IV SA/Po 678/23

IV SA/Po 678/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący/
Izabela Bąk-Marciniak /sprawozdawca/
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 1236/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 sierpnia 2023 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. z dnia 7 czerwca 2023 r. nr [...], o ustaleniu na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na działkach nr [...] i [...] położonych w K. .
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że w dniu 23 marca 2022 r. do Urzędu Miejskiego w G. wpłynął wniosek firmy P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, [...] We wniosku podano charakterystyczne parametry techniczne planowanej inwestycji tj.:
- wieża stalowa o maksymalnej wysokości 63 m npt (trzon 60m+odgromnik+ cokół fundamentu)
- anteny do zainstalowania na projektowanej wieży
• 3 anteny sektorowe typu AS25_1 pracujące w paśmie 900MHz, skierowane na azymut 60°, 180 °i 300°, wys. Zaw. 58,5m npt, maksymalne pochylenie 12 °(mechaniczne i elektryczne łącznie) EIRP pojedynczej anteny 1011,0 W
• 2 razy po 3 anteny sektorowe typu AS26_2 pracujące w paśmie 800/1800/2100 MHz, skierowane na azymut 60°, 180° i 300°, wys. Zawieszenia 58,5 npt, maksymalne pochylenie 12 0 (mechaniczne i elektryczne łącznie) EIRP pojedynczej anteny 472,0 W
• niezbędna liczba anten radiolinii MW dla potrzeb transmisji
• zestaw modułów wyniesionych RRU dla potrzeb obsługi anten sektorowych
- zestaw bezobsługowych szaf technicznych typu outdoor ustawiony w obrysie wieży
- estakada kablowa, ogrodzenie, kanalizacja kablowa dla potrzeb światłowodu.
Wnioskowana inwestycja jest bezobsługowa, pow. działki podlegająca przekształceniu to 144 m˛, pow. zabudowy wieży ok. 35 m˛.
Do wniosku zostały dołączone m.in.: kopie mapy zasadniczej w skali 1:1000 przy- czym jedna z oznaczeniem projektowanej wieży stalowej, widok pionowy z przekrojami poziomymi stacji w skali 1:200, kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia.
Z uproszczonych informacji z rejestru gruntów wynika, iż działki nr [...] jest własnością małż. M. i T. K., stanowią ją grunty orne klasy Illb; działka nr [...] jest własnością T. K., jej grunty oznaczone są symbolem Rlllb i Br-RIIIb. Działka nr [...], do której przylega teren inwestycji stanowi drogę powiatową nr [...]
Uprawniony architekt sporządził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, a następnie projekt decyzji odmawiającej ustalenia wnioskowanej lokalizacji z uwagi na brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntu klasy Rlllb, na którym planowana jest lokalizacja inwestycji na cele nierolnicze, a nadto niespełnienie warunków z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409).
Projekt został przesłany do uzgodnienia Staroście G. w zakresie ochrony gruntów rolnych, Zarządowi Zlewni PGW Wody Polskie w P. w zakresie melioracji wodnych. W dniu 17 maja 2022 r. wydano postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji w zakresie melioracji wodnych Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w P..
W dniu 11 maja 2022 r. do akt sprawy wpłynęło stanowisko K. Sp. z o.o., zawierające sprzeciw strony oraz wniosek o:
- przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji z uwzględnieniem oceny oddziaływania na miejsca hodowli zwierząt, dostępne dla ludzi;
- ustalenie w jaki sposób będzie odbywał się dojazd w czasie realizacji inwestycji, gdyż zdaniem spółki nie ma możliwości dojazdu maszyn budowlanych przez działkę nr [...] z uwagi na jej zabudowę.
- zobowiązanie inwestora do przedłożenia warunków przyłączenia do sieci energetycznej.
W dniu 24 maja 2022 r. do UM w G. wpłynęły pisma pełnomocnika Inwestora, w którym ten powołał się na treść art. 50 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż klasa gruntu Illb nie stanowi "przeszkody w wydaniu wnioskowanej decyzji", nadto przedstawił orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące stacji bazowych telefonii komórkowych. Wniósł o ustalenie wnioskowanej lokalizacji planowanej inwestycji.
Ponadto do akt sprawy przedłożone przezeń zostały warunki przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej E. Sp. z o.o. (ważne 2 lata z dnia 25.01.2022r.) Do warunków załączono dodatkowe pismo dotyczące "wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci E. Sp. z o.o. obiektu "stacja bazowa telefonii komórkowej ([...]).
W dniu 20 czerwca 2022 r. Burmistrz G. wydał decyzję nr [...], nr sprawy [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na działkach nr [...] i [...] położonych w K. .
W dniu 9 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję Nr [...], uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza G. z dnia 20 czerwca 2022 r. nr [...] i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Kolegium przytoczyło przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Wskazało, iż w związku z nowelizacją rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, wnioskowana inwestycja nie jest kwalifikowana jako mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie od parametrów i ich sumowania bądź braku sumowania.
Podniosło, iż postępowanie w sprawie wymaga uzupełnienia co do warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Podniosło, że w aktach znajduje się "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji". Jednak załącznik mapowy nie zawiera pełnej legendy. Teren działek [...] i [...] pokryty był zielonymi kreskami. Oznaczenia takiego nie było w legendzie. Natomiast na zielono, według legendy oznaczane miały być obszary chronionego krajobrazu oraz pomniki przyrody. Kwestię tę należało wyjaśnić.
Ponadto, Kolegium zarzuciło brak pełnej analizy pod kątem koniecznych uzgodnień projektu decyzji. Wskazało, że droga, do której bezpośredni dostęp ma działka nr [...] jest drogą powiatową, a zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Kolegium odniosło się także szczegółowo do zarzutów odwołania.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy, sporządzony został przez uprawnionego architekta kolejny projekt decyzji ustalającej wnioskowane warunki zabudowy. Projekt ten został przesłany do uzgodnienia do:
- PGW Wody Polskie, Zarząd Zlewni w P. w zakresie melioracji wodnych
- Starostwa Powiatowego w G., co do terenów przyległych do dróg publicznych, a nadto w zakresie ochrony gruntów rolnych.
W dniu 27 kwietnia 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w P. PGW Wody Polskie wydał postanowienie, [...], o uzgodnieniu projektu decyzji wskazując, iż na działce nr [...] występują urządzenia melioracji wodnych - rów szczegółowy, natomiast brak urządzeń melioracji wodnych na działce nr [...].
W dniu 7 czerwca 2023 r. Burmistrz G. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...]
Od decyzji powyższej, w ustawowym terminie, odwołanie wniosło K. Sp. z o.o
W piśmie z dnia 11 sierpnia 2023 r. organ I instancji wskazał, iż toczy się postępowanie z wniosku K. Sp. z o.o., w sprawie rozgraniczenia działki [...] z działką nr [...], sygn. akt [...]
Organ wskazał także, iż teren inwestycji należy tylko do kategorii wymienionej w art. 53 ust 4 pkt 6 i 9 ustawy (jest to zgodne z ustaleniami zaskarżonej decyzji).
Odniósł się także do oznaczenia graficznego na części graficznej analizy załączonej do akt sprawy (nie jest to załącznik do decyzji, gdyż ustawa nie przewiduje takiego załącznika), wskazując, iż symbol ten znajduje się w pozycji 8 (obszar zwartej zabudowy). Teren niezakreskowany w tym obszarze się nie znajduje.
Rozpoznając ponownie sprawę SKO wskazało, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.- dalej jako "u.p.z.p.") w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego.
Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio (teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1).
Zdaniem organu odwoławczego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ustawodawca wskazał w art. 50 ust. 1a u.p.z.p., iż przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się. Zatem przepisy wprowadzają generalną zasadę, w myśl której inwestycje celu publicznego są lokalizowane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.
W ocenie SKO nie ulega wątpliwości, iż inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto wskazano, iż zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz.U.2023.733 ) w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Następnie przytoczono treść przepisów mających zastosowanie w sprawie.
Zdaniem Kolegium wniosek złożony w przedmiotowej sprawie odpowiada przepisom ustawy. Do wniosku załączono tzw. kwalifikację środowiskową przedsięwzięcia, z której wynika, iż planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Wobec zmiany przepisów kwalifikacja ta jest przez Kolegium traktowana jako zawierająca określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 51 ust. 2 pkt 2 lit.c ).
SKO zauważyło, iż w dacie wszczęcia postępowania przez organ I instancji stacje bazowe telefonii komórkowej, w zależności od posiadanych parametrów, mogły podpadać pod przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.).tj. § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8.
Jednakże tak § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 zostały uchylone z dniem 4 czerwca 2022 r. Tego dnia weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022 r. poz. 1071), na mocy którego uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 2 ust. 1 pkt 8 wyżej cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z § 2 rozporządzenia nowelizującego: Do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 (w tym o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a taką w świetle art. 4 ust. 2 ustawy jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego - dopisek Kolegium) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed nowelizacją przepisów i nie zostało ostatecznie zakończone. Zatem już w dacie wydania pierwszej zaskarżonej decyzji przez organ I instancji (i nadal) planowana inwestycja nie była na liście przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (niezależnie od tego czy badaniu podlegają parametry pojedynczej anteny, czy tez zsumowane parametry anten).
Na etapie poprzedniego postępowania odwoławczego podnoszone były argumenty dotyczące konieczności sumowania parametrów anten skierowanych na ten sam azymut lub w ogóle wszystkich planowanych anten. Kolegium ustosunkowało się do tych argumentów, wskazując iż dotyczą one nieaktualnego stanu prawnego. Wskazało także, iż nawet przed zmianą przepisów orzecznictwo w tej kwestii nie było jednolite.
Dalej, Kolegium wskazało, iż stosownie do treści art. 56 ww. ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Planowana inwestycja ma dostęp do energii elektrycznej. Do akt sprawy przedłożone zostały warunki przyłączenia planowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej [...]) do sieci elektroenergetycznej E. Sp. z o.o. (ważne 2 lata) z dnia 25.01.2022 r. Do warunków załączono dodatkowe pismo dotyczące "wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci E. Sp. z o.o. obiektu "stacja bazowa telefonii komórkowej ([...])".
Kolegium wskazało, iż działka nr [...] przylega do drogi publicznej. Kwestie związane ze zjazdem z drogi, organizacją procesu budowlanego - na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego - nie mają znaczenia.
W ocenie Kolegium toczące się postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nie ma znaczenia dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie mają znaczenia kwestie własnościowe, bowiem decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Inwestor nie musi w ogóle legitymować się tytułem prawnym do terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja. Wobec tego SKO uznało, że w sprawie nie zaszła podstawa do zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Kolegium uznało, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy i odpowiada prawu. Natomiast organ I instancji prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego oraz nie dopuścił się uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu K. " Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza G. z dnia 7 czerwca 2023 r., podczas gdy decyzja ta podlegała uchyleniu,
2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania postępowania rozgraniczeniowego toczącego się przed Burmistrzem G. pod sygnaturą [...], podczas gdy wynik postępowania rozgraniczeniowego mającego ustalić, jakie są granice nieruchomości, na której Inwestor zamierza posadowić stację bazową telefonii komórkowej, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.,
3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy poprzez niewyjaśnienie kwestii niejednoznaczności mapy stanowiącej załącznik do dokumentu "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jako zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji", która to mapa zawiera niejednoznaczne oznaczenia (zielone kreski), nie znajdujące odzwierciedlenia w legendzie,
4. art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji do zarzutu wskazanego w punkcie 2 petitum odwołania wniesionego przez skarżącego w dniu 23 czerwca 2023 r., co czyni zaskarżoną Decyzję niekompletną niepoddającą się kontroli w toku niniejszego postępowania, gdyż niemożliwe jest pełne zrekonstruowanie stanu faktycznego i prawnego sprawy,
5. art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez niedokonanie dostatecznej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skargę jako oczywiście niezasadną, należało oddalić.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w L. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. o ustaleniu na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na działkach nr [...] i [...] położonych w K. .
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p., w tym art. 50 ust. 1, zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
W przedmiotowej sprawie nie było sporne, iż dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymienione w cytowanym przepisie elementy. Określa rodzaj inwestycji wskazując jej parametry w tym położenie, rodzaj i moc anten (art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zawiera także elementy wskazane w art. 54 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.: określa wymagane warunki i szczegółowe zasady w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 3 decyzji). Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p.
Przedmiotowa decyzja nie budzi też zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z prawem. Spełnia ona wymagania określone przepisami u.p.z.p. Podano, że inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z konfiguracją anten sektorowych według parametrów określonych dla każdej anteny. Wskazano, że inwestycja nie niesie ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko.
Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego architekta. Projekt ten został przesłany do uzgodnienia do: PGW Wody Polskie, Zarząd Zlewni w P. w zakresie melioracji wodnych oraz Starostwu Powiatowemu w G., co do terenów przyległych do dróg publicznych, a nadto w zakresie ochrony gruntów rolnych. Projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez w/w organy.
Planowana inwestycja ma dostęp do energii elektrycznej. Do akt sprawy przedłożone zostały warunki przyłączenia planowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej [...]) do sieci elektroenergetycznej E. Sp. z o.o. z dnia 25.01.2022 r. Do warunków załączono dodatkowe pismo dotyczące "wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci E. Sp. z o.o. obiektu "stacja bazowa telefonii komórkowej ([...])".
Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.
W tym miejscu wskazać przyjdzie, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma wskazana przez Kolegium nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1071 - dalej rozporządzenie zmieniające).
W wyniku dokonanej nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (tj. z dniem 4 czerwca 2022 r.) uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym – co ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy - ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Opisana powyżej zmiana stanu prawnego ma zastosowanie do spraw w toku. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed nowelizacją przepisów i nie zostało ostatecznie zakończone. Zatem już w dacie wydania pierwszej zaskarżonej decyzji przez organ I instancji (i nadal) planowana inwestycja nie była na liście przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (niezależnie od tego czy badaniu podlegają parametry pojedynczej anteny, czy tez zsumowane parametry anten).
W tym miejscu należy wyjaśnić, iż jak wynika z uzasadnienia projektu zmiany rozporządzenia, że jednym z powodów dla których prawodawca ostatecznie zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 u.u.i.o.ś. było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, z poźn.zm) i utrudniał proces inwestycyjny niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń.
W uzasadnieniu projektu rozporządzenia zmieniającego opisano gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji, a także wskazano na brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej, ze wskazaniem zalecenia Rady 1999/519/EC w sprawie ograniczenia narażenia ogółu ludności na pole elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz). W konkluzji stwierdzono, że "Zalecenie Rady oraz dopuszczalne poziomy PEM oparte są na aktualnej, dostępnej wiedzy o wpływie PEM na zdrowie ludności. Pokreślić należy także, że Zalecenie Rady jest popierane przez WHO, a wyznaczone na jego podstawie limity zostały potwierdzone jako bezpieczne dla zdrowia przez ICNIRP w 2009 r. oraz przez naukowe komitety doradcze Komisji w roku 1998, 2001, 2002, 2007 i 2009.
Sąd przenalizował wszystkie zarzuty zawarte w skardze i uznał za niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu skargi (naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie), wskazać przyjdzie, iż toczące się postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nie ma znaczenia dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (por. wyrok NSA z 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 742/21). Inaczej mówiąc, związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Kwestie własnościowe nie mają znaczenia, bowiem decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Inwestor nie musi w ogóle legitymować się tytułem prawnym do terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja. Zatem w sprawie nie zaszła podstawa do zawieszenia postępowania.
Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut braku odniesienia się organu do zarzutów odwołania, a mianowicie mapy stanowiącej załącznik do dokumentu "analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu jego zabudowy (...)"
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, w związku z wezwaniem SKO, organ I instancji w piśmie z dnia 11 sierpnia 2023 r. odniósł się m.in. do oznaczenia graficznego na części graficznej analizy załączonej do akt sprawy (nie jest to załącznik do decyzji, gdyż ustawa nie przewiduje takiego załącznika), wskazując, iż "Oznaczenie graficzne znajdujące się na części graficznej analizy w postaci grubej, przerywanej kreski oraz wypełnienia zielonymi przerywanymi liniami oznacza powierzchnię działki znajdującej się w obszarze zwartej zabudowy. Symbol ten znajduje się na pozycji 8 oznaczeń widniejących na części graficznej analizy. Natomiast fragment terenu działek objętych decyzją (76/3 i 75) nie będący zakreskowany (biała plama) oznacza, że nie znajduje się, w wyznaczonym przez urbanistę, obszarze zwartej zabudowy".
W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazuje fakty na których oparł się organ wydając decyzję oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Również dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości ani uchybień.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.