II SA/Wr 805/22

II SA/Wr 805/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Olga Białek
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 62 ust. 3, art. 81c ust. 2 i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi T. S.A. w K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 września 2022 r., nr 953/2022 w przedmiocie oddalenia zarzutu zgłoszonego w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej obowiązku przeprowadzenia kontroli oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zakwestionowanym skargą postanowieniem z 20 IX 2022 r. (nr 953/2022) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB") - po rozpatrzeniu zażalenia T. S.A. w K. (dalej jako "skarżąca") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej jako "PINB") z 27 VI 2022 r. (nr 1307/2022) w przedmiocie oddalenia zarzutu skarżącej zgłoszonego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 31 V 2022 r. (nr [...]) dotyczącej obowiązku przeprowadzenia kontroli, z której należy przygotować odpowiedni protokół oraz sporządzenia ekspertyzy technicznej napowietrznej dwutorowej linii energetycznej WN 110 kV o oznaczeniu [...] we W.
Powyższe postanowienie wydano w następujących okolicznościach:
PINB, decyzją z 2 XII 2021 r. (nr 2906/2021) nakazał skarżącej przeprowadzenie kontroli i sporządzenie ekspertyzy technicznej napowietrznej dwutorowej linii energetycznej WN 110 kV o oznaczeniu [...] we W. Podstawę decyzji stanowił art. 62 ust. 3 ustawy z 7 VII 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.), dalej jako " PB". Decyzja stała się ostateczna 22 XII 2021 r.
Dnia 18 I 2022 r. do PINB wpłynęły dokumenty przedstawione przez skarżącą, tj.: opinia z 19 VI 2021 r. autorstwa K. W. oraz protokoły oględzin z 10 I 2022 r. dotyczące wspomnianej linii energetycznej wykonane przez S. P. - mające stanowić wykonanie decyzji.
PINB, upomnieniem z 1 III 2022 r. (nr [...]), wezwał skarżącą do wykonania obowiązku wynikającego z powyższej decyzji. Upomnienie zostało doręczone skarżącej dnia 7 III 2022 r.
Pismem z 11 III 2022 r. skarżąca poinformowała PINB, że dokumenty związane z wykonaniem nakazu zostaną złożone w terminie do 15 IV 2022 r.
Dnia 8 IV 2022 r. skarżąca przedłożyła PINB dokumenty, w postaci ekspertyzy z 7 IV 2022 r. pod kątem spełnienia przez ww. linię wymagań określonych w normie PN-E05100-1:1998 i PN-EN 50341-3-22:2010 oraz protokoły z oględzin linii z 22 III 2022 r. Przedłożone dokumenty, w ocenie PINB, nie stanowiły wykonania nakazu. W ekspertyzie nie określono bowiem, jakie konkretnie roboty budowlane należy wykonać celem usunięcia niebezpieczeństwa wynikającego ze zbyt małej odległości przewodów fazowych od nawierzchni drogi przebiegającej pod przewodami.
Następnie w piśmie z 11 V 2022 r. skarżąca zawarła oświadczenie, że ww. ekspertyza została przygotowana poprawnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami i wyczerpująco realizuje wymogi określone w decyzji.
W dniu 31 V 2022 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którego podstawą prawną była decyzja z 2 XII 2021 r. (nr 2906/2021).
Pismem z 9 VI 2022 r. skarżąca wniosła zarzuty do prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 31 V 2022 r. (nr [...]) postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 27 VI 2022 r. (nr 1307/2022) PINB oddalił zarzuty skarżącej.
Od tego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie.
Zaskarżonym postanowieniem DWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB z 27 VI 2022 r. (nr 1307/2022).
W uzasadnieniu postanowienia DWINB, odnosząc się do zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z 17 VI 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.), dalej jako "upea", tj. wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku w części, w związku z przeprowadzeniem przez skarżącą prawidłowej kontroli stanu technicznego napowietrznej dwutorowej linii energetycznej WN 110 kV ([...]) we W., podkreślił, że wykonanie egzekwowanej decyzji sprowadzało się do wykonania dwóch dokumentów - protokołu z kontroli oraz ekspertyzy technicznej. Dokumenty te powinny się wzajemnie uzupełniać i mają umożliwić wydanie decyzji, którą skarżąca zostanie zobligowana do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości obiektu. Z tego względu brak kompletu prawidłowo sporządzonych dokumentów uniemożliwia weryfikację tych, które zostały przedłożone. Stąd też w ocenie DWINB nie można przyjąć, że egzekwowany obowiązek jest podzielny i mógł zostać wykonany w części dotyczącej przeprowadzenia kontroli. Skoro więc decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek funkcjonuje w obrocie prawnym, to ww. obowiązek nie wygasł.
Także zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c upea, tj. brak wymagalności obowiązku, nie zasługiwał – zdaniem DWINB - na uwzględnienie. Wynikający z egzekwowanej decyzji obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowalnego podlega bowiem egzekucji.
DWINB podkreślił, że organ nadzoru budowlanego może na podstawie art. 62 ust. 3 PB wydać albo decyzję zawierającą nakaz przeprowadzenia kontroli i żądanie przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego, albo może w decyzji zobowiązać tylko do przeprowadzenia kontroli, bądź też wydać postanowienie nakładające obowiązek przedstawienia samej ekspertyzy. Dlatego skarżąca winna odróżnić przypadek, gdy obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego nakładany jest samoistnie w drodze postanowienia - na podstawie art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 1-4 PB, od sytuacji gdy jest wydana decyzja, którą orzeczono łącznie o obowiązku przeprowadzenia kontroli i przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu, a która to decyzja w razie jej niewykonania podlega egzekucji administracyjnej. Podkreślono ponadto, że orzecznictwo sądowe jest zgodne, że nałożony na stronę na podstawie decyzji wydanej w oparciu o art. 62 ust. 3 PB obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej może być wykonywany przymusowo w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego (v. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 XI 2013 r., II SA/Wr 688/13). Tym samym skoro obowiązek przedłożenia ekspertyzy został nałożony w trybie postępowania administracyjnego przez właściwy organ, to co do zasady także egzekucja takiego obowiązku jest możliwa w toku postępowania egzekucyjnego niezależnie od tego, czemu ma służyć wykonanie takiego obowiązku w kolejnym postępowaniu lub kolejnym etapie tego samego postępowania (v. wyrok NSA z 5 XI 2015 r., II OSK 516/14).
DWINB podniósł także, że skarżąca niewłaściwie zinterpretowała uchwałę NSA z 16 II 2016 r. (II OPS 4/15), bowiem wbrew jej stanowisku, uchwała nie odnosi się bezpośrednio do stanu faktycznego sprawy, dotyczącej przypadku wydania przez PINB decyzji, którą orzeczono łącznie o obowiązku przeprowadzenia stosownych kontroli oraz sporządzenia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego. W szczególności nie jest do zaakceptowania pogląd, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w części dotyczącej obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej, stanowi postanowienie podlegające wykonaniu zastępczemu w trybie art. 81c ust. 4 PB, a tym samym niedopuszczalne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
DWINB zaakcentował ponadto, że decyzja, z której wynika obowiązek, została wydana i pozostaje w obrocie prawnym, a zatem uzasadnione było jej egzekwowanie przez właściwy organ.
W skardze na postanowienie DWINB skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 2 § 1 pkt 10 upea w zw. z art. 6 § 1 upea oraz w zw. z art. 33 § 2 pkt 5 upea, a także w zw. z art. 8 § 1 i 2 kpa i art. 11 kpa, jak również art. 62 ust. 1 pkt 2 PB w zw. z art 62 ust. 3 PB, co łącznie polegało na błędnym uznaniu przez DWINB, że obowiązek przeprowadzenia kontroli obiektu liniowego w postaci przedmiotowej napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV o numerze ruchowym [...], uregulowany normatywnie w przepisach art. 62 ust. 1 pkt 2 PB w zw. z art. 63 ust. 2 PB, a nałożony na skarżącą w drodze decyzji PINB nr 2906/2021 z 2 XII 2021 r., nie został wykonany, podczas gdy protokoły kontroli, sporządzone przez S. P. z 22 III 2022 r., zostały przez sam PINB uznane za wyczerpujące swą treścią administracyjnie nałożony obowiązek przeprowadzenia kontroli obiektu, w związku z czym po pierwsze PINB samodzielnie oświadczył, że oczekiwana kontrola została przeprowadzona, ponieważ ww. protokoły kontroli nie budziły zastrzeżeń ww. PINB niezależnie od treści ekspertyzy technicznej, a po drugie kreuje to sytuację wygaśnięcia analizowanego tutaj obowiązku, jako wykonanego w całości;
2) art. 2 § 1 pkt 10 upea w zw. z art. 6 § 1 upea oraz w zw. z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c upea, a także w zw. z art. 8 § 1 i 2 kpa i art. 11 kpa, jak również art. 62 ust. 3 PB w zw. z art. 81c ust. 2 i 4 PB - co łącznie polegało na błędnym uznaniu przez DWINB, że obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej, uregulowany normatywnie w przepisach art. 62 ust. 3 PB w zw. z art. 81c ust. 2 PB, a nałożony na skarżącą w drodze decyzji PINB nr 2906/2021 z 2 XII 2021 r., podlegał przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej, przewidującej m.in. nałożenie grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji gdy organy obu instancji błędnie nie dostrzegły braku wymagalności obowiązku przedłożenia przedmiotowej ekspertyzy (o treści oczekiwanej zarówno przez DWINB, jak i PINB), a zatem również przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego (jako niedopuszczalnego);
3) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz w zw. z art. 80 kpa, co polegało na błędnej ocenie dowodu w postaci przedłożonej przez skarżącą ekspertyzy technicznej (datowanej na 7 IV 2022 r.) przejawiającej się w stwierdzeniu przez DWINB, iż ww. dokument nie zawiera treści wyczerpującej obowiązek nałożony w drodze decyzji PINB nr 2906/2021 z 2 XII 2021 r., w sytuacji gdy ww. ekspertyza jak najbardziej może być uznana za czyniącą zadość orzeczonemu obowiązkowi, albowiem wysunięte przez PINB oczekiwania co do treści tegoż dokumentu (a wynikające z pisma PINB z 25 IV 2022 r., nr kancelaryjny: [...] - w aktach sprawy) implikują konieczność sporządzenia przez skarżącą odpłatnej dokumentacji projektowej, co wymaga uzyskania wiadomości specjalistycznych (wykraczających poza standardową wiedzę personelu eksploatacyjnego skarżącej), zawarcia odrębnej umowy oraz przeznaczenia na ten cel dodatkowych nakładów, a to nie odnajduje zastosowania w świetle normy art. 62 ust. 3 PB (stanowiącej podstawę prawną rzeczonej decyzji PINB nr 2906/2021 z 2 XII 2021 r.) w zw. z art. 81c ust. 2 PB;
4) art. 2 § 1 pkt 10 upea w zw. z art. 6 § 1 upea a także art. 62 ust. 3 PB w zw. z art. 81c ust. 2 PB, co łącznie przejawiło się w prowadzeniu egzekucji administracyjnej przeciwko skarżącej, w celu przymuszenia jej do wykonania orzeczonego administracyjnie obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej (ujętego w decyzji PINB wydanej na podstawie art. 62 ust. 3 PB), w sytuacji gdy skarżąca utrzymuje obiekt budowlany (liniowy) w postaci przedmiotowej napowietrznej elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV o numerze ruchowym [...] w odpowiednim (prawidłowym) stanie technicznym, a stan zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi - wynikający z faktu niezachowania normatywnie przewidzianych odległości przewodów ww. linii elektroenergetycznej od nawierzchni pozostającego w budowie ciągu pieszego i jezdnego (tzn. łącznika [...]KD-L ul. [...] we W.) - nie został wywołany przez skarżącą, lecz osobę trzecią;
5) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz w zw. z art. 144 kpa, poprzez utrzymanie przez DWINB w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do uchylenia ww. aktu administracyjnoprawnego w całości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że PINB w postanowieniu z 31 V 2022 r. (nr 1110/2022) miał zastrzeżenia jedynie do ekspertyzy. W związku z tym oddzielił zagadnienie prawidłowego wykonania obowiązku przeprowadzenia kontroli od obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej. Ponadto kwestię sporządzenia protokołów z oględzin linii, a tym samym przeprowadzenia jej kontroli, uznał za wykonaną zgodnie z obowiązkiem nałożonym w egzekwowanej decyzji nr 2906/2021. Dlatego brak jest w sprawie podstaw do zaakceptowania tytułu wykonawczego w części dotyczącej obowiązku przeprowadzenia kontroli linii WN. Obowiązek ten został wykonany i wygasł w całości jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
W skardze wskazano także, że skoro PINB oparł obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej na art. 62 ust. 3 PB, to oznacza, że egzekwowana decyzja nr 2906/2021 ma charakter dowodowy i nie podlega postępowaniu egzekucyjnemu w administracji. Wywiedziono, że decyzja wydana na podstawie art. 62 ust. 3 PB musi być wykładana w ścisłym związku z art. 81c PB, co potwierdzono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niedopuszczalne jest więc, zdaniem skarżącej, wszczynanie postępowania egzekucyjnego w warunkach nienależytego wykonania decyzji w zakresie sporządzenia ekspertyzy technicznej, znajdującej swe materialnoprawne podstawy w art. 81c ust. 2 PB w zw. z art. 62 ust. 3 PB. Oznacza to, że w sprawie zaistniały uzasadnione przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. Podniesiono również, że właściwą formą nałożenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej jest postanowienie, a nie decyzja. Wobec tego zastosowany przez PINB zabieg umieszczenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy w treści decyzji nie implikuje możliwości jego przymusowego egzekwowania w myśl regulacji upea.
Końcowo skarżąca wywiodła, że nakaz przedłożenia ekspertyzy lub oceny technicznej powinien być skierowany do tego podmiotu który spowodował nieprawidłowości (v. wyrok WSA w Warszawie z 28 II 2020 r., VII SA/Wa 2019/19). W sprawie za nieprawidłowość, polegającą na niezachowaniu wymogów normowych w zakresie odległości przewodu fazowego 110 kV od powierzchni jezdni, odpowiada inwestor, pozostającego w budowie i formalnie nieukończonego ciągu pieszo-jezdnego, D. S.A.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia DWINB oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie i zasadniczo odesłał do motywów postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Jak wynika z art. 33 § 2 upea, podstawą wniesienia zarzutu może być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Skarżąca wnosząc zarzuty od tytułu wykonawczego powołała się na podstawy z art. 33 § 2 pkt 5 i pkt 6 lit.c upea. Zgodzić się jednak należało ze stanowiskiem organów obu instancji, że żadna z powołanych przez skarżącą okoliczności nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów i umorzenia postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 34 § 4 pkt 3 upea.
Odnosząc się do podstawy z art. 33 § 2 pkt 5 upea, a więc wygaśnięcia obowiązku w zakresie nakazanego egzekwowaną decyzją obowiązku przeprowadzenia kontroli napowietrznej linii elektrycznej, to nie ulega wątpliwości, że skarżąca jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego dostarczyła do PINB protokoły z takiej kontroli, które zostały uznane przez PINB za prawidłowe. Zastrzeżenia ze strony PINB odnosiły się natomiast wyłącznie do wykonania przez skarżącą, nałożonego tą sama decyzją, obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej. Zasadniczo zgodzić się należy z przyświecającą skardze tezą, że skoro decyzja nakłada na zobowiązanego dwa obowiązki, z których jeden został wykonany jeszcze przed wszczęciem egzekucji, to zakresem postępowania egzekucyjnego (a więc i treścią tytułu wykonawczego) objęty powinien być wyłącznie drugi obowiązek. Skarżąca pomija jednak, że w okolicznościach sprawy chodzi o obowiązki, które mimo formalnej odrębności, pozostają ze sobą w związku. Kontrola obiektu ma na celu sprawdzenie jego stanu technicznego, zaś przedmiotem ekspertyzy jest zasadniczo przeprowadzenie oceny stanu technicznego obiektu na podstawie badań i wyliczeń. Skoro oba te obowiązki zostały nałożone jedną decyzją z art. 62 ust. 3 PB, to ich wykonanie powinno pozostawać ze sobą w ścisłym związku zarówno merytorycznym jak i czasowym. Należy zwrócić uwagę, że w ramach ekspertyzy uwzględniane mogą być m.in. dane potwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli. Skoro więc w okolicznościach sprawy, mimo przeprowadzenia kontroli budowli, skarżąca nie przedłożyła ekspertyzy technicznej spełniającej wszystkie wymagania określone w egzekwowanej decyzji, to PINB jako organ egzekucyjny miał podstawy do objęcia tytułem wykonawczym nie tylko obowiązku dotyczącego ekspertyzy ale również przeprowadzenia kontroli. Na chwilę wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie sposób bowiem określić, jak szybko obowiązek sporządzenia prawidłowej ekspertyzy zostanie wyegzekwowany i w związku z tym na ile zachowają aktualność dane zawarte w protokole kontroli, który z założenia towarzyszyć miał ekspertyzie, dając pełny, aktualny i spójny z nią obraz stanu technicznego obiektu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że postępowanie egzekucyjne w okolicznościach sprawy może obejmować wyłącznie obowiązek sporządzenia ekspertyzy, zaś nie może dotyczyć obowiązku przeprowadzenia kontroli. Obowiązek przeprowadzenia kontroli również może być egzekwowany, aczkolwiek będzie to oczywiście zależało od rozwoju sytuacji, w szczególności od tego, kiedy przedłożona zostanie ekspertyza spełniająca warunki określone w egzekwowanej decyzji i jaki upływ czasu nastąpi pomiędzy przeprowadzoną już kontrolą (mającą obrazować stan aktualny) a przedłożeniem docelowej ekspertyzy.
Co do kwestii dopuszczalności egzekucji w zakresie obowiązku w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego, zagadnienie to niewątpliwie budzi kontrowersje. Tego rodzaju obowiązek może być bowiem nałożony zarówno w formie decyzji z art. 62 ust. 3 PB (jak miało to miejsce w przypadku skarżącej), jak i w formie postanowienia z art. 81c ust. 2 PB. Jest przy tym oczywiste, że w tym drugim przypadku nieprzedłożenie ekspertyzy rodzi skutek w postaci zaktualizowania się po stronie organu uprawnienia do zlecenia wykonania nakazanych ocen lub ekspertyz (lub ich uzupełnienia) na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Wynika to jednoznacznie z art. 81c ust. 4 PB, który w tym zakresie wyłącza potrzebę przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego upoważniając organ administracji do szczególnego rodzaju wykonania zastępczego. O ile jednak zastosowanie art. 81c ust. 4 PB do postanowień z art. 81c ust. 2 PB nie może budzić wątpliwości, o tyle jego stosowanie do egzekwowania decyzji z art. 62 ust. 3 PB nie jest już jednoznaczne, mimo że zasadniczo chodzi o ten sam rodzaj obowiązku (sporządzenie ekspertyzy).
Rację ma przy tym skarżąca, że zagadnienie relacji unormowań z art. 81c ust. 2-4 PB do decyzji z art. 62 ust. 3 PB było przedmiotem szerszych rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 II 2016 r. (II OPS 4/15). W motywach uchwały stwierdzono m.in., że należy przyjąć wykładnię, według której art. 62 ust. 3 PB , w zakresie przewidzianej w nim możliwości zobowiązania właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, nie jest unormowaniem samodzielnym, lecz stosowanym w związku z art. 81c ust. 2-4 PB. Założenie, że przyznana w art. 62 ust. 3 PB organom nadzoru budowlanego kompetencja jest całkowicie niezależna od uregulowania zawartego w art. 81c PB, powoduje, iż organ nadzoru budowlanego w art. 62 ust. 3 PB otrzymałby instrument - mający służyć przeciwdziałaniu, wynikającemu ze złego stanu obiektu budowlanego lub jego części, zagrożeniu życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - o małej skuteczności.
Powyższe mogłoby więc sugerować, na co powołuje się zresztą skarżąca, że w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej nałożonego mocą decyzji z art. 62 ust. 3 PB, zastosowanie powinien znaleźć bezpośrednio art. 81c ust. 4 PB, bez konieczności wdrażania postępowania egzekucyjnego. Oznaczałoby to więc niedopuszczalność postępowania egzekucyjnego.
Rację ma jednak DWINB wyjaśniając, że problematyka relacji art. 62 ust. 3 PB w zakresie przewidującym obowiązek sporządzenia ekspertyzy do art. 81c ust. 4 PB, była rozstrzygana w późniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wyrażono jednoznaczne stanowisko wskazujące, że art. 81c ust. 4 PB nie znajdzie w takim przypadku zastosowania. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z art. 62 ust. 3 PB w części dotyczącej obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej, nie stanowi bowiem postanowienia podlegającego wykonaniu zastępczemu w trybie art. 81c ust. 4 PB, a tym samym dopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Przyjęcie odmiennego założenia oznaczałoby, że różne obowiązki określone w tej samej decyzji z art. 62 ust. 3 PB (tj. obowiązek przeprowadzenia kontroli i sporządzenia ekspertyzy) podlegałyby odrębnym reżimom, mianowicie obowiązek dotyczący przeprowadzenia kontroli - egzekucji administracyjnej, a obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej - wykonaniu zastępczemu na podstawie art. 81c ust. 4 PB (wyrok NSA z 26 V 2022 r., II OSK 1160/19, publ. CBOSA).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że PINB wszczynając w okolicznościach kontrolowanej sprawy postępowanie egzekucyjne nie naruszył przepisów prawa. Skoro obowiązek przedłożenia przez skarżącą ekspertyzy wynikał z decyzji wydanej na podstawie art. 62 ust. 3 PB (a nie z postanowienia z art. 81c ust. 2 PB), to podlegał on egzekucji na zasadach ogólnych, zaś art. 81c ust. 4 PB nie znajdował zastosowania.
Nie ma też podstaw do uznania, że skarżąca wywiązała się należycie z obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. Skoro bowiem egzekwowana decyzja obligowała skarżącą do przedłożenia ekspertyzy określającej m.in. "konkretne czynności (roboty budowlane) jaki należy wykonać, aby zapewnić bezpieczeństwo", to jej wykonanie powinno polegać na sporządzeniu ekspertyzy spełniającej tak określone cele. Jest bezdyskusyjne, że treść przedłożonej ekspertyzy nie jest wystarczająca do precyzyjnego określenia przez organ nadzoru budowalnego, jakie roboty budowlane należy przeprowadzić celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i usunięcia niebezpieczeństwa wynikającego ze zbyt małej odległości przewodów fazowych od nawierzchni drogi. Wskazano w niej jedynie ogólnie, że należy zmienić trasę układu drogowego lub obniżyć jego rzędne, ewentualnie podwyższyć istniejące slupy elektryczne lub skablować linię. Skoro tak, to nie można uznać, że ekspertyza spełnia wymagania określone w decyzji. Podnoszona w skardze argumentacja sugerująca, jakoby PINB zmierzał w istocie do wyegzekwowania od skarżącej projektu budowalnego jest nieuprawniona. PINB w żadnym piśmie nie wzywał skarżącej do przedłożenia projektu budowalnego, a jedynie do dokładnego wykonania ostatecznej decyzji. Jeśli zaś określony w decyzji zakres ekspertyzy technicznej jest zdaniem skarżącej za szeroki (tj. wykracza poza przedmiot właściwy dla tego rodzaju opracowania) to należało kwestionować decyzję a nie postępowanie egzekucyjne.
Dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia nie mają natomiast znaczenia argumenty skarżącej powołujące się na fakt funkcjonowania linii elektrycznej od lat 70-tych ubiegłego wieku i okoliczność późniejszego wykonania pod nią przez prywatnego inwestora drogi (łącznika), mimo zbyt nisko usytuowanych linii wysokiego napięcia. Jeśli w istocie taka sekwencja zdarzeń miała miejsce, to jest to kwestia ewentualnych rozliczeń pomiędzy skarżącą a inwestorem, ewentualnie pomiędzy skarżącą a organem, który na realizację drogi w takich warunkach udzielił inwestorowi pozwolenia. Nie są to natomiast okoliczności mogące wpłynąć na ocenę dopuszczalności postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie ostatecznej decyzji z art. 62 ust. 3 PB.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.
Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 § 1 pkt 3 ppsa.