II SA/Wr 816/22

II SA/Wr 816/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 31 ust. 4,  art. 34 ust. 4a,  art. 35  ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 12 ust. 1,  par. 14 ust. 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] 2022 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z lokalami usługowymi oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zakwestionowaną skargą decyzją z 15 IX 2022 r. (nr IF-O.7840.660.2021.), Wojewoda Dolnośląski (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania M. A. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej jako "starosta") z 21 X 2021 r. (nr 3494/2021) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia U. sp. z o.o. w B. na realizację inwestycji obejmującej budynek wielorodzinny z lokalami usługowymi, zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] w obrębie miejscowości S., gmina K.
Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 8 IV 2021 r. U. sp. z o.o. w B. (dalej jako "inwestor") złożył do starosty wniosek o pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego z lokalami usługowymi, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w obrębie miejscowości S., gmina K.
Decyzją z 21 X 2021 r. (nr 3494/2021) starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Stwierdzono bowiem, że inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ustawy z 7 VII 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), dalej jako "PB" oraz przedłożył projekty zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany, zgodne z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z [...] XII 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., gmina K. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 1997 r. Nr 3, poz. [...]), dalej jako "MPZP" oraz przepisami techniczno-budowlanymi.
W odwołaniu z 16 XI 2021 r., uzupełnionym pismem z 1 IV 2022 r., skarżąca podniosła, że nie zgadza się z decyzją starosty z uwagi na przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązanie projektowe dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, polegające na przyjęciu, że ul. [...] (działka nr [...]) stanowi drogę dojazdową o wystarczających parametrach w zakresie szerokości. Zarzucono przy tym staroście naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 PB w związku z § 4 MPZP, poprzez uznanie, że zamierzenie budowlane jest zgodne z MPZP, podczas gdy występują rozbieżności między postanowieniami MPZP, a projektem budowalnym; 2) art. 34 ust. 4a PB polegające na zatwierdzeniu 3 egzemplarzy projektu budowalnego, gdy z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego; 3) § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 IV 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065, ze zm.), dalej jako "RWT", polegające na przewidzeniu dojścia oraz dojazdu do działki budowalnej w sposób nieodpowiedni do przeznaczenia i sposobu jej planowego użytkowania.
Decyzją z 15 IX 2022 r. (nr IF-O.7840.660.2021.) wojewoda utrzymał w mocy decyzję starosty. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że zaplanowana inwestycja jest usytuowana na terenach zainwestowania wiejskiego, i że zgodnie z § 4 ust. 2 MPZP w obrębie terenów zainwestowania wiejskiego dopuszcza się nie tylko każdą zabudowę mieszkaniową, ale także usługi, nieuciążliwą produkcję i zabudowę magazynowo - składową oraz inwestycje służące celom publicznym, wobec tego MPZP w żaden sposób nie wyklucza umiejscowienia w jego granicach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto, odpowiadając na zarzut niezgodności zamierzenia budowlanego z MPZP, w zakresie odległości projektowanego budynku od ul. [...], która wynosi 4 m, powołując się na § 4 ust. 5 MPZP, wyjaśnił, że Rada Miejska w K. ustaliła linię zabudowy wynoszącą 6 m od linii rozgraniczających dróg, i że w 1996 r. nie mogła określić linii zabudowy od dróg wewnętrznych. Wskazał przy tym, że pojęcie "drogi wewnętrzne" zostało zdefiniowane w art. 8 ustawy z 21 III 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, ze zm.), dalej jako "udp", na skutek zmiany wprowadzonej ustawą z 24 VII 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668), która weszła w życie 1 I 1999 r. Wobec powyższego wszelkie regulacje dotyczące dróg przyjęte w MPZP mogą odnosić się wyłącznie do dróg publicznych. Usytuowanie budynków od drogi wewnętrznej regulowane jest natomiast przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w RWT. Dalej wywiedziono, że skoro w MPZP nie przyjęto odmiennie, to przy projektowaniu dachu stromego jest dopuszczalna pewna dowolność, dlatego brak było podstaw do stwierdzenia, że dach z zadaszonymi płasko lukarnami nie stanowi stromego dachu.
Dodatkowo wojewoda wskazał, że projektowany budynek jest położony w odległości 4 m od granicy z drogą wewnętrzną ul. [...] (działką nr [...]) i 3 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką niezabudowaną nr [...]. W miejscu, w którym w ścianie szczytowej znajduje się okno, odległość od granicy działki nr [...] (pokrytej wodą płynącą) wynosi 4,25 m. Z kolei odległość budynku od ulicy [...] (droga wojewódzka) wynosi minimum 12,70 m, czyli więcej niż wymagane przepisami 8 m, zgodnie z art. 43 ust. 1 udp. Ponadto inwestor uzyskał opinie bez uwag w zakresie spełnienia wymagań przeciwpożarowych.
Wojewoda podkreślił także, że projektowany budynek wzniesiony będzie w odległości 12,2 m od istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nie będzie zacieniać budynków sąsiednich. Zachowano również warunki dostępności dla osób niepełnosprawnych, bowiem zlokalizowane na poziomie parteru lokale usługowe posiadać będą poziom posadzki na poziomie przylegającego terenu i wejść do nich. Ponadto zaprojektowane w nich toalety zostały przystosowane dla osób niepełnosprawnych ruchowo na wózkach inwalidzkich. Bezpośrednio przed wejściem do lokali usługowych oraz wejściem do części mieszkalnej budynku znajdować się będą łatwo dostępne i oznakowane miejsca parkingowe dla niepełnosprawnych. Wskazano również, że projekt spełnia wymogi § 28 ust. 2 RWT, bowiem woda opadowa pozostaje na działce i jest na niej zagospodarowana bez kierowania jej na sąsiednie nieruchomości. Projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako utwardzone miejsce, przeznaczone do ustawienia pojemników na gromadzenie odpadów stałych (str. 38 projektu), zgodnie z wymogami § 22 ust. 2 pkt 3 RWT. Wojewoda zaznaczył, że do projektu budowlanego zostały dołączone właściwe uzgodnienia i opinie (zezwolenie na trwałe wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej; decyzja o zezwoleniu na przebudowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S.; uzgodnienie z P. sp. z o.o. w zakresie zasilania budynku gazem) oraz projekt zagospodarowania terenu sporządzony przez uprawnionego geodetę. Podkreślono także, że po nowelizacji art. 34 ust. 4a PB, która weszła w życie w dniu 19 IX 2020 r., zatwierdzeniu podlegają 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a nie 4, jak było przed zmianą. Dlatego też inwestor nie miał obowiązku przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego. Dalej, rozpoznając zarzut, że "w projekcie budowlanym nie wykazano czy zapewnienie dojazdu do garażu podziemnego przez działkę nr [...] jest odpowiednie ani czy ten ciąg jest dostosowany do obsługi ruchu generowanego przez garaż podziemny", wojewoda wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 2 RWT dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Przy planowanej inwestycji wymóg ten został spełniony, bowiem dojście i dojazd do garażu podziemnego ma odbywać się poprzez działkę nr [...], gdzie znajduje się droga wewnętrzna, stanowiąca ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5 m.
Konkludując wojewoda stwierdził, że w świetle art. 4 i art. 35 ust. 4 PB nie było podstaw w sprawie do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Od decyzji odwoławczej skarżąca złożyła skargę, zarzucając naruszenie:
1. art. 6 kpa w zw. z art. 26 ustawy z 13 II 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), dalej jako "ustawa nowelizująca" i art. 34 ust. 4a PB, poprzez oparcie rozstrzygnięcia o przepisy PB niemające zastosowania w sprawie, co doprowadziło do błędnego uznania, że została zatwierdzona odpowiednia ilość projektów budowlanych;
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 PB w zw. z § 4 ust. 1 MPZP, poprzez bezpodstawne uznanie, że inwestycja mieści się w pojęciu zainwestowania wiejskiego, gdy tymczasem w ocenie skarżącej planowana inwestycja jest niezgodna z przeznaczeniem określonym w MPZP;
3. art. 35 ust. 1 pkt 1 PB w zw. z § 4 ust. 5 MPZP, polegające na nieuzasadnionym ograniczeniu stosowania tej regulacji wyłącznie do dróg publicznych, podczas gdy odnosi się ona do wszystkich dróg, co powoduje, że planowana inwestycja została zlokalizowana względem drogi (ul. [...]) niezgodnie z liniami zabudowy wynikającymi z MPZP;
4. art. 35 ust. 1 pkt 1 PB w zw. z § 4 ust. 5 MPZP, polegające na przyjęciu, że pomimo regulacji MPZP, projektowany dach nie musi być stromy, co prowadzi do niezgodności planowanej inwestycji z MPZP w odniesieniu do regulacji dotyczącej rodzaju dachu;
5. art. 35 ust. 1 pkt 2 PB w zw. z § 12 ust. 1 RWT, polegające na uznaniu, że usytuowanie projektowanego budynku względem granicy działki jest zgodne z przepisami, podczas gdy wykazano jedynie, że okno, a nie ściana z oknem, znajduje się w odpowiedniej odległości;
6. art. 35 ust. 1 pkt 2 PB w zw. z § 14 ust. 1 RWT, polegające na uznaniu, że przewidziany dojazd do działki budowlanej jest odpowiedni do przeznaczenia i sposobu jej planowanego użytkowania, gdy tymczasem stanowi on ciąg pieszo-jezdny nieprzystosowany do pełnienia funkcji dojazdu do budynku wielorodzinnego;
7. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez brak wskazania dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie, prowadzenie postępowania w sposób narażający zaufanie jego uczestników do organu administracji publicznej oraz naruszające zasadę równego traktowania, a także brak wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wojewoda rozpoznając sprawę pominął zastosowanie art. 26 ustawy nowelizującej, czym naruszył art. 34 ust. 4a PB, bowiem powinny były zostać zatwierdzone 4 egzemplarze projektu budowlanego a nie 3. Skarżąca podniosła, że wojewoda zastosował przy tym brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a PB odnoszące się do stanu prawnego niemającego zastosowania w sprawie.
Ponadto zdaniem skarżącej w świetle § 4 ust. 2 MPZP nie sposób przyjąć, że budynek wielorodzinny z lokalami usługowymi może być w jakikolwiek sposób uznany za inwestycję mającą wiejski charakter. Tymczasem projektowany budynek ma posiadać 3 kondygnacje nadziemne oraz wymiary 39,05 x 14,60 m, a jego łączna kubatura będzie wynosić 8 214 m3. W związku z tym zasadnym i koniecznym w ocenie skarżącej było w sprawie rozważenie, czy gabaryty mającego powstać obiektu wpisują się w ramy dopuszczonego mocą MPZP "wiejskiego zainwestowania" terenu. W § 4 ust. 5 MPZP ustalono też linie zabudowy w odległości co najmniej 6 m od linii rozgraniczających dróg. Zdaniem skarżącej zapis ten, jako mający na celu kształtowanie ładu przestrzennego, odnosi się do każdego rodzaju dróg, a zatem zaprojektowanie budynku w odległości 4 m od drogi wewnętrznej ul. [...] narusza ustalony w MPZP parametr odległości linii zabudowy od drogi. W dniu uchwalania MPZP obowiązywał już art. 43 udp, stanowiący m.in., że obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m w przypadku drogi gminnej, lokalnej miejskiej i zakładowej. W związku z tym ustalone w MPZP linie zabudowy powinny być odnoszone do wszystkich dróg, a więc zarówno publicznych jak i wewnętrznych. Zwrócono uwagę także, że z projektu budowlanego wynika, że projektowany dach składa się z dachu stromego oraz dachu płaskiego, który nie znajduje się nad lukarnami rozumianymi jako element architektoniczny dachu. Wobec takiego założenia określony w MPZP warunek zastosowania dachu stromego nie został spełniony i nieprawidłowe jest twierdzenie wojewody, że w przypadku wskazania w MPZP na konieczność wykonania dachu stromego inwestor posiada w tym zakresie dowolność konstrukcyjną. Dalej podniesiono, że możliwość zapewnienia dojazdu do działki w postaci ciągu pieszo-jezdnego została przez prawodawcę dopuszczona wyjątkowo. Użycie bowiem zwrotu "dopuszcza się" wskazuje, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ powinien przeanalizować, czy zastosowanie wyjątku z § 14 ust. 2 RWT jest możliwe, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Zdaniem skarżącej powyższe naruszenia godzą w standardy prowadzenia postępowania administracyjnego, wynikające z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Uzasadniając stanowisko podniósł, że usytuowanie budynku nie jest zaprojektowane równolegle względem granicy działki nr [...] (s. 36 projektu zagospodarowania), dlatego dla oceny zgodności projektu z obowiązującymi przepisami istotna jest wyłącznie odległość 2 projektowanych okien od granicy działki, a nie całej elewacji bocznej z projektowanymi oknami. Przy tym zaznaczył, że działka względem której zarzucono niewłaściwe usytuowanie budynku, to działka wód powierzchniowych, która nie jest działką budowlaną.
Inwestor, będąc uczestnikiem postepowania, pismem procesowym z 31 XII 2022 r. (uzupełnionym pismem dołączonym do akt 17 II 2023 r.) wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że po nowelizacji PB projekt przedkładany jest w 3. egzemplarzach, jednakże zgodnie ze stanowiskiem GUNB, jeśli inwestor zdecyduje się na opracowanie projektu budowlanego zgodnego z dotychczasowymi przepisami, (obowiązującymi do 19 IX 2020 r.) będzie on wówczas zobowiązany dostarczyć 4 egzemplarze projektu budowlanego (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 PB sprzed nowelizacji). Zwrócono także uwagę, że stara zabudowa miejscowości S. wzdłuż ulicy [...], przy której planowana jest inwestycja, posiada znacznie większą kubaturę od planowanego budynku, tak więc nie można uznać, że projektowana inwestycja odbiega od istniejącej zabudowy. Ponadto w MPZP nie określono takich wielkości jak wysokość, szerokość, długość, czy kubatura projektowanych budynków mieszkalnych, dając przez to wolną rękę inwestorom. Wskazano także, że ciąg pieszo-jezdny ul. [...] nie należy do żadnej z kategorii dróg uregulowanych w udp, a zatem powoływanie się przez skarżącą na art. 43 udp jest nieuprawnione. Jeśli zaś MPZP nie określa linii zabudowy dla dróg wewnętrznych, należy posługiwać się warunkami technicznymi, którym powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, że w sprawie front planowanego budynku od ul. [...] jest zgodny z istniejącą obecnie linią zabudowy, natomiast tył budynku, położony w odległości 4 m od ciągu pieszo-jezdnego ul. [...], spełnia wymogi RWT. Z kolei zaprojektowany dach jest typowym dachem stromym, dwuspadowym o kącie nachylenia 40 stopni, w którego połać zostały wkomponowane takie elementy architektoniczne jak: okna połaciowe i lukarny. Podkreślono przy tym, że żaden przepis nie określa wielkości tych elementów oraz proporcji procentowej, jaką powinny zajmować w stosunku do połaci dachowej.
Strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Jak wynika z art. 35 ust. 4 PB, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ma zatem charakter związany, zaś właściwy organ udziela pozwolenia budowlanego, ilekroć stwierdzi spełnienie przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 PB.
W myśl art. 35 ust. 1 PB, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 PB, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z 21 III 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W zaskarżonej decyzji jednoznacznie wykazano, że konkretny projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Jakkolwiek decyzja starosty umotywowana została w sposób lakoniczny, to jednak już w decyzji odwoławczej wojewoda w sposób kompleksowy i rzetelny wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, wykazując istnienie podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Wojewoda w kwestionowanej decyzji przeprowadził szeroką ocenę przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym ustaleń MPZP i określonych w RWT warunków techniczno-budowlanych. Wprawdzie nie wszystkie argumenty zaskarżonej decyzji można podzielić, jednak zasadnicza ocena przedłożonego przez inwestora projektu jest prawidłowa.
Przede wszystkim niezasadnie skarżąca zarzuca naruszenie postanowień MPZP.
Jest bezsporne, że teren objęty projektem budowlanym znajduje się w obszarze terenu istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego dopuszczającego realizację zabudowy: zagrodowej, mieszkaniowej i usługowej, nieuciążliwej produkcji i magazynowo - składowej oraz zainwestowania służącego celom publicznym, w tym związanego z gospodarką komunalną (§ 4 ust. 2 MPZP). Skoro więc dopuszcza on m.in. realizację zabudowy mieszkaniowej i to bez dodatkowych zastrzeżeń co do tego, czy ma to być zabudowa wielorodzinna czy jednorodzinna, to za dopuszczalny należy uznać każdy z tych rodzajów zabudowy. MPZP nie daje podstaw do uznania, że wolą prawodawcy lokalnego było dopuszczenie realizacji wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeczy temu chociażby umożliwienie wykonania zabudowy mieszkaniowej o wysokości do 3 kondygnacji (§ 4 ust. 5 MPZP), co oznacza akceptację dla zabudowy o wysokości występującej nierzadko w przypadku budynków wielorodzinnych. Wbrew argumentacji zawartej w skardze, zakazu realizacji zabudowy wielorodzinnej nie sposób wyprowadzić z "wiejskiego" charakteru dopuszczalnej zabudowy. Należy zwrócić uwagę, że na tym samym terenie, obok funkcji mieszkaniowej i zagrodowej, MPZP dopuszcza realizację obiektów produkcyjnych czy magazynowo - składowych. Nie sposób w związku z tym przyjąć, że intencją prawodawcy lokalnego było umożliwienie realizacji wyłącznie obiektów o charakterze "wiejskim", a więc wykluczenie możliwości realizacji budynków wielorodzinnych.
Nie ma również podstaw do uznania, że zatwierdzony projekt narusza wymagania z § 4 ust. 5 MPZP w zakresie wyznaczającym minimalną sześciometrową odległość linii zabudowy od linii rozgraniczających dróg. Wbrew jednak argumentacji zawartej w decyzji odwoławczej oraz w skardze, nie chodzi w tym przypadku o rozstrzygnięcie, czy § 4 ust. 5 MPZP, w zakresie wyznaczającym minimalną odległość od drogi, dotyczy wyłącznie dróg publicznych czy także dróg wewnętrznych. Istotne jest natomiast, czy określona droga przewidziana została ustaleniami MPZP. Siłą rzeczy tego rodzaju zapis dotyczyć może wyłącznie odległości od terenów oznaczonych jako drogi na rysunku MPZP. Jak expressis verbis wynika z § 4 ust. 5 MPZP, chodzi tu bowiem o odległość od "linii rozgraniczających dróg", a więc linii rozgraniczających tereny o funkcji drogi od innych terenów objętych MPZP, a nieprzeznaczonych na cele drogowe. Tymczasem kwestionowana w skardze odległość tylnej części projektowanego budynku od ul. [...] (działka nr [...]), wynosząca 4 m, nie dotyczy terenu, który wg MPZP przeznaczony został na cele drogowe. Jak bowiem wynika z rysunku MPZP, obszar ulicy [...] (działka nr [...]) znajduje się na terenie zainwestowania wiejskiego, identycznie zresztą jak przeznaczone pod projektowaną zabudowę działki nr [...] i [...]. Potwierdza to zresztą projekt zagospodarowania terenu, w którym zarówno działki nr [...], nr [...] jak i nr [...] ujęto w obszarze terenu istniejącego i projektowanego zainwestowania (oznaczonym na niebiesko symbolem TZ). Ulica [...] stanowi teren prywatny, wykorzystywany na potrzeby ciągu pieszo-jezdnego, jednak nie jest to teren przeznaczony w MPZP na cele drogowe. Stąd też nie może w tym przypadku znaleźć zastosowania parametr odległości od "linii rozgraniczających dróg" określony w § 4 ust. 5 MPZP. Według rysunku MPZP przeznaczenie drogowe ma natomiast obszar ulicy [...] (działka nr [...], droga wojewódzka nr [...]) oznaczony jako teren "drogi o przekroju ulicznym". MPZP w tym przypadku wyraźnie wyznacza "linię rozgraniczającą drogi", co tym samym przesądza o konieczności zachowania względem tego terenu co najmniej sześciometrowej odległości określonej w § 4 ust. 5 MPZP. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, projektowany budynek zwrócony jest częścią frontową do ul. [...] i znajduje się w odległości 12,7 m od granicy z działką drogową nr [...]. Projekt budowlany spełnia zatem wymóg odległościowy z § 4 ust. 5 MPZP.
Sąd nie stwierdził też podstaw do uwzględnienia twierdzeń skarżącej, jakoby dach projektowanego budynku nie był "dachem stromym", wymaganym na mocy § 4 ust. 5 MPZP. Pojęcie "dachu stromego" nie zostało zdefiniowane w MPZP jak również w przepisach powszechnie obowiązujących, co zawsze będzie rodzić ryzyko sporów w tej kwestii. Według zaś Polskich Norm PN – 89/B-10425, w części dotyczącej wykonywania wylotów przewodów dymowych, definiuje się dach płaski jako dach o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 12 stopni, natomiast dach stromy jako dach o kącie nachylenia połaci dachowej powyżej 12 stopni. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowalnego przewiduje się realizację budynku z dachem stromym o kącie pochylenia 40 stopni. Dach niewątpliwie posiada kalenicę i połacie o kącie nachylenia powyżej 12 stopni, co wyklucza możliwość uznania, że jest to dach płaski. Podnoszona przez skarżącą okoliczność jednoczesnego zaprojektowania lukarn zakończonych płaskim zadaszeniem nie może być traktowana jako przesądzająca o odmiennym (płaskim) charakterze dachu jako całości. Analiza zamieszczonych w projekcie rysunków, w szczególności rzutu dachu, przekrojów i elewacji budynku (rysunki od A-6 do A-11) prowadzi do wniosku, że projektowane lukarny, mimo eksponowanej w skardze obszerności, nie podważają charakteru dachu, który pozostaje dachem stromym zarówno pod względem konstrukcyjnym jak i wizualnym. Jak wyżej zaznaczono, dach niewątpliwie posiada strome połacie tworzące na szczycie kalenicę. Widoczne są one zarówno z perspektywy elewacji frontowej, elewacji tylnej jak i elewacji bocznych. Można więc z całą pewnością stwierdzić, że zaprojektowany dach nie jest dachem płaskim.
Nie ma również podstaw do uznania, że projekt zagospodarowania terenu narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, w tym w zakresie kwestionowanym przez skarżącą. W skardze zarzucono naruszenie § 12 ust. 1 oraz 14 ust. 1 RWT w zakresie odległości budynku od granicy działki oraz przyjętych rozwiązań dotyczących układu komunikacyjnego.
Jak wynika z § 12 ust. 1 RWT, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
W zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że przy ocenie zachowania wymogu określnych w § 12 ust. 1 RWT odległości budynku od granicy działki sąsiedniej powinno uwzględniać się miejsce, gdzie w ścianie znajduje się okno. Wojewoda przyjął bowiem, że w przypadku gdy ściana budynku oraz granica sąsiedniej działki nie są położone względem siebie równolegle, istotne znaczenie ma odległość mierzona od tego miejsca w ścianie, gdzie znajduje się okno. W ocenie Sądu jest to wykładnia nieprawidłowa. Jeśli bowiem ściana zawiera jakikolwiek otwór okienny lub drzwiowy to zasadniczo żadna część tej ściany nie może być zlokalizowana względem granicy z działką sąsiednią w odległości mniejszej niż 4 m. Miejsce lokalizacji okna lub drzwi w takiej ścianie nie ma więc istotnego znaczenia. Przyjęte przez wojewodę stanowisko w tej materii, jakkolwiek błędne, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, teren inwestycji sąsiaduje od strony południowo-zachodniej z działką nr [...] pokrytą wodami płynącymi (projekt budowlany, k. 36). Projektowany budynek zwrócony jest w kierunku granicy z działką nr [...] elewacją boczną (ścianą szczytową), która niewątpliwie zawiera okna (projekt budowlany, k. 73, rys. A-11). Z projektu zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że ściana szczytowa znajduje się względem granicy z działką nr [...] w odległości od 4 m do 7,10 m. Nie ma zatem podstaw do uznania, że budynek zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 4 m naruszając § 12 ust. 1 pkt 1 RWT. Jakkolwiek rację ma skarżąca, że w części opisowej projektu zawarto wzmiankę o odległości 3 m (projekt budowlany, k. 24), jednak wobec jednoznacznych danych wynikających z projektu zagospodarowania terenu, nie sposób przyjąć, że przewidziana w nim lokalizacja budynku narusza § 12 ust. 1 RWT.
Zgodnie z § 14 ust. 1 RWT, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m.
Organy zasadnie oceniły przyjęte w powyższym zakresie rozwiązania jako zgodne z § 14 ust. 1 RWT. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu inwestor przewiduje realizację dwóch wjazdów i jednego wejścia na działkę budowlaną, to jest wjazdu i wejścia o szerokości 5 m od strony ul. [...] (strona frontowa budynku) oraz wjazdu do garażu podziemnego, również o szerokości 5 m, od strony ul. [...] rozciągającej się na zapleczu budynku. Zaznaczyć należy, że ul. [...] jest drogą publiczną, zaś w projekcie budowlanym na str. 3E znajduje się decyzja zarządcy drogi z dnia 10 IV 2019 r. (ZP.8034.67.2019) zezwalająca na przebudowę zjazdu z ul. [...] na działkę nr [...] (obecnie działki nr [...] i [...]). Ulica [...] (działka nr [...]) stanowi zaś własność prywatną, względem której inwestor ma prawo korzystania (projekt budowlany, k. 35B). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, każda z tych dróg spełnia określony w § 14 ust. 1 RWT wymóg minimalnej szerokości wynoszącej 3 m. W projekcie budowlanym zaznaczono, że ciąg pieszo-jezdny tworzący ul. [...] na odcinku od ul. [...] ma szerokość 7 m, zaś na odcinku sąsiadującym z terenem inwestycji od strony projektowanego wjazdu do garażu posiada szerokość 4 m, przy czym planowane jest jego poszerzenie do 5 m (projekt budowlany, k. 34). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały w takich warunkach podstaw do stwierdzenia, że projekt budowlany narusza § 14 ust. 1 RWT. Niezasadny jest więc zarzut podnoszący nierozważenie przez organy, czy ciąg pieszo-jezdny stanowi "odpowiedni" dojazd do terenu inwestycji.
Odnosząc się do kwestii wymaganej w postępowaniu budowlanym ilości egzemplarzy projektu budowlanego, to zgodnie z art. 34 ust. 4a PB, w przypadku sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w postaci papierowej zatwierdzeniu podlegają po 3 egzemplarze tych projektów, z których jeden egzemplarz przeznaczony jest dla inwestora, jeden egzemplarz dla organu zatwierdzającego projekt oraz jeden egzemplarz dla właściwego organu nadzoru budowlanego. Wcześniej jednak, tj. do dnia 18 IX 2020 r., powołany przepis stanowił, że zatwierdzeniu podlegają 4 egzemplarze projektu budowlanego, z których dwa egzemplarze przeznaczone są dla inwestora, jeden egzemplarz dla organu zatwierdzającego projekt oraz jeden egzemplarz dla właściwego organu nadzoru budowlanego. W dniu 19 IX 2020 r. weszła bowiem w życie nowelizacja PB przewidująca obowiązek przedłożenia przez wnioskodawcę 3. egzemplarzy projektów zamiast 4 (zob. ustawa z 13 II 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Jednak jak wynikało z art. 26 ustawy nowelizującej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie nowelizacji (a więc do 19 IX 2021 r.) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy mógł dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów PB w brzmieniu dotychczasowym.
W okolicznościach sprawy z akt starosty wynika, że wniosek o pozwolenie na budowę złożono w dniu 8 IV 2021 r. załączając do niego 4 egzemplarze projektu budowalnego. Oznacza to, że inwestor skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 26 ustawy nowelizującej, przedkładając projekt budowalny uwzgledniający przepisy PB w brzmieniu dotychczasowym (tj. sprzed 19 IX 2020 r.). W toku jednak postępowania pierwszoinstancyjnego inwestor został wezwany do usunięcia określonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie (postanowienia z dnia 23 VI i 17 VII 2021 r.), co też uczynił przedkładając jednak już tylko 3 egzemplarze projektu. Taki stan rzeczy oznacza, że inwestor zdecydował się na uwzględnienie w przedłożonym projekcie przepisów PB według stanu po 19 IX 2020 r., rezygnując tym samym z możliwości wynikającej z art. 26 ustawy nowelizującej. Wbrew argumentacji skargi nie stanowi to naruszenia prawa. Przewidziane w art. 26 ustawy nowelizującej prawo do przedłożenia projektu budowalnego uwzględniającego dotychczasowe brzmienie PB stanowiło uprawnienie inwestora a nie obowiązek. Inwestor może zatem z tego uprawnienia skorzystać, jak również może z niego zrezygnować do czasu wydania decyzji. Tak też było w kontrolowanej sprawie. Inwestor w ostateczności przedłożył 3 egzemplarze projektu i podlegały one ocenie przy uwzględnieniu przepisów PB według stanu po 19 IX 2020 r.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.
Skargę rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa.