II SA/Wr 720/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we WrocławiuWrocław2005-10-13
NSAAdministracyjneWysokawsa
inspekcja pracypodróże służbowenależności pracowniczewynagrodzeniedietykierowcytransport międzynarodowykompetencje inspektora pracysądy administracyjneprawo pracy

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje Inspekcji Pracy dotyczące wypłaty należności z tytułu podróży służbowych, uznając, że inspektor pracy nie miał uprawnień do rozstrzygania spornych kwestii pracowniczych.

Sprawa dotyczyła skargi spółki A Sp. z o.o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy, która nakazywała wypłatę pracownikom należności z tytułu podróży służbowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Spółka argumentowała, że kierowcy w transporcie międzynarodowym nie wykonują podróży służbowych w rozumieniu przepisów. Sąd administracyjny uchylił decyzje Inspekcji Pracy, stwierdzając, że inspektor pracy nie posiada uprawnień do rozstrzygania spornych roszczeń pracowniczych, a kompetencje w tym zakresie należą do sądów powszechnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał skargę spółki A Sp. z o.o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy, która nakazywała wypłatę pracownikom należności z tytułu podróży służbowych, w tym wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, nocne oraz diet. Spółka kwestionowała zasadność nakazu, podnosząc, że kierowcy w międzynarodowym transporcie samochodowym nie wykonują podróży służbowych w rozumieniu przepisów, a przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej dotyczące podróży zagranicznych nie mają zastosowania. Okręgowy Inspektor Pracy, w wyniku odwołania spółki, uchylił częściowo swoje pierwotne decyzje, zmieniając podstawę prawną, jednak nadal utrzymywał obowiązek wypłaty należności. Sąd administracyjny uznał skargę za zasadną. Kluczową kwestią było ustalenie, czy inspektor pracy był uprawniony do nakazania wypłaty należności z tytułu podróży służbowej na podstawie art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Sąd stwierdził, że przepis ten nie wyłącza kompetencji sądów powszechnych do rozstrzygania sporów pracowniczych. Nakaz inspektora pracy ma na celu wymuszenie spełnienia obowiązku, gdy jest on wymagalny i bezsporny. W przypadku istnienia sytuacji spornej, inspektor pracy nie może nakładać takiego obowiązku. W związku z tym, decyzje podjęte z naruszeniem tych zasad zostały uchylone.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, inspektor pracy nie jest uprawniony do nakazania wypłaty należności w przypadku istnienia sytuacji spornej, gdyż kompetencja w tym zakresie należy do właściwości sądu powszechnego.

Uzasadnienie

Przepis art. 9 pkt 2a ustawy o PIP nie wyłącza jurysdykcji sądów powszechnych w sprawach spornych dotyczących wynagrodzeń i innych świadczeń pracowniczych. Nakaz inspektora pracy ma charakter dyspozytywny i może być stosowany tylko wtedy, gdy obowiązek wypłaty jest wymagalny i bezsporny.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylono_decyzję

Przepisy (11)

Główne

u.PIP art. 9 § pkt 2a

Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy

Przepis ten uprawnia organy PIP do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę oraz innego świadczenia przysługującego pracownikowi, jednakże tylko gdy obowiązek ten jest wymagalny i bezsporny. Nie wyłącza on jurysdykcji sądów powszechnych w sprawach spornych.

Pomocnicze

PPSA art. 1 § § 1

Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

PPSA art. 1 § § 2

Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

PPSA art. 145 § § 1 pkt 1a

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

PPSA art. 152

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

PPSA art. 205

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1

k.p. art. 775 § § 1 i 2

Kodeks pracy

k.p. art. 94 § pkt 5

Kodeks pracy

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju § § 3 i § 4

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju § § 2 pkt 1 i § 4 ust 3 i 4

Argumenty

Skuteczne argumenty

Inspektor pracy nie posiada uprawnień do rozstrzygania spornych roszczeń pracowniczych, a kompetencja w tym zakresie należy do sądów powszechnych. Nakaz inspektora pracy może być stosowany tylko wtedy, gdy obowiązek wypłaty jest wymagalny i bezsporny.

Godne uwagi sformułowania

Sądy powszechne pozostają w dalszym ciągu organem państwa uprawnionym do rozstrzygania możliwych roszczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym sporów między pracownikiem a pracodawcą o wypłatę wynagrodzenia, a także innych świadczeń przysługujących pracownikowi, gdyż spory tego rodzaju są sprawami cywilnymi, a te podlegają kognicji sądu powszechnego. Istotą nakazu o jakim mowa w art. 9 pkt 2a cyt. ustawy jest skłonienie pracodawcy do wypełnienia ciążącej na nim powinności względem pracownika wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego przysługującego pracownikowi świadczenia, gdy obowiązek ten jest wymagalny i bezsporny. Tym samym w przypadku istnienia sytuacji spornej inspektor pracy nie może nałożyć na pracodawcę obowiązku wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia i innych składników z nim związanych.

Skład orzekający

Alojzy Wyszkowski

sprawozdawca

Ewa Kamieniecka

członek

Wanda Wiatkowska-Ilków

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Ustalenie granic kompetencji Inspekcji Pracy w zakresie nakazywania wypłaty należności pracowniczych oraz rozróżnienie między sytuacją sporną a bezsporną."

Ograniczenia: Dotyczy głównie spraw związanych z kontrolą PIP i wypłatą należności pracowniczych, gdzie pojawia się spór co do zasadności lub wysokości świadczenia.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje istotne rozgraniczenie kompetencji między Inspekcją Pracy a sądami powszechnymi w sprawach pracowniczych, co jest kluczowe dla pracodawców i pracowników.

Inspektor Pracy nie zastąpi sądu: Kiedy nakaz wypłaty jest bezskuteczny?

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
II SA/Wr 720/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/
Ewa Kamieniecka
Wanda Wiatkowska-Ilków /przewodniczący/
Symbol z opisem
619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne
Inspekcja pracy
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 124 poz 1362
art. 9 pkt 2 a
Ustawa z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - t. jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie : Asesor WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/ Protokolant: Agnieszka Figura po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w Ś. na decyzję Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy we W. z dnia 3 marca 2003 r. nr Wr/D0030/2003 w przedmiocie zasad ustalania oraz wysokość należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy we W. na rzecz A Sp. z o.o. w Ś. kwotę 1.116,10 zł /słownie jeden tysiąc sto szesnaście 10/100 zł/ tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. nakazem z dnia [...]r. nakazał Prezesowi Zarządu A Spółka z o.o. w Ś.:
1. Wypłacić należne wynagrodzenie w godzinach nadliczbowych oraz przysługujące dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nocnych poniżej wymienionym pracownikom:
1/ R. K., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywana w okresie od [...]r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
2/A. L., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
3/ M. S., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
4/ Z. O., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...] r. do [...]r., łączna kwotę [...] zł brutto,
5/ Z. R., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r, łączną kwotę [...]zł brutto,
6/ T. W., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...] r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
7/ J. B., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
8/ J. K., za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r., łączną kwotę [...]zł brutto,
9/ W. K., za prace w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej wykonywaną w okresie od [...]r. do [...]r., łącznie [...]zł brutto.
2. Wypłacić R. K. przysługującą kwotę [...]zł, z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
3. Wypłacić A. L. przysługującą kwotę [...]zł, z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
4. Wypłacić pracownikowi M. S. przysługującą kwotę [...]zł, z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
5. Wypłacić pracownikowi Z. O. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
6. Wypłacić pracownikowi Z. R. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
7. Wypłacić pracownikowi T. W. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...] r.,
8. Wypłacić pracownikowi J. B. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
9. Wypłacić pracownikowi W. K. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku z odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
10. Wypłacić pracownikowi J. K. przysługującą kwotę [...]zł z tytułu należnych diet, w związku odbywaniem podróży służbowych na terenie kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
11. Wypłacić R. K. kwotę [...]DM (przeliczając na EURO) należną za diety przysługujące z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
12. Wypłacić A. L. kwotę [...]DM (przeliczając na EURO) należną za diety przysługujące z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
13. Wypłacić J. B. kwotę [...]DM (przeliczając na EURO) należną za diety przysługujące z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
14. Wypłacić R. K. kwotę [...]. EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
15. Wypłacić A. L. kwotę [...]EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
16. Wypłacić M. S. kwotę [...] EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
17. Wypłacić Z. O. kwotę [...]EURO, należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
18. Wypłacić Z. R. kwotę [...] EURO, należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.
19. Wypłacić T. W. kwotę [...]EURO, należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
20. Wypłacić J. B. kwotę [...]EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
21. Wypłacić W. K. kwotę [...]EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
22. Wypłacić J. K. kwotę [...]EURO należną za przysługujące diety z tytułu odbywania podróży służbowej poza granicami kraju w okresie od [...]r. do [...]r.,
Spółka wniosła odwołanie od powyższego nakazu zaskarżając go w zakresie punktów od 2 do 22 i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części oraz umorzenie postępowania w I instancji. Podstawą niniejszego odwołania jest zarzut wydania przedmiotowego nakazu bez podstawy prawnej tj. w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 08.05.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2001. Nr 5 poz. 525 ze zmianami), które w tej sprawie nie mają zastosowania gdyż osoby zatrudnione u skarżącego jako kierowcy w międzynarodowym transporcie samochodowym nie wykonują podróży służbowej. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem, podróżą służbową nie jest stałe pokonywanie przestrzeni przez pracowników, którym powierzone zostały zadanie robocze prowadzenia (lub konwojowania) takich środków lokomocji jak pojazd mechaniczny.
Okręgowy Inspektor Pracy we W.:
1. Uchylił decyzje od nr [...] do nr [...] zawarte w nakazie z dnia [...]r. nr [...]w części powołanej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł w decyzjach od nr [...]do nr[...] podając podstawę prawną w brzmieniu:
- art 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zmianami oraz Nr 154, poz. 1800),
- art 775 § 1 i2 oraz art 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zmianami oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268; Dz. U. z 2002 r. Nr 135, poz. 1146),
- § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (D. U. Nr 151, poz. 1720)
2. Uchylił decyzje od nr [...] do nr [...] zawarte w nakazie z dnia [...]r. nr [...]w części powołanej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł w decyzjach od nr [...] do nr [...] powołując podstawę prawną w brzmieniu:
- art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz.1362 ze zmianami oraz Nr 154, poz.1800),
- art 775 § l i 2 oraz art 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zmianami oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268; Dz. U. z 2002 r. Nr 135, poz. 1146),
- § 2 pkt l i § 4 ust 3i4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 50, poz. 525 ze zm. Nr 151, poz. 1721),
Treść decyzji oraz terminy wykonania pozostawiono bez zmian.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z ustaleń kontrolnych inspektorów pracy wynika, iż przyjęty sposób naliczania przysługujących należności związanych z wykonywaniem zadań służbowych, spowodował zaniżenie należnych kwot określonych w obowiązującym w okresie objętym kontrolą rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2001r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ( Dz. U nr 50, poz. 525 ze zm. Dz. U. nr 1541, poz. 1721). Z protokołu kontroli [...]wynika również, że pracodawca przy wyliczaniu należnych diet z tytułu wykonywania zadań służbowych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy (na terenie kraju) przyjmował kwoty delegacji wynikające z rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, z tym jednak, że nie naliczano i nie wypłacano wszystkich należnych diet wynikających z okresu wykonywania przez pracowników wyżej wymienionych zadań.
W skardze do Naczelnego Sądu Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności wskazanych wyżej decyzji w w/w zakresie, ewentualnie o ich uchylenie w tym zakresie, o ile zostanie przyjęte, że powyższe naruszenie nie stanowi uchybienia o randze wskazanej w art. 156 §1 punkt 2 k.p.a., ale uchybienie polegające na niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowym wypadku w/w przepisów prawa materialnego, powtarzając te same argumenty co podniosła w odwołaniu.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Skarga jest zasadna. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy w okolicznościach faktycznych sprawy inspektor pracy był uprawniony do nakazania pracodawcy na podstawie art. 9 pkt 2 a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1326 ze zm./ wypłaty wynagrodzenia oraz należnych diet z tytułu podróży służbowej zatrudnionym pracownikom.
Przywołać na wstępie należy treść art. 9 pkt 2 a wyżej powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy: "W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi."
Oceniając charakter tego przepisu zdaniem sądu nie można go uznać za szczególny, o którym mowa w art. 2 kodeksu postępowania cywilnego wyłączający rozstrzyganie sporów pomiędzy pracodawcą a pracownikiem z uprawnieniami sądu powszechnego i przekazującym to uprawnienie do kompetencji organu administracji publicznej – Państwowej Inspekcji Pracy. Sądy powszechne pozostają w dalszym ciągu organem państwa uprawnionym do rozstrzygania możliwych roszczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym sporów między pracownikiem a pracodawcą o wypłatę wynagrodzenia, a także innych świadczeń przysługujących pracownikowi, gdyż spory tego rodzaju są sprawami cywilnymi, a te podlegają kognicji sądu powszechnego. Nakaz wystawiony przez inspektora Państwowej Inspekcji Pracy na podstawie powołanego przepisu prawa spełnia inną funkcję. Jego celem jest wymuszenie na pracodawcy spełnienia obowiązku wynikającego z zawartej umowy z pracownikiem w zakresie wypłaty wynagrodzenia i tych elementów umowy, które związane są z wynagrodzeniem. Brzmienie art. 9 pkt 2a cyt. ustawy świadczy, że inspektor pracy uprawniony jest do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia, a także innego przysługującego pracownikowi świadczenia. Przytoczenie przez ustawodawcę w powyższym przepisie prawa pojęcia "należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi" wskazuje, że świadczenie ma być wymagalne a obowiązek jego wypłaty bezsporny.
Wynika z tego, że inspektor pracy nie posiada uprawnień do rozstrzygania w przypadku wystąpienia sytuacji spornej, ponieważ kompetencja w tym zakresie należy do właściwości sądu powszechnego.
Wobec tego istotą nakazu o jakim mowa w art. 9 pkt 2a cyt. ustawy jest skłonienie pracodawcy do wypełnienia ciążącej na nim powinności względem pracownika wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego przysługującego pracownikowi świadczenia, gdy obowiązek ten jest wymagalny i bezsporny.
Tym samym w przypadku istnienia sytuacji spornej inspektor pracy nie może nałożyć na pracodawcę obowiązku wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia i innych składników z nim związanych.
W świetle powyższego wydane w niniejszej sprawie decyzje jako podjęte z naruszeniem art. 9 pkt 2 a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy podlegają uchyleniu.
W tym stanie sąd uchylił wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § l pkt l a, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 97 § l wyżej powołanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie orzekając w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji /art. 152 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy we W. na rzecz A Sp. z o.o. w Ś. kwotę 1.116,10 /słownie jeden tysiąc sto szesnaście 10/100/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI