o.ś. wynika także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. Oznacza to, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Organ właściwy do wydania tej decyzji winien zatem przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.i.o.ś., a następnie jest zobligowany wydać decyzję pozytywną, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami powołanej ustawy. Natomiast w przypadku decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, jej przesłanki muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych.
Zgodnie z przepisami ustawy przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia stanowią:
- niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.),
- brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż wariant proponowany przez wnioskodawcę, jeżeli w stosunku do proponowanego zaistniały przesłanki odmowy uzgodnienia warunków realizacji (art. 81 ust. 1 u.i.o.ś.),
- wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.),
- wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa wodnego (art. 81 ust. 3 u.i.o.ś.).
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, że należało odmówić uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na odmowę uzgodnienia przedsięwzięcia dokonaną przez RDOŚ. Stanowisko organu I instancji podtrzymane zostało przez Kolegium.
Z art. 77 ust.1 u.i.o.ś wynika, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, między innymi, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przepis art. 80 ust. 2 ww. ustawy zobowiązuje organ do wzięcia pod uwagę, przed wydaniem decyzji, wyników uzgodnień i opinii o których mowa w art. 77 ust.1. Stanowisko zajęte przez organ współdziałający wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, organ I instancji prowadzący postępowanie nie może wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zezwalającej na realizację przedsięwzięcia. Natomiast zajęcie pozytywnego stanowiska przez organ uzgadniający, nie jest równoznaczne z brakiem możliwości wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. W takim jednak przypadku organ wydając decyzję odmowną powinien wykazać wadliwość zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień), co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów (por. wyrok NSA z 1 lipca 2016 r., II OSK 339/15, wyrok WSA w Poznaniu z 30 czerwca 2011 r., IV SA/Po 1027/10, wyrok WSA w Poznaniu z 30 sierpnia 2012 r., IV SA/Po 320/12). W doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że brak uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska stanowi podstawę wydania decyzji odmownej o środowiskowych uwarunkowaniach.
W rozpoznawanej sprawie RDOŚ we Wrocławiu postanowieniami z dnia 4 lipca 2019 r., 15 lipca 2020 r. i 6 czerwca 2022 r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia powołując się, między innymi, na zarządzenie RDOŚ we Wrocławiu z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. [...] i stwierdzając, że realizacja tego przedsięwzięcia uniemożliwi osiągnięcie celów związanych z ustanowieniem powyższego obszaru chronionego.
Powyższe postanowienia zakwestionowane zostały przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji odmawiającej wydania decyzji środowiskowej, w związku z czym, organ odwoławczy – wywiązując się z obowiązków wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania - dokonał w zaskarżonej decyzji obszernej i wnikliwej oceny tych aktów, odnosząc się także do zarzutów podniesionych w tym względzie w odwołaniu.
Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Kolegium zastosowało się do oceny prawnej i wskazań wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2024 r, sygn. akt II SA/Wr 720/23 jaki zapadł w niniejszej sprawie w wyniku rozpoznania skargi na decyzję SKO z dnia 18 września 2023 r. Przypomnieć należy, że wyrokiem tym Sąd uchylił ww. decyzję organu odwoławczego uznając, że skoro organ ten nie odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącej Spółki dotyczących postanowienia RDOŚ które determinowało negatywne rozstrzygnięcie, to zasadnym jest stwierdzenie, że Kolegium nie rozpatrzyło sprawy w jej całokształcie. Spółka zaskarżając w odwołaniu postanowienia RDOŚ, stawiała bowiem konkretne zarzuty odnoszące się do kluczowych okoliczności przywołanych przez ten organ, popierając je stosowną i argumentacją. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynikało natomiast, że organ nie zbadał we własnym zakresie i nie ocenił poprawności rozstrzygnięcia RDOŚ w kontekście tych zarzutów ograniczając się jedynie do zacytowania poszczególnych zarzutów odwołania i poprzestając na ogólnikowych stwierdzeniach wskazujących na ich niezasadność. W związku z tym Sąd stwierdził, że organ II instancji, mając na uwadze zarzuty skierowane przeciwko postanowieniom RDOŚ, powinien samodzielnie ocenić przedstawione przez RDOŚ przyczyny odmowy uzgodnienia przedsięwzięcia i odnieść się do nich – jak też do pozostałych zarzutów odwołania – w uzasadnieniu decyzji.
Zgodnie z at. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym, obowiązkiem sądu ponownie rozpoznającego sprawę po wyroku uchylającym jest skontrolowanie, czy organy zastosowały się do oceny i wskazań wynikających z prawomocnego wyroku. W realiach tej sprawy oznaczało to, że organ odwoławczy zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia sprawy w ramach postępowania odwoławczego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 15 k.p.a. a więc także przy uwzględnieniu i rozpatrzeniu wszystkich zarzutów odwołania, w tym odnoszących się do postanowień RDOŚ.
Dokonując kontroli w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie Kolegium wywiązało się z obowiązków wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania, o czym świadczy treść uzasadnienia decyzji odwoławczej. Kierując się wskazaniami Sądu organ odwoławczy przedstawił własną ocenę sprawę oraz dokonał obszernej i konkretnej oceny postanowień RDOŚ uwzględniając przy tym zarzuty odwołania do których także się odniósł. W wyniku tej oceny Kolegium stwierdziło, że postanowienia organu uzgadniającego są zgodne z obowiązującymi przepisami i mogły stanowić podstawę do odmowy przez organ I instancji wydania decyzji środowiskowej.
W szczególności Kolegium odniosło się do zarzutu, że Plan Zadań Ochronnych nie ma mocy powszechnie obowiązującej (normatywnej), a zatem niedopuszczalne było jego bezpośrednie stosowanie przez RDOŚ bez jego uprzedniego inkorporowania do studium uwarunkowań czy planu miejscowego obowiązującego dla terenu na którym inwestycja jest planowana, a to oznacza, że odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i odmowa wydania decyzji środowiskowej nie powinny podlegać oparciu o Plan Zadań Ochronnych.
Przypomnieć należy, że przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie objętym formą ochrony przyrody jaką jest obszar Natura 2000 co wynika z art. 6 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U z 2023 r. poz.1336 ze zm. dalej jako "u.o.p."). Forma ta realizowana jest przez zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. [...] (opublik. w Dz.Urz. Woj. Dol. poz.[...], dalej jako "PZO"). Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 października 2023 r.) dla obszaru Natura 2000 sprawujący nadzór nad obszarem sporządza projekt planu zadań ochronnych na okres 10 lat. Regionalny dyrektor ustanawia zatem w formie zarządzenia plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, kierując się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono ten obszar (art. 28 ust. 5 o.p.). Plan zadań ochronnych zawiera m.in. identyfikację istniejących i potencjalnych zagrożeń dla zachowania właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk będących przedmiotami ochrony; określenie działań ochronnych ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich wykonanie i obszarów ich wdrażania, w tym w szczególności ochrony czynnej siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk; wskazania do zmian w istniejących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (...) dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, jeżeli są niezbędne dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000.
Dla wyniku niniejszej sprawy - także w kontekście zarzutów skargi - kluczowe znaczenie ma charakter planu zadań ochronnych.
W tym względzie Kolegium trafnie wywiodło, że ww. zarządzenie RDOŚ stanowi akt prawa miejscowego, co wprost wynika z art. 28 ust. 5 u.o.p. Przepis ten jednoznacznie stwierdza bowiem, że regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia ustanawia plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej są, na obszarze działania organów które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Akt prawa miejscowego może być wydany jedynie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, która określa też zasady i tryb wydawania tego rodzaju aktu (art. 94 Konstytucji RP). Akt prawa miejscowego, jako akt rangi podustawowej, powinien być zgodny z przepisami ustawy. W przypadku wystąpienia sprzeczności aktu podustawowego z Konstytucją RP lub ustawą, sąd jest uprawniony do odmowy zastosowania tego aktu, co znajduje uzasadnienie w treści art. 178 ust. 1 Konstytucji RP.
Status zarządzenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 jako przepisów prawa miejscowego został potwierdzony w literaturze przedmiotu (por. Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Krzysztof Gruszecki, wydanie 4 str. 250, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz. Wojciech Radecki wydanie III str. 206). Konsekwencją powyższej oceny jest stwierdzenie, że skoro ww. akt został wydany przez właściwy organ na podstawie upoważnienia ustawowego, a jego zakres normatywny wynika z art. 28 ust. 10 u.o.p to organy, jak i sądy (o ile nie stwierdzą jego sprzeczności z Konstytucją RP i ustawą) mają obwiązek jego stosowania (por. np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3574/18, z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 2019/24, czy też z dnia 1 kwietnia 2025 r. II OSK 2101/22 CBOSA).
Zasadnie więc orzekające w niniejszej sprawie organy uwzględniły w swoich orzeczeniach przywołane wcześniej zarządzenie RDOŚ z dnia 29 września 2014 r. wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 28 ust. 5 i ust. 8 u.o.p. jako aktu prawa miejscowego zawierającego normy generalne i abstrakcyjne.
W rezultacie Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi oparte na twierdzeniu, że regulacje PZO nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż nie mają mocy powszechnie obowiązującej i niedopuszczalne jest ich bezpośrednie stosowanie bez uprzedniego inkorporowania do studium czy też planu miejscowego. Skoro PZO jest aktem prawa miejscowego, to hierarchicznie stanowi także źródło prawa powszechnie obowiązującego, takie samo jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tego bowiem że akty prawa miejscowego obowiązują na obszarze działania organów które je wydały, wynika: po pierwsze, że dotyczą one spraw publicznych o zasięgu lokalnym, po drugie, że ich adresatami są nie tylko mieszkańcy danej wspólnoty mieszkaniowej i podmioty mające tam siedzibę, ale również osoby fizyczne czasowo przebywające na danym obszarze oraz osoby prawne tam działające. W świetle przedstawionej wyżej definicji aktu prawa miejscowego nie do zaakceptowania jest więc stanowisko skarżącej, według którego, przepisy zawarte w PZO nie mogą być bez ich uprzedniego inkorporowania do innego aktu prawa miejscowego (tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu) a już tym bardziej do aktu który w ogóle nie stanowi źródła prawa (czyli studium), stosowane przez organy. Żaden tego rodzaju obowiązek nie wynika z przepisu zawierającego upoważnienie ustawowe dla stanowienia PZO. Skoro więc akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu który je wydał, to – to przy braku regulacji przeciwnej – brak podstaw do odmowy stosowania PZO przez organy orzekające w sprawie decyzji środowiskowej. Oznacza to, że także w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem organu uzgodnieniowego, jak też organów orzekających w postępowaniu głównym było uwzględnienie treści normatywnych PZO przyjętego zarządzeniem RDOŚ z 29 września 2014 r.
W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że dla terenu na którym planowana jest sporna inwestycja obowiązują ustalenia dwóch aktów prawa miejscowego tj. MPZP zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru wsi B.(1) oraz przywołanego już wcześniej zarządzenia RDOŚ z 29 września 2014 r. ustanawiającego plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 P. Oba te akty znalazły zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organy nie odmówiły bowiem ustalenia warunków środowiskowych ze względu na brak zgodności inwestycji z MPZP. Przyczyną odmowy wydania decyzji środowiskowej był natomiast brak uzgodnienia inwestycji przez RDOŚ ze względu na wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.),co wiązało się z ustaleniem sprzeczności inwestycji ustaleniami PZO.
RDOŚ dokonując uzgodnienia projektu decyzji miał bowiem obowiązek zbadania, czy proponowana inwestycja nie narusza przewidzianych działań w planie zadań ochronnych, który jest źródłem określonych nakazów. Weryfikacja ta wypadła negatywnie. Zasadnie organ wskazał, że celem utworzenia obszaru Natura 2000 jest trwała ochrona lub odtworzenie właściwego stanu ochrony chronionych w nim siedlisk przyrodniczych i gatunków (art. 5 pkt 19 u.o.p). Stanem takim, w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych, jest sytuacja w której naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały, oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony (art. 5 pkt 25 u.o.p). Według ustaleń RDOŚ i organu odwoławczego, w PZO stan ochrony siedliska [...] oceniono jako U1 - niezadawalający. Zgodnie z przedmiotowym planem dla zajętego pod inwestycję płatu siedliska [...] wskazano następujące zagrożenia: zaprzestanie koszenia i wypasu, zabudowa rozproszona, zmiana sposobu uprawy. PZO jako cel działań ochronnych dla tego siedliska wyznaczył: utrzymanie istniejącej powierzchni siedliska w stanie niepogorszonym (co najmniej U1) oraz utrzymanie związanej z siedliskiem różnorodności florystycznej i faunistycznej. W obszarze działki zainwestowania (nr [...]) określono następujące działania ochronne: ekstensywne użytkowanie kośne, kośno-pastwiskowe, pastwiskowe trwałych użytków zielonych (działanie obligatoryjne) użytkowanie zgodnie z wymogami odpowiedniego pakietu rolnośrodowiskowego w ramach obowiązującego PROW ukierunkowanego na ochronę siedliska przyrodniczego [...] (działania fakultatywne). RDOŚ – w wyniku przeprowadzonej analizy - ustalił także, że realizacja przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem oddziaływania skumulowanego spowoduje ubytek (na skutek zniszczenia) siedliska przyrodniczego [...] o łącznej powierzchni 4,34 ha, co stanowi 1,34% powierzchni tego siedliska w całym obszarze. Biorąc zatem pod uwagę wyznaczone w PZO zadania i cele należy zgodzić się z organami, że fizyczne zniszczenie przedmiotu ochrony na terenie inwestycji, trwale uniemożliwi wykonywanie działań ochronnych określonych w ww. planie, co w konsekwencji spowoduje uniemożliwienie osiągnięcia określonego w nim celu ochrony.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 37 ust. 2 u.o.p., jeżeli działania na obszarze Natura 2000 zostały podjęte sprzecznie z ustaleniami planu zadań ochronnych, regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, w której nakazuje, w zależności od potrzeb, ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych lub naprawczych. Norma ta, pomimo, że ma zastosowanie następcze - w razie wcześniejszego podjęcia działań sprzecznych z omawianym planem – potwierdza charakter planu zadań ochronnych jako aktu prawa miejscowego którego adresatami są podmioty odpowiedzialne za realizację ustaleń planu – czyli w odniesieniu do niniejszej sprawy, właściciel lub posiadacz siedliska przyrodniczego, czy też podmioty prowadzące działalność w obrębie tego siedliska.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów zasadne więc okazało się stanowisko organów, że brak możliwości osiągnięcia ustalonych w PZO celów ochrony siedliska [...] na obszarze działki nr [...], oznacza, że realizacja przedmiotowej inwestycji stoi w sprzeczności z art. 33 ust.1 u.o.p. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:
1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub
2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub
3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.
Wykładnia gramatyczna przywołanej normy wskazuje, że wyliczenie zawarte w punktach 1-3 ma charakter jedynie przykładowy, co wynika z użycia kwantyfikatora "w szczególności". Oznacza to, że także inne działania - niż wymienione w tym przepisie - mogą zostać zakwalifikowane jako mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.
Istotne także jest, że w otwartym katalogu działań, które mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 ustawodawca posłużył się alternatywą, na co wskazuje użycie spójnika "lub". Pozwala to na przyjęcie, że zaistnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 33 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p. stanowić będzie wystarczającą podstawę do odmowy wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
Podkreślenia także wymaga, że w przepisie art. 33 ust. 1 u.o.p. mowa jest o działaniach "mogących" osobno lub w połączeniu z innymi, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Oznacza to, że omawiana regulacja odnosi się nie tylko do działań, które z całą pewnością mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, ale także do tych, w odniesieniu do których istnieje tylko możliwość takiego znaczącego negatywnego oddziaływania. Zastosowanie omawianego przepisu nie wymaga zatem udowodnienia i niebudzącego wątpliwości wykazania, że działania związane z realizacją przedsięwzięcia będą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a jedynie wykazania możliwości znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000. Przy czym, co należy podkreślić, nie chodzi jedynie o hipotetyczną możliwość znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000, lecz o możliwość potwierdzoną konkretnymi okolicznościami zaistniałymi w danej sprawie.
Aby można było zastosować art. 33 ust. 1 u.o.p. możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 musi mieć charakter znaczący. Co jednak istotne ustawa nie wyjaśnia pojęcia "znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000". Pojęcie to jest pojęciem nieostrym, które każdorazowo musi zostać ocenione na bazie okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Dlatego też w każdym przypadku dokonywania takiej oceny, organ administracji prowadzący postępowanie powinien precyzyjnie wskazać, czym kierował się w tym zakresie.
Uwzględniając, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika wprost, jakie przedsięwzięcia mogą w znacząco negatywny sposób oddziaływać na obszary Natura 2000, w orzecznictwie wskazuje się, że praktyczną pomocą w zakresie zdefiniowania powyższego pojęcia, może być odwołanie się do wynikającej z art. 6 ustawy o ochronie przyrody zasady przezorności (por. NSA w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. III OSK 2019/24, CBOSA). Jeżeli zatem z przeprowadzonej oceny będzie wynikało, że zagrożenia dla obszarów Natura 2000, wiążące się z realizacją planowanego przedsięwzięcia, będą znaczne, to organ wydający decyzję stanowiącą podstawę jego realizacji powinien podjąć środki zaradcze, w przeciwnym razie nie będzie można przyjąć, że realizował on w praktyce zasadę przezorności (K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz do art. 33 LEX). Natomiast w sytuacji braku możliwości skutecznego zastosowania takich środków zaradczych, na organie właściwym do rozstrzygnięcia sprawy będzie ciążył obowiązek wydania decyzji odmownej.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że RDOŚ wykazał, że planowana inwestycja bezspornie zmieni sposób zagospodarowania działki objętej wnioskiem powodując - w wyniku prac budowlanych - zniszczenie trwałych użytków zielonych łąki uznanej za siedlisko nr [...] (górskie łąki konietlicowe) na całym terenie zajętym pod inwestycję uniemożliwiając tym samym jej ekstensywne użytkowanie. Z ustaleń tego organu wynika, że w wyniku realizacji inwestycji zniszczeniu ulegnie cały płat siedliska [...] położony na terenie realizacji przedsięwzięcia (1,3ha). RDOŚ przeanalizował także możliwość odziaływań skumulowanych obejmujących budowę condohotelu, ujęcia wód termalnych oraz wód podziemnych ustalając, że łączna powierzchnia zniszczeń siedliska może wynieść w tym przypadku [...] ha. W oparciu o posiadane dane organ stwierdził, że na terenie obszaru Natura 2000 P. zrealizowane już zostały lub są planowane inwestycje pociągające za sobą zniszczenie siedliska [...] na łącznej powierzchni 2,84 ha. Całkowita powierzchnia siedliska wynosi zaś [...] ha. Zatem w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji, przy uwzględnieniu zniszczeń tego siedliska wynikających z realizacji innych inwestycji w obszarze Natura 2000, całkowita powierzchnia ubytku wynosić będzie 4,34 ha, co stanowi 1,45% powierzchni tego siedliska w obszarze. Dodatkowo RDOŚ zwrócił uwagę, że przekształcenie części łąk w grunty budowlane prowadzić będzie do zmian w składzie gatunkowym zbiorowisk roślinnych i ustępowania cennych, zagrożonych gatunków roślin i zwierząt. Poza całkowitym zniszczeniem płatu siedliska na terenie inwestycji wpływom pośrednim ulec mogą tereny sąsiednie siedliska na którym będzie realizowana inwestycja, między innymi poprzez wkraczanie na nie obcych gatunków, zmianę proporcji ilościowych między gatunkami, introgresję. Ponadto na etapie użytkowania obiektu sąsiednie płaty siedliska mogą być narażone na zwiększoną obecność ludzi a także intensyfikację użytkowania terenu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zgodził się z twierdzeniem organów, że proponowane przez inwestora zagospodarowanie działki nr [...] zmieni obecny objęty ochroną stan siedliska znajdującego się na ww. działce powodując jego trwałe zniszczenie, co przełoży się na zmniejszenie powierzchni siedliska i jego fragmentaryzację. Może także oddziaływać negatywnie pośrednio na sąsiednie płaty tego siedliska, pogarszając integralność obszaru Natura 2000 P. W efekcie może więc uniemożliwić dalsze wykorzystywanie rozpatrywanej przestrzeni zgodnie z celami ochrony tego obszaru.
Organy wykazały, że stopień takiego negatywnego odziaływania należy zakwalifikować jako znacząco negatywne. Obszar objęty ochroną jakim jest między innym obszar Natura 2000 stanowi bowiem zwartą całość, a brak niedopuszczalnej ingerencji ze strony człowieka, której zakres w niniejszej sprawie określa zarządzenie RDOŚ z dnia 29 września 2014 r., ma zapewnić osiągnięcie celów dla których został on ustanowiony. Także działka na której ma być realizowane przedsięwzięcie stanowi określoną całość tego obszaru, którego wyznaczenie ma zapewnić realizację wskazanego celu. Kwestia integralności i spójności obszaru Natura 2000 niewątpliwie ma szczególne znacznie, gdyż podział na niewielkie enklawy może uniemożliwić właściwą ochronę składników środowiska przyrodniczego oraz kumulację oddziaływań występujących na danym terenie, zwłaszcza że możliwości absorpcyjne środowiska są ograniczone i pewna ilość nawet niewielkich oddziaływań, aczkolwiek skumulowanych może wywołać trudne do odwrócenia zmiany (por. wyrok z dnia 29 marca 2012 r. IV SA/Wa 372/12,CBOSA). Mając na uwadze powyższe jak też potrzebę kompleksowej ochrony całości biotopu w obszarze Natura 2000 P., należy zgodzić się organami, że realizacja inwestycji znacząco pogorszy stan siedliska przyrodniczego [...] w obszarze, zarówno przez fizyczne zniszczenie jak i oddziaływanie pośrednie a także pogorszy integralność przedmiotowego obszaru.
Powyższe stanowisko zostało wyrażone w postanowieniu RDOŚ we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2022 r. którym odmówiono z powyższych przyczyn uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Dodatkowo RDOŚ wskazał także, obszernie argumentując, znacząco negatywny wpływ na jeden z celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego oraz na walory krajobrazowe. Nie może ujść uwadze, że stanowisko to zostało wyrażone przez wyspecjalizowany organ w zakresie ochrony środowiska, który zatrudnia pracowników posiadających niezbędne w tym zakresie wykształcenie i przygotowanie zawodowe. Zaznaczenia także wymaga, że RDOŚ uwzględnił w swoim postanowieniu stanowisko wynikające z przedłożonego przez inwestora Raportu w którym nie stwierdzono znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 i do tego stanowiska przekonująco się odniósł. Zauważyć przy tym trzeba, że ustalenia zawarte w Raporcie nie mogą zmieniać treści aktu prawa miejscowego (PZO) który precyzyjnie wymienia przedmioty ochrony i miejsca ich występowania oraz sposób realizacji tej ochrony.
W związku z powyższym nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że RDOŚ jak też organ II instancji nie wskazali konkretnych okoliczności uzasadniających fakt, że ubytek siedliska [...] o skumulowanej łącznej powierzchni 4,34 ha (przy całkowitej powierzchni [...] ha) stanowi o znacząco negatywnym oddziaływaniu na obszar natura 2000.
Jak bowiem wcześniej wskazano, regulacja zawarta art. 33 ust.1 u.o.p. odnosi się nie tylko do działań, które z całą pewnością mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, ale dotyczy także działań w odniesieniu do których istnieje możliwość takiego znaczącego negatywnego oddziaływania. Przywołany przepis nie wymaga zatem udowodnienia i niebudzącego wątpliwości wykazania, że działania związane z realizacją przedsięwzięcia będą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, a jedynie wykazania możliwości znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000.
W niniejszej sprawie organ uzgadniający oraz organ odwoławczy taką możliwość wykazały. RDOŚ odnosząc się do tej konkretnej inwestycji szczegółowo uargumentował – opierając się na materiale dowodowym, w tym także na pozyskanej ekspertyzie – że znajdująca się na działce zainwestowania łąka jest fragmentem wyróżniającego się przestrzennie i florystycznie płatu siedliska [...] o znacznej powierzchni (ponad 20 ha) w jego południowej części. Dysponując odpowiednią wiedzą, RDOŚ wyjaśnił, że objęte ochroną siedlisko [...] jest zagrożone w skali Polski a jego występowanie ograniczone jest tylko do S.(2). Z tego względu każda jego utrata w tym regionie prowadzi do zmniejszenia zasobów siedliska w skali kraju. Łąki te należą do bardzo cennych przyrodniczo, między innymi, z uwagi na ograniczony zasięg terytorialny w Polsce, skład florystyczny, wysoki stopień zagrożenia wskutek zaprzestania lub intensyfikacji użytkowania. Przedmiotowe siedlisko stanowi ważny przedmiot ochrony zarówno z uwagi na różnorodność biologiczną jak i dużą zachowaną powierzchnię. Jest ono zagrożone głównie w wyniku dużej presji na zabudowanie kolejnych obszarów łąkowych powodujących zarówno jego fizyczne zniszczenie jak i fragmentaryzację poszczególnych płatów oraz zaprzestanie ich rolniczego użytkowania. Zdaniem organu są to racjonalne przesłanki świadczące o możliwości znacząco negatywnego wpływu inwestycji na siedlisko [...]. Organ uzgodnieniowy szczegółowo przeanalizował – uwzględniając charakter inwestycji, jej lokalizację, specyfikę terenu oraz wymagania gatunków typowych dla siedliska [...] - wpływ bezpośredni i pośredni inwestycji na realizację celów ochrony obszaru Natura 2000 i stwierdził, że może ona znacząco oddziaływać na cele ochrony przez fizyczne zniszczenie części siedliska, przez oddziaływanie pośrednie i przez pogorszenie integralność przedmiotowego obszaru.
W kontekście argumentacji skargi podważającej stanowisko RDOŚ, że siedlisko [...] nie należy do siedlisk priorytetowych i kluczowych oraz, że fragment przedmiotowego siedliska położony jest obrzeżnie i peryferyjnie w sąsiedztwie terenów zabudowanych, zatem nie można mówić o naruszeniu jego spójności i fragmentaryzacji należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a odnoszącym się do analogicznych zarzutów odwołania. Trafnie Kolegium zauważyło, że obszar [...] został wyznaczony dla ochrony wszystkich siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt wymienionych w standardowym formularzu danych dla tego obszaru. Fakt, że tylko trzy z chronionych w tym obszarze siedlisk mają charakter priorytetowych nie umniejsza tej ochrony względem pozostałych siedlisk. O możliwym braku fragmentaryzacji siedliska nie świadczy natomiast okoliczność, że jest ono położone obrzeżnie. Obszar objęty formą ochrony nie dzieli się bowiem na strefy. Argumenty skargi podnoszone w tym względzie w istocie stanowią polemikę z oceną dokonaną przez wyspecjalizowany organ jakim jest RDOŚ. Te zaś przedstawił przekonującą argumentacje, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia prowadziłaby do istotnego oddziaływania na całość kompleksu siedliska [...] w obszarze [...], także w kontekście presji na urbanizację terenów przyległych.
Akceptując stanowisko zawarte w postanowieniu RDOŚ z dnia 6 czerwca 2022r., że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, konieczne stało się rozważenie, czy nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 34 ust. 1 u.o.p. Przepis ten wprowadza bowiem wyjątek od zasady określonej w art. 33 ust. 1 pozwalający na udzielenie zezwolenia na realizację takiego przedsięwzięcia, mimo stwierdzenia możliwości znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia. Przesłanką uzasadniającą zastosowanie wspomnianego wyjątku jest wymóg nadrzędnego interesu publicznego, przy jednoczesnym braku rozwiązań alternatywnych, a warunkiem jego zastosowania jest wykonanie kompensacji przyrodniczej.
Sąd podziela stanowisko organów o braku spełnienia ww. przesłanek w niniejszej sprawie. Jak bowiem wskazał NSA w sprawie III OSK 2888/21, interes publiczny w rozumieniu art. 34 u.o.p. ma mieć status nadrzędny o charakterze społecznym lub gospodarczym. Powinien mieć zatem charakter szczególny, by korzyści z niego płynące faktycznie miały charakter ogólnospołeczny. Sporne przedsięwzięcie jest natomiast związane z realizacją głównie interesu indywidualnego. W przepisie art. 34 u.o.p. nie chodzi zaś o interes prywatny lecz o interes publiczny i to o charakterze kwalifikowanym - który posiada charakter nadrzędny. Z takim nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej, gdyż w jego realizacji nie można dopatrzeć się charakteru ogólnospołecznego. Nie może bowiem uzasadniać zastosowanie powyższego wyjątku okoliczność, że planowane przedsięwzięcie dotyczy wykonania obiektu hotelowego który – jak twierdzi skarżąca - stworzy nowe miejsca pracy, czy też przyczyni się do wzrostu gospodarczego rejonu. Charakteru ogólnospołecznego nie można bowiem przypisać działalności rekreacyjnej i turystycznej, jaką w istocie planuje strona skarżąca.
Organy zasadnie zatem stwierdziły, że przesłanka z art. 34 ust. 1 u.o.p. nie została spełniona, a co za tym idzie nie zachodzi już konieczność analizy kwestii związanych z ewentualnymi środkami kompensacyjnymi zapobiegającymi utracie spójności sieci Natura 2000.
Sąd zgadza się z także z organem, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 21 ust.1 i art. 64 ust.1 Konstytucji RP z tego względu, że wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków środowiskowych w istocie ogranicza skarżącej prawo do korzystania z własności nieruchomości przez poprzez brak możliwości jej zabudowy, co stanowi wyraz praktycznego wywłaszczenia bez podstawy prawnej (bo w oparciu o PZO).
W odniesieniu do tego zarzutu wypada przypomnieć, że choć prawo własności jest chronione konstytucyjnie to jednak nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje bowiem w określonych sytuacjach ograniczeń które dopuszczone są przepisami Konstytucji RP. Wskazać tu należy art. 64 ust. 3 stanowiący, że własność może być ograniczona tyko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Istotny jest także art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są przepisy ustawy o ochronie przyrody, w tym przepis art. 28 u.o.p. zawierający upoważnienie do sporządzenia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, przy sporządzaniu, którego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska kierując się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 określa działania ochronne (art. 28 ust. 10 pkt 4 u.o.p.). Taki zakres upoważnienia ustawowego może więc, w pewnych sytuacjach, prowadzić do ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. W konsekwencji uznać należy, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z planu zadań ochronnych są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione wskazane powyżej konstytucyjne warunki ograniczenia prawa własności.
Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że także przepis art. 140 k.c., który stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego – podobnie jak wymienione wyżej przepisy Konstytucji – nie wprowadza absolutnej ochrony prawa własności czyniąc ograniczeniem dla wykonywania tego prawa ustawy i zasady współżycia społecznego.
Nie budzi wątpliwości, że ochrona środowiska stanowi jedną z wartości uzasadniających ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności. Niemniej jednak ograniczenia wprowadzane ze względu na ochronę środowiska powinny mieć charakter proporcjonalny do innych wartości konstytucyjnie chronionych. Taką wartością jest zaś niewątpliwie ochrona prawa własności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza powyższej zasady proporcjonalności w odniesieniu do przysługujące Spółce własności nieruchomości. Ograniczenia, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynikają bowiem z przepisów ustawy o ochronie przyrody, jak i z wydanego w oparciu o delegację ustawową wynikającą z art. 28 ust. 5 tejże ustawy zarządzenia RDOŚ we Wrocławiu z 29 września 2014 r. będącego aktem prawa miejscowego.
Sąd zauważa przy tym, że ograniczenia wynikające z ww. aktu nie oznaczają, że nie jest w ogóle możliwe wykorzystanie nieruchomości strony skarżącej poprzez zmianę zagospodarowania terenu, lecz wykorzystanie go niezgodnie z nakazami wynikającymi z tego aktu, w sposób uniemożliwiający realizację celów dla których na tym terenie został ustanowiony obszar Natura 2000. Tymczasem realizacja planowanego przedsięwzięcia wobec braku rozwiązań alternatywnych pociąga za sobą przekształcenie powierzchni gruntu co najmniej na obszarze na którym ma być realizowana, niezgodnie z postanowieniami ww. aktu prawa miejscowego.
W sprawie nie doszło do naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z art. 3 pkt 50 ustawy – Prawo ochrony środowiska zrównoważony rozwój to rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych, społecznych z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia jak i przyszłych pokoleń. W świetle tej definicji nie są więc wykluczone zmiany zagospodarowania terenu ale musi dziać zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Zmiany te nie mogą niszczyć cech charakterystycznych danego krajobrazu i muszą odbywać się w granicach obowiązującego prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest bowiem opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu gospodarki w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom (tak w wyroku z dnia 29 marca 2012r. IV SA/Wa 372/12, CBOSA).
W świetle zaprezentowanych rozważań uznać należy, że organy zasadnie odmówiły wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Przypomnieć wypada, że dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia wystarczające jest zaistnienie jednej z wymienionych w art. 33 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p. przesłanek. W niniejszej sprawie organy wykazały spełnienie przesłanki z art. 33 ust.1 pkt 1 i pkt 3 ww. ustawy. Zaistnienie wskazanych warunków stanowiło także wystarczającą przesłankę do odmowy uzgodnienia przedsięwzięcia, a w konsekwencji wydania negatywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.
Sąd stwierdził nadto, że organy nie naruszyły przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy orzekał w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie oraz odnosząc się do zarzutów strony skarżącej. W sprawie zebrano wystarczający materiał dowodowy i dokonano jego właściwej oceny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.