II OSK 3268/20

II OSK 3268/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ol 223/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-08-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 28, art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3 pkt 20,  art. 28 ust.2, art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2014 poz 1853
par. 124 ust. 1 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje  paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 27 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 223/20 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 14 lutego 2020 r. nr WIN-II.7840.4.6.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 223/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 14 lutego 2020 r., nr WIN-II.7840.4.6.2020, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Olsztyna z 17 grudnia 2019 r., znak: UA.6740.534.2019, o odmowie uchylenia własnej decyzji z 14 maja 2018 r., nr II-229/2018, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "M." sp. z o.o. w O. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz samoobsługowej myjni samochodowej w Olsztynie, przy ul. [...], na działce nr [...].
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu między stronami dotyczy ustalenia, czy skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej powinien być przyznany przymiot strony w toczącym się wcześniej postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd wyjaśnił na czym polega istota postępowania wznowieniowego w tym przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. Odnośnie tego czy dany podmiot ma przymiot strony, Sąd zwrócił uwagę, że tej oceny dokonuje się na podstawie art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlanego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), zwanej dalej "P.b.". Ponadto mając na względzie art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Sąd stwierdził, że legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać w zagospodarowaniu terenu w związku z powstaniem obiektu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Źródłem takich ograniczeń nie mogą być przy tym wyłącznie przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. W sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r., II OSK 1537/17). Na przykład, takiej regulacji podlega ochrona przed hałasem, co wynika z art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przepisy te mogłyby stanowić podstawę interesu prawnego skarżącej, gdyby z projektu budowlanego wynikało, że obiekt budowlany i związane z nim urządzenia mogą być źródłem ponadnormatywnego hałasu. Tak zaś w rozpatrywanym przypadku nie jest, co wynika z przeprowadzonej analizy akustycznej. Ponadto inwestor przewidział, że urządzenia (dystrybutory paliwowe, pompy LPG, klimatyzacja oraz odkurzacz i kompresor) będą znajdowały się w specjalnych obudowach wygłuszających pracę tych urządzeń. Okoliczności te, jak też odległość planowanych urządzeń od działek sąsiednich uzasadniały przyjęcie, że stacja paliw i myjnia nie będą powodowały istotnych oddziaływań akustycznych. Dodatkowo Sąd zauważył, że ruch samochodowy w mieście jest powszechny i nieograniczony, poza tym praca urządzeń jest na ogół związana z wydawaniem dźwięku. Jednak przy ustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji, co jeszcze raz podkreślić należy, nie można powoływać się na jakiekolwiek oddziaływanie akustyczne, ale należy uwzględniać tylko takie, którego zakres może realnie osiągnąć progi określone w rozporządzeniu, a tak nie jest w rozpoznawanej sprawie.
Poza tym, w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przeanalizowana została emisja gazów związana z dystrybucją paliw i LPG. Wskazano na pełną hermetyzację przyjmowania paliw, system odsysania oparów. Uznano, że działalność stacji paliw nie będzie powodowała stężeń zanieczyszczeń w powietrzu wyższych niż dopuszczalne. Końcowo w sprawie planowanego przedsięwzięcia została wydana decyzja środowiskowa stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Legitymowanie się przez inwestora taką decyzją środowiskową zwalnia organ architektoniczno-budowlany z obowiązku powtórnego badania oddziaływania inwestycji na środowisko (art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz art. 86 pkt 2 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; Dz. U. z 2020 r. poz. 283, zwanej dalej "ustawą środowiskową").
Sąd nie stwierdził też żadnych innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie skarżącej za stronę postępowania zakończonego sporną decyzją ostateczną. Zdaniem Sądu, lokalizacja stacji według zatwierdzonego projektu zachowuje wymagane odległości. Odległość 60 m, o której mowa w § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 ze zm.) mierzona ma być od zbiorników do budynków mieszkalnych. Odległość ta została zachowana przez inwestora z nadkładem co najmniej 20 metrów. Nawet jeżeliby Wspólnota Mieszkaniowa przewidywała w przyszłości zwiększenie zabudowy działki w kierunku spornej inwestycji to wymagany dystans zgodnie z zatwierdzonym projektem jest zachowany. Dlatego przepis § 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie uzasadnia przyjęcia, że na jego podstawie, skarżącej przysługuje przymiot strony.
Nie jest także zasadne wywodzenie interesu prawnego z § 3 ust. 3 uchwały Rady Miasta Olsztyn z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego [...]), zgodnie z którym na terenie 5U zakazano lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten nie kreuje żadnych indywidualnych praw czy obowiązków dla skarżącej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, na co zwracała uwagę skarżąca, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Podnosi się, że o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, czy zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, to podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki, położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu, jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyroki NSA: z 15 grudnia 2016 r., II OSK 807/15; z 8 lutego 2018 r., II OSK 945/16; z 26 marca 2018 r., II OSK 1255/16). Wywód ten nie jest jednak kompletny. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją zawartą w art. 30 pkt 20 P.b., uwzględnieniu podlegać może tylko oddziaływanie znormalizowane. Muszą więc obowiązywać konkretne przepisy prawa tworzące prawa lub obowiązki związane z zagospodarowaniem terenu, których przestrzeganie może być zagrożone wobec zgłoszonego wniosku przez inwestora. Element potencjalności, na który zwraca uwagę skarżąca, musi być obiektywnie sprawdzalny. W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby w wyniku kwestionowanego pozwolenia budowlanego zaistniała obawa naruszenia interesu prawnego skarżącej. Wobec niepotwierdzenia, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, wystąpienia w niniejszej sprawie podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a organ II instancji prawidłowo utrzymał tę decyzję w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd nie podziela też przekonania skarżącej o wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i naruszeniu art. 8 i art. 11 K.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. organ II instancji przytoczył stan faktyczny i prawny sprawy, wskazał dowody na jakich się oparł. Wyjaśnił podstawę prawną i określił zakres postępowania. Przedstawione przez organ II instancji motywy pozwalały na weryfikację zajętego stanowiska, umożliwiając osiągnięcie celu jakiemu ma służyć sporządzenie uzasadnienia decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- art. 28 K.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu kręgu stron postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazu LPG, oraz samoobsługowej myjni samochodowej w Olsztynie przy ul. [...] na działce nr [...] dla M. sp. z o.o., a przez to nierozpoznanie i nierozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną;
- art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 28 K.p.a. przez błędne i niezasadne uznanie, iż skarżąca nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, z uwagi na brak interesu i obowiązku prawnego;
- § 3 ust. 3 uchwały Rady Miasta Olsztyn z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w szczególności poprzez jego niezastosowanie;
- art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przez niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany dotyczy realizacji obiektu, który nie jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...];
- § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – M. sp. z o.o. w O. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot do tego nieuprawniony.
Przede wszystkim powołanie się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wymagało wdrożenia postępowania wyjaśniającego, w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w sposób oczywisty nie posiada przymiotu strony. To zaś wiązało się z ustaleniem, czy skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej możliwe jest przyznanie przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz samoobsługowej myjni samochodowej w O., przy ul. [...], na działce nr [...]. Należy wskazać, że organy wznowieniowe, kierując się treścią art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b., podjęły działania mające na celu ustalenie, czy nieruchomość skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym czy skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa posiada przymiot strony w postepowaniu administracyjnym dotyczącym ww. pozwolenia na budowę.
W świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. nie każda nieruchomość sąsiednia może znajdować się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ponieważ stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, także w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę, są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 P.b. w brzmieniu na datę wydania pozwolenia na budowę przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
W niniejszej sprawie postępowanie organów administracyjnych zostało nakierowane na ustalenie, czy istnieją obowiązujące przepisy prawa, które w związku z planowaną inwestycją wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, nieruchomości należącej do skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Skoro już doszło do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w postępowaniu wznowieniowym to nie wystarczy dla wykazania istnienia przymiotu strony samo powołanie się na prawo własności i, że planowana inwestycja będzie powodowała "jakieś" immisje. Na gruncie prawa administracyjnego wymagane jest wykazanie istnienia konkretnej normy prawa materialnego, która wskazywałaby, że istniejące immisje nie będą mieściły się w granicach wyznaczonej normy; zaś ewentualna okoliczność naruszenia prawa własności, o jakim mowa w art. 140 i art. 144 K.c., wymaga wykazania, że planowana inwestycja będzie powodowała ponadprzeciętne negatywne oddziaływanie (uciążliwości) dla sąsiedniej nieruchomości, a nie jakiekolwiek oddziaływanie. Tego zaś skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała w trakcie postępowania wznowieniowego, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym najpóźniej w skardze kasacyjnej.
Przede wszystkim skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie może skutecznie powoływać się na kwestię znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, ponieważ oddziaływanie to zostało już ocenione w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. W decyzji tej stwierdzono, że dla przedmiotowej inwestycji – uwzględniając jej rodzaj, z uwagi na lokalny zasięg oddziaływania, który nie spowoduje istotnych zmian w środowisku i nie spowoduje zmian lokalnego klimatu – brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano też w decyzji środowiskowej, że zostało wydane postanowienie o braku konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że właściwy organ stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej ocenił już, że przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś podważane tej oceny na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie jest możliwe, ponieważ organy architektoniczno-budowlane, w tym na etapie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie posiadają kompetencji do kontroli legalności decyzji środowiskowej, a wręcz przeciwnie taką decyzją są związane, o czym stanowi art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej. W tych warunkach skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie może skutecznie powoływać się na zakaz zabudowy wynikający z § 3 ust. 3 planu miejscowego, ponieważ zakaz ten dotyczy lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a z taką inwestycją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie wykazano aby skutecznie podważono legalność ww. decyzji środowiskowej. Dlatego nie ma znaczenia dla przedstawionej powyższej oceny argumentowanie w skardze kasacyjnej, że przedmiotowa inwestycja jest "inwestycję szczególną" jako powodującą emisję zanieczyszczeń do powietrza i emisję hałasu. Nie potwierdza tej tezy przeprowadzone w stosunku do tej inwestycji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Także na odmienną ocenę nie pozwala argumentacja odwołująca się do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573), że instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji na gaz płynny, zaliczane są do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że właściwy organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i na aktualnym etapie postępowania nie można skutecznie powoływać się na treść art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, że dla przedmiotowej inwestycji nie przedłożono raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Poza tym stosowna kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia była dokonana w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., a nie ww. rozporządzenia z 2004 r. W konsekwencji powyższego nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przez niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany dotyczy realizacji obiektu, który nie jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego. Poza tym tego rodzaju zarzut dotyczy merytorycznej oceny legalności pozwolenia na budowę, co zasadniczo nie może być przedmiotem kontroli na etapie oceny braku przymiotu strony danego podmiotu w postępowaniu administracyjnym, ponieważ dopiero uznanie istnienia przymiotu strony otwiera możliwość poddania, także w postępowaniu wznowienionym, legalności pozwolenia na budowę.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 K.p.a.; art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 28 K.p.a.; oraz § 3 ust. 3 planu miejscowego – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Odnośnie do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie – należy wskazać, że zarzut ten w swojej podstawie zawiera wyłącznie wskazanie jednostki redakcyjnej przepisu i nie zawiera żadnego wyjaśnienia, na czym naruszenie tego przepisu polega. Tak sformułowany zarzut jako wadliwy nie poddaje się kontroli, a tym samym nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano na czym to naruszenie polega poza lakonicznym stwierdzeniem, że inwestycja jest sprzeczna z ww. przepisem, w sytuacji gdy w sprawie Sąd I instancji ocenił, że lokalizacja stacji według zatwierdzonego projektu zachowuje wymagane odległości, tj. odległość 60 m, o której mowa w § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Odnośnie do tej oceny w skardze kasacyjnej nie wykazano aby stwierdzenie Sądu I instancji było błędne, a mianowicie, aby projekt budowlany przewidywał mniejsze odległości niż 60 m od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. Dopiero w przypadku skutecznego podważenia tej oceny skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa mogłaby powoływać się na istnienie interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie jej przymiotu strony w sprawie ww. pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie, nie podważyła oceny Sądu I instancji, który niewadliwie zaaprobował zaskarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z tej przyczyny, że skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczący wydania ww. pozwolenia na budowę.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.