II SA/Wr 75/06

II SA/Wr 75/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Mieczysław Górkiewicz /przewodniczący/
Olga Białek /sprawozdawca/
Zygmunt Wiśniewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 280/07 - Wyrok NSA z 2008-08-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 1455 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152,  art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Asesor WSA Olga Białek /sprawozdawca/, Protokolant Apl. radc. Agnieszka Karpf, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. przy udziale – sprawy ze skargi C. i D. A. na decyzję Wojewody D. z dnia 28 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Wojewody D. z dnia 3 listopada 2005r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J. G., nr [...] w sprawie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia 17 grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana całości; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz C. i D. A. kwotę 755 zł /siedemset pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 września 2005 r., Nr [...], Prezydent Miasta J. G. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 4, art. 34 ust. 4, art. 33 ust. 1, art. 36 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn.zm./ uchylił decyzję własną z dnia 17 grudnia 2001 r., Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w J. G. przy ul. J. K. /działka nr 12/7/ oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego z listopada 2001 r. budowy budynku wielorodzinnego w J. G. przy ul. J. K. /działka nr 12/7/ i odmówił Towarzystwu Budownictwa Społecznego A Spółka z o.o. we W. pozwolenia na budowę ww. budynku.
W obszernym uzasadnieniu organ podał, między innymi, że podaniem z dnia 9 stycznia 2004 r. C. i D. A. oraz M. i M. R. – współwłaściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr 12/5, sąsiadującej z działką nr 12/7 – zażądali wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 17 grudnia 2001 r., gdyż jako strony, bez własnej winy nie uczestniczyli w tym postępowaniu. Rozpatrując złożone podanie organ ustalił, że C. i D. A. zachowali termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu 11 grudnia 2003 r. Wyjaśniono również, że decyzją z dnia 10 maja 2005 r. odmówiono M. i M. R. wznowienia postępowania w omawianej sprawie. Dokonana we wznowionym postępowaniu analiza akt sprawy, szczególnie projektu budowlanego, wykazała – zdaniem organu – nieprawidłowości, zatem postanowieniem z dnia 26 lipca 2005 r. /wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego/ Prezydent nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia przez uzupełnienie projektu o określone dokumenty, w terminie do dnia 20 sierpnia 2005 r. Nieusunięcie stwierdzonych nieprawidłowości spowodowało, w konsekwencji, podjęcie rozstrzygnięcia odmownego w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Towarzystwo Budownictwa Społecznego A Spółka z o. o. we W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez niepowiadomienie Spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz nieuwzględnienie wniosku o zmianę terminu złożenia części wymaganych dokumentów ze względu na urlop opracowującej je osoby.
Decyzją z dnia 3 listopada 2005 r. , Nr [...], na podstawie art. 138 §1 k.p.a. Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ podał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Analiza akt spawy wskazała też – zdaniem organu – że Prezydent J. G., wykonując obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji/ zasadnie nałożył na inwestora, postanowieniem z dnia 26 lipca 2005 r., obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów. Ponieważ strona nie uzupełniła projektu budowlanego w wyznaczonym terminie, organ pierwszej instancji zobowiązany był do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidują możliwości "przesuwania" terminu uzupełnienia projektu budowlanego nakreślonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie zgodził się również z zarzutem, że strona nie była informowana o wznowieniu postępowania. O każdej czynności postępowania – w tym również o jego wznowieniu – odwołująca się Spółka była bowiem prawidłowo informowana, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy potwierdzeń odbioru dołączonych do poszczególnych pism, postanowień i decyzji.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego A Spółka z o. o. we W. Głównym zarzutem skargi był zaś fakt, że organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie bez uwzględnienia dokumentów wymaganych przez organ pierwszej instancji, które strona skarżąca złożyła w dniu 28 października 2005 r. Z tego względu Spółka wniosła o skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i o uchylenie w całości przez Wojewodę D. decyzji z dnia 3 listopada 2005 r.
Po rozpatrzeniu powyższej skargi, Wojewoda D. decyzją z dnia 28 listopada 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm./ uchylił w całości decyzję własną z dnia 3 listopada 2005 r., Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta J. G., Nr [...], z dnia 2 września 2005 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W głównych motywach tego rozstrzygnięcia organ podał, że po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 3 listopada 2005 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły żądane w postępowaniu administracyjnym dokumenty. W tej sytuacji, - wobec faktu zaskarżenia - uznając zasadność żądania strony, mając na względzie "jej słuszny interes społeczny" oraz zasadę trwałości decyzji ostatecznych zawartą w art. 16 k.p.a., organ odwoławczy, stwierdził, że zaistniała przesłanka do uchylenia w trybie art. 54 § 3 zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w celu umożliwienia Prezydentowi Miasta J. G. i pozostałym stronom postępowania zapoznania się z przedłożonym przez skarżącego materiałem dowodowym
W związku z cofnięciem skargi przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego A Spółka z o.o. we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 stycznia 2006 r. /sygn. akt II SA/Wr 691/05/ umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. z dnia 28 listopada 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli C. i D. A.
W jej uzasadnieniu strony podniosły, że Towarzystwo Budownictwa Społecznego A nie wypełniło w terminie do dnia 24 stycznia 2005 r. obowiązku uzupełnienia dokumentacji, do czego zobowiązane zostało postanowieniem z dnia 14 stycznia 2005 r. Wobec tego wskazały, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidują możliwości "przesuwania" terminu uzupełnienia projektu budowlanego. Spółka była zaś w prawidłowy sposób zawiadomiona o konieczność złożenia dokumentów. Skarżący uważają również, że dokumentacja została dostarczona długo po terminie, dlatego zaskakująca jest dla nich "wyrozumiałość" organu w tym względzie. Przypuszczają też, że dokumentacja owa nie jest kompletna, gdyż inwestor nie zwracał się do nich o pozwolenie na dysponowanie działką nr 12/5 /której są współwłaścicielami/, na potrzeby budowy kanalizacji sanitarnej. Podnieśli również, że jako strona postępowania nie mieli możliwości zapoznania się ze złożonymi dokumentami i nikt ich nie informował, gdzie się one znajdują. Zdaniem skarżących powołując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na słuszny interes społeczny, Wojewoda chronił tylko interes jednej strony postępowania, kosztem drugiej. Narusza to w ich ocenie, zagwarantowaną przez kodeks cywilny równość stron. Przedmiotowa inwestycja ma bowiem istotny wpływ na jakość i warunki życia skarżących jak np. przez zniszczenie i ograniczenie terenu zieleni. W skardze zawarto również wniosek aby Sąd rozpatrzył, czy nie wygasło pozwolenie na budowę z dnia 17 grudnia 2001 r. skoro przez dwa lata nie rozpoczęto na przedmiotowym terenie żadnych prac budowlanych.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody zawarte w kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać – co istotne dla rozpatrywanej sprawy - że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Działając w graniach tak zakreślonej kognicji Sąd z urzędu stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, co spowodowane jest koniecznością zastosowania przy orzekaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c przywołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. W konsekwencji niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, należy uznać ją za zasadną.
Przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia uwzględnienia wymaga przede wszystkim, że zostało ono podjęte na podstawie art. 54 § 3 przywołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "upsa". Stosownie do postanowień wskazanego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przywołany przepis odpowiada zatem w istocie treści nieobowiązującego już art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn.zm./, który stanowił, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy. Oba przepisy w podobny sposób dopuszczają więc samokontrolę rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie. To z kolei z kolei pozwala na wykorzystanie, przy stosowaniu przepisu art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obszernego dorobku doktryny i orzecznictwa który wypracowany został w czasie obowiązywania art. 38 ust. 2 i który nadal zachował aktualność.
Celem regulacji zawartej w art. 54 § przywołanej ustawy jest niewątpliwie umożliwienie organowi administracji ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego. Z treści przepisu wynika, że jedynym warunkiem jaki musi być spełniony dla skorzystania z omawianego trybu autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, w określonym terminie. To zaś oznacza skorygowanie zaskarżonego działania /lub bezczynności/ wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i sposób w całości zgodny z żądaniem zawartym w skardze.
Wynikające z omawianego przepisu uprawnienie organu do autokontroli, stanowi samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ w ramach tej procedury, jak również podstawę do stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Przepis art. 54 § 3 uppsa, podobnie jak wcześniej art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie określa jednak jakie uprawnienia do orzekania ma organ administracji publicznej w odniesieniu do własnej zaskarżonej decyzji. Pozostaje ono niewątpliwie w ścisłym związku ze skargą skierowaną do sądu administracyjnego który, jak zauważono to już na wstępie, dokonuje kontroli działalności organów administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem /art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych/. Podstawą zaskarżenia decyzji może być zatem zarzut jej niezgodności z prawem. Skoro więc organ administracji publicznej dokonuje autokontroli zaskarżonej decyzji niejako w zastępstwie sądu administracyjnego, należy – przy braku odmiennych postanowień – przyjąć, że jest on uprawniony i zobowiązany uczynić to w takim samym zakresie jak sąd administracyjny, a więc w zakresie wyznaczonym art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych / tak T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 252/.
Przepis art. 54 § 3 uppsa, podobnie jak uprzednio obowiązujący przepis art. 38 ust. 2 ustawy o NSA nie przewiduje też formy w jakiej powinno "nastąpić uwzględnienie skargi w całości". Nie oznacza to jednak dowolności organu w wyborze formy rozstrzygnięcia sprawy. W judykaturze wskazywano, że uwzględnienie skargi w całości oznacza, że organ dokonujący autokontroli może wydać jedno z rozstrzygnięć jakie wydaje sąd w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem badanej decyzji /por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r., OPS 16/99, ONSA 2000r, Nr 3, poz. 94/. Prezentowane również były poglądy, że organ może wydać decyzję, w której rozstrzygnie o losach swojej zaskarżonej decyzji i ewentualnie o lasach decyzji pierwszej instancji czyli np. uchyli zaskarżoną decyzję w całości lub w części /w zależności od zakresu zaskarżenia/ i orzeknie w tym zakresie co do istoty sprawy, lub uchyli zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji i orzeknie o istocie sprawy /por. T. Woś, ...op.cit; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., I SA Po1909/96, Palestra 1998 nr 3-4, str. 198; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2000 r., V SA 2361/99, LEX nr 79238; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2000 r., IV SA 1713/98, LEX nr 53369, wyrok NSA z dnia 24 września 2002 r., IV SA 42/01 niepublik./.
Podkreślić jednak należy, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowanym na gruncie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA zdecydowanie dominował pogląd – który zachowuje aktualność w odniesieniu do art. 54 § 3 uppsa - że na podstawie wskazanego przepisu nie jest możliwe, wydanie decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia /por. np. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2002 r., V SA 3937/00, LEX nr 109314; wyrok NSA z dnia 1 marca 2002 r., V SA 7/01, LEX nr 109316; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2002 r., V SA 2044/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 2, str. 50; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., I SA Po1909/96, Palestra 1998 nr 3-4, str. 198; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2000 r., V SA 2361/99, LEX nr 79238; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2000 r., IV SA 1713/98, LEX nr 53369, wyrok NSA z dnia 24 września 2002 r., IV SA 42/01 nie publik/. Również w doktrynie odrzuca się możliwość uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 54 § 3 uppsa, gdyż: "Decyzja taka oznaczałaby otwarcie nowego toku instancji w sprawie. W ten sposób strona skarżąca do sądu administracyjnego ostateczną decyzję organu odwoławczego otrzymywałaby, zamiast orzeczenia organu zewnętrznej, sądowej kontroli, powołanego do kontroli /oceny/ legalności decyzji administracyjnych, decyzję kasacyjną cofającą sprawę do punktu wyjścia, do organu pierwszej instancji"./ T.Woś, ... Op.cit. str. 253/. Jeżeli zatem strona postępowania, domagając się kontroli zgodności z prawem decyzji ostatecznej, składa do Sądu skargę na tę decyzję, to autokontolne uprawnienia organu administracji nie mogą pozostawać w sprzeczności z podstawową funkcją skargi jaką jest właśnie uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego. W toku postępowania, które uruchomiła wniesiona skarga, nie może więc - na skutek decyzji kasacyjnej – zostać uruchomiony nowy tok instancji administracyjnej w sprawie, która już taki tok instancji przeszła i została rozstrzygnięta decyzją ostateczną / T. Woś...Op.cit/.
W związku z powyższym w powołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany był pogląd, że nie jest dopuszczalne interpretowanie zakresu kompetencji autokontrolnych służących organowi administracji na podstawie omawianego przepisu w ten sposób, iż po otrzymaniu skargi uchyla on zaskarżoną decyzję /czyni zadość skardze/ i dalej uznając, że sytuacja ta otworzyła dla niego ponownie drogę do działania w postępowaniu odwoławczym, uchyla także decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Takie działanie godzi bowiem w prawa strony do rzetelnej procedury, pozbawiając ją możliwości poddania się zainicjowanej kontroli sądowej, której równoważnikiem, w żadnym razie nie jest, uruchomienie w sprawie nowego toku instancji administracyjnej.
W świetle tego co dotąd zostało powiedziane trzeba stwierdzić, że Wojewoda D. wydając decyzję z dnia 28 listopada 2005 r., którą w wyniku rozpoznania poprzedzającej ją skargi uchylił nie tylko własną decyzję z dnia 3 listopada 2005 r. ale również uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wadliwie zastosował przepis art. 54 § 3 uppsa. Wadliwość ta powoduje również, iż organ wkroczył w sferę, która od momentu złożenia skargi zastrzeżona jest do dyspozycji sądu.
Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie wychodzi również poza granice żądania sformułowanego w skardze. Z jej treści wynika bowiem, że strona wnosiła o uchylenie tylko decyzji odwoławczej z dnia 3 listopada 2005 r. z powodu nieuwzględnienia przy rozpatrywaniu odwołania, złożonych przez nią dokumentów. Tymczasem organ odwoławczy oprócz własnej decyzji uchylił również decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenie – a więc uczynił więcej niż miał prawo. Nie odniósł się również do kwestii złożonych przez stronę dokumentów. Tym samym nie można uznać aby organ uwzględnił skargę w całości.
Niezależnie od powyższego trzeba też zauważyć, że zaskarżona decyzja narusza wymogi prawidłowego uzasadnienia określone w art. 107 § 3 k.p.a. przede wszystkim ze względu na brak dokładnego przedstawienia stanu faktycznego i brak rozważań prawnych uzasadniających wydane rozstrzygnięcie. Nie można bowiem uznać aby wymogi takiego uzasadnienia spełniało lakoniczne odwołanie się do konieczności uwzględnienia "słusznego interesu społecznego strony" /nie wiadomo jaki interes organ miał na myśli – społeczny czy strony/, zasady trwałości decyzji, czy wreszcie ogólnikowe stwierdzenie, że organ uwzględnił żądanie strony.
Podejmując przedmiotowe orzeczenie Sąd miał również na względzie prezentowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy, że w przypadku uchylenia decyzji autokontrolnej sąd powinien również orzec o legalności decyzji ją poprzedzających, uchylonych tą decyzją /art. 134 § 1 upps/. Pamiętając o tych poglądach, Sąd zważył jednak, że w niniejszej sprawie występują strony o sprzecznych interesach i decyzja ostateczna poprzedzająca decyzję autokontrolą, była decyzją korzystną dla strony obecnie wnoszącej skargę, zatem orzekanie co do tej decyzji, byłoby w istocie orzekaniem na niekorzyść skarżącego /art. 134 § 2 uppsa/. Wobec braku podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, mając ma uwadze wynikający z art. 134 § 2 przywołanej ustawy zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego, Sąd nie dokonał więc oceny decyzji poprzedzających decyzję autokontrolą.
W świetle przedstawionych wyżej uwag i ocen, uprawnione jest więc twierdzenie, że skoro organ wadliwe tj z naruszeniem art. 54 § 3 uppsa wykorzystał przyznane mu uprawnienia autokontrole, to zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie II wynika z konieczności zastosowania przez Sąd art. 152 przywołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 wskazanego aktu.