II SA/Wr 799/12

II SA/Wr 799/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2014-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tadeusz Kuczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II OZ 462/13 - Postanowienie NSA z 2013-06-18
II OZ 1135/13 - Postanowienie NSA z 2013-12-06
II OZ 896/14 - Postanowienie NSA z 2014-09-11
II OZ 128/14 - Postanowienie NSA z 2014-02-11
II OZ 536/15 - Postanowienie NSA z 2015-06-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 97 par. 21 art. 138 par. 1 pkt 2 art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 154 par. 1, art. 155 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
Postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] o podjęciu na wniosek J. K. postępowania administracyjnego, zawieszonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S. uchylono zaskarżone postanowienie w całości i orzekając co do istoty sprawy odmówiono podjęcia postępowania administracyjnego, zawieszonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] Nr [...], w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S.
W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że pismem z dnia 15 listopada 2005 r., J. K. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o podjęcie - zawieszonego postanowieniem tego organu, Nr [...] z dnia [...] postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S.
Pismem z dnia 25 listopada 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. odpowiedział wnioskodawcy, iż w istniejącym stanie prawnym nie ma podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. do wydania w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku postanowienia w sprawie zawieszonego postępowania.
Uzasadniając wydane orzeczenie Sąd stwierdził, że rozpatrzenie wniosku w sprawie zawieszenia postępowania powinno nastąpić w drodze postanowienia.
W związku z powyższym wyrokiem, postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. podjął na wniosek J. K. zawieszone, własnym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S.
Na powyższe postanowienie zażalił się J. K. podnosząc, że przedmiotem zawieszonego postępowania jest sprawa rozbiórki spornego pawilonu handlowo-usługowego a nie sprawa jego wybudowania na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. Sz.
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] o podjęciu na wniosek J. K. postępowania administracyjnego, zawieszonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S.
Tutejszy organ wskazał, że postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania może być wydane tylko w tym samym przedmiocie, w którym zostało zawieszone. Skoro zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem Nr [...] z dnia [...], zawiesił postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S., to postanowienie w sprawie podjęcia tego postępowania musi odpowiadać treści postanowienia zawieszającego postępowanie. Nie można bowiem podejmować postępowania określając jego przedmiot inaczej niż w postanowieniu zawieszającym postępowanie. Należy również zauważyć, że sprawa zawieszonego postępowania była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który nie dopatrzył się błędu w zakresie przedmiotu postępowania. Postępowanie w sprawie budowy obiektu budowlanego może ewentualnie zakończyć się nakazem rozbiórki lecz kwestia ta nie jest przedmiotem samego postępowania. Postępowanie naprawcze zmierza bowiem do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego może zostać orzeczony jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne dla usunięcia stanu naruszania prawa. Należy przy tym wyjaśnić, że chodzi tu w szczególności o naruszenia przepisów techniczno-budowlanych oraz o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji określenie przedmiotu postępowania jako sprawy rozbiórki spornego pawilonu byłoby całkowicie bezpodstawne.
Nadto postępowanie jest już rozstrzygnięte ostateczną decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] zobowiązującą W. S. do przedłożenia określonych dokumentów celem doprowadzenia spornego pawilonu do stanu zgodnego z prawem.
Na powyższe postanowienie J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując w podstawie prawnej art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego uwzględnił w trybie samokontroli skargę J. K. na swoje postanowienie z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S.; poprzez:
1. uchylenie własnego postanowienia Nr [...] z dnia [...],
2. utrzymanie w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...].
Powodem takiego rozstrzygnięcia było otrzymanie przez tut. organ w dniu 4 maja 2009 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 393/08, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławia z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 152/07, stwierdzającego nieważność decyzji DWINB z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wskutek czego postępowanie jest niezakończone i nie ma przeszkód do jego podjęcia.
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 514/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. K. na postanowienie DWINB, Nr [...], uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś działania organów administracji odbywały się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., w myśl którego organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Korzystając z uprawnień wskazanych w tym przepisie organ uwzględnił skargę złożoną uprzednio przez skarżącego na postanowienie uchylające postanowienie podejmujące zawieszone postępowanie. Jako istotę obecnej skargi Sąd wskazał na twierdzenie skarżącego, że postępowanie winno być podjęte w przedmiocie rozbiórki obiektu handlowo- usługowego, wybudowanego nielegalnie na terenie skweru miejskiego, bowiem w tym zakresie złożył on wnioski do PINB w O.
Sąd nie zgodził się z takim rozumowaniem skarżącego uznając, że organ odwoławczy trafnie uzasadnił podjęte w sprawie orzeczenie, iż podjęcie postępowania mogło dotyczyć wyłącznie tej samej sprawy (tego samego przedmiotu) jaka była objęta wcześniejszym zawieszeniem. Jako ten przedmiot postępowania Sąd wskazał "zawieszenie postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu handlowo-usługowego wykonanego na podstawie pozwolenia na budowę - decyzja nr [...] z dnia [...] przez W. S.". Również wniosek strony z dnia 15 listopada 2005 r. dotyczył podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie, znak[...]. . Sąd podniósł, iż w konsekwencji należy zgodzić się z argumentacją organu drugiej instancji, że organ mógł podjąć postępowanie tylko w tym zakresie, w jakim uprzednio postępowanie zostało zawieszone. Natomiast zagadnienie (ewentualnej) rozbiórki pawilonu jest kwestią odrębną, którą w tym postępowaniu ani organy, ani sąd obecnie się nie zajmują.
Na skutek wniesionej przez J. K. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1036/10, uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2010 r. z powodu naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 a p.p.s.a., ponieważ w składzie Sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji brali udział sędziowie wyłączeni z mocy ustawy, co skutkuje nieważnością postępowania.
W następstwie powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 512/11 stwierdził nieważność postanowień DWINB, Nr [...] oraz Nr [...].
W motywach wyroku Sąd wskazał, iż podstawą wydania przez DWINB zaskarżonego postanowienia Nr [...] z dnia [...] był przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., który w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania stanowił, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przywołany przepis reguluje instytucję tzw. autokontroli. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem, co prowadzić ma z założenia do szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego, przez co dochodzi w praktyce do realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, iż: "wyjątkowy charakter tego przepisu (54 § 3 p.p.s.a.), a także fakt, że nie określa on dokładnie uprawnień organu do orzekania, w odniesieniu do zaskarżonej decyzji powoduje, iż nie powinien on być interpretowany rozszerzająco i winien uwzględniać ogólne zasady postępowania administracyjnego. Efektem uruchomienia tej normy musi być uwzględnienie skargi w całości. Organowi korzystającemu z tego przepisu wolno zatem uczynić tylko to, co wynika z treści skargi i jej żądania. Inaczej bowiem niż sąd administracyjny, organ jest związany granicami skargi, a wobec tego wydając orzeczenie autokontrole winien podzielić zawarte w skardze zarzuty i tym samym uczynić zadość żądaniom skarżącego w całości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony można uznać pogląd, iż warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, a także wniosków. O ile organ nie podziela niektórych zarzutów strony wnoszącej skargę bądź też nie zamierza uwzględnić w całości wniosków zawartych w skardze, to winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi."
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] narusza art. 54 § 3 p.p.s.a. Porównanie treści skargi wniesionej na postanowienie DWINB z dnia [...] z rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., prowadzi w ocenie Sądu, do wniosku, że organ nie uwzględnił tej skargi. W skardze tej bowiem skarżący, zarzucając rażące naruszenie przepisów: art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 139 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 31 ust. 1 Konstytucji RP, domagał się na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Tymczasem w postanowieniu z dnia [...], wydanym w trybie autokontroli, formalnie uwzględniając skargę w całości jedynie uchylono wcześniejsze postanowienie z dnia [...] i co było jeszcze bardziej istotne, wbrew stanowisku skarżącego, utrzymano w mocy postanowienie PINB w O. z dnia [...] o podjęciu zawieszonego postępowania (skarżący zaskarżył je w części, tj. w zakresie określenia przedmiotu sprawy), jak też przedstawiono argumentację stojącą w opozycji do stanowiska skarżącego (postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania może być wydane tylko w tym samym przedmiocie, w którym zostało zawieszone). Wyraźnie zatem widać zachodzącą tutaj sprzeczność w poczynaniach organu odwoławczego, który z jednej strony orzeka o uwzględnieniu skargi w całości, a z drugiej zaś utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania, co do którego skarżący domagał się jego zmiany w zakresie określenia przedmiotu sprawy.
Sąd doszedł do przekonania, iż do końcowego załatwienia przedmiotowej sprawy niezbędnym jest wydanie rozstrzygnięcia również w stosunku do wydanego przez DWINB postanowienia Nr [...], którym uchylono w całości zaskarżone przez skarżącego postanowienie PINB w O., Nr [...], podejmujące, w wykonaniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/06, zawieszone postępowanie administracyjne.
Podstawę prawną badanego postanowienia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 144 w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Natomiast przepis art. 138 zawiera zamknięty katalog rodzajów decyzji, które może wydać organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, t.j. decyzje, w których:
1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo
3. umarza postępowanie odwoławcze.
Nie można w niniejszej sprawie pomijać faktu, że przepis art. 144 k.p.a. przewiduje, że do zażaleń, w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11, przepisy dotyczące odwołań mają zastosowanie jedynie odpowiednie, co nakazuje uwzględnienie cech charakterystycznych prawa zażalenia i postępowania zażaleniowego. W niektórych sprawach zatem część przepisów dotyczących odwołań znajdzie zastosowanie wprost, część po niezbędnej adaptacji, a jeszcze inne trzeba będzie wyłączyć z kręgu przepisów odniesienia (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 606). Zróżnicowanie kwestii procesowych regulowanych w formie postanowienia powoduje, że określone człony przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli "uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy" bądź "uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji", muszą być zastosowane w postępowaniu zażaleniowym z zachowaniem odpowiedniości. W postępowaniu zażaleniowym mogą bowiem wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ II instancji postanowienia organu I instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym bardziej rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła, gdyż nie było żadnych przeszkód natury formalnej i prawnej do merytorycznego rozpoznania zażalenia. Nie można bowiem zapominać, że organ administracji ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. W przedmiotowej sprawie było to po prostu ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, które legło w 2000 r. u podstaw zawieszenia postępowania. Nie można też zapominać o wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. uwzględniającego skargę na bezczynność w przedmiocie zawieszonego postępowania administracyjnego i wyznaczającego miesięczny termin do wydania postanowienia w sprawie zawieszonego postępowania. Z chwilą ustania przeszkody organ ma obowiązek z urzędu lub na żądanie strony podjąć zawieszone postępowanie. W ocenie Sądu jedynie uchylenie postanowienia podejmującego zawieszone uprzednio postępowanie, bez orzekania co do istoty sprawy, bądź też i bez umorzenia postępowania pierwszej instancji, o ile zachodziłyby takie podstawy, a zatem w istocie nierozstrzygnięcie żądania podjęcia postępowania sprzeciwia się podstawowym regułom prowadzenia postępowania administracyjnego (nie tylko zasadzie sprawności i szybkości takiego postępowania, ale w ogóle samego prowadzenia postępowania).
W tym kontekście Sąd za nietrafny uznał pogląd organu odwoławczego, iż fakt prowadzenia (podejmowania) czynności w czasie zawieszenia postępowania uniemożliwia formalne podjęcie postępowania, gdyż jest to bezprzedmiotowe z uwagi na faktyczne podjęcie tego postępowania. Takie stanowisko organu przeczy zasadzie oficjalności i pisemności postępowań administracyjnych.
W konkluzji wyroku Sąd nakazał organowi odwoławczemu ponowne rozważenie podnoszonych przez skarżącego argumentów i wyjaśnienie wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a następnie wydanie postanowienia o treści przewidzianej w art. 138 k.p.a..
Po ponownym rozpoznaniu sprawy D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził co następuje.
Odnosząc się do argumentów odwołującego organ dalej stoi na stanowisku, że postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania może być wydane tylko w tym samym przedmiocie, w którym zostało zawieszone. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zawiesił postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S., dlatego postanowienie w sprawie podjęcia tego postępowania musi odpowiadać treści postanowienia zawieszającego postępowanie. Nie można bowiem podejmować postępowania określając jego przedmiot inaczej niż w postanowieniu zawieszającym postępowanie. Należy również zauważyć, że sprawa zawieszonego postępowania była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który nie dopatrzył się błędu w zakresie przedmiotu postępowania. Postępowanie w sprawie budowy obiektu budowlanego może ewentualnie zakończyć się nakazem rozbiórki lecz kwestia ta nie jest przedmiotem samego postępowania. Postępowanie naprawcze zmierza bowiem do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego może zostać orzeczony jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne dla usunięcia stanu naruszania prawa. Należy przy tym wyjaśnić, że chodzi tu w szczególności o naruszenia przepisów techniczno-budowlanych oraz o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji określenie przedmiotu postępowania jako sprawy rozbiórki spornego pawilonu byłoby całkowicie bezpodstawne.
Przechodząc do sprawy jakiego kształtu rozstrzygnięcie należy wydać rozpoznając wniosek J. K. z dnia 15 listopada 2005 r., o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr [...] z dnia [...], w sprawie wybudowania pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S. należy mieć na uwadze, że postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania pawilonu handlowo usługowego zlokalizowanego na dz. o nr ew. [...], [...] obręb J. Wprawdzie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 432/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] niemniej orzeczenie to nie jest prawomocne na skutek wniesienia od niego skargi kasacyjnej przez J. K. Podjęcie postępowania ma na celu przerwanie biegu jego zawieszenia powstałego na skutek okoliczności niezależnych od organu a następnie wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. W realiach rozpatrywanej sprawy podjęcie postępowania byłoby nieskuteczne. W chwili obecnej postępowanie jest bowiem w świetle prawa zakończone ostateczną decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. Nawet w przypadku podjęcia postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. musiałby powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek działań w sprawie przedmiotowego pawilonu handlowego do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 432/11. Stanowisko to nie sprzeczne z wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2012r. sygn. akt II SA/Wr 512/11. Sąd wskazał bowiem, iż fakt prowadzenia (podejmowania) czynności w czasie zawieszenia postępowania nie wyklucza formalnego podjęcia postępowania. Teza ta nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy postępowanie to jest faktycznie zakończone ostateczną decyzją administracyjną. Należy odróżnić sytuację, gdy organ pomimo zawieszenia postępowania prowadzi czynności wyjaśniające i wydaje akty administracyjne lecz mimo to postępowanie to nie jest zakończone w sposób przewidziany dla danego trybu administracyjnego od przypadku, gdy postępowanie jest zakończone ostateczną decyzją administracyjną. W tym pierwszym wypadku podjęcie postępowania usunie przeszkodę formalną do niewadliwego zakończenia postępowania, natomiast w drugim przypadku nie odniesie w zasadzie żadnego skutku. Do czasu wyeliminowania decyzji kończącej ostatecznie postępowanie z obrotu prawnego organ i tak nie może prowadzić tego postępowania.
W związku z powyższym organ postanowił uchylić zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] o podjęciu na wniosek J. K. postępowania administracyjnego, zawieszonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...], w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez W. S. oraz orzekając co do istoty sprawy odmówić jego podjęcia.
Jednocześnie wyjaśniono, że w razie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 432/11, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. winien będzie podjąć to postępowanie z urzędu.
W skardze na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. K. wniósł o jego uchylenie w części obejmującej wyrażenie: "i orzekając co do istoty sprawy odmawiam podjęcia postępowania administracyjnego, zawieszonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego wykonanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - nr [...] z dnia [...] przez Pana W. S." Powyższemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez niewykonanie wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 roku, sygn. akt II SAB/Wr 84/2001, 2. naruszenie art. 7-10 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie zawartych w nich postanowień.
W motywach uzasadnienia skargi J. K. podał, że jest właścicielem działki zabudowanej Nr [...], obręb L., położonej przy ul. [...] w J., która bezpośrednio sąsiaduje z terenem skweru miejskiego [...], obręb L. o powierzchni 1 ha - położonego w J., pomiędzy ulicami O., J. B., Ż. i pasażem pieszym łączącym ulicę O. z ulicą J. B.
Bez udziału skarżącego - Kierownik Urzędu Rejonowego w O. przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i decyzją z dnia [...], Nr [...] znak: [...] wydał inwestorowi W. S. pozwolenie na budowę spornego pawilonu handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy 126.60 m kw. na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...] i [...], obręb L. w miejscowości J. przy ul. [...] róg L., w miejscu przeznaczonym w latach 1992-2003 w planie zagospodarowania przestrzennego miasta J. na tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o powierzchni 1,00 ha (skwer).
Na żądanie skarżącego - postanowieniem z dnia [...], Nr [...] znak: [...] Wojewoda W. działając na podstawie art. 159 par. 1 i 2 k.p.a. wstrzymał wykonanie decyzji dnia [...], Nr [...] wydanej z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w O. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Od postanowienia przysługiwało zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po doręczeniu inwestorowi ww. postanowienia - inwestor wykonywał roboty budowlane pomimo wstrzymania ich wykonywania ww. postanowieniem oraz zintensyfikował prace budowlane pawilonu handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy 157,52 m kw., bowiem taką powierzchnię zabudowy inwestor realizował od czerwca 1996 roku, tj. od momentu rozpoczęcia prac budowlanych na ww. działkach.
Następnie, na wniosek skarżącego J. K. - decyzją z dnia [...], Nr [...] znak: [...] Wojewoda W. stwierdził nieważność tej decyzji. Od decyzji przysługiwało odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Z kolei, decyzją z dnia [...] Nr [...] znak:[...], Wojewoda W. z urzędu stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] Nr [...] wydanej z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w O. Od decyzji przysługiwało odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Następnie, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego - ostatecznym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak: [...], Wojewoda W. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy - do dnia 28 listopada 1997 roku, dotyczącej wniosku skarżącego J. K. z dnia 1 września 1997 roku skierowanego do Urzędu Rejonowego w O., w sprawie rozbiórki rozpoczętej budowy pawilonu handlowo-usługowego w J. przy ul. [...] i wydania w tej sprawie stosownej decyzji. Powyższe ostateczne postanowienie z dnia [...], Nr [...] Wojewody W. - do dnia dzisiejszego nie zostało wykonane.
W dalszej kolejności, ostateczną decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] Wojewoda W. uchylił decyzję z dnia [...], Nr [...] wydaną z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w O. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowo-usługowego z powierzchni 129,60 m kw. do 157,52 m kw. w J. przy ul. [...]. Od decyzji przysługiwała skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu.
Na skutek zażalenia skarżącego - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. pismem przewodnim z dnia 27 września 1999 roku znak: NB/OP/17/7355/290/I/99 przekazał zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (zwany dalej PINB w O.) zażalenie skarżącego w sprawie niewykonanej rozbiórki spornego pawilonu.
W dniu 20 grudnia 2000 roku skarżący wezwał na piśmie PINB w O. do wykonania ostatecznego postanowienia Wojewody W. z dnia [...], Nr [...] znak: [...], wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy, a które nie zostało wykonane.
Z kolei skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej WSA) skargę na bezczynność PINB w O. w przedmiocie rozbiórki rozpoczętej budowy spornego pawilonu handlowo-usługowego. Sprawa ta zawisła pod sygn. akt II SAB/Wr 84/01. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2002 roku, sygn. akt II SAB/Wr 84/01, WSA we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy na bezczynność PINB w O. skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, gdy najpierw trzeba ostatecznie rozstrzygnąć kwestie dotyczącą pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego nie miał innego wyjścia, jak - zgodnie z art. 97 par. 1 pkt. 4 k.p.a. - zawiesić postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.
Wobec powyższego skarżący na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów:
1. ostatecznego postanowienia z dnia [...], Nr [...] znak: [...] Wojewody W.,
2. pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] znak: [...] kierowanego do PINB w O.,
3. pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia października 1999 roku znak: [...], kierowanego do skarżącego J. K.,
4. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 roku, sygn. akt II SAB/Wr 84/01, na okoliczność ich treści.
W decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB), z dnia [...], Nr [...] znak: [...] uznano, że brak było podstaw do wznowienia pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego i dlatego uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] Nr [...] o wznowienie robót budowlanych w spornym pawilonie.
Pismem z dnia 30 marca 2004 roku skarżący wniósł do PINB w O. o podjęcie postępowania administracyjnego w sprawie zarejestrowanej w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego pod Nr [...] oraz [...].
Skarżący po raz wtóry pismem z dnia 20 maja 2011 roku zwrócił się do PINB w O. o wykonanie ostatecznego postanowienia Wojewody W. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] które nie zostało wykonane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.
Mając powyższe na uwadze skarżący zarzucił:
1. niewykonanie wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 roku, sygn. akt II SAB/Wr 84/2001,
2. zignorowanie ostatecznego postanowienia Wojewody W. z dnia [...], Nr [...] znak: [...],
3. zignorowanie zobowiązań zawartych w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 27 września 1999 roku znak: NB/OP/17/7355/290/I/99, kierowanego do PINB w O.,
4. nieuwzględnienie postanowień zawartych w art. 7-10 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego,
5. poświadczanie nieprawdy, iż "sporny pawilon handlowy wykonano na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2000 roku, sygn. akt II SA/Wr 917/98),
6. że po ostatnich zmianach na stanowisku Dyrektora DWINB we W., różnymi sposobami, a w szczególności swoimi orzeczeniami administracyjnymi nie przestrzega się obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawa budowlanego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach skarżącego,
7. że w sprawach skarżącego pomaga także PINB w O. poprzez wyrażenia pisemnej zgody na udzielenie przez - radcę prawnego DWINB pomocy prawnej PINB w O. polegającej na sporządzeniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2007 roku, sygn. akt II SAB/Wr 15/06.
W odpowiedzi na skargę DWINB we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.
Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. J. K. zarzucił, że przesłane akta administracyjne nie są kompletne, wobec czego wniósł o zobowiązanie organu o ich uzupełnienie i odroczenie rozprawy w dniu 14 lutego 2013 r.
Podczas rozprawy w dniu 14 lutego 2013 r. Sąd postanowił o oddaleniu wniosku skarżącego w zakresie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z odczytanych dokumentów i odroczeniu rozprawy.
Podczas rozprawy w dniu 14 lutego 2013 r. skarżący wniósł o wyłączenie całego składu sędziowskiego od rozpoznania niniejszej sprawy. Po zakończeniu postępowania w sprawie wyłączenia sędziów, kolejna rozprawa odbyła się w dniu 16 kwietnia 2014 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a także o zastosowanie wobec DWINB we W. przepisu art. 154 § 1 i 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o stroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W związku z treścią art. 134 p.p.s.a. należy skarżącemu wyjaśnić, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. A. Kabat: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013. Komentarz do art. 134). W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.
Powyższy wywód jest istotny dla wyjaśnienia, dlaczego Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z akt WSA we Wrocławiu o wskazanych przez niego sygnaturach. Sprawy te dotyczyły kontroli prawidłowości postępowań w zakresie czynności lub bezczynności organu w innych przedmiotowo sprawach administracyjnych, niż objęta niniejszym postępowaniem. Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu.
Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, że organ budowlany rozpatrując zażalenie skarżącego skupił swoją uwagę jedynie na kwestii bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w sprawie, w której zawieszono postępowanie postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Tymczasem, w chwili orzekania w tym przedmiocie w dniu 7 września 2012 r., decyzja umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnego wybudowania pawilonu handlowo-usługowego z dnia [...], nr [...] została uchylona wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. II SA/Wr 432/10. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, czynienie przez organ tej okoliczności podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia było co najmniej przedwczesne.
Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest jakichkolwiek rozważań w kwestii przyczyny zawieszenia postępowania, która zadecydowała o wydaniu przez organ postanowienia z dnia [...], nr [...]. Zgodnie z treścią art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Tymczasem, organ II Instancji w ogóle nie badał, czy organ pierwszoinstancyjny podejmując w dniu [...] zawieszone postępowanie należycie ocenił, że przyczyna zawieszenia postępowania rzeczywiście ustała (co jest warunkiem dopuszczalności jego podjęcia). Sąd nie mógł tego badać we własnym zakresie, gdyż – jak podkreśla się w orzecznictwie rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych.
W konkluzji należy stwierdzić, że podstawą rozstrzygnięcia organu II instancji w niniejszej sprawie był przepis art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. dotyczący przesłanek wydawania orzeczeń o charakterze merytoryczno – reformacyjnym. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości fakt, że obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy zamiast uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, w świetle powołanego przepisu, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniający zgodność z prawem kontrolowanego postanowienia w zakresie wyznaczonym przesłankami art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. doszedł zatem do przekonania, że przesłanki te nie zostały spełnione.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw normatywnych, wskazanych w art. 156 k.p.a. do jego uwzględnienia.
Skarżący zwrócił się również do Sądu o zastosowanie wobec organu przepisu art. 154 § 1 i 155 § 1 p.p.s.a. W myśl pierwszego unormowania, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Należy zatem skarżącego poinformować, że wskazany przepis nie przewiduje możliwości wymierzenia organowi grzywny w razie zarzutu ogólnej i abstrakcyjnej naganności jego zachowania. Z treści powołanego unormowania wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby Sąd mógł wymierzyć organowi karę grzywny. Po pierwsze organ musi pozostawać w bezczynności lub przewlekle prowadzić postępowanie oraz w razie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po konkretnie wskazanym wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłość, ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania tego wyroku. Zatem skarżący musiałby wskazać, który wyrok jest przedmiotem jego wniosku i przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpać wymagany tryb postępowania przedsądowego.
Zgodnie z treścią drugiego unormowania, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Na tle tego przepisu należy zauważyć, że orzeczenie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny i nie służy na nie żaden środek zaskarżenia. Jest to środek dyscyplinujący i służy celom informacyjnym (por. B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008, s. 258). W szczególności ma na celu informowanie organów administracji publicznej o nieprawidłowościach w ich funkcjonowaniu, które - w ocenie sądu - stanowią przyczynę skargi na ich działalność. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, dlatego nie zastosował sygnalizacji przewidzianej tym przepisem.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
A.Sz. 21.05.2014 r.