II SA/Wr 721/23

II SA/Wr 721/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 699
art. 41 ust. 1
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 162
art. 34 ust.1
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2023 r. Nr SKO 4133/9/23 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów o odpadach oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
T. S.A. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z 26 kwietnia 2023 r. (Nr SKO 4133/9/23), którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 13 lutego 2023 r. (Nr WSR-GO.6233.14.2023.JŚ), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z póżn zm.) – dalej: u.o.o.
Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wnioskiem datowanym na 9 stycznia 2023 r. skarżąca spółka wystąpiła do Prezydenta, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r, poz. 162 z póżn zm.) - dalej: u.p.p., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów u.o.o. Przedmiotem żądanej interpretacji miały być następujące kwestie: - czy planowany przez skarżącą spółkę proces wykorzystania pociętych przez maszynę do cięcia kartonów, jako wypełnienia do paczek stanowi proces przetwarzania odpadów i w związku z tym wymaga uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 u.o.o.; - w przypadku udzielenie twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy skarżącej spółce przysługuje zwolnienie z obowiązku uzyskania powyższego zezwolenia, w związku z przepisem art. 45 ust. 1 pkt 10 u.o.o.
Postanowieniem z 13 lutego 2023 r. (Nr WSR-GO.6233.14.2023.JŚ) prezydent odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów ustawy u.o.o. w następującej kwestii: 1) czy planowany przez Spółkę proces wykorzystania pociętych kartonów do wypełnienia paczek, które zostały uprzednio pocięte przy użyciu maszyny do cięcia kartonów, stanowi proces przetwarzania odpadów, z którym związany jest wymóg uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, 2) dodatkowo, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie wskazane w pkt 1, czy Spółce przysługuje zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt. 10 ustawy o odpadach (tj. jako władającemu nieruchomością, który zbiera wytworzone przez siebie odpady w miejscu ich wytworzenia).
W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że wniosek skarżącej spółki zakresowo nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 34 u.p.p. W związku z tym organ I instancji uznał, iż nie ma możliwości wydania interpretacji indywidualnej we wskazanym we wniosku zakresie, co oznacza, że zostały spełnione przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W ocenie organu I instancji art. 41 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 pkt 10 u.o.o. nie są przepisami, z których wynikają obowiązki świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Przepis art. 41 ust. 1 u.o.o. reguluje obowiązek uzyskania zezwolenia w sytuacji dokonywanego przez dany podmiot przetwarzania odpadów, natomiast przepis art. 45 ust. 1 pkt 10 jest przepisem, który stanowi o sytuacjach, w których zezwolenie nie jest wymagane. Przepisy te nie nakładają na wnioskodawcę obowiązku poniesienia daniny publicznej w wyżej wskazanym rozumieniu. Fakt, że przepis art. 41 ust. 1 wprowadza ograniczenia przedmiotowe, a ograniczenia te są odstępstwem od zasady swobody działalności gospodarczej nie znaczy, że jest on przepisem, który podlega interpretacji indywidualnej na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.p. Tym bardziej nie jest takim przepisem art. 45 ust. 1 pkt 10, który stanowi o zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka.
Zaskarżonym postanowieniem powołanym na wstępie Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy art. 34 ust. 1 u.p.p. określa dwie przesłanki, od łącznego spełnienia których ustawodawca uzależnił wydanie interpretacji indywidualnej. Pierwsza z nich ma charakter podmiotowy, tj. z wnioskiem o interpretację musi wystąpić przedsiębiorca. Druga z nich ma charakter przedmiotowy i dotyczy treści przepisów, których ma dotyczyć żądana interpretacja, tj. muszą one skutkować powstaniem po stronie przedsiębiorcy powstaniem obowiązku uiszczenia daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Jakkolwiek wniosek pochodził od przedsiębiorcy, tak w ocenie SKO, kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy interpretacja ma dotyczyć przepisów, z których wynika dla skarżącej spółki obowiązek świadczenia danin publicznych lub składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Kolegium rekonstruując pojęcie daniny publicznej wskazało, że podstawową funkcją realizowaną przez daniny publiczne jest więc funkcja fiskalna, gdyż ich celem jest dostarczanie państwu środków niezbędnych do realizacji zadań publicznych. Dalej wskazano, że podjęcie działalności w zakresie gospodarowania odpadami jest działalnością reglamentowaną, tj. wymaga uzyskania stosownego zezwolenia, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez ustawodawcę (art. 41 ust. 1 i art. 45 ust. 1 u.o.o.). W rezultacie przepisy u.o.o. nakładają na przedsiębiorców nakaz określonego zachowania się, tj. nakaz uzyskania stosownego zezwolenia. Niemniej jednak, zdaniem Kolegium, sam fakt uzyskania zezwolenia lub prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami bez zezwolenia tam gdzie jest to dopuszczalne, nie skutkuje tym, iż podmiot taką działalność prowadzący ma obowiązek ponoszenia z tego tytułu jakichkolwiek danin publicznych (w opisanym powyżej znaczeniu) na podstawie przepisów u.o.o. W konsekwencji, pomimo że wniosek pochodził od uprawnionego podmiotu, to jego przedmiot nie wpisywał się w dyspozycję art. 34 ust. 1 u.p.p., albowiem dotyczył wydania interpretacji indywidualnej przepisów, które nie skutkowały powstaniem po stronie wnioskodawcy obowiązku uiszczenia daniny publicznej lub składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. W odniesieniu do zarzutów zażalenia odnoszących się do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. wskazano, że organ I instancji nie nałożył na skarżącą spółkę żadnego obowiązku, jak również nie ograniczył ani nie odebrał jej żadnych z posiadanych przez nią uprawnień. Tym samym nie mógł on znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.
Skargę na postanowienie SKO wniosła strona skarżąca wnosząc o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze na postanowienie Kolegium zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, ponieważ w ocenie organu II instancji wniosek skarżącej spółki nie dotyczy przepisów, z których wynika dla skarżącej spółki obowiązek świadczenia danin publicznych lub składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne (s. 4 uzasadnienia postanowienia), przez co w niniejszej sprawie zaistniały inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, podczas gdy wniosek skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczy daniny publicznej, o której mowa w art. 34 ust. 1 u.p.p. i mieści się w zakresie dyspozycji tego przepisu, a w sprawie nie wystąpiły uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania co obligowało organ II instancji do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej; 2) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy nie zaistniały inne uzasadnione przyczyny powodujące, że postępowanie nie może być wszczęte, a organ I instancji miał obowiązek poddania wniosku skarżącej ocenie merytorycznej, co powinno skutkować merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w formie decyzji, a nie postanowienia dotyczącego kwestii formalnych wniosku; 3) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że pojęcie daniny publicznej nie odnosi się do obowiązków o charakterze niepieniężnym, takich jak obowiązek uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, którego dotyczył wniosek i prowadzące w konsekwencji do utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy w orzecznictwie występują wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 34 ust. 1 u.p.p., w zakresie pojęcia daniny publicznej, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony.
II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 u.p.p. w zw. z art. 41 ust. 1 u.o.o. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że obowiązek uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie może być uznany za daninę publiczną, o której mowa w art. 34 ust. 1 u.p.p., podczas gdy prawidłowa wykładnia pojęcia daniny publicznej, o której mowa w tym przepisie prowadzi do wniosku, że obowiązek ten stanowi daninę publiczną, która uzasadnia merytoryczne rozpoznanie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że w doktrynie istnieją dwie różne linie orzecznicze, które w dwojaki sposób definiujące pojęcie daniny publicznej występujące w art. 34 ust. 1 u.p.p. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia uznał, że istnieje jedyne możliwe rozumienie pojęcia daniny publicznej, które jest tożsame z definicją tego zwrotu zawartą w art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p. i odnosi się wyłącznie do obowiązków o charakterze fiskalnym, pieniężnym. Powołano się jednocześnie na postanowienie NSA z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OW 42/20, w którym wskazano, że art. 34 ust 1 u.p.p., obejmuje nie tytko daniny o charakterze pieniężnym, ale także wszelkie obowiązki niepieniężne, jeżeli ich ponoszenie wynika z ustawy i wiąże się z ograniczeniem swobody w korzystaniu z przysługujących podmiotowi praw ze względu na potrzebę ochrony interesu publicznego. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji niesłusznie wydał orzeczenie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Przyczyna powołana przez organ odwoławczy, jakoby interpretacja na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.p. miała dotyczyć przepisów, z których nie wynika dla skarżącej obowiązek świadczenia danin publicznych w określonych przypadkach, jest wadliwe i nie stanowi oczywistej przeszkody do wszczęcia postępowania. Natomiast w zakresie zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. wskazano, że organ I instancji będąc świadomy istnienia dwóch linii wykładni pojęcia daniny publicznej, o której mowa w art. 34 ust. 1 u.p.p., powinien rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść skarżącej. Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 1 u.p.p. w zw. z art. 41 ust. 1 u.o.o. stwierdzono, że art. 41 ust. 1 u.o.o. wymaga uzyskania zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów, a więc dotyczy on obowiązku strony skarżącej o charakterze publicznoprawnym. Obowiązek ten jest związany z aktywnością po stronie przedsiębiorcy, który musi podjąć czynności zmierzające do uzyskania zezwolenia. Niewątpliwie wiąże się on z ograniczeniem przedsiębiorcy w swobodzie korzystania z przysługujących mu praw, ponieważ jak wynika z treści przywołanej powyżej regulacji, nie każdy może dowolnie zbierać czy przetwarzać odpady. Możliwość taką ma wyłącznie podmiot, który legitymuje się odpowiednim zezwoleniem, udzielonym przez odpowiedni organ. Końcowo stwierdzono, że zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 u.o.o., jest daniną publiczną, o której mowa w art. 34 ust. 1 u.p.p.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie SKO z 26 kwietnia 2023 r. (Nr SKO 4133/9/23), którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta z 13 lutego 2023 r. (Nr WSR-GO.6233.14.2023.JŚ), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów u.o.o. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy natomiast tego, czy wnioskiem skarżącej spółki objęty był przepis regulujący "daninę publiczną" w rozumieniu art. 34 ust. 1 u.p.p. Tym samym konieczne jest dokonanie oceny, czy art. 41 ust. 1 u.o.o. jest przepisem, z którego wynikałby obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej.
Zgodnie z art. 34 ust. 1-3 u.p.p., przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Stwierdzić należy, że w ramach art. 34 ust. 1 u.p.p. zakres interpretacji indywidualnej został zawężony z woli prawodawcy wyłącznie do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej lub składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne.
Co równie istotne w ramach u.p.p. ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie definicji legalnej pojęcia "danina publiczna". Sąd dostrzega jednocześnie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa zasadnicze poglądy w odniesieniu do prób definiowania pojęcia "danina publiczna".
Zgodnie z pierwszym ze stanowisk danina publiczna, o której stanowi art. 34 ust. 1 u.p.p., obejmuje nie tylko daniny o charakterze pieniężnym, ale także wszelkie obowiązki niepieniężne, jeżeli ich ponoszenie wynika z ustawy i wiąże się z ograniczeniem swobody w korzystaniu z przysługujących podmiotowi praw ze względu na potrzebę ochrony interesu publicznego (zob. wyrok NSA z 29 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3556/15, publ. CBOSA). W takim ujęciu niekiedy wskazuje się, że w charakterze daniny publicznej może być rozpatrywane zezwolenie na zbieranie odpadów, jako obowiązek o charakterze niepieniężnym, który wynika z ustawy i który stanowi ograniczenie wolności gospodarczej uzasadnione ochroną interesu publicznego, w tym wypadku zasadami gospodarki odpadami (zob. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OW 42/20, publ. CBOSA).
Natomiast pogląd przeciwny zakłada, że znaczenie pojęcia daniny publicznej, o którym mowa w art. 34 ust. 1 u.p.p., jest tożsame z definicją zakresową tego zwrotu, zawartą w art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p. (zob. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2542/21, publ. CBOSA). Stanowisko to zakłada, w szczególności, że skoro w treści art. 34 ust. 1 u.p.p., ustawodawca wskazał, że przedsiębiorca może złożyć wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie - to znaczy, że wyraźnie ograniczył prawo przedsiębiorcy do wnioskowania o indywidualną interpretację tylko do przepisów określonych powołanym przepisem. W grupie tych przepisów nie mieszczą się zatem wszelkie regulacje dotyczące obowiązków przedsiębiorców (nakazów, zakazów), szczególnie jeśli mieć na uwadze, że cechą norm powszechnie obowiązującego materialnego prawa administracyjnego jest to, że normy te określają bezpośrednio treść praw i obowiązków (zachowanie się) ich adresatów.
Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje za swój drugi z wymienionych poglądów, który znalazł swój wyraz w wyroku NSA z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2542/21. Pogląd ten, w ocenie Sądu, zachowuje swoją aktualność na dzień orzekania w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że stosownie do art. 41 ust. 1 u.o.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Nie można jednak, przy uwzględnieniu wskazanego powyżej sposobu rozumowania pojęcia "danina publiczna" zaakceptować stanowiska, że art. 41 ust. 1 u.o.o. jest przepisem, z którego wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Sam bowiem fakt, wprowadzenia obowiązku uzyskania zezwolenia określonego w art. 41 ust. 1 u.o.o., które stanowi ograniczenie wolności gospodarczej nie znaczy, że jest on przepisem, który podlega interpretacji indywidualnej na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.p.
Prawidłowo zatem organy uznały, że przepis, którego interpretacja była przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, tj. 41 ust.1 u.o.o., nie mieści się definicji pojęcia "danina publiczna" i nie podlega interpretacji w trybie przepisów u.p.p. Brak więc było materialnoprawnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia na podstawie wniosku strony skarżącej, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania. Na zasadność takiego postępowania organu w analogicznych sprawach wskazywał kilkukrotnie NSA (por. wyrok NSA z 16 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1624/14, wyrok NSA z 9 września 2014 r., sygn. akt II GSK 999/13, publ. CBOSA), wypowiadając się zarówno co do konieczności interpretowania pojęcia "danina publiczna" zgodnie z definicją zawartą w ustawie o finansach publicznych, jak również co do zasadności odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 zd. 1 k.p.a. w sytuacji, w której wniosek dotyczył przepisów niemieszczących się w tej definicji. Ustawodawca wprost wskazuje, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu w sprawie zaistniały "inne uzasadnione przyczyny", dla których postępowanie nie mogło być wszczęte.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organy art. 7a § 1 k.p.a. wskazać należy przede wszystkim, że przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Tymczasem sprawa o wydanie interpretacji indywidualnej samo w sobie nie dotyczy ani nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub też odebrania stronie uprawnienia. W konsekwencji organy nie naruszyły również art. 7a ust. 1 k.p.a.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.