II SA/WR 788/22

II SA/Wr 788/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 1856/23 - Wyrok NSA z 2025-05-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 124 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. R. i R. R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 września 2022 r., nr NRŚ-OR.7536.66.2021.ASi w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 września 2022 r. (nr NRŚ-OR.7536.66.2021.ASi) Wojewoda Dolnośląski - po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 27 sierpnia 2021 r. orzekającej o ograniczeniu - na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w T. - sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność R. R. i odwołującego się, położonej w gminie K., oznaczonej geodezyjnie jako działka [...], AM-[...], obręb S., dla której Sąd Rejonowy w Ś. IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości, poprzez zezwolenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na założenie i przeprowadzenie na części działki nr [...] odcinka gazociągu stalowego podwyższonego średniego ciśnienia o maksymalnym ciśnieniu roboczym 1,6 MPa i średnicy DN 200 mm relacji K.(1) - K., o następujących parametrach:
a) długości 143,84 m oraz osi przebiegającej we wschodniej części działki
nr [...] i przecinającej: Z jednej strony jej północną granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 6,8 m od północno-wschodniego narożnika działki, z drugiej strony jej południową granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 88,7 m od południowo-wschodniego narożnika działki;
b) ułożonego w ziemi w przedziale od 1,2 m do 2 m głębokości przykrycia
gruntem;
c) o obszarze trwałego zajęcia nieruchomości o szerokości 2 m - 1 m od osi gazociągu po obu jego stronach - i powierzchni 288 m2, którego granice pokrywają się z jej granicami wspólnymi z działkami nr [...] i nr [...] oraz ograniczone są odcinkami równoległymi po obu stronach osi gazociągu i przecinającymi: północną granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległościach 5,6 m i 7,9 m od północno-wschodniego narożnika działki, południową granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległościach 87,4 m i 90 m od południowo-wschodniego narożnika działki.
Przebieg oraz granice: obszaru trwałego zajęcia gruntu, opisanego w pkt 1 lit. c decyzji, obszaru zajęcia na czas robót budowlano-montażowych – o powierzchni 2744 m2 zostały przedstawione na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji.
Okres wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu opisanego w pkt 1 decyzji będzie określono łącznie na 3 miesiące, liczone od dnia ich rozpoczęcia w granicach działki nr [...].
Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 18 czerwca 2020 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako "inwestor"), zwróciła się do Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej jako "starosta") o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z opisanej na wstępie nieruchomości w celu realizacji inwestycji liniowej.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego starosta decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości.
Od powyższej decyzji starosty odwołanie złożył jeden ze współwłaścicieli nieruchomości – M. R. (dalej jako "skarżący"), wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji między innymi niespełnienie przesłanki rokowań.
Wojewoda Dolnośląski uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, uzyskując w jego wyniku dodatkowe oświadczenia inwestora o zakresie planowanej inwestycji. Następnie Wojewoda wydał decyzję o treści opisanej w części wstępnej uzasadnienia.
W motywach decyzji odwoławczej wojewoda podzielił zasadnicze ustalenia starosty wyjaśniając, że w okolicznościach sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1889, ze zm.) – dalej jako "ugn".
Przede wszystkim zaznaczono, że negocjacje pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości zakończyły się wynikiem negatywnym. Brak konsensusu jest równoznaczny z brakiem zgody na przeprowadzenie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ugn i ma miejsce, m.in. wówczas, gdy strony przedstawią sobie wzajemnie takie warunki jej udzielenia, które uznają za niemożliwe do przyjęcia.
W dalszej części wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Województwa W. z dnia 17 czerwca 1996 r. Nr 6, poz. [...]), dalej "mpzp". Zgodnie z zapisami planu, działka przez którą ma przebiegać gazociąg jest usytuowana na terenach upraw rolnych i terenach o przewadze trwałych użytków zielonych, a na graficznej części planu, sporządzonej w skali 1:1000, zilustrowano pas, który w legendzie rysunku planu opisany jest jako "niebudowlane korytarze sieci infrastruktury technicznej (linie ee nn i WN, gazociągi WC)". Wojewoda uznał za wiążące objaśnienie tego oznaczenia ("niebudowlane korytarze gazociągów WC"), wynikające z egzemplarza przedmiotowej uchwały planistycznej, pozyskanego z Redakcji Dziennika Urzędowego W. Urzędu Wojewódzkiego we W.
Dalej organ odwoławczy wywodził, że analiza tekstu i rysunku planu, prowadzi do wniosku, że zachodzi pomiędzy nimi niespójność. § 3 ust. 2 mpzp stanowi, że w rysunku planu obowiązują ustalenia zawarte w oznaczeniach graficznych pt. "Elementy struktury funkcjonalno-przestrzennej," za wyjątkiem oznaczenia "rezerwa terenu", natomiast stosownie do § 6 ust. 2 lit. f mpzp w zakresie infrastruktury technicznej ustala się: (...) utrzymanie przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu wysokiego ciśnienia zasilającego miasto K.".
W ocenie organu odwoławczego, w ostatnim z wymienionych przepisów mowa jest o konkretnym gazociągu wysokiego ciśnienia, dla którego brak jest jakiegokolwiek oznaczenia w legendzie rysunku planu i którego przebieg nie został na mapie zobrazowany. W legendzie zawarto jedynie abstrakcyjne objaśnienie symbolu oznaczającego "niebudowlane korytarze gazociągów WC", o których z kolei nie ma mowy w części tekstowej mpzp. Inaczej mówiąc, rysunek planu nie obrazuje przebiegu, istniejącego w dacie uchwalania planu, gazociągu wysokiego ciśnienia, wskazanego w § 6 ust. 2 lit. f mpzp, a wspomniany symbol ma jedynie charakter informacyjny z racji tego, że w legendzie rysunku planu nie zamieszczono go w oznaczeniach "Elementy struktury funkcjonalno-przestrzennej" (patrz § 3 ust. 2 planu), lecz w symbolach "Innych".
Jednakże, Wojewoda uznał, że wyznaczony korytarz traktuje w istocie o wybudowanej, przed datą uchwalenia mpzp, tj. w 1969 roku infrastrukturze przesyłowej, wskazując, że przyjęcie innego rozwiązania prowadziłoby do absurdalnej puenty, że § 6 ust. 2 lit. f zakłada utrzymanie przebiegu nieistniejącego gazociągu.
W dalszej kolejności organ drugiej instancji zwrócił uwagę na wyjaśnienia Inwestora, z których wynika, że przebudowa gazociągu po istniejącej linii nie jest możliwa ze względów technicznych - nie da się go wyłączyć na czas wykonania inwestycji. W ramach planowanej przebudowy, zasady bezpieczeństwa i higieny pracy realizacji robót budowlanych przy czynnej sieci gazowej warunkują minimalną, bezpieczną odległość lokalizacji nowego gazociągu względem istniejącego. Nowa infrastruktura przesyłowa przejmie funkcję starej, która z kolei zostanie trwale wyłączona z eksploatacji.
Usytuowanie projektowanego gazociągu w odpowiedniej odległości od istniejącego gazociągu pozwala na budowę z zachowaniem wszystkich zasad bezpieczeństwa bez wyłączania z użycia istniejącego gazociągu. Z kolei potencjalne przesunięcie gazociągu poza obręb działki nr [...] skutkowałoby nieuzasadnionym technicznie wydłużeniem trasy, które wpłynie na wzrost kosztów inwestycji. Ponadto, brak jest technicznej możliwości zmniejszenia gabarytów lub parametrów odcinka gazociągu przebiegającego przez przedmiotową działkę.
W tym kontekście wojewoda dokonał badania uciążliwości przebiegu planowej inwestycji dla właściciela nieruchomości, i uznał, że w przypadku działki odwołujących się, inwestycja uwzględnia jak najmniejsza uciążliwość inwestycji.
Określono także czas zajęcia nieruchomości w celu wykonania przez Inwestora prac budowlanych. Uwzględniono przy tym fakt, że inwestycja ma charakter liniowy, a jej realizacja jest uzależniona od uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje, iż wyznaczenie konkretnego, dziennego terminu początkowego prac w granicach przedmiotowej nieruchomości, nie jest - na obecnym etapie - możliwe. Jednocześnie wojewoda uzasadnił zastosowanie w sprawie rozstrzygnięcia odwoławczego z art. 138 § 1 pkt 2 kpa wyjaśniając, że zakres przedmiotowy decyzji starosty wymagał reformacji w szczególności w zakresie precyzyjnego wskazania przebiegu planowanej inwestycji przez nieruchomość skarżących oraz wskazania głębokości posadowienia projektowanego gazociągu.
W skardze na powyższą decyzję skarżący (M. R. i R. R.) wnieśli o uchylenie decyzji istoty zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez
1) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości z sposób niezgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, gdyż przebieg planowanej inwestycji różni się o co najmniej 5 metrów od inwestycji uwzględnionej w dokumentach planistycznych,
2) niejednoznaczne wskazanie zakresu uszczuplenia władztwa właściciela, w szczególności w zakresie zajęcia na czas robót budowlano- montażowych.
W motywach skargi podkreślono, że w planie miejscowym uwzględniony już został gazociąg istniejący, a przebieg planowanego gazociągu odsunięty jest od istniejącego o około 5 metrów. W tym kontekście wskazano, że z analizy dokumentów wynika, że w sprawie w istocie mamy do czynienia z budową nowego gazociągu a nie modernizacją czy przebudową starego, a zatem konieczne byłoby uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnej z zapisami aktualnego planu zagospodarowania lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na poparcie tej tezy przytoczono stosowne tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie odnosząc się przy tym do zarzutów skargi.
Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała zarzuty skargi, podkreślając, że inwestycja nie stanowi remontu istniejącego gazociągu, a budowę nowego. Pełnomocnik uczestnika postepowania – inwestora – wniosła o oddalenie skargi wskazując, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Jak wynika z art. 124 ust. 1 i 3 ugn, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
Ustawodawca upoważnił więc organ administracji do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja w tym przedmiocie może być wydana w przypadku kumulatywnego wystąpienia następujących przesłanek:
1) zachodzi potrzeba założenia i przeprowadzenia na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń;
2) inwestycja zgodna jest z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
3) właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, mimo przeprowadzenia rokowań, nie wyraża zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.
Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione.
Inwestor wystąpił o zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością skarżących w ramach inwestycji pod nazwą "Modernizacja gazociągu relacji K.(1) – K.". Przewiduje ona wybudowanie i posadowienie m.in. na opisanej na wstępie nieruchomości skarżących gazociągu stalowego podwyższonego ciśnienia (do 1,6 Mpa) i średnicy DN 200 mm. W ramach inwestycji wykonany ma zostać gazociąg wysokiego ciśnienia z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą niezbędną do jego obsługi. Swoim przebiegiem nawiązuje on do gazociągu istniejącego, który po wykonaniu inwestycji zostanie wyłączony z użytkowania. Nie ulega wątpliwości, że planowany gazociąg zaliczyć należy do "przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów", o których stanowi art. 124 ust. 1 ugn.
Zachodzi również zgodność inwestycji z obowiązującym MPZP. Należąca do skarżących nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...] przeznaczona jest na cele rolne.
Jak trafnie zauważył organ odwoławczy okolicznością bezsporną jest, że przez działkę przebiega istniejący gazociąg, posadowiony jeszcze przed uchwaleniem planu zagospodarowania w 1996 r., jednakże nie został on naniesiony na rysunek planu. Do istniejącego gazociągu (którego to faktu nie kwestionują również skarżący), odnosi się natomiast część tekstowa planu, która w § 6 ust. 2 lit. f mpzp mówi o tym, że w zakresie infrastruktury technicznej ustala się: (...) utrzymanie przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu wysokiego ciśnienia zasilającego miasto K. Sąd zgadza się w całości z wnioskiem organu odwoławczego, że jest to błąd w istniejących zapisach planu, jednakże błąd ten w istocie nie wpływa na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Nie tylko bowiem zasadny jest wniosek Wojewody, że skoro część tekstowa planu zakłada utrzymanie przebiegu gazociągu, to nie może chodzić o utrzymanie przebiegu gazociągu nieistniejącego, ale dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że część graficzna planu przewiduje pas, który w legendzie rysunku planu opisany jest jako "niebudowlane korytarze sieci infrastruktury technicznej (linie ee nn i WN, gazociągi WC). Planowany obecnie przebieg gazociągu mieści się w granicach wyznaczonych tym korytarzem.
Uznać należy zatem, że MPZP dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej na terenach należących do skarżących.
Spełniona została również trzecia przesłanka ustawowa w postaci braku zgody właścicieli nieruchomości. Do wniosku inwestor dołączył dokumentację, z której wynika, że przedstawił skarżącym zakres planowanych robót budowlanych. Ponadto prawidłowo opisał i zaznaczył na mapie obszary trwałego i czasowego zajęcia (pas montażowy). Z dokumentacji tej wynika, że strony spotykały się dwa razy (w dniach 11 lipca 2018 r. i 6 września 2018 r.). Nie zawarto jednak porozumienia, skarżący wskazywali na nieracjonalność proponowanego wynagrodzenia i nieuregulowanie kwestii ekwiwalentu za dotychczasowe korzystanie z nieruchomości dla celów eksploatacji istniejącego gazociągu. W orzecznictwie ugruntowany jest trafny pogląd, że strony rokowań nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w okolicznościach wskazujących, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (zob. wyrok NSA z dnia 22 II 2012 r., I OSK 357/11 – CBOSA). Zgodzić się zatem należało z wojewodą, że niewypracowanie wspólnego stanowiska musi skutkować stwierdzeniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Nawiązując do argumentacji skargi podkreślić przy tym trzeba, że przeprowadzana przez organy weryfikacja fazy negocjacyjnej ma charakter wyłącznie formalny. Organy nie mają prawnych podstaw do oceny zasadności czy racjonalności proponowanych przez inwestora kwot wynagrodzenia i ewentualnego stwierdzania "pozorności" negocjacji, jako warunku niedopuszczalności wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z pozycji stosowanego w sprawie art. 124 ust. 1 i 3 ugn, udzielenie zezwolenia na korzystanie z nieruchomości powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. W kontrolowanej sprawie takie rokowania niewątpliwie przeprowadzono i zakończyły się one brakiem zgody skarżących na zajęcie nieruchomości. Organy uprawnione były więc do zastosowania art. 124 ust. 1 ugn. Kwestia zaś wynagrodzenia za przedmiotowe ograniczenie prawa własności będzie przedmiotem odrębnego postepowania odszkodowawczego z art. 129 ust. 5 pkt 1 ugn.
Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi, Sąd podkreśla, że prawidłowość orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie zależy od tego, czy zamierzona inwestycja przewidziana została w dokumentach planistycznych jako inwestycja celu publicznego. Stosowany w kontrolowanej sprawie art. 124 ugn nie wprowadza bowiem takiej przesłanki, jako warunku dopuszczalności ograniczenia. Wystarczające jest stwierdzenie, że budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn. Regulacja z art. 124 ugn stanowi przejaw udzielonej przez ustawodawcę preferencji dla inwestycji w dziedzinie infrastruktury technicznej, stanowiącej z mocy art. 6 ugn cel publiczny, niezależnie od tego, czy jest ona przewidziana w dokumentach planistycznych lub rządowych programach jako inwestycja celu publicznego.
Odnośnie zaś do argumentacji skargi podnoszącej, że w zaskarżonej decyzji nie orzeczono w sposób jednoznaczne o granicach zajęcia i ograniczenia władztwa skarżących, wskazać należy, że nie jest ona zasadna. Obszar trwałego zajęcia nieruchomości oznaczony został w pkt. I ppkt 1 lit.c oraz ppkt 2 decyzji wojewody. Dodatkowo został on zobrazowany na załącznikach graficznych do decyzji przerywaną linią czerwoną jako "strefa kontrolowana", przy uwzględnieniu wymagań z § 10 ust. 6 pkt 3 lit.a rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 IV 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 640). Również charakter ograniczenia nie może budzić wątpliwości. Ograniczenie ma charakter trwały w zakresie oznaczonym w pkt. I ppkt 1 lit.c oraz ppkt 2 lit. c decyzji wojewody. Natomiast w części uprawniającej do przeprowadzenia robót budowlano-montażowych, ograniczenie ma charakter czasowy (do 3 miesięcy). Wojewoda uwzględnił przy tym swoje kompetencje reformatoryjne stosując art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Mocą decyzji odwoławczej określił w sposób jednoznaczny i precyzyjny warunki korzystania przez inwestora z nieruchomości skarżących posiłkując się przy tym załącznikiem graficznym. Zastosowany przez wojewodę załącznik w postaci mapy ewidencyjnej z naniesionym przebiegiem planowanej inwestycji oraz obszarem pasa montażowego i przyszłej strefy kontrolowanej obrazuje jednoznacznie zakres zajęcia, co dodatkowo precyzują wymiary odległościowe od północnych narożników nieruchomości, do których odwołano się w sentencji decyzji. Co istotne, decyzja wojewody w żadnym aspekcie nie pogorszyła sytuacji prawnej skarżących w porównaniu z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym.
Odnośnie do zarzutów skargi, że inwestycja stanowić będzie budowę, a nie modernizację wyjaśnić należy, że realizacja inwestycji wymagała będzie w przyszłości uzyskania od inwestora decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Dopiero zatem na tym etapie możliwe będzie rozstrzygnięcie o zakresie prac i ich kwalifikacji prawnej. Podnieść jedynie można, że poza wskazaniem w nazwie planowanej inwestycji słowa "modernizacja", inwestor wskazał, że planuje budowę gazociągu. Niemniej, na obecnym etapie postępowania rozważania w tym przedmiocie są obojętne dla niniejszej sprawy, bowiem jak wyjaśniono, kwestia ta będzie rozstrzygana dopiero w przyszłym postępowaniu przed organami administracji architektoniczno – budowlanej o uzyskanie pozwolenia na budowę.
W zakresie zarzutu o braku decyzji lokalizacyjnej wyjaśnić trzeba, że decyzje takie wydawane są w przypadku braku planu zagospodarowania miejscowego, niejako go zastępując. Skoro w niniejszej sprawie istnieje obowiązujący plan, nie było podstaw do wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego czy ustalającej warunki zabudowy.
W konsekwencji nie można się zgodzić z zarzutami skargi kwestionującymi prawidłowość zaskarżonej decyzji. Decyzja odpowiada obowiązującym przepisom prawa i opiera się na wyczerpującym i wiarygodnym materiale dowodowym. Stanowią go także dokumenty urzędowe, w tym wypisy i wyrysy z MPZP oraz mapy poświadczone za zgodność z materiałami państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skarżącym zapewniono przy tym możliwość zapoznania się ze zebranym materiałem dowodowym zarówno na etapie postępowania przed starostą jak i w postępowaniu odwoławczym oraz wypowiedzenia się w sprawie. Ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym i przeprowadzona przez wojewodę wykładnia powołanych przepisów, w tym postanowień mpzp, uprawniały do wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.