II SA/Wr 813/06

II SA/Wr 813/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Mieczysław Górkiewicz
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 61, 66
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: WSA Mieczysław Górkiewicz NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: apl. radc. Dorota Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2007 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 3 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu oraz zakazu użytkowania pieców grzewczych do czasu usunięcia występujących nieprawidłowości oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 26 czerwca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej złego stanu technicznego dachu, elementów nośnych budynku i zawilgocenia ścian budynku przy ul. B. [...] w D., wydał decyzję nr [...], którą nakazał wykonać, w terminie do dnia 30 listopada 2006 r., w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w tym budynku, następujące obowiązki:
1. współwłaścicielom przedmiotowego budynku - Gminie Miejskiej D., C. P. i S.i O.:
a) wykonać całkowitą wymianę pokrycia dachu,
b) zbić i wykonać nowe tynki w miejscach, gdzie wystąpiły zamakania na poddaszu i naprawić podbitkę z desek przy lukarnie,
c) wykonać nowe tynki na parterze i uzupełnić je na klatce schodowej,
d) wykonać remont elementów drewnianych schodów poprzez wymianę stopnic lub ich nadbicie,
e) zdemontować zlew na II piętrze lub zabezpieczyć ściany i podłogi przed wilgocią,
f) wykonać naprawę schodów do piwnicy,
g) wykonać remont klatki schodowej ze szczególnym uwzględnieniem parteru oraz odparzonych i zawilgoconych tynków na poddaszu,
h) wyspoinować mur w okolicach cokołu,
i) zabezpieczyć elementy drewniane podłóg powłokami malarskimi lub wykładzinami PCV na klatce schodowej i na korytarzach;
2. C. P.:
a) wymienić okna w lokalu mieszkalnym nr [...],
b) wykonać wentylację nawiewno-wywiewną w lokalu mieszkalnym nr 3, na podstawie opracowanego projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania w specjalności instalacje sanitarne w zakresie wentylacji, posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego, który przed wykonaniem robót należy przedłożyć w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w D.;
3. Gminie Miejskiej D.:
a) zabezpieczyć mieszkanie nr 1 i doprowadzić je do właściwego stanu,
b) wykonać kapitalny remont wc na parterze,
c) zabezpieczyć elementy drewniane podłóg powłokami malarskimi lub wykładzinami PCV w mieszkaniach należących do Gminy,
d) wykonać wentylację nawiewno-wywiewną w pomieszczeniach mieszkalnych należących do Gminy, na podstawie opracowanego projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania w specjalności instalacje sanitarne w zakresie wentylacji, posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego, który przed wykonaniem robót należy przedłożyć w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w D.,
e) wymienić okna w lokalach mieszkalnych należących do Gminy;
oraz zakazał w trybie natychmiastowym:
1. w mieszkaniach należących do Gminy D. – użytkowania pieców grzewczych, do czasu ich prawidłowego podłączenia i wykonania wentylacji nawiewno-wywiewnej;
2. w lokalu mieszkalnym nr 3, należącym do C. P. – użytkowania pieca grzewczego do czasu wykonania wentylacji nawiewno-wywiewnej;
3. w pomieszczeniu gospodarczym sklepu należącego do S. O. – użytkowania pieca stałopalnego (trociniaka) do czasu jego prawidłowego podłączenia.
Niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 kpa.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podał, że w dniu 18 stycznia 2006 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego dachu, elementów nośnych i zawilgocenia ścian przedmiotowego budynku. W dniu 4 kwietnia 2006 r. odbyły się oględziny tego obiektu. Podczas oględzin stwierdzono, że w korytarzu na najwyższej kondygnacji tuż przy oknie widoczny jest prześwit przez pokrycie dachowe (brak kilku dachówek w pokryciu), w okolicy prześwitu znajdowały się zgniłe łaty. Na suficie w niewielkiej odległości od okna stwierdzono występowanie śladów zawilgocenia. W jednym z pomieszczeń lokalu wynajmowanego przez A. Z. znajdowała się kuchenka gazowa na gaz z sieci, a pomieszczenie to nie posiadało wentylacji nawiewnej ani wywiewnej. Na suficie i częściowo na ścianach bocznych tego pomieszczenia widoczne były ślady zawilgocenia. Ślady zawilgocenia widoczne były także przy wyłazie na dach budynku oraz nad oknem na klatce schodowej pomiędzy III a IV kondygnacją. Stopnice na klatce schodowej były w nieodpowiednim stanie technicznym.
Organ I instancji podniósł, że z wyjaśnień udzielonych przez R. M., zajmującą lokal na drugim piętrze, wynika, że z komina przechodzącego przez jej lokal mieszkalny, ulatniał się dym. Stwierdzono, że okno w pomieszczeniu kuchni tego lokalu jest w złym stanie technicznym. W korytarzu na parterze widoczne były ślady ubytków tynku. Sanitariat na tym poziomie był w złym stanie technicznym.
W związku z powyższym stwierdzono, że budynek mieszkalny wielorodzinny jest w nieodpowiednim stanie technicznym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż wobec stwierdzenia znacznych uchybień co do stanu technicznego niniejszego budynku, nałożono na współwłaścicieli przedmiotowego budynku obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu wraz z ewentualnym zakresem niezbędnych robót budowlanych, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami oraz oceny kominiarskiej przedmiotowego budynku.
W dniu 29 maja 2006 r. wymagana ekspertyza wraz z oceną kominiarską została dostarczona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D.
Organ pierwszoinstancyjny podniósł, iż autor oceny kominiarskiej stwierdził, że: w pomieszczeniu sklepu piec grzewczy "trociniak" jest podłączony do przewodu kominowego nieprawidłowo i spowodował jego rozszczelnienie oraz zawilgocenie; w lokalach mieszkalnych nr 1, 2, 3, 8, 9, 10 i 12 brak jest wentylacji wywiewnej pomieszczenia kuchennego i brak jest wentylacji nawiewnej; w lokalach mieszkalnych nr 4, 6 i 7 brak jest wentylacji nawiewnej; w lokalach mieszkalnych nr 1, 9 i 10 piece grzewcze (stałopalne) podłączone są nieprawidłowo. Mistrz kominiarski zalecił usunięcie tych nieprawidłowości.
Powiatowy Inspektor podał, iż z ekspertyzy budowlanej wynika, że konieczne jest wykonanie następujących robót, aby doprowadzić stan techniczny przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem: całkowicie wymienić okrycie dachu, zbić i wykonać nowe tynki w miejscach, gdzie wystąpiły zamakania na poddaszu z naprawą podbitki z desek przy lukarnie, wykonać nowe tynki na parterze i uzupełnić na klatce schodowej, wyłączyć z eksploatacji lokal nr 1 na parterze poprzez zabezpieczenie go przed dostępem osób trzecich, wykonać kapitalny remont wc na parterze, wykonać remont elementów drewnianych schodów poprzez wymianę stopnic lub ich nadbicie, zdemontować zlew na II piętrze lub zabezpieczyć ściany i podłogi przed wilgocią; w razie podjęcia decyzji o wymianie okien na szczelne wykonać projekt wentylacji dla całego budynku, ograniczyć swobodny dostęp do budynku poprzez naprawę drzwi wejściowych i zabezpieczenie ich zamkiem, wykonać naprawę schodów do piwnicy, wyremontować klatkę schodową z uwzględnieniem parteru oraz odparzonych i zawilgoconych tynków na poddaszu, wyspoinować mur w okolicy cokołu, zabezpieczyć elementy drewniane podłóg powłokami malarskimi lub wykładzinami PCV.
Wskazując na powyższe oraz przywołując art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji orzekł jak wyżej.
Gmina Miejska D. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wywodziła w szczególności, iż Gmina Miejska D. nie jest stroną powyższego postępowania, wobec czego skierowanie nakazów określonych w zaskarżonej decyzji do niej jest nieuprawnione.
Decyzją z dnia 3 października 2006 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że zgodnie z założeniami przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane winny być utrzymywane zgodnie z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz w należytym stanie technicznym. Za właściwe utrzymanie obiektów budowlanych ustawa uznaje ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywanie w należytym stanie technicznym i estetycznym. Przez "należyty stan techniczny" należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nie posiadającego jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części.
Stosownie do dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na właścicielu, (współwłaścicielach, jeżeli obiekt stanowi współwłasność) lub zarządcy obiektu budowlanego.
Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nakazał wykonanie kompleksowego remontu w przedmiotowym budynku. Konieczność jego orzeczenia znalazła poparcie w ekspertyzie technicznej wykonanej przez uprawnioną osobę. Z powyższego opracowania wynika zły stan techniczny budynku i zalecenie jego usunięcia poprzez wykonanie przez współwłaścicieli nieruchomości - Gminę Miejską D., C. P. oraz S. O.: całkowitej wymiany pokrycia dachu; zbicia i wykonania nowych tynków w miejscach, gdzie wystąpiły zamakania na poddaszu; naprawy podbitki z desek przy lukarnie; wykonania nowych tynków na parterze i uzupełnienia ich na klatce schodowej, wykonania remontu elementów drewnianych schodów poprzez wymianę stopnic lub ich nadbicie; zdemontowania zlewu na II piętrze lub zabezpieczenie ściany i podłogi przed wilgocią; wykonania naprawy schodów do piwnicy, remontu klatki schodowej ze szczególnym uwzględnieniem parteru oraz odparzonych i zawilgoconych tynków na poddaszu, wyspoinowania muru w okolicach cokołu; zabezpieczenia elementów drewnianych podłóg powłokami malarskimi lub wykładzinami PCV na klatce schodowej i na korytarzach. Orzeczenie powyższe wskazuje również na wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek właścicielki mieszkania nr [...], C. P., wykonania wymiany okien, wykonania wentylacji nawiewno-wywiewnej oraz Gminy Miejskiej D. dotyczący zabezpieczenia mieszkania nr 1 i doprowadzenia go do właściwego stanu, wykonania kapitalnego remontu wc na parterze, zabezpieczenia elementów drewnianych podłóg powłokami malarskimi lub wykładzinami PCV w mieszkaniach należących do Gminy, wykonania w nich wentylacji nawiewno-wywiewnej i wymiany okien. Na podstawie ekspertyzy technicznej oraz opinii kominiarskiej organ zakazał w trybie natychmiastowym, w mieszkaniach należących do Gminy D. oraz lokalu mieszkalnym nr [...] stanowiącym własność C. P., użytkowania pieców grzewczych do czasu ich prawidłowego podłączenia i wykonania wentylacji nawiewno-wywiewnej; zaś w pomieszczeniu gospodarczym sklepu należącym do S. O. zakazano użytkowania pieca stałopalnego (trociniaka) do czasu jego prawidłowego podłączenia.
W ocenie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej, ustalając niewątpliwie, że obiekt przy ul. B. [...] w D. jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Skarżone rozstrzygnięcie wydane zostało zatem w oparciu o właściwą podstawę prawną, a treść nakazanych obowiązków mieści się w upoważnieniu ustawowym zawartym w powołanej przez organ I instancji podstawie prawnej. Ponieważ przesłanki zastosowania takiego sposobu rozstrzygnięcia ustalone zostały w sposób niesporny, w postępowaniu odwoławczym uznano, że skarżone rozstrzygnięcie jako prawidłowe pozostaje w obrocie prawnym.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści odwołania organ II instancji zaznaczył, że przepis art. 66 Prawa budowlanego wskazuje w kolejności zobowiązanych do usunięcia niewłaściwego stanu technicznego obiektu, to jest właściciela lub zarządcę. Strona skarżąca mogła być zatem, zdaniem organu administracji publicznej, adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zarówno w zakresie, w jakim dotyczyły one części wspólnych budynku, jak i w zakresie dotyczącym konkretnych mieszkań, których jest właścicielem. Nadto organ odwoławczy stwierdził, iż nieodpowiedni stan techniczny, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, ustalony został w sposób nie budzący wątpliwości w toku postępowania dowodowego, w tym w szczególności na podstawie ekspertyzy technicznej, wykonanej przez uprawnioną osobę.
Organ drugoinstancyjny odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dodał, iż znowelizowany przepis art. 66 nakłada na właściwy organ w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, obowiązek wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. W ocenie organu odwoławczego również nadany decyzji rygor natychmiastowej wykonalności znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa i w stwierdzonym stanie faktycznym, a w szczególności w opinii kominiarskiej z dnia 18 maja 2006 r.
Gmina Miejska D. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, podobnie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzuciła brak legitymacji biernej po stronie Gminy Miejskiej D. do występowania w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 370/04 wywodziła, że obowiązki wynikające z art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego, związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa, winny być nałożone właśnie na ten podmiot.
Skarżąca Gmina zarzuciła ponadto, że decyzja nie powinna dotyczyć poszczególnych lokali mieszkalnych, gdyż ustawodawca w prawie budowlanym wyraźnie posługuje się pojęciem obiektu budowlanego, budynku itp., nie operując pojęciem lokalu mieszkalnego. Skoro zatem ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, w stosunku do jakich obiektów mają zastosowanie przepisy ustawy, to nie można tych przepisów stosować do poszczególnych lokali mieszkalnych, gdyż nie mieszczą się w zdefiniowanych w ustawie pojęciach.
Strona skarżąca podniosła również, że organ nadzoru I instancji winien był wskazać, jaka norma prawna została naruszona ujawnionym stanem technicznym budynku, gdyż zgodnie z przyjętą doktryną organ nadzoru może uznać stan techniczny obiektu za nieodpowiedni, gdy ujawniony stan obiektu narusza konkretne wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. Oznacza to, iż uznanie stanu obiektu za nieodpowiedni musi być równoznaczne z naruszeniem określonej normy prawnej. Chodzi bowiem o to, aby uniknąć sytuacji nakładania obowiązku na właściciela nie wynikającego wprost z przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118).
W myśl jej art. 61, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2.
Przepis art. 5 ust. 2 stanowi, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo
2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo
3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
– właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.
Stosownie do ust. 2 tego artykułu, w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, iż w razie ustalenia w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że istnieje materialnoprawna przesłanka do zastosowania przepisu art. 66 prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną, skierowaną do właściciela obiektu budowlanego lub współwłaścicieli (jeżeli obiekt stanowi współwłasność), nie kierując się przy tym wielkością udziałów we współwłasności (por. np. wyroki NSA z dnia 24 stycznia 2002 r. sygn. akt IV SA 472/00 - Wspólnota 2002/8/51; z dnia 21 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1597/97 - LEX nr 47802; z dnia 14 maja 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2096/95 - Prok. i Pr. 1997/6/45).
W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, w szczególności na podstawie ekspertyzy technicznej, opinii kominiarskiej i oględzin, że przedmiotowy budynek jest w złym stanie technicznym, przy czym zły stan techniczny dotyczył zarówno części wspólnych budynku, jak i poszczególnych jego lokali.
W tej sytuacji podstawę prawną do podjęcia kontrolowanych decyzji stanowiło unormowanie zawarte w art. 66 Prawa budowlanego, przy czym decyzje te prawidłowo skierowano do wszystkich współwłaścicieli budynku w zakresie, w jakim zły stan techniczny dotyczył części wspólnych budynku, a w zakresie, w jakim zły stan techniczny dotyczył poszczególnych lokali – do ich właścicieli.
Fakt, że w przypadku przedmiotowej nieruchomości funkcjonowała wspólnota mieszkaniowa, nie pozbawiał organu administracyjnego możliwości skierowania decyzji podjętych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego do wszystkich współwłaścicieli budynku. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Skierowanie zatem decyzji do wszystkich współwłaścicieli danego budynku, a więc do ogółu właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, jest w istocie równoznaczne ze skierowaniem decyzji do wspólnoty mieszkaniowej. Zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie było jedynie trzech współwłaścicieli, a zatem skierowanie decyzji do imiennie wskazanych podmiotów nie groziło pominięciem któregokolwiek z nich, przy czym oprócz obowiązków dotyczących części wspólnych budynków na każdego ze współwłaścicieli nałożono również obowiązki związane z lokalami stanowiącymi ich własność.
Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, że decyzja nie powinna dotyczyć poszczególnych lokali mieszkalnych, bowiem ustawodawca w prawie budowlanym wyraźnie posługuje się pojęciem obiektu budowlanego, budynku itp., nie operując pojęciem lokalu mieszkalnego, podkreślić należy, iż stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Tak więc znajdujący się w konkretnym budynku lokal (mieszkalny, usługowy itp.), to część tego budynku i wszystkie unormowania dotyczące budynków odnoszą się również do znajdujących się w nich lokali, będących ich integralnymi częściami. Zauważyć wypada, że gdyby podzielić przedstawione wyżej stanowisko strony skarżącej, to w stosunku do części budynków, jakimi są znajdujące się w nich lokale, nie byłoby możliwe nakładanie obowiązków z art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego, z czym zgodzić się nie można.
Podobna problematyka była w przeszłości poruszana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności w wyroku tego Sądu z dnia 13 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 757/96 (LEX nr 43310) podkreślono, że art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Generalnie więc nakazy określone w art. 66 tego prawa mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Natomiast w wyroku NSA z dnia 4 marca 2002 r. sygn. akt IV SA 908/00 (LEX nr 81731) wskazano, iż nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku, stanowiącego lokal mieszkalny, może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu budowlanego (budynku). Nie może wkraczać w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest regulowane przepisami prawa cywilnego, lokalowego lub spółdzielczego.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że jeżeli zły stan techniczny poszczególnych lokali nie dotyczy kwestii regulowanych przepisami prawa cywilnego, lokalowego lub spółdzielczego, lecz stanowi jednocześnie zły stan techniczny budynku, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, w stosunku do takich lokali mają w pełni zastosowania unormowania zawarte w przepisach Prawa budowlanego, a w szczególności w jego art. 61 i art. 66.
W tym stanie rzeczy podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty uznać należy za nieuzasadnione w realiach niniejszej sprawy.
Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.