II SA/Wr 81/05

II SA/Wr 81/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący sprawozdawca/
Julia Szczygielska
Olga Białek
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
_Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 24 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Julia Szczygielska Asesor WSA - Olga Białek Protokolant - Magdalena Domańska-Byskorz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi K. H. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł. – MPZP Obręb Ł. w gminie D. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana; III. zasądza od Gminy D. na rzecz skarżącej kwotę 300,00 zł (słownie : trzysta ) tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 1
U Z A S A D N I E N I E
Uchwałą z dnia [...]r. Nr [...] Rada Gminy D. odrzuciła zarzut wniesiony przez K. H. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł. – MPZP OBRĘB Ł. w gminie D., polegający na "proteście przeciwko przyjętym w projekcie planu ustaleniom i rozwiązaniom przestrzennym, a w szczególności dotyczącym przebiegu projektowanych dróg przez działkę nr [...]".
Uzasadniając podjętą uchwałę, Rada Gminy D. przyznała, że przeprowadzenie nowych dróg przez działkę będącą własnością wnoszącej zarzut i użytkowaną przez nią rolniczo jest w sposób oczywisty naruszeniem jej interesu prawnego.
K. H. złożyła wniosek do planu wnosząc o przeznaczenie działki o numerze [...]na cele inwestycyjne pod zabudowę mieszkaniową. Plan natomiast przewiduje przeznaczenie znacznej części jej działek nr [...]i [...] na cele inwestycji związanej z aktywnością gospodarczą - usług i produkcji z wyłączeniem uciążliwości. Z układu przestrzennego wsi i położenia działek wnoszącej zarzut wynika konieczność przeprowadzenia skośnie przez jej nieruchomość nowej drogi powiatowej. Nie ma innej możliwości przeprowadzenia tej drogi na ograniczonej przestrzeni pomiędzy istniejącą zabudową wsi a planowaną drogą o znaczeniu krajowym – drogą ekspresową S 8 – i zjazdem z wiaduktu drogowego na drodze powiatowej. Nowa droga powiatowa omija ciasno zabudowane centrum wsi Ł. i jest niezbędna dla rozładowania ruchu istniejącego i planowanego po wybudowaniu węzła w Ł..
Budowa drogi powiatowej poprzedzona będzie wykupem części nieruchomości przez inwestora za należnym właścicielowi odszkodowaniem.
Druga z dróg przecinających nieruchomość skarżącej to droga o znaczeniu dojazdowym, obsługującym tereny zainwestowane, w tym ww. działki K. H.. Ta droga również jest niezbędna pod tereny, które będą przeznaczone pod inwestycje. Do czasu ich zainwestowania, co odbędzie się za zgodą i na życzenie właściciela gruntu, nie będzie ona budowana i można na tym terenie prowadzić gospodarkę dotychczasową.
Na podstawie art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) sprawy o znaczeniu lokalnym z zakresu ładu przestrzennego, a w szczególności ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należą do zadań własnych gminy. Stosownie do przepisu art. 7 powołanej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 2
gminnym. Natomiast według art. 3 pkt 1 ustawy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Dlatego zakres ochrony interesu prawnego osób trzecich z punktu widzenia zasad współżycia społecznego musi być również wypadkową praw samych wnioskodawców. Potrzebny jest w tym zakresie konsensus, który oparty jest na dobrosąsiedzkich stosunkach.
Przeznaczenie terenów na cele publiczne, jakimi są drogi jest zgodne z zapisaną w ww. ustawach zasadą władztwa planistycznego gminy i do jej zadań należy zapewnienie w miejscowych planach dojazdów do terenów budowlanych i obsługi komunikacyjnej gminy.
Gmina wykonując swoje zadania w prawidłowy sposób przeprowadziła procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł. i wykonała projekt zapewniający rozwój i dochody zarówno gminie, jak i właścicielom gruntów, w tym skarżącej. Inwestycje drogowy poprzedzone wykupem nieruchomości nie są krzywdzące dla skarżącej.
W złożonej na powyższą uchwałę skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. H. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały jako naruszającej:
- interes prawny i uprawnienia skarżącej do zagospodarowania własnego terenu w granicach określonych zasadami współżycia społecznego ( art. 3 ust. 1 ustawy),
- prawo, wymagające uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu zarzutu (art. 24 ust. 3 ustawy),
- wymogi ochrony środowiska oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy).
Skarżąca podnosi, że Rada Gminy D. odrzucając zarzut w całości, nie uzasadniła swojej decyzji w stosunku do punktu 2 zarzutu, tj. wprowadzenia strefy ochronnej wzdłuż planowanej drogi ekspresowej.
Ponadto, w roku [...]r. skarżąca otrzymała informację z Urzędu Gminy D. na temat możliwości zabudowy jednorodzinnej działki nr [...], gmina wydała w tym zakresie zaświadczenie z dnia [...]r., w którym poinformowano, że w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy D. wskazana działka przeznaczona jest pod zabudowę zagrodową, w tym zabudowę jednorodzinną, czego nie uwzględnia się w obecnym projekcie planu.
W uzasadnieniu do punku 1 zarzutu, Rada Gminy D. wyjaśnia, że przeprowadzenie drogi powiatowej (KZ2) skośnie przez nieruchomość skarżącej jest konieczne, a wynika to z ładu przestrzennego wsi i ograniczonej przestrzeni. Zdaniem skarżącej, droga powiatowa może być przeprowadzona w większej odległości od zabudowań wsi i w sposób mniej kręty ( z drugiej strony zagajników- RL, oznaczonych numerami działek [...]i [...]).
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 3
Ponadto, planowanie drogi dojazdowej (KD) przez posesję skarżącej jest sprzeczne z jej zamierzeniami do rolniczego wykorzystania tego terenu. Perspektywa budowy dróg ogranicza planowanie rozwoju gospodarstwa. Życzeniem skarżącej, jako właściciela gruntu, jest pozostawienie w planie zagospodarowania przestrzennego tego terenu do produkcji rolnej, w tej sytuacji nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że jakiś bliżej nieokreślony interes gminy czy ogółu przewyższa interes prawny właściciela terenu. W uzasadnieniu uchwały skarżąca nie znalazła wyjaśnienia w tym zakresie.
Podkreślane w uchwale "interes prawny osób trzecich", "zasady współżycia społecznego", czy "dobrosąsiedzkie stosunki" nie przekonują skarżącej, gdyż według niej jej interes nie został uwzględniony proporcjonalnie z interesem osób trzecich, lecz pominięty w planie. Interes ogółu mieszkańców wsi, polegający na "rozładowaniu istniejącego ruchu drogowego w ciasno zabudowanym centrum wsi Ł." oraz przeprowadzenie trasy drogi ekspresowej z węzłem w Ł. na skraju wsi, nie został zrównoważony przy projektowaniu miejscowego planu wsi z interesem osób zamieszkujących na obrzeżach wsi, w tym interesem skarżącej. Rada Gminy, rozstrzygając o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów, powinna brać pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych.
W odpowiedzi na skargę Gmina D. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Według organu Gminy skarżona uchwała dotyczyła odrzucenia zarzutu i protestu skierowanego do Wójta Gminy D..
Rozważając zarzuty zawarte w skardze organ gminy podnosi, że pozostają one w znacznej części w sprzeczności z wcześniejszymi działaniami i wystąpieniami skarżącej.
Wójt Gminy rozpatrując złożone w dniu [...]r. pismo skarżącej, zakwalifikował je w części jako protest (w zakresie dotyczącym ustanowienia strefy ochronnej od drogi S8) i w części jako zarzut ( w zakresie dotyczącym przebiegu drogi KZ2 i KD) przez działki skarżącej.
Wbrew zarzutom, interes skarżącej został uwzględniony łącznie z interesem wszystkich mieszkańców wsi Ł., co zostało stwierdzone w uzasadnieniu uchwały. Uwzględniony został wniosek skarżącej o przeznaczenie działki na cele inwestycyjne, wzrośnie wartość nieruchomości, inwestycje drogowe są niezbędne dla obsługi terenów budowlanych (również skarżącej), wyłączenie z ruchu o znaczeniu ponadlokalnym ul. W. poprawi warunki zamieszkiwania na działkach wszystkim mieszkańcom tej ulicy( w tym skarżącej), pojawią się nowi inwestorzy we wsi, co zwiększy ilość miejsc pracy
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 4
i pozwoli rodzinie skarżącej łatwiej podjąć decyzję o ewentualnej zmianie aktywności zawodowej z rolniczej na inną.
Położenie działek nr [...]i [...], o IV klasie bonitacji, w sąsiedztwie od lat planowanej autostrady, a obecnie drogi ekspresowej S8 nie może stwarzać warunków do prognozowania produkcji rolnej specjalnej, jakim miałyby być uprawy ekologiczne. Projekt planu zakłada likwidację produkcji rolnej na tym terenie, w zamian proponując atrakcyjnie położone, tuż obol węzła komunikacyjnego działki budowlane przeznaczone pod działalność usługową. Pozostawienie zapisu o działalności rolniczej byłoby finansowo niekorzystne dla właścicieli działek, których tereny straciłyby wartość rynkową. Przewidując funkcję nierolniczą dla terenów położonych dogodnie dla inwestorów, Gmina zadbała również o to, aby dojazd do terenów inwestycyjnych był właściwy. Zaprojektowanie w planie miejscowym kompleksu zabudowy usługowej i mieszkaniowej spowodowało wprowadzenie nowych dróg : powiatowej obwodnicy Ł. i drogi dojazdowej. Obie drogi są elementem prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenów inwestycyjnych istniejących i projektowanych.
Przebieg drogi powiatowej nie może ulec zmianie, gdyż tylko ten przebieg spełnia wszystkie warunki niezbędne do pełnienia założonej przez Starostwo Powiatowe we W. i projektantów planu, funkcji drogi wyprowadzającej ruch z węzła na drodze S8. Wykupienie po cenach rynkowych fragmentu działki nr [...] przez Starostwo Powiatowe w momencie przystąpienia do realizacji inwestycji, gwarantuje skarżącej rekompensatę za zgodę na to rozwiązanie.
Przywołany w skardze miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy D. z [...]r. przewidywał przebieg trasy drogi o znaczeniu krajowym –autostrady A 8 jeszcze bliżej wsi Ł., z tym że nie określał zasięgu jej uciążliwości. Działki nr [...]i [...] były tylko w części w tym planie przeznaczone na zabudowę jednorodzinną i zagrodową. A w części pod grunty rolne.
Obecny projekt planu utrzymał przeznaczenie działki nr [...] i [...]pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową, wprowadzając dodatkowo tereny przewidziane pod aktywność gospodarczą z wykluczeniem inwestycji uciążliwych. W przywołanym planie z [...]r. przez działkę [...]i [...] również przebiegała droga powiatowa a przyjęte w projekcie planu rozwiązanie jest kontynuacją poprzedniego z korektą i przesunięciem w kierunku wschodnim ( na wniosek właścicieli terenów).
Skarżąca podnosi, że perspektywa przebiegu dróg przez jej działki ogranicza planowanie rozwoju gospodarstwa. Droga dojazdowa biegnąca przez grunty skarżącej jest zaprojektowana dla obsługi jej działek [...] i [...]będzie więc realizowana wtedy, gdy skarżąca lub jej następca prawny podejmie decyzję o inwestowaniu na tych terenach. Na terenie tych działek będzie można prowadzić
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 5
działalność rolniczą jak dotąd do czasu inwestowania w działalność gospodarczą usługową lub produkcyjną, którą przewiduje projekt planu.
Odnośnie drogi krajowej W.- W., podkreślić należy, że nie ma alternatywnego przebiegu tej drogi, gdyż wybór przebiegu tej drogi odbywa się na szczeblu krajowym.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu o przedłożenie kompletnej dokumentacji związanej z uchwaleniem projektu planu, gdyż przedłożone kopie ograniczają się tylko do wybiórczych jej składników, Gmina w piśmie z dnia [...]r. poinformowała, iż nie dysponuje aktualnie wymaganą dokumentacją z uwagi na jej przedłożenie do organu nadzoru, w związku z podjętą uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Ł. – część A ( z dnia [...]r. Nr [...]). Uchwała ta nie obejmowała działek skarżącej o numerach [...] i [...].
Rada Gminy podjęła decyzję o wydzieleniu części : A, B i C z projektu miejscowego planu.
Część "B" dotyczy terenu, na którym położone są przedmiotowe działki skarżącej oraz terenu, na którym znajduje się pas terenu zarezerwowany pod przebieg planowanej drogi ekspresowej S-8. Ponieważ uzgodniony w [...]r. z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad we W. przebieg planowanej drogi różni się od wydanej decyzji Wojewody D. w [...]r. w sprawie lokalizacji drogi S-8, została podjęta decyzja o skorygowaniu planowanego przebiegu trasy zgodnie z decyzją Wojewody oraz ponowne wyłożenie tego fragmentu planu miejscowego do wglądu publicznego. Część "C" dotyczy terenu, na którym nie została wyjaśniona sytuacja prawna nieruchomości.
Po unormowaniu się sytuacji prawnej dotyczącej części B i C, projekty planu zostaną uchwalone w późniejszym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z ust. 3 wynika z kolei, że o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.
Syn. Akt II SA/Wr 81/05 6
Uzasadnienie faktyczne winno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, powiązaną z treścią kwestionowanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie prawne powinno z kolei przedstawiać związek konkretnej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wytłumaczenie na tle norm prawnych, dlaczego postanowiono uwzględnić lub odrzucić dany zarzut.
W kontekście przedstawionych wyżej uwag dotyczących kognicji sadów administracyjnych, należy więc stwierdzić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonej uchwały może oznaczać tyle, że Sąd zobowiązany jest wypowiedzieć się co do jej formy, ewentualnie może zakwestionować niepełność lub brak uzasadnienia bądź nieprawidłowości dotyczące doręczenia kwestionowanej uchwały. W efekcie poczynionych ustaleń może więc dojść do zakwestionowania aktu w zakresie jego niepełności lub braku uzasadnienia, bądź też, nieprawidłowości dotyczącej doręczenia. Obok kwestii proceduralnych dotyczących uchwały o odrzuceniu zarzutu, ustanowionej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Należy również podkreślić, że granice wskazanego wyżej kryterium legalności powodują, że Sąd administracyjny nie może wkraczać w ocenę celowości czy słuszności działań administracji, a zatem nie może również wchodzić w głąb uzasadnienia przedstawionego w uchwale o odrzuceniu zarzutu i rozważać samą zasadność jego odrzucenia.
Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy ustalenie zasad zagospodarowania terenu, z wyjątkiem morskich wód terytorialnych, należy do zadań własnych gminy. Wyposażona w takie kompetencje gmina może zatem decydować o sposobie zagospodarowania terenu wprowadzając do planu miejscowego bądź to precyzyjne zapisy, czy też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. W świetle przywołanego wyżej przepisu, rada gminy rozpoznając zarzuty do projektu planu może wszystkie je odrzucić, a jedynym punktem decydującym ja w tym zakresie jest obowiązek umieszczenia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 3 ustawy. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu, wskazać dostateczne powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje wnoszącego zarzut
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2001r. (II SA/Kr 1970/01, OSNA 2002/4/164) stwierdził, że "jeżeli projekt planu zagospodarowania przestrzennego zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomością, tym samym narusza interes prawny właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 7
zagospodarowaniu przestrzennym , niezależnie od tego, czy taką możliwość miał przed stworzeniem projektu. Naruszenie interesu prawnego nie polega na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej) ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna (uprawnienie, możliwość prawna) nie będzie mogła być realizowana".
W zakresie sądowej kontroli uchwał odrzucających zarzuty do projektu planu, na czołowe miejsce wysuwa się ocena tychże uchwał z punktu widzenia zasadności i należytego udokumentowania planowanych zmian przeznaczenia terenu objętego projektem planu, wpływających na możliwość gospodarowania nieruchomością gruntową przez właściciela.
Przenosząc przedstawione wyżej uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, iż nie zostały w niej spełnione wymogi zakreślone w art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż odrzucenie zarzutu nastąpiło w formie uchwały, która nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego, wyjaśniającego powody dla których twórcy planu uznali, że jedynym możliwym rozwiązaniem przy opracowywaniu koncepcji zagospodarowania terenu jest przeznaczenie w projekcie planu nieruchomości skarżącej w granicach działek nr [...] i [...]pod nową drogę powiatową i drogę dojazdową do działek skarżącej. Samo stwierdzenie organu, wskazujące iż nie ma innej możliwości przeprowadzenia tej drogi na ograniczonej przestrzeni pomiędzy istniejącą zabudową wsi a planowaną drogą o znaczeniu krajowym – drogą ekspresową i zjazdem z wiaduktu drogowego na drodze powiatowej, nie poparte szerszą analizą możliwości przeprowadzenia trasy drogi powiatowej w sposób alternatywny, chociażby w odniesieniu do propozycji zawartej w skardze co do przebiegu innej trasy drogi, podważa kierowanie się w tym przypadku przez organ zasadą proporcjonalności przy tworzeniu planu miejscowego. Rada Gminy D., rozstrzygając o odrzuceniu zarzutu, powinna brać pod uwagę również zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Przysługując gminie władztwo planistyczne nie powinno bowiem w sposób nadmierny naruszać interesów prawnych jednych podmiotów, omijając inne podmioty. Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga aby rada gminy w tym zakresie wypowiedziała się w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu, co w niniejszej sprawie zostało pominięte.
Również konieczność przebiegu projektowanej drogi dojazdowej, a więc drogi o innym charakterze niż droga publiczna, do działki nr [...] skarżącej i przecinającej tą działkę, nie została przekonująco uzasadniona w uchwale. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na skargę, na etapie tworzenia projektu planu, istniała możliwość dokonania korekt w projekcie planu i nie ingerowania przez gminę w tym zakresie we własność nieruchomości skarżącej( pkt 16 ppkt 2 i 3 ), z czego gmina ostatecznie jednak nie skorzystała. Nie można więc uznać za
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 8
wystarczające odwołanie się do władztwa planistycznego gminy, albowiem gmina nie może wykonywać władztwa planistycznego dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nie ma charakteru nieograniczonego. Granice tego władztwa wyznacza konieczność wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego. Gmina może więc – w ramach przyznanych uprawnień – ograniczać prawo własności, pod warunkiem, że wprowadza te ograniczenia w proporcji odpowiedniej dla realizacji celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej szeroko rozumianego porządku publicznego. W ocenianej uchwale brak natomiast uzasadnienia, z którego wynikałoby, że w ramach posiadanych uprawnień, Gmina rozważyła i wyważyła wszelkie wchodzące w rachubę interesy, w tym nie tylko interes innych podmiotów – potencjalnych inwestorów, ale również interes prawny strony wnoszącej zarzut. Z treści uchwały nie wynika bowiem, aby przyjęte cele opracowania przedmiotowego planu wymagały w sposób absolutnie konieczny, objęcia działki skarżącej trasa drogi dojazdowej.
Istotne jest również to, że Rada Gminy D. podejmując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego w dniu [...]r. przez skarżącą, w § 1 określiła iż zarzut polega "na proteście przeciwko przyjętym w projekcie planu ustaleniom i rozwiązaniom przestrzennym, a w szczególności dotyczącym przebiegu projektowanych dróg przez działkę [...]". Takie sformułowanie przedmiotu uchwały pozwala na przyjęcie , że uchwała o odrzuceniu zarzutu obejmowała wszystkie punkty pisma skarżącej z dnia [...]r., w tym i dotyczącym ustanowienia strefy ochronnej drogi krajowej. Strona miała więc prawo oczekiwać od organu gminy uzasadnienia w powyższym zakresie. Wątpliwości Sądu budzi również argumentacja zawarta dopiero w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, dotycząca wyłączenia tej kwestii do rozpoznania jako protest, skoro przedmiotowe działki skarżącej znajdują się w liniach rozgraniczających projekt planu.
Reasumując, motywy jakie legły u podstaw zaskarżonej uchwały, zdaniem Sądu, należy uznać za niewystarczające. Chodzi bowiem o to aby rada rozpatrując zarzut, wyjaśniła wszystkie okoliczności sprawy, aby można było jednoznacznie ocenić, czy w danym przypadku rada nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Mając na względzie interesy ogółu społeczności lokalnej rada nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli.
Mając powyższe na uwadze, skargę jako zasadną należało uwzględnić, co musiało doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały., zgodnie z przepisem art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania
Sygn. akt II SA/Wr 81/05 9
przez Sąd art. 152 powołanej ustawy, zaś orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści przepisu art. 200.