OSK 1526/04

OSK 1526/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Izabella Kulig - Maciszewska
Zbigniew Rausz
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 91/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2004-05-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
art. 37j
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - t.j.
Dz.U. 1998 nr 162 poz 1118
art. 184
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Sędziowie NSA Zbigniew Rausz, Izabella Kulig Maciszewska, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ewy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie z dnia 11 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Rz/91/04 w sprawie ze skargi Ewy K. na decyzję Wojewody P. z dnia 31 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, II SA/Rz 91/04, oddalił skargę Ewy K. od decyzji z dnia 31 grudnia 2003 r., (...) wydanej z upoważnienia Wojewody P. przez Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej dotyczącej ponownego rozpatrzenia jej skargi na decyzję Starosty T. z dnia 14 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia sąd podniósł, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statutu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeśli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W myśl ust. 1a cytowanego przepisu wskazane wyżej okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu.
W rozpatrywanej sprawie kwestię sporną stanowiła przesłanka nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego polegająca na spełnieniu warunku w postaci wykonywania co najmniej przez 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Sąd podzielił pogląd obu organów, zgodnie z którym skarżąca powyższej przesłanki nie spełniła.
Sprawa objęta zakresem skargi dwukrotnie była przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W pierwszym orzeczeniu z dnia 27 marca 2003 r., SA/Rz 1029/02, sąd stwierdził, że w katalogu stanowisk wymienionych w zarządzeniu nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. - w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze w zakładu przemysłu chemicznego i lekkiego /Dz.Urz. nr 4 poz. 3/ nie mieszczą się trzy pierwsze stanowiska wymienione w złożonym przez skarżącą świadectwie pracy z dnia 14 listopada 2001 r. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2003 r., SA/Rz 878/03 zawarte są wskazania dla organu co do dalszego toku postępowania, w szczególności zaś konieczność wyjaśnienia czy przez okres wymagany prawem skarżąca wykonywała prace przy obsłudze monitorów ekranowych oraz obowiązek dokonania oceny materiału dowodowego w tym kontekście. Powyższe opinie były w obu przypadkach wiążące dla organu w myśl art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i były podstawą wydania decyzji z dnia 12 maja 2003 r., (...) oraz zaskarżonej decyzji z dnia 31 grudnia 2003 r., (...). Skutkiem czego okres pracy skarżącej od 15 października 1973 r. do 1 lipca 1985 r. nie został zaliczony przez organ do ustawowo wymaganego okresu wykonywania prac w szczególnych warunkach.
Sąd podkreśla ponadto, iż na podstawie par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. - w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U. nr 8 poz. 43 ze zm./ rozporządzenie to stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymienione w par. 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załączniki do rozporządzenia. W myśl par. 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach w nim określonych są okresy, w których praca w szczególnym charakterze jest wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy te stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie par. 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy.
W świetle przepisów ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. oraz wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. wynika, że zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego podlegają okresy wykonywania stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wymienionych w rozporządzeniu i aktach o charakterze branżowym wydanych w wykonaniu upoważnienia wynikającego z par. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia /por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2001 r., SA/Rz 618/01 - nie publ.
Sąd podkreśla także, iż obowiązek udokumentowania uprawnień do zasiłku przedemerytalnego ciąży na osobie rejestrującej się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. W myśl art. 27 ust. 4 ustawy i par. 3 ust. 1-7 rozporządzenia MPiPS z dnia 27 lutego 1997 r. - w sprawie szczególnych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz.U. nr 25 poz. 131 ze zm./ jedynym z dokumentów wymaganych przy rejestracji jest świadectwo pracy. Świadectwo pracy w przekonaniu sądu nie ma charakteru urzędowego w tym znaczeniu, by nie podlegało ono ocenie organu zatrudnienia i nie istniała możliwość jego podważenia /por. wyrok NSA z dnia 5 września 2000 r., SA/Łd 532/99/.
Organ w myśl zasady wyrażonej w art. 80 Kpa ocenił okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i nie był związany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów. Ocena przedłożonych przez skarżącą świadectw pracy z dnia 14 listopada 2001 r. oraz 28 marca 2003 r. oraz odmowa wiarygodności drugiemu z nich nie nosi cech dowolności lecz znajduje uzasadnienie zarówno w świetle obowiązujących przepisów jak i dokumentach zawartych w aktach sprawy. Jedynie świadectwo pracy z dnia 14 listopada 2001 r. czyni zadość wymogom art. 97 par. 2 Kodeksu pracy jak i przepisom aktu resortowego /zarządzenie Nr 7 MPChiL z 7 lipca 1987 r./. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż zgodnie ze świadectwem pracy z 14 listopada 2001 r. skarżąca w okresie od 15.10.1973 r. do 31.01.1997 r. wykonywała pracę w szczególnych warunkach w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu to jednak okres ten nie może być brany w całości pod uwagę przy ocenie spełnienia przez skarżącą przesłanek do uzyskania zasiłku przedemerytalnego. Jak bowiem wyżej wskazano organ związany był oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu NSA z dnia 27 marca 2003 r., SA/Rz 1029/02, zgodnie z którą odmówiono uznania okresu pracy skarżącej na trzech pierwszych stanowiskach wymienionych w świadectwie pracy tj. 1/ operator UPD, 2/ starszy operator EMC, 3/ samodzielny referent ds. MNI jako okresów pracy w szczególnych warunkach. Tym samym sąd uznał, że okres pracy wykonywanej przez skarżącą w szczególnych warunkach, w rozumieniu ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, może być liczony od 1.07.1985 r. do 31.01.1997 r. i tym samym nie został zrealizowany warunek uzyskania zasiłku przedemerytalnego wskazany w art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.
W dniu 31 sierpnia 2004 r. pełnomocnik Ewy K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2004 r., II SA/Rz 91/04. Skarżąca wnosi o uchylenie decyzji Wojewody P. z 27 kwietnia 2002 r., (...) oraz z dnia 31 grudnia 2003 r., (...), a także o uchylenie decyzji Starosty T. z dnia 14 grudnia 2001 r. w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku przedemerytalnego. Ponadto w skardze kasacyjnej zawarte jest żądanie zasądzenia od Wojewody P. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżonym decyzjom pełnomocnik Ewy K. zarzuca naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.- o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118 ze zm./, w tym art. 184 ustawy. Ponadto w skardze kasacyjnej podnoszone jest, iż "rozpoznanie kasacji i wydanie orzeczenia przez Sąd Najwyższy jest uzasadnione potrzebą wykładni wyroków Sądu Najwyższego, w szczególności wyroku z dnia 7 lipca 1999 r. - III RN 25/99 - OSNAPU 2000 nr 12 poz. 453 oraz glosy do tego wyroku OSP 2002 z. 4 poz. 48 str. 187".
Strona skarżąca podkreśla, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powtarza tezy zawarte w decyzji organu z dnia 31 grudnia 2003 r. a pomija stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 29 września 2003 r. Według skarżącej argumenty przez nią podniesione nie zostały uwzględnione przez sąd co stanowiło dowolną ocenę dowodów. Zwraca się także uwagę na fakt, iż wbrew stanowisku WSA odmowa uznania okresu pracy skarżącej na trzech pierwszych stanowiskach wymienionych w świadectwie pracy /operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent MNI/ pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 29 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym orzeczeniu jedynie częściowo podziela stanowisko organu w zakresie możliwości zaliczenia przepracowanego przez Ewę K. okresu na trzech pierwszych stanowiskach i jednocześnie zaleca, aby w dalszym postępowaniu uzupełnić postępowanie wyjaśniające dotyczące czasookresu pracy skarżącej na stanowisku przy obsłudze monitorów ekranowych. Sąd stwierdza także, iż rozpatrywana problematyka była przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 1999 r., III RN 25/99 /OSNAPU 2000 nr 12 poz. 453/, gdzie podkreślono, że do oceny pracy wykonywanej przez pracownika w szczególnych warunkach zastosowanie ma zapis par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. - w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U. nr 8 poz. 43/, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia stosuje się do pracowników wykonujących prace wymienione w par. 4-15 oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. W pkt 5 działu XIV wykazu A wymienia się jako prace szczególnie obciążające narząd wzroku i wymagające precyzyjnego widzenia - prace przy obsłudze monitorów ekranowych.
W skardze kasacyjnej podnoszone jest również, że istotą sprawy jest rozstrzygnięcie czy określenie zawarte w wykazie stanowisk stanowiącym załącznik do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r. jest stanowiskiem pracy czy też rodzajem pracy lub urządzeniem technicznym służącym do jej wykonania. Zgodnie z argumentacją prezentowaną przez organ, w oparciu o zapis pkt 5 wskazywanego wyżej zarządzenia obsługa monitorów ekranowych jest stanowiskiem pracy. Pogląd ten jest kwestionowany zarówno przez skarżącą jak i zakład wystawiający świadectwo pracy. Pełnomocnik Ewy K. podnosi starania skarżącej mające na celu zadośćuczynienie zaleceniu sądu w przedmiocie uzupełnienia środków dowodowych wskazujących na faktyczne wykonywanie przez nią pracy przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych. Zwraca się w szczególności uwagę na wyjaśnienia udzielone jej w piśmie Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2003 r., w którym podnoszona jest sprzeczność między zarządzeniem nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. - w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze w zakładach przemysłu chemicznego i lekkiego /Dz.Urz. nr 4 poz. 3/ a zapisami zawartymi w we wskazywanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. - w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U. nr 8 poz. 43/.
W skardze kasacyjnej powołuje się stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2003 r. nakazujące organowi administracyjnemu prowadzenie postępowania niezależnie od zapisów w angażach i pod kątem pracy wykonywanej w zakładzie przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych jako pracach szczególnie obciążających narząd wzroku i wymagające precyzyjnego wiedzenia. Organ wbrew opinii NSA prowadzi postępowanie jedynie w oparciu o dane zawarte w umowach o pracę.
Odnosząc się do sprzeczności jaka zaistniała między wystawionym przez pracodawcę świadectwami pracy z dnia 14 listopada 2001 r. i z dnia 28 marca 2003 r., skarżąca wskazuje, że ostatecznym i zgodnym ze stanem faktycznym świadectwem pracy było drugie z nich.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, złożoną w dniu 20 września 2004 r. Wojewoda P. wnosi o oddalenie skargi. Odwołując się do zaskarżanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wojewoda podnosi, iż organy obu instancji uwzględniły w swych rozstrzygnięciach opinie prawne wyrażone w orzeczeniach NSA z dnia 27 marca i 29 września 2003 r. Ponadto podkreślana jest okoliczność, iż odmowa wiarygodności świadectwu pracy z dnia 28 marca 2003 r. uzasadniona była jego niezgodnością z przepisami art. 97 par. 2 Kodeksu pracy i resorowego aktu prawnego - Zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 maja 1987 r. Jednocześnie wskazuje się, że wykonywanie pracy przez skarżącą polegającej na obsłudze monitorów ekranowych nie znajduje oparcia w dokumentach zawartych w aktach sprawy. Ustosunkowując się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia w toku wydania decyzji przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. - o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, organ stwierdza, że przepisy wskazanej ustawy nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które regulują kwestię nabywania prawa do zasiłków przedemerytalnych. Organ podkreśla także, że będąc związany opinią prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 27 marca 2003 r., nie mógł przyjąć innego poglądu niż wyrażonego w wydanej decyzji. Zgodnie z powołaną opinią prawną, trzy pierwsze stanowiska pracy skarżącej, uwidocznione w świadectwie pracy z 14 listopada 2001 r., nie mieszczą się w katalogu stanowisk zaliczanych jako zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.
Wojewoda P. przypomniał także stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w myśl którego świadectwu pracy nie można przypisać charakteru dokumentu urzędowego i tym samym możliwe jest podważenie przez sąd zawartych w nim danych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
W art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ została zawarta zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd związany jest przedmiotem zaskarżenia /całość lub część oznaczona w skardze kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia/ jak również podstawami wskazanymi w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad skarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, chyba że zachodzi nieważność postępowania. Podstawy na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 ustawy i są to:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2/ naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej jeśli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego musi mieć wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie na skutek błędnej wykładni tego przepisu lub niewłaściwego zastosowania i w związku z tym zapadłe orzeczenie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie odpowiada prawu. Podnoszone zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, muszą być skierowane przeciwko wyrokowi sądu jaki zapadł w konkretnej sprawie a nie przeciwko decyzjom organów, które orzekały w sprawie. W myśl bowiem art. 173 par. 1 ustawy strona, która czuje się pokrzywdzona wyrokiem czy postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, może domagać się kontroli tych orzeczeń przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie jeśli chodzi o przedmiot zaskarżenia została ograniczona jedynie do uchylenia decyzji wydanych w tej sprawie przez organy administracji państwowej tj. Wojewody P. z dnia 31 grudnia 2003 r. i 27 kwietnia 2002 r. oraz decyzji Starosty T. z dnia 14 grudnia 2001 r. Natomiast podstawą skargi jest naruszenie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. - o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118 ze zm./.
Skarga kasacyjna chociaż została złożona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2004 r., to nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 176 ustawy. Nie wskazano bowiem w skardze czy przedmiotem zaskarżenia jest wyrok w całości czy w części. Natomiast podniesienie jako podstawy kasacyjnej naruszenia art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie znajduje uzasadnienia. Zasady przyznawania zasiłku przedemerytalnego, a tylko w tym zakresie rozpoznawana jest sprawa, gdyż w pozostałej części decyzja Starosty T. z dnia 14 grudnia 2001 r. i Wojewody P. z dnia 31 grudnia 2003 r. jest ostateczna i prawomocna, były rozpatrywane w oparciu o ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./. Ustawa ta zawiera pełne uregulowanie w tym zakresie i nie znajduje w tej sprawie zastosowania ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. - o emeryturach rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118 ze zm./. Żaden przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie odsyła do ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. W art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, został podany okres uprawniający do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie nie naruszył i nie mógł naruszyć art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., gdyż przepis ten nie stanowił podstawy prawnej wydanych w tej sprawie decyzji, a których oceny dokonywał sąd, jak również sąd orzekając nie opierał się na tym przepisie. Twierdzenie zaś zawarte w uzasadnieniu skargi, że ustalenia co do okresu uprawniającego do zasiłku winny być dokonywane na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. a nie art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie znajduje uzasadnienia z przyczyn wyżej podanych.
Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.