II SA/WR 722/19

II SA/Wr 722/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Władysław Kulon /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1899/20 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2020r. sprawy ze skargi T[...] S.A. z/s w W. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. (Nr [...]) D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. nr [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazano T[...]S.A. z/s w W.rozbiórkę rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T[...]S.A. (poprzednio [...]) nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb [...] przy ul. Ł. nr [...] w Ś.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 24 października 2012 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. wpłynęło podanie Stowarzyszenia Ekologicznego "O." z żądaniem wszczęcia postępowania naprawczego w myśl wymagań i procedur wg art. 50-51 Prawa budowlanego, dla wyłączenia z eksploatacji i rozbiórki samowolnie rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb [...] w Ś. wywodząc, iż wnioskodawca nie dopełnił formalności i nie uzyskał m.in. wymaganej decyzji środowiskowej.
PINB w Ś. pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie rozbudowy ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, a w jego toku uzyskał informację, że pomiary monitoringowe wykonane w latach 2007, 2010 i 2011 w konkretnych punktach na terenie Ś. nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nadto, przesłuchany w charakterze strony pełnomocnik [...] S.A. dołączając dokumentację zeznał, że przedmiotowa stacja została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r., a zakończenie budowy zostało zgłoszone w dniu [...] r. w Starostwie Ś. Według wiedzy pełnomocnika sprzeciw nie został wniesiony. Na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] zostały wykonane 4 maszty stalowe, na których zamontowano anteny: 6 sztuk [...] (kierunkowe) oraz 1 antena mikrofalowa o średnicy 0,6m. Następnie w dniu 11 października 1999 r. został zgłoszony w Starostwie Ś.zamiar montażu dwóch anten mikrofalowych o średnicy 0,3m na istniejącym obiekcie - tj. budynku przy ul. Ł. nr [...]w Ś. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez wniesienia sprzeciwu. Pełnomocnik Inwestora przedłożył do akt sprawy kserokopię sprawozdania nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych zakresu 0,1 MHz -38 GHz wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska wykonanego dla stacji bazowej we wrześniu 2004 r., ale nie potrafił już wskazać z jakiego powodu były wykonywane te pomiary.
W dniu 5 grudnia 2012 r. został przeprowadzony dowód z oględzin, w trakcie których stwierdzono, że na dachu budynku przy ul. Ł. nr [...] w Ś. są zamontowane 4 maszty konstrukcji stalowej, na których łącznie są zamontowane: 6 szt. anten kierunkowych, 2 szt. anten mikrofalowych o średnicy 30 cm i 1 szt. anteny mikrofalowej o średnicy 60 cm. Następnie w dniu 18 grudnia 2012 r. dokonano pomiarów kontrolnych przy użyciu łaty geodezyjnej długości 5 m. Stwierdzono, że stan faktyczny od dnia 05 grudnia 2012 roku nie uległ zmianie.
Na podstawie analiza materiału dowodowego organ ustalił, że zarówno budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jak i jej rozbudowa zostały zrealizowane w poszanowaniu Prawa budowlanego, a inwestor dokonał wymaganych prawem zawiadomień o zakończeniu budowy oraz rozbudowy stacji. W związku z tym decyzją nr [...] z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją DWINB nr [...] z dnia [...] r.
Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylił ww. decyzję DWINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując na niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, jak również niedokładne zebranie materiału dowodowego w postępowaniu.
W toku ponownego rozpoznania sprawy N.Sp. z o.o. przedłożyło dokumenty dotyczące przedmiotowej stacji bazowej, z których wynika, że stacja bazowa była od 2001 r. poddana dwukrotnie modernizacjom. Po raz pierwszy w 2004 r. zostały wymienione istniejące szafy nadawcze na nowszego typu. Natomiast modernizacja przeprowadzona w 2013 r. polegała na demontażu wszystkich anten sektorowych łącznie z ramkami antenowymi, zawieszeniu w ich miejsce nowych anten i ramek, wymianie sprzętu w istniejącym kontenerze oraz montażu modułów RRU łącznie z wspornikami. Po dokonanych modernizacjach zarówno w 2004 roku jak i w 2013 r., zostały wykonane pomiary w otoczeniu stacji bazowej, które wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7 V/m. Informacja ta została również potwierdzona przez D.Inspektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 10 marca 2015 r.
W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. decyzją nr [...]z dnia [...] r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej, a organ odwoławczy - decyzją nr [...]z dnia [...] r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Po wniesieniu skargi przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." do WSA we Wrocławiu, a następnie skargi kasacyjnej do NSA wyrokiem z dnia 18 października 2017 o sygn. akt II OSK 268/16 NSA uchylił: zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję DWINB nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w Ś. nr [...].
W ponownie prowadzonym postępowaniu PINB w Ś. pozyskał dokumenty dot. przedmiotowego przedsięwzięcia oraz w dniu 20 marca 2018 r. dokonał kolejnych oględzin w przedmiotowej sprawie, podczas, których ustalono, że: "na dachu budynku przy ul. Ł. [...] w Ś. są zlokalizowane 4 sztuki masztów konstrukcji stalowych oznaczone na załączniku A, B, C, D. Wykonano dokumentację fotograficzną, orientacyjnie określono wysokość masztów fotografując łatę mierniczą. Na dachu budynku są przewody zasilające do modułów [...] wraz ze światłowodami oraz przewody do modułów [...]. Maszt A posiada 2 anteny sektorowe, pod nimi 4 moduły nadawczo-odbiorcze [...]. Maszt B posiada 2 anteny sektorowe, 4 moduły nadawczo odbiorcze [...], 1 antena radioliniowa o średnicy 0,6m, dwa moduły [...]. Maszt C: konstrukcja stalowa bez anten. Maszt D: 2 anteny sektorowe, 1 antena radioliniowa o średnicy 0,3m, dwa moduły [...] oraz 4 moduły RRU. Budynek wg numeracji P. ma wg nazewnictwa nr 12". Do protokołu załączono 1 rzut z wykonanymi masztami oraz 15 zdjęć.
Następnie dnia 17 maja 2018 r. PINB w Ś. wydał postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał T[...] S.A. roboty budowlane i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów celem legalizacji dokonanej samowoli budowlanej.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez T[...] S. A., a postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia.
Następnie, dnia 18 października 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w Ś.nr [...] z dnia [...]r., które zakończyło się postanowieniem DWINB nr [...] z dnia [...] r., odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...].
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB w Ś. zmienił termin wykonania obowiązku określonego w postanowieniu, do dnia 31 grudnia 2018 r. Inwestor wymaganych dokumentów nie przedstawił.
W tak kształtujących się okolicznościach PINB w Ś. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał T[...]S.A. rozbiórkę rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb [...] w Ś.
Utrzymując ww. decyzję w mocy DWINB wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy: budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego), przebudowa, montaż, remont i rozbiórka obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. W przepisach tych wymienione są enumeratywnie budowy oraz rodzaje robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a ewentualnie zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia bądź zgłoszenia oznacza, że zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej.
Zdaniem organu odwoławczego zasadnie PINB w Ś. uznał, że w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowiący o możliwości wydania decyzji nakazującej rozbiórkę w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a Prawa budowlanego albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 2 ww. ustawy, mówiącym o możliwości wydania postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie, o której mowa w art. 48 ust. 1, jeżeli jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
W realiach badanej sprawy wydanie decyzji rozbiórkowej związane było z zaniechaniem złożenia wymaganych dokumentów celem legalizacji samowoli budowlanej, w przedmiotowym przypadku rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że stacja ta wybudowana została na podstawie pozwolenia na budowę nr [...]z dnia [...] r., zaś zakończenie budowy zostało zgłoszone w dniu [...]r. Sprzeciwu do zgłoszenia nie wniesiono. Na podstawie ww. pozwolenia wykonano cztery maszty stalowe, na których zamontowano 6 anten kierunkowych i 1 antenę mikrofalową. Następnie w dniu 11 października 1999 r. zgłoszono zamiar montażu dwóch anten mikrofalowych. Zgłoszenie przyjęto bez sprzeciwu (zarejestrowane pod nr [...]). Od 2001 roku (w pierwszej połowie 2001 roku zostały ukończone prace wykonywane na podstawie zgłoszenia do Starosty Ś. nr [...]) przedmiotowa stacja bazowa została poddana dwukrotnie modernizacjom. Po raz pierwszy w 2004 roku zostały wymienione istniejące szafy nadawcze na nowszego typu. Natomiast modernizacja przeprowadzona w 2013 roku polegała na demontażu wszystkich anten sektorowych łącznie z ramkami antenowymi, zawieszeniu w ich miejsce nowych anten i ramek, wymianie sprzętu w istniejącym kontenerze oraz montażu modułów [...] łącznie z wspornikami. W trakcie oględzin z dnia 20 marca 2018 r. ustalono z kolei, że przedmiotowa stacja bazowa składa się z: masztu A, który posiada 2 anteny sektorowe, pod nimi 4 moduły nadawczo-odbiorcze [...], masztu B, który posiada 2 anteny sektorowe, 4 moduły nadawczo odbiorcze [...], 1 antena radioliniowa o średnicy 0,6m, dwa moduły [...], masztu C - konstrukcja stalowa bez anten, masztu D, który posiada 2 anteny sektorowe, 1 antenę radioliniową o średnicy 0,3m, dwa moduły [...]oraz 4 moduły RRU.
Mając powyższe na względzie DWINB wskazał, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej składa się z masztów antenowych, na których zostały zainstalowane anteny sektorowe i radioliniowe oraz moduły nadawczo-odbiorcze, a zatem stanowi pewną całość techniczno-użytkową. Przedmiotowe postępowanie odnosi się więc do tej właśnie całości techniczno-użytkowej, a nie wyłącznie do antenowej konstrukcji wsporczej, czy samych masztów antenowych. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że sporna stacja bazowa, postrzegana, jako pewna techniczna całość nie może być oceniana w kontekście art. 28-30 Prawa budowlanego wyłącznie przez pryzmat tego, że żadne z montowanych na masztach urządzeń nie jest wyższe niż 3 metry.
Dalej z porównania protokołów oraz zdjęć z oględzin przeprowadzonych z dnia 5 grudnia 2012 r. oraz 20 marca 2018 r. wynika, że przedmiotowa stacja bazowa znacząco się zmieniła, tj.:
w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "A" znajdowała się 1 antena kierunkowa i 1 antena mikrofalowa, w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe oraz 4 moduły nadawczo-odbiorcze ([...]),
w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "B" znajdowała się 1 antena kierunkowa i 1 antena mikrofalowa, w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe, 4 moduły nadawczo-odbiorcze ([...]), 1 antena radioliniowa oraz dwa moduły [...],
w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "C" znajdowały się 2 anteny kierunkowe, w roku 2018 brak było anten, pozostała sama konstrukcja stalowa,
- w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "D" znajdowały się 2 anteny kierunkowe i 1 antena mikrofalowa, w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe, 1 antena radioliniowa, dwa moduły [...] oraz 4 moduły [...].
W realiach badanej sprawy przedmiotowa rozbudowa stacji dokonana w latach 2004- 2018 tzn. zmiana jej parametrów polegających na zwiększeniu liczby anten i innych urządzeń i przez to zwiększeniu mocy nadawania stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowiącej całość techniczno-użytkową, nie może być zaliczana do "instalowania urządzeń", o jakim mowa w art. 23 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlanego, a należy te roboty kwalifikować jako rozbudowę stacji bazowej, gdyż poprzez wykonanie dodatkowych anten sektorowych i modułów nadawczo- odbiorczych oraz innych urządzeń, zmieniono jej charakterystyczne parametry (w tym wypadku nadawanie sygnału telefonii komórkowej), w związku z powyższym przedmiotowy obiekt budowlany należy zakwalifikować, jako budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż nie jest to ani budynek, ani obiekt małej architektury. Taka kwalifikacja jest przy tym zgodna z zapadłym w przedmiotowej sprawie wyrokiem NSA w Warszawie z dnia z dnia 18 października 2017 r. o sygn. II OSK 2687/16 oraz stanowiskiem przyjętym w judykaturze.
Zdaniem organu odwoławczego zasadnym było zastosowanie w pierwszej kolejności przepisów art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a tym samym umożliwienie T[...] S.A. zalegalizowania dokonanej samowoli budowlanej, poprzez przedstawienie odpowiednich dokumentów. Pomimo przesunięcia terminu przez PINB w Ś. do złożenia wymaganych dokumentów, celem legalizacji samowoli budowlanej, strona zobowiązana nie przedstawiła żadnych z żądanych dokumentów. Z akt sprawy wynika, iż dwukrotnie próbowała ona uzyskać zaświadczenie o tym, że przedmiotowy obiekt jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednakże nie wypełniła wszystkich wymogów formalnych przez, co nie mogła takiego zaświadczenia uzyskać, aby następnie zaprzestać jakichkolwiek działań celem uniknięcia rozbiórki dokonanej rozbudowy stacji bazowej. Tym samym wobec nie przedłożenia w terminie dokumentów nałożonych postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., tj. zaświadczenia Prezydenta Miasta Ś. o zgodności rozbudowy przedmiotowej budowli, tj.: stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. Ł. nr [...] w Ś. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane, a mianowicie: czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wypełniła się przesłanka z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego i koniecznym stało się zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. nakazanie rozbiórki rozbudowanej części stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że Prawo budowlane nie przewiduje nieuzasadnionego przedłużania terminu przedłożenia dokumentów, na gruncie rozpatrywanej sprawy znaczenie ma fakt popełnienia samowoli budowlanej i brak działań zmierzających do jej legalizacji pomimo przedłużenia terminu do złożenia wymaganych dokumentów (nie przedłożono nawet projektu budowlanego).
Równocześnie organ podkreślił, że osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku rozbiórki stacji bazowej powinien być aktualny właściciel tego obiektu, który jest również następcą wcześniejszego inwestora tych robót.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła T[...]S.A. z/s w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 ust 1 w zw. z art. 48 ust 4 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nakazanie rozbiórki stacji, w sytuacji gdy w chwili rozbudowy w latach 2004 i 2013 prace te nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy na zastosowanie ww. normy wskazuje charakter inwestycji.
Rozwijając zarzuty skargi strona podniosła, iż w świetle brzmienia art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego urządzenia stacji bazowych nie zaliczają się ani do budynków ani do obiektów małej architektury, a stanowią inny rodzaj obiektu budowlanego - budowle.
Zdaniem skarżącej strony z obowiązujących przepisów wynika, że jedynie instalacje wolno stojące stanowią budowlę, w przeciwieństwie do masztów i anten stacji bazowych, zainstalowanych na istniejących obiektach budowlanych, i w związku z tym tylko budowa, przebudowa, montaż lub rozbiórka tych pierwszych, wymaga co do zasady uzyskania pozwolenia na budowę. Zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy, podlega m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych.
Dalej strona skarżąca podniosła, że ustawą z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) znowelizowano art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego przez co ustawodawca sprecyzował, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych", a w wyroku z 24 lipca 2015 r. (II OSK 3035/13) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "ustawodawca doprecyzował w ten sposób (a nie zmienił) dotychczasowe brzmienie przepisu, przesądzając tym samym, że nie tylko instalacja radiokomunikacyjna, ale również antenowa konstrukcja wsporcza, instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia budowlanego którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tych, które zostały określone w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Intencją ustawodawcy było usunięcie wcześniejszych wątpliwości i rozbieżności w praktyce orzeczniczej w zakresie kwalifikacji masztów antenowych, co wynika wprost z uzasadnienia do zmiany tej ustawy."
Skarżący podniósł, że przedsięwzięcia polegające na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku nie wymagają pozwolenia na budowę, a o ile ich wysokość nie przekracza 3m nie wymagają nawet zgłoszenia. Tym samym konsekwentnie uznać należy, że wydane w toku postępowania przez organ I instancji postanowienie z [...]r. nr [...] zobowiązujące inwestora do przedłożenia dokumentacji w celu zalegalizowania inwestycji zostało wydane bez podstawy prawnej i faktycznej, bowiem do inwestycji nie znajdował zastosowania przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Niewykonanie przez inwestora nałożonego obowiązku nie może zaś rodzić negatywnych konsekwencji.
W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. nr [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazano T[...]S.A. z/s w W. rozbiórkę rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T[...]S.A. (poprzednio [...]) nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb [...] przy ul. Ł.nr [...] w Ś.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:
1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo
2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).
W postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego).
W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).
W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – w realiach badanej sprawy spełnione są podstawowe przesłanki warunkujące zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, tj. rozbudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej bez wymaganego pozwolenia oraz zaniechanie przedłożenia dokumentów, o które strona skarżąca była wzywana postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]). W tym kontekście przede wszystkim trzeba wskazać, że w świetle obowiązującego prawa należy odróżnić przypadek instalowania antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego) - od rozbudowy czy przebudowy tych obiektów. O ile pierwszy zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o tyle drugi już nie.
W realiach badanej sprawy, w ocenie Sądu zachodziła konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż rozbudowa legalnie istniejącej stacji bazowej wymagała takiej decyzji, a w sprawie wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie znajduje zastosowania przepis z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego brzmieniem z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę zwolniono roboty polegające na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Przepis ten znajduje zastosowanie gdy roboty zostały zakwalifikowane jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, ale gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. np.: wyrok NSA z 25 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2671/17, CBOSA; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 647/19, CBOSA) .
Tymczasem w realiach badanej sprawy mamy do czynienia z rozbudową stacji dokonaną w latach 2004 - 2018, co wynika z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołów przeprowadzonych oględzin. Jak bowiem wskazał organ odwoławczy na przestrzeni lat znacząco zmieniała się przedmiotowa stacja, tj.: w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "A" znajdowała się 1 antena kierunkowa i 1 antena mikrofalowa, podczas gdy w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe oraz 4 moduły nadawczo-odbiorcze ([...]). Następnie w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "B" znajdowała się 1 antena kierunkowa i 1 antena mikrofalowa, podczas gdy w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe, 4 moduły nadawczo-odbiorcze ([...]), 1 antena radioliniowa oraz dwa moduły [...]. Dalej w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "C" znajdowały się 2 anteny kierunkowe, a w roku 2018 brak było anten, pozostała sama konstrukcja stalowa. Wreszcie w roku 2012 na maszcie oznaczonym symbolem "D" znajdowały się 2 anteny kierunkowe i 1 antena mikrofalowa, zaś w roku 2018 były to 2 anteny sektorowe, 1 antena radioliniowa, dwa moduły [...] oraz 4 moduły [...]. W ocenie Sądu zasadnie więc organ przyjął, iż wykonane prace polegające na zwiększeniu liczby anten i innych urządzeń i przez to zwiększeniu mocy nadawania stacji bazowej telefonii komórkowej prowadziło do zmiany charakterystycznych parametrów, a przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zasadnie więc w tak zakreślonych realiach organ nadzoru budowlanego podjął działania ukierunkowane na legalizację zaistniałej samowoli i zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wezwał do przedstawienia wymaganych prawem dokumentów, a sytuacji zaniechania ich złożenia przez skarżącego, pomimo przesunięcia terminu, wydał decyzję o nakazie rozbiórki. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli inwestycja została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczne, nie może budzić wątpliwości, a żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje w sytuacji niespełnienia przez stronę w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki.
Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.
W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.