II SA/Wr 229/23

II SA/Wr 229/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Władysław Kulon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
II OSK 669/24 - Wyrok NSA z 2025-04-08
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art.29 ust. 3
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w Ś. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lutego 2023 r. nr 163/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją nr 163/2023 z dnia 20 lutego 2023 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej: PINB, organ I instancji) nr 327/2022 z dnia 28 grudnia 2022 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej O. S.A. nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] F.
Decyzję wydano w następująco ukształtowanym postępowaniu faktycznym i prawnym.
W dniu 7 sierpnia 2012 r. do organu I instancji wpłynęło podanie Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś. z żądaniem wszczęcia postępowania naprawczego według art. 50-51 Prawa budowlanego dla wyłączenia z eksploatacji i rozbiórki samowolnie rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P., nr [...], na działce nr [...], AM-[...], obręb [...], przy ul. [...] w Ś. Wnoszący podanie zarzucił brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.
PINB pismem z dnia 16 listopada 2012 r. powiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na wskazanej nieruchomości.
W odpowiedzi na pytanie skierowane do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska dotyczące przekroczenia przez stację dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych organ I instancji otrzymał informację, że wykonane dotychczas pomiary nie wykazały takiego przekroczenia.
Na mocy postanowienia nr 353/2012 z 17 grudnia 2012 r. dopuszczono do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie E.
W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił okoliczności inwestycji, w tym to, że decyzję pozwalającą na użytkowanie tej inwestycji wydał Starosta Świdnicki w dniu 11 lutego 2002 r., a decyzją nr 441/2002 z dnia 15 maja 2002 r. Starosta Świdnicki pozwolił na rozbudowę stacji o dodatkową antenę na każdym z trzech masztów. Dokonane następnie analizy środowiskowe wykazały, że przedsięwzięcie nie będzie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a co za tym idzie nie będzie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót, gdyż były to jedynie roboty budowlane wykonane na istniejącym urządzeniu, a nie montaż dodatkowego urządzenia o wysokości powyżej 3 m. Wykonane 28 czerwca 2010 r. pomiary pól elektromagnetycznych pokazały, że na terenie otaczającym przedmiotową stację nie występują natężenia pół elektromagnetycznych przekraczające wartości dopuszczalne dla ludności. Oględziny stacji i anten wykonane 17 grudnia 2012 r. dowiodły, że uzyskane pomiary odpowiadają wartościom wskazanym w projekcie budowlanym, a wysokość anten nie przekracza 3 m. W rezultacie, nie dopatrując się nielegalności, PINB decyzją nr 169/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy przedmiotowej stacji, które to rozstrzygnięcie, po rozpoznaniu odwołania, zostało utrzymane w mocy przez DWINB decyzją nr 1155/2013 z 19 sierpnia 2013 r. Wskutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu najpierw orzekł o jej oddaleniu, jednak po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r. (sygn. akt II OSK 1325/14) WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. uchylił decyzje obydwu instancji. Sąd nakazał organom zwrócić się do Prezydenta Ś. o podjęcie czynności w spoczywającym od 2011 r. postępowaniu środowiskowym i nakazał ustalić parametry inwestycji decydujące o jej wpływie na środowisko.
Ponownie prowadząc postępowanie PINB zwrócił się do Prezydenta Ś. w kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko, a następnie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. zawiesił postępowanie ze względu na wystąpienie zagadnienia wstępnego (decyzja środowiskowa).
Dnia 31 grudnia 2019 r. Prezydent Ś. wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, która to decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu dnia 27 marca 2020 r. (SKO 4131/14/2020). W rezultacie postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r. PINB podjął zawieszone postępowanie. W oparciu o uzupełnioną dokumentację dotyczącą inwestycji i pogłębione ustalenia dotyczące zakresu wykonanych prac organ I instancji określił zakres rozbudowy stacji wykonanej w okresie 2008-2011, i skonstatował, że zakres tych prac nie kwalifikował przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Faktycznie nie doszło do rozbudowy stacji bazowej, ale wykonano roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, co prowadzi do orzeczenia o bezprzedmiotowości postępowania.
W efekcie wniesionego odwołania DWINB decyzją nr 194/2021 z dnia 18 lutego 2021 r. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną wskazując, że wprawdzie z materiału dowodowego wynika, że na roboty wykonane w okresie 2008-2011 nie było wymagane ani pozwolenie, ani zgłoszenie, to jednak zakresem wszczętego przez PINB postępowania nie było zbadanie jedynie okresu 2008 - 2011, a w ogóle wykonanych na wskazanej działce robót budowlanych na stacji bazowej. Mając na uwadze brak postępowania dowodowego w tym zakresie, DWINB zdecydował o braku podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105§1 k.p.a.
W dniu 3 grudnia 2021 r. PINB wydał decyzję nr 299/2021, umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej O. S.A. nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] F. Wskazane rozstrzygniecie zostało uchylone przez DWINB decyzją z 8 lutego 2022 r. (nr 156/2022).
W wyniku ponownie prowadzonego postępowania PINB wydał decyzję z 28 grudnia 2022 r., którą umorzył postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej O. S.A. nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] F. Po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś. DWINB wydał opisaną na wstępie decyzję z 20 lutego 2023 r utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Skargą z dnia 27 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie E. w Ś. (dalej skarżąca, stowarzyszenie) zakwestionowało decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 163/2023 z dnia 20 lutego 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. nr 327/2022 z dnia 28 grudnia 2022 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej O. S.A. nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] F. Stowarzyszenia zwróciło się o uchylenie obydwu wskazanych wyżej decyzji. Stowarzyszenie wyraziło niezadowolenie z wydanych decyzji zarzucając naruszenie przepisów Konstytucji RP, naruszenie przepisów procesowych i materialnych oraz sprzeczność z wydanymi wyrokami NSA. Skarżąca opisała nadto przebieg sprawy wymieniając zauważone przez siebie wadliwości, zwłaszcza dopuszczanie się kolejnych samowoli budowlanych, ignorowanie swoich żądań, przedłożonych opinii oraz szkodliwości mikrofal. W szerokim uzasadnieniu skarżąca wskazała również dowody na wyniszczające organizmy żywe oddziaływanie mikrofal, wyszczególniając akty prawne, dowody naukowo - badawcze, statystyki. Dalej stowarzyszenie zarzuca władzy wykonawczej manipulacje aktami prawnymi dotyczącymi szkodliwych przedsięwzięć. W rezultacie skarżąca zarzuciła kwestionowanej decyzji: 1) naruszenie art. 7 i art. 8, art. 68 ust. 3 i 4, art. 74 ust. 2 Konstytucji; 2) naruszenie art. 6, art. 77§1, art. 79a §1 i §2 k.p.a.; 3) obejście art. 71 i 72 Prawa ochrony środowiska; 4) naruszenie art. 29 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego; 5) sprzeczność z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych; 6) błędy w zakresie poinformowania o skardze do Trybunału Konstytucyjnego.
W rozwinięciu skarżąca wskazuje, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. (Dz. U. Z 2022 r. poz. 1071) nie wyłącza innych przepisów pewnych, w tym konstytucyjnych, których organy administracji winny przestrzegać. Zdaniem skarżącej nieprawdą jest, że stacje bazowe, takie jak w sprawie, nie oddziałują szkodliwie na zdrowie i środowisko. Podnosi skarżąca, że przedmiotowe stacje bazowe (rozbudowana przez O. i stacja "[...]") stanowią przedsięwzięcia oddziałujące znacząco szkodliwe na zdrowie i organizmy, czego organy nie wzięły pod uwagę, i nie zgromadziły w tej sprawie materiału dowodowego. W ocenie skarżącej organy podczas oględzin przedmiotowych stacji dokonały manipulacji w zakresie ustalenia stanu faktycznego, ponieważ siła promieniowania uniemożliwiła pełnomocnikowi skarżącej udział w tych oględzinach, co z kolei pozwoliło dokonać nieprawidłowych pomiarów (wysokość anten mniejsza niż 3 m - zdaniem skarżącego wysokość masztów z zabudowanymi antenami wynosi co najmniej 5.7 m), co z kolei wymagało zgłoszenia.
W finale skargi poinformowano o zgłoszeniu związanych ze sprawą petycji do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Sejmowej Komisji Zdrowia, i wniesiono o udzielenie organom wskazań w zakresie prawidłowości prowadzonego postępowania naprawczego dotyczącego samowoli przy rozbudowie dokonanej przez O. i samowoli przy stacji "[...]".
W odpowiedzi na skargę DWINB zwrócił się o jej oddalenie podtrzymując wcześniejszą argumentację.
W piśmie procesowym datowanym na 5 sierpnia 2023 r. skarżąca uzupełnia dowody i zarzuty. Przekazuje dodatkowe informacje na temat stacji bazowych na nieruchomości, w tym o ich mocy. Przywołuje również orzeczenia sądowe mające, w jej ocenie, znaczenie dla sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga okazała się nieusprawiedliwiona.
Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. [...]4 ze zm.), dalej także jako p.p.s.a.. Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Kontroli sądowej poddano w niniejszej sprawie decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2023 r. (nr 163/2023) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 28 grudnia 2022 r. (nr 327/2022), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej O. S.A. nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w Ś. na działce nr [...], obręb [...] F.
Należy podkreślić, że w granicach sprawy zapadły już orzeczenia sądów administracyjnych. Determinuje to niniejsze postępowanie ponieważ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W niniejszej sprawie w wyrokach zapadłych już po wydaniu decyzji DWINB nr 1155/2013 z dnia 19 sierpnia 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB nr 169/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. tj. orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 194/16 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1325/14 stwierdzono, że: 1) niezbędne jest zbadanie kwestii konieczności wykonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (czy przedsięwzięcie znacząco oddziałuje na środowisko), co może oznaczać, że wykonane roboty budowlane na stacji bazowej w roku 2010 wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) o ile zostanie wykluczony obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, to przedmiotowa inwestycja stanowi roboty budowlane, które w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, są także zwolnione z obowiązku zgłoszenia, 3) organy powinny zamieścić w decyzjach właściwe wyjaśnienie wykonanych robót budowlanych określonych jako instalowanie urządzeń stacji bazowej i ich ocenę pod względem obowiązujących przepisów budowlanych i środowiskowych, 4) istotne będzie rozważenie problematyki kumulowania czy sumowania oddziaływań, 5) rozważenia wymaga stan zawiłości sprawy środowiskowej i jej wpływ prejudycjalny na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Wyrażone w tych orzeczeniach oceny wiążą również obecnie orzekający w niniejszej sprawie Sąd, jednak z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego, która w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiła.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu.
Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrażonego w utrzymaniu w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy telefonicznej stacji bazowej) był art. 105§1 k.p.a. nakazujący organowi administracji umorzyć postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zachodzi wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją; brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są zatem tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6406, CBOIS).
Należy przypomnieć, że postępowanie administracyjne objęło roboty budowlane wykonane na wskazanej stacji bazowej do 2020 r., przy czym stację wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji z 2001 r. a następnie udzielono, w 2002 r., pozwolenia na rozbudowę stacji o dodatkową antenę na każdym z trzech masztów, co wymagało montażu dodatkowych konstrukcji wsporczych. Przedmiot sporu stanowi ocena wykonanych następnie przy stacji robót budowlanych, które to roboty, w ocenie skarżącego, zostały wykonane nielegalnie, w tym bez decyzji środowiskowej. Wszczęte w 2012 r. postępowanie administracyjne prowadzono pod kątem ewentualnego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, w związku z ewentualnością oddziaływania na środowisko.
Powracając do stanu prawnego adekwatnego do czasu wydania decyzji PINB z 4 czerwca 2013 r. (utrzymanej mocą decyzji DWINB z 19 sierpnia 2013 r.) i czasu wykonania robót budowlanych, trzeba przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Jeżeli zatem inwestycja związana z przedmiotową stacją wymagałaby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to automatycznie wymagałaby pozwolenia na budowę. Uchybienia (a w istocie rzeczy zaniechania) w zakresie kwalifikacji inwestycji w perspektywy oceny środowiskowej doprowadziły do eliminacji decyzji administracyjnych z obrotu prawnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania ustalono, na podstawie §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, że przedmiotowa instalacja nie kwalifikuje się do takich przedsięwzięć, i w konsekwencji nie wymaga oceny środowiskowej. Skoro zatem nie mamy do czynienia z przedsięwzięciem wymagającym oceny, to odpada przesłanka z ówcześnie obowiązującego art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, i pozwolenie nie było wymagane. Nie było również wymagane zgłoszenie, skoro wykonane pomiary wykazały, że nie mamy do czynienia z urządzeniem o wysokości powyżej 3 m zainstalowanym na obiekcie budowlanym (podczas oględzin dokonanych 17 grudnia 2012 r. ustalono, że żadna z anten nie przekracza 3 m, co oznacza zgodność z odpowiednim projektem budowlanym).
Skoro zatem przepisy prawne odnoszące się wykonanych robót budowlanych (w okresie 2008 - 2011) nie wymagały pozwolenia na budowę, zgłoszenia, ani też dokonania oceny środowiskowej, co pociągałoby za sobą konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, to brak jest w tej sprawie elementu materialnego, sprawy, która może być załatwiona w formie decyzji.
Ów element materialny nie pojawił się także po roku 2011, co zobrazował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, i co miało znaczenie w kontekście nakazania organowi I instancji zbadania także tego okresu. Mianowicie podczas przeprowadzonych w sprawie w dniu 27 września 2022 r. oględzin, udokumentowanych materiałem fotograficznym oraz rysunkowym, ustalono ilość masztów, anten, wysokość anten. Z protokołu wynika, że na dachu znajdują się trzy maszty, i na każdym z nich po 3 anteny. Potwierdza to również skarżący w uwagach do protokołu (stacja bazowa wyposażona jest w 9 anten). Z oględzin wynika, że przedmiotowa stacja bazowa O. nr [...] nie uległa zmianie, istnieje w kształcie konstrukcyjnym wynikającym z udzielonych pozwoleń, w szczególności brak zmian w kontekście nowych anten sektorowych czy też masztów antenowych. Tak więc na tej stacji bazowej po 2011 r. nie wykonano dodatkowych robót budowlanych mogących świadczyć o jej przebudowie czy też rozbudowie.
Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego uwagi o zlokalizowaniu również innych stacji bazowych, trafnie stwierdził organ, że pojawienie się na dachu budynku przy ul, [...] w Ś. nowych anten z masztami nie ma związku ze stacją bazową O. nr [...], ponieważ są to anteny należące do innych operatorów nie związane funkcjonalnie ani użytkowo z analizowanym obiektem. W konsekwencji organ prawidłowo wskazał, że nie mogły być one ocenianie w prowadzonym postępowaniu.
Trzeba również podnieść, że według aktualnego brzmienia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do takich przedsięwzięć nie zaliczają się już instalacje radiokomunikacyjne, w tym taka jak w realiach sprawy. Tym samym nawet zmiana parametrów istniejących anten nie będzie skutkować zagrożeniami dla środowiska w znaczeniu prawnym, ani też nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko, skoro nawet nowa inwestycja w takim zakresie nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W rezultacie należało podzielić ocenę organów, że skoro w sprawie nie mieliśmy do czynienia z samowolnie, nielegalnie zrealizowanymi robotami budowlanymi, ani w okresie do 2011 r., ani też w okresie późniejszym, do 2020 r., to uzasadnione było umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie samowolnej rozbudowy przedmiotowej stacji telefonicznej.
Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów ustawy zasadniczej, Sąd nie uznał ich za uzasadnione. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady legalizmu ani też pominięcia przez organy stosujące prawo regulacji konstytucyjnych. Analogicznie nie stwierdzono, w realiach wyznaczonych sprawą przedmiotowej stacji telefonicznej, naruszenia przepisów Konstytucji w zakresie obowiązków władzy publicznej w sferze opieki zdrowotnej i ochrony środowiska. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały również przepisy procedury administracyjnej, w tym w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz uzasadnienia wydanej decyzji. Zgłoszone przez skarżącego niewłaściwe (błędne) pomiary wysokości nie znajdują potwierdzenia w materiałach z dokonanych oględzin, w których skarżący z własnej woli nie uczestniczył. Trzeba wreszcie podkreślić, że brak akceptacji przez skarżącego rozstrzygnięcia, jego niezgoda z motywami decyzji - podyktowane przekonaniem o ujemnym wpływie fal - nie oznaczają, że akt jest wadliwy. Trzeba tu podkreślić, że skarżący ma prawo do własnych poglądów w zakresie ewentualnego oddziaływania fal na otaczające środowisko, jednak organy decydujące w tej materii muszą opierać się na obowiązujących przepisach prawnych dotyczących tego oddziaływania. Co za tym idzie, treści zawarte w powołanych przez skarżącego publikacjach nie mogły odwieść organów od działania na podstawie prawa i respektowania obowiązujących przepisów. Na tej samej zasadzie należy potraktować krytykę skarżącego wobec obowiązujących przepisów prawnych.
Nie może odnieść skutku argumentacja skargi o nieprawidłowym pouczeniu strony o możliwości wniesienia skargi do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ ewentualne zaskarżenie aktu normatywnego do Trybunału Konstytucyjnego odbywa się poza ramami postępowania administracyjnego. Odnosząc się do obowiązków organu w zakresie pouczenia strony trzeba wskazać, że zaskarżona decyzja DWINB zawiera informację, że jest ostateczna w trybie instancyjnym, jak również zawiera prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem DWINB, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżąca nie kwestionowała zresztą w skardze prawidłowości pouczenia i skorzystała ze wskazanych uprawnień wnosząc skargę do Sądu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd w składzie orzekającym uznał je za chybione. Kierunku rozstrzygnięcia nie zmieniły także treści zawarte w złożonym już po wniesieniu skargi piśmie procesowym. Podane przez skarżącą judykaty nie zapadły w analogicznym do przedmiotowej sprawy stanie prawnym i faktycznym, stąd nie miały wpływu na wydany wyrok. Skoro zatem Sąd kontrolując postępowanie nie dostrzegł przesłanek uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, przy czym jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.