II SA/Wr 714/24

II SA/Wr 714/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 30b ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1-4a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: Referent stażysta Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skarg A. K., K. K. i K. Ż. – K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 lipca 2024 r. nr IF-O.7840.1.134.2024.MWD w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oddala skargi w całości.
Uzasadnienie
W dniu 30.10.2023 r. A. N. i I. B. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, po rozbiórce istniejącego budynku, wraz z zagospodarowaniem terenu, zlokalizowanego przy ul. [...] we W., na działce nr [...], AM-[...], obręb D. Do wniosku załączono trzy egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wezwaniem z 10.11.2023 r. Prezydent W. (dalej: Prezydent lub organ I instancji) zobowiązał inwestorów do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez przedłożenie pełnomocnictwa, prawidłowo wypełnionych oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzupełnienie zgody na rozbiórkę obiektu poprzez wskazanie pełnych danych geodezyjnych nieruchomości. Pismem z 29.11.2023 r. inwestorzy uzupełnili wniosek we wskazanym zakresie.
W zainicjowanym ten sposób postępowaniu administracyjnym, postanowieniem z 20.12.2023 r., Prezydent nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia w projekcie budowlanym wskazanych nieprawidłowości. W dniu 26.01.2024 r. inwestorzy przedłożyli uzupełniony projekt budowlany wraz z wyjaśnieniami. Postanowieniem z 08.02.2024 r. organ I instancji zmienił postanowienie z 20.12.2024 r. w zakresie usunięcia wyszczególnionych w nim nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. W dniu 22.02.2024 r. inwestorzy przedłożyli poprawioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.
W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że znajdująca się względem działki nr [...] od strony południowo-zachodniej działka nr [...] (współwłasność K. Ż., K. K. i A. K.), sąsiadująca od strony północno-zachodniej działka nr [...] (własność P. K.) oraz od północy działka drogowa nr [...], objęte są obszarem oddziaływania inwestycji. Z związku z czym, właściciele tych nieruchomości zostali uznani za strony postępowania, o czym organ zawiadomił pismem z 11.12.2023 r.
K. Ż. przy piśmie z 31.01.2024 r. zgłosiła zastrzeżenia do inwestycji, wyrażając stanowczy sprzeciw zarówno w zakresie przeprowadzenia prac rozbiórkowych jak i budowy nowego budynku. Strona wskazała okoliczności, które jej zdaniem, powinny stanowić przedmiot wyjaśnień organu administracji architektoniczno-budowlanej. Do tego pisma dołączono pełnomocnictwo dla r.pr. E. K. do reprezentowania strony w postępowaniu. Jednocześnie w piśmie zawarto żądanie, aby dalszą korespondencję kierować jednocześnie do strony postępowania i jej pełnomocnika.
Wobec powyższego żądania organ I instancji wezwał, pismem z 08.02.2024 r., pełnomocnika do jednoznacznego wskazania na jaki adres organ powinien kierować korespondencję (strony czy pełnomocnika). W odpowiedzi, pismem z 04.03.2024 r., r. pr. E. K. podniosła, że treść wezwania organu jest dla niej niezrozumiała. Jednocześnie wskazała, że z treści tego pisma wyciągnęła wniosek, że przedłożone pełnomocnictwo zaginęło, w związku z czym wniosła "o przeprowadzenie wewnętrznego postępowania w celu ustalenia co stało się z załącznikami w postaci pełnomocnictw". Wobec treści udzielonej odpowiedzi, organ I instancji doręczał dalszą korespondencję kierowaną do K. Ż. na adres pełnomocnika - E. K.
Poza wskazanym pismem K. Ż., reprezentowana przez r. pr. E. K., poinformowała organ przy piśmie z 12.02.2024 r. o przystąpieniu przez inwestorów do samowolnych prac rozbiórkowych, o czym również zawiadomiono organ nadzoru budowlanego. Jak wynika z pisma PINB z 10.07.2024 r., które otrzymał Wojewoda w toku postępowania odwoławczego, w związku z dokonanym zgłoszeniem organ nadzoru budowlanego nie wszczął postępowania w sprawie opisanej samowoli z uwagi na bezzasadność zawiadomienia, o czym poinformowano zawiadamiających.
Pismem z 29.02.2024 r. organ I instancji poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się do 11.03.2024 r. ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało doręczone K. Ż. w dniu 06.03.2024 r. na adres pełnomocnika, A. K. w dniu 19.03.2024 r. oraz K. K. w dniu 19.03.2024 r.
W dniu 07.03.2024 r. zastrzeżenia do projektu złożyła P. K. (pismem z 05.03.2024 r.). Ponadto w związku z otrzymany zawiadomieniem, pismem z 11.03.2024 r. (data wpływu do organu 14.03.2024 r.), stanowisko w sprawie przedstawiła pełnomocniczka K. Ż. – r.pr. E. K., podkreślając, że jej mandantka nie otrzymała zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodom. W związku z tym wniosła o wyznaczenie kolejnego terminu od zapoznania się z materiałem dowodowym. Poza tym pełnomocnik szczegółowo opisał nieprawidłowości, które w jej ocenie występują w przedłożonej dokumentacji projektowej.
Prezydent W. decyzją z 13.03.2024 r. (nr 523/2024) udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił - na rzecz inwestorów - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, po rozbiórce istniejącego budynku, wraz z zagospodarowaniem terenu, przy ul. [...] we W., na działce nr [...]. Powyższa decyzja została wydana w postaci elektronicznej i podpisana bezpiecznym podpisem elektronicznym. Stronom postępowania doręczono wydruk powyższej decyzji zawierający informację, że została ona wydana w postaci elektronicznej i podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która ją podpisała i identyfikatorem tego pisma.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli K. Ż. i A. K., reprezentowane przez r. pr. E. K. oraz K. K. i P. K. Ponadto K. K. złożył szereg skarg na pracownika wydziału architektury w związku ze sposobem przeprowadzenia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 13.03.2024 r. Odrębne skargi w tym przedmiocie złożyły również P. K. oraz A. K.
W odwołaniach od decyzji podniesiono zarzut naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie odwołującym możliwości skutecznego końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału oraz zgłaszania uwag i zastrzeżeń, tym samym naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez uniemożliwienie działania w postępowaniu w pierwszej instancji i możliwości wyrażenia swojego stanowiska w sprawie dopiero w odwołaniu, a w konsekwencji naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zgłaszania wniosków dowodowych oraz naruszenie art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego oraz wydanie decyzji w sytuacji, gdy organ nie miał w ogóle możliwości oceny materiału dowodowego i ustalenia faktów, a więc nie miał możliwości wydania decyzji. Odwołujący wskazali na nieprawidłowości związane z wydaniem decyzji w formie elektronicznej oraz brakiem prawidłowego jej podpisania przez osobę, która wydała ją z upoważnienia Prezydenta W. Ponadto w opinii odwołujących się niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania z jednego wniosku, obejmującego jednocześnie pozwolenie na rozbiórkę i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Według odwołujących, inwestor ubiegający się o pozwolenie na rozbiórkę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę powinien przedstawić, odrębną dokumentację dotyczącą rozbiórki jak i całą dokumentację dotyczącą budowy. Nadto odwołujących powołali się na liczne nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej w postaci: braku szczegółowego wskazania usytuowania projektowanego budynku, jego obrysu i układów istniejących i projektowanych obiektów, w tym sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego i układu zieleni w projekcie zagospodarowania terenu, informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, jego gabarytów oraz charakterystyki ekologicznej w projekcie architektoniczno-budowlanym, wyników obliczeń statyczno-wytrzymałościowych, charakterystyki energetycznej i geotechnicznych warunków posadowienia obiektu w projekcie technicznym; uzgodnienia z właściwymi jednostkami straży pożarnej oraz z jednostkami upoważnionymi do uzgodnienia projektu w zakresie projektowanego wykonania wewnętrznych sieci wod-kan., gazowej i elektrycznej, niezbędna jest również opinia kominiarska, braku uzgodnienia i pozwolenia na rozbiórkę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odwołujący się wskazali, że dokumentacja budowlana nie odpowiada wymogom rozporządzenie Ministra Rozwoju z 11.09.2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679). Zakwestionowali również prawidłowość projektu zagospodarowania terenu w zakresie wskazanych w nim odległości budynku istniejącego i budynku projektowanego na działce nr [...] od jej granic i budynków znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich, parametrów budynków sąsiednich (błędnie oznaczono taras w budynku [...], ponieważ w rzeczywistości jest to część I kondygnacji budynku zwieńczona zadaszonym tarasem), wymiarów okna w budynku [...]. Podnieśli również wątpliwości związane z ryzykiem zawalenia się drzewa rosnącego przy granicy z działką [...]. Wskazali także, że decyzja organu I instancji zatwierdza jedynie projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, a nie zatwierdza projektu technicznego, stanowiącego integralną część dokumentacji projektowej. W uzasadnieniu odwołań szeroko opisano podniesione opisane zarzuty koncentrując się na wykazywaniu niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nierozpatrzeniu i niewyjaśnieniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, mających znaczenie dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia.
Wojewoda Dolnośląski decyzją z 23.07.2024 r. (nr IF-O.7840.1.134.2024.MWD) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda powołał i wyjaśnił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, w szczególności ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 775) – dalej: "u.p.b.", podkreślając, że podziela stanowisko organu I instancji co do wystąpienia w sprawie wszystkich przesłanek obligujących do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Wojewoda stwierdził również, że wniosek inwestorów o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę spełnia wymagania stawiane przez przepisy Prawa budowlanego. W tym zakresie organ II instancji powołał się na treść art. 30b ust. 1 i ust. 3 u.p.b. i na tej podstawie ocenił, że przedłożone przez inwestorów opracowanie projektowe zawiera wszystkie elementy projektu rozbiórki niezbędne do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Ponadto wskazał, że projekt budowlany, który zawiera elementy dotyczące rozbiórki, odpowiada przepisom § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22.06.2003r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wojewoda ocenił także, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie można wywieść obowiązku inwestorów w zakresie złożenia odrębnego wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, a także odrębnego opracowania projektowego i odrębnego opracowania dotyczącego bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w tym zakresie. Ponadto, odnosząc się do konieczności uzgodnienia rozbiórki z zarządcą działki drogowej, organ odwoławczy stwierdził brak takiego obowiązku w świetle znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Wojewoda ocenił przedłożony projekt budowlany za zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, tj. uchwały Rady Miejskiej W. z [...].06.2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2020 r., poz. [...]) - dalej jako: "m.p.z.p.". Wskazał, że teren inwestycji oznaczony jest na rysunku planu symbolem [...]MN. Na terenie tym plan przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Odwołując się do szczegółowych regulacji planistycznych Wojewoda stwierdził, że nie można zakwestionować na ich podstawie rozwiązań projektowych. Zgodnie z projektem budowlanym na działce nr [...], o powierzchni [...] m² zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący, dwukondygnacyjny, o wysokości 7 m z dachem płaskim. Budynek zaprojektowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, w odległości 3,06 m od południowo-wschodniej granicy działki i 3,2 m od północno-zachodniej granicy działki nr [...]. Powierzchnia zabudowy wynosi 38,7% a powierzchnia biologicznie czynna 50,2% powierzchni działki nr [...]. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,81. Zaprojektowano 2 miejsca postojowe w garażu wbudowanym w bryłę budynku.
Wojewody nie znalazł również podstaw do uznania, że projekt budowlany narusza normy techniczno-budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) – dalej "r.w.t.". W szczególności zaznaczył, że analizowany budynek zaprojektowano ścianami bez okien i drzwi w odległości 3,06 m od granicy z położoną na południowym-wschodzie działką nr [...] , 3,2 m od położonej na północnym-zachodzie granicą z działką nr [...] i ok 7 m od położonej na południu działki nr [...], zatem zgodnie z § 12 ust. 1 i ust. 2 r.w.t. Wojewoda nie stwierdził naruszenia przez projekt norm z § 13 i § 60 r.w.t. dotyczących przesłaniania i zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących na sąsiednich działkach budynkach. Zaznaczył, że w sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa położona na działkach nr [...] (należąca do K. Ż., K. K. i A. K.) i nr [...] (należąca do P. K.). Z części graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek oddalony jest od budynków na działkach nr [...] i nr [...] o 6,02 m. Na str. 15 - 17 p.z.t. przedstawiono analizę przesłaniania budynków na działkach sąsiednich, z której wynika, że inwestycja ta nie narusza przepisu § 13 ust. 1 r.w.t. Ponadto przedłożony projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia (str. 17-18 p.z.t. i rys. [...]), z której to wynika, że projektowana zabudowa będzie rzucała cień na budynek znajdujący się na działce nr [...] pomiędzy godziną 7:00 a 12:00 oraz budynek znajdujący się na działce nr [...] w godzinach od 16:00 do 17:00. Wojewoda stwierdził, że nie było w sprawie konieczności podawania wysokości sąsiednich budynków w kontekście ich przesłaniania i zacieniania, ponieważ na spełnienie wymagań § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 r.w.t. - wobec budynków odwołujących się, wpływ ma wysokość projektowanego budynku na działce nr [...], a nie wysokość ich własnych budynków. Wysokość budynku na działce nr [...] i [...] byłaby istotna przy ocenie przesłaniania (o jakim mowa w § 13 ust. 1 r.w.t.), okien znajdujących się w budynku na działce nr [...], gdyby budynek ten miał okna w ścianach zwróconych w stronę działek nr [...] i nr [...] . Wojewoda przeanalizował projekt pod kątem zgodności z § 14 r.w.t. (zapewnienia dojść i dojazdów umożliwiających dostęp do drogi publicznej). Zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym (rys. [...] i str. 7 p.z.t.) dostęp do drogi publicznej i obsługa komunikacyjna zamierzenia budowlanego zaprojektowane zostały z sąsiedniej działki drogowej nr [...] (oznaczonej w m.p.z.p. symbolem [...]KDW - droga wewnętrzna). Wojewoda wskazał, że zamierzenie budowlane nie obejmuje budowy zjazdu z drogi publicznej. Także poza zakresem opracowania znalazły się przyłącza, dla których zaplanowano powstanie odrębnych opracowań. Na terenie działki nr [...] obsługę komunikacyjną zaprojektowano w postaci podjazdu do garażu i utwardzonego dojścia w północnej części działki. Ponadto organ wskazał, że do projektu dołączono pismo Prezydenta W. wykonującego zadania przy pomocy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z 24.10.2023 r., uzgadniające obsługę komunikacyjną budynku z drogą publiczną. Odnosząc się do spełnienia wymogów wynikających z regulacji § 18 r.w.t. Wojewoda stwierdził, że żaden przepis prawa budowlanego nie mówi o obowiązku zapewnienia konkretnej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji. W tym zakresie § 18 r.w.t. odsyła do wymagań wynikających z m.p.z.p. W związku z projektowaną inwestycją na działce nr [...] zaprojektowano 2 miejsca postojowe w garażu wbudowanym w bryłę budynku, Wojewoda uznał, że objęta wnioskiem inwestycja zgodna jest z wymaganiami § 18 r.w.t. i § 12 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. Pozytywną ocenę organu uzyskał projekt pod względem spełnienia wymogów wynikających z § 22 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz § 23 ust. 4 r.w.t. jeśli chodzi o usytuowanie miejsca do gromadzenia odpadów. Projekt spełnia także wymogi wynikające z § 28 ust. 2 r.w.t. w zakresie odprowadzania wód opadowych na własny teren. W dalszej części uzasadnienia decyzji odwoławczej wojewoda szczegółowo analizował projekt budowlany pod kątem wymagań r.w.t. dotyczących ochrony przeciwpożarowej.
Wojewoda nie stwierdził niezgodności zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) – dalej: "r.z.f.p.". W szczególności projekt zawiera wszystkie wymagane elementy formalne, jak również wymagane prawem oświadczenia, zaświadczenia, uzgodnienia i opinie. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu zawiera m.in. wskazanie usytuowania projektowanego budynku, jego obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów, w tym sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego i układu zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektu, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (por. rys. [...] i [...], str. 6-12 p.z.t.). Przedłożony projekt architektoniczno-budowlany zawiera informacje o sposobie posadowienia obiektu budowlanego oraz charakterystyki ekologicznej (str. 6-7 i str. 8-9). W odniesieniu do uwag odwołujących, że "projekt techniczny nie zawiera: wyników obliczeń statyczno-wytrzymałościowych, charakterystyki energetycznej i geotechnicznych warunków posadowienia obiektu", Wojewoda zwrócił uwagę, że taki wymóg nie wynika z przepisów prawa budowlanego. Także organ stwierdził brak obowiązku uzgodnienia projektu pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej budowy budynku jednorodzinnego w kategorii ZL IV. Wojewoda wskazał, że do projektu budowlanego dołączono informację BIOZ oraz kopie: opinii geotechnicznej określającej warunki gruntowo-wodne w podłożu działki nr [...], oświadczenia projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu do sieci ciepłowniczej, pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 23.11.2023 r. informujące, że inwestycja zlokalizowana jest poza terenem objętym strefą ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych oraz poza udokumentowanymi stanowiskami archeologicznymi, wobec czego dla planowanego zakresu robót ziemnych nie ma konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na badania archeologiczne, a także powołane wyżej pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z 24.10.2023 r., którym uzgodniono obsługę komunikacyjną domu jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...], poprzez drogę wewnętrzną - ul. [...] - sięgacz (działka nr [...]) do drogi publicznej - ul. [...] (działka nr [...]).
Odnosząc się do konieczności uzgodnienia projektu z organem władzy konserwatorskiej Wojewoda stwierdził, że przeznaczony do rozbiórki budynek jednorodzinny nie jest wpisany do rejestru zabytków. Podobnie działka nr [...] położona jest poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków i gminnej ewidencji zabytków. Powyższy budynek i działka nr [...] nie są również objęte ochroną konserwatorską obejmującą historyczny układ urbanistyczny dzielnicy D. we W. wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w treści § 8 pkt 1 i 3 m.p.z.p. Na podstawie tego przepisu organ stwierdził, że działka nr [...] objęta jest jedynie formą ochrony konserwatorskiej w postaci "strefy ochrony konserwatorskiej". Mając na uwadze, że przeznaczony do rozbiórki budynek jednorodzinny nie jest wpisany do rejestru zabytków a działka nr [...] położona jest poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków i gminnej ewidencji zabytków, Wojewoda uznał, że na realizację zamierzenia budowlanego nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na prowadzenie robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków ani uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z kolei z faktu objęcia działki nr [...] ochroną konserwatorską na mocy § 8 pkt 3 mpzp, wynika dla inwestorów jedynie niemożność zgłoszenia rozbiórki budynku znajdującego się na tej działce organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 u.p.b., bowiem art. 31 ust. 1b pkt 2 u.p.b. wyłącza taką możliwość w odniesieniu do rozbiórki obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych objętych ochroną konserwatorską.
Wojewoda nie znalazł podstaw do zaliczenia spornej inwestycji do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Wyjaśnił, że natężenie hałasu, ruchu drogowego i zanieczyszczeń to oddziaływania, które nie stanowią ograniczeń, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 u.p.b., czyli ograniczeń obowiązujących na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z projektowanym obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie, terenu znajdującego się w otoczeniu tego obiektu. Takie oddziaływania stanowią tzw. immisje, o których mowa w art. 144 k.c.
Organ II instancji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów odwołań. Odnosząc się do zarzutu, że "w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego nie oznaczono klas odporności ogniowej lub dymoszczelności elementów oddzielenia przeciwpożarowego", Wojewoda wskazał, że zarzut ten nie pokrywa się z zawartością projektu budowlanego. Zarówno w części opisowej (str. 12-14) jak i w części rysunkowej (rys. [...], [...], [...], [...], [...]), zawarto wyczerpujące informacje w tym zakresie. Podobnie, wbrew zarzutom odwołania, na stronach 3-9 p.z.t. oraz str. 12-15 projektu architektoniczno-budowlanego określono istniejący stan zagospodarowania terenu (str. 3), projektowane zagospodarowanie terenu (str. 6), układ komunikacyjny (str. 7, rys. [...]), ukształtowanie terenu i układ zieleni (str. 8, rys. p.z.t.- [...]), powierzchnie dróg i chodników (str. 9), powierzchnię biologicznie czynną (str. 9), dane dotyczące ochrony przeciwpożarowej (str. 11) oraz informacje o obszarze oddziaływania obiektu (str. 12). Wbrew twierdzeniom odwołujących się, projekt zagospodarowania terenu (rys. [...]) określa ukształtowanie terenu i układ zieleni istniejącej, w tym drzewo przy granicy z działką nr [...] . W tym zakresie Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że drzewo znajduje się poza częścią działki przeznaczoną do zabudowy. W ramach zamierzenia budowlanego nie przewiduje się wycinki drzew, wobec czego uwagi odwołujących się (dotyczące "realnego zagrożenia, że w wyniku prac rozbiórkowych to drzewo zawali się na budynek [...]"), zdaniem Wojewody, nie mają związku z zakresem projektowanej inwestycji. Ponadto, wbrew twierdzeniom odwołujących się, w projekcie zagospodarowania terenu znajdują się szczegółowe informacje dotyczące powierzchni projektowanej zieleni i powierzchnia utwardzona (str. 8-9, rys. [...]). Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości oznaczenia w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu odległości istniejącego oraz projektowanego budynku od granic nieruchomości, kształtu budynków na działkach sąsiednich, wysokości sąsiednich budynków i wysokości okien w sąsiednich budynkach, przyjętych do obliczeń wysokości przesłaniania, Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych na podstawie pracy geodezyjnej zgłoszonej do ZGKiKM we W. pod nr [...] przez wykonawcę prac geodezyjnych, która uzyskała pozytywny wynik weryfikacji utrwalony w protokole weryfikacji z 28.09.2023r. Odnośnie twierdzeń odwołujących się, że "z map geodezyjnych jednoznacznie wynika", że faktyczna odległość istniejącego budynku od granic nieruchomości jest inna (o ok. 18 cm) niż wskazana w projekcie budowlanym, Wojewoda zauważył, że to właśnie projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych, ponadto odwołujący nie dołączyli do swoich wystąpień ani przywołanych przez siebie "map do celów projektowych" ani też innych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Za niezrozumiały organ odwoławczy uznał zarzut odwołujących, że w projekcie zagospodarowania terenu "nie podano odległości od granicy działki okapów, gzymsów, balkonów, dachu nad wejściem, galerii, tarasów, schodów zewnętrznych", kiedy analizowany projekt nie zawiera takich elementów a odległości wszystkich elementów projektowanego budynku (w tym stalowej pergoli) oznaczono w projekcie zagospodarowania terenu (rys. [...], [...]). Podobnie za niezrozumiałe zostały uznane przez organ odwoławczy zarzuty dotyczące braku wskazania odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich, nie wskazania czy od strony granic z nieruchomością inwestora znajdują się okna w budynkach na sąsiednich nieruchomościach. Ponadto Wojewoda wskazał, że zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje usunięcia jakiejkolwiek lampy.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji z 13.03.2024 r. przed upływem terminu wyznaczonego stronom postępowania w piśmie z 29.02.2024r. na zapoznanie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, Wojewoda uznał, że takie działanie organu I instancji stanowiło uchybienie w zakresie umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.), jednak pozostało ono bez wpływu na wynik postępowania. Wojewoda wskazał, że odwołujący się zostali prawidłowo zawiadomieni o toczącym się postępowaniu (zawiadomieniem z 11.12.2023 r.), brali w nim czynny udział (o czym świadczą pisma z 31.01.2024 r., 12.02.2024 r., 04.03.2024 r., 05.03.2024 r., 11.03.2024 r., w których wnieśli szereg uwag odnośnie toczącego się postępowania i przedłożonego projektu budowlanego). Ponadto Wojewoda stwierdził, że argumenty podnoszone przez odwołujących się w powyższych pismach oraz w odwołaniach, pokrywają się z wcześniejszymi uwagami odwołujących, które zgłaszali w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji i które organ ten zobowiązany był uwzględnić przy wydawaniu decyzji z 13.03.2024 r. Wojewoda uznał również za prawidłowe prowadzenie postępowania z udziałem pełnomocnika K. Ż. – r.pr. E. K. Ponadto organ odwoławczy nie stwierdził aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących wydania decyzji organu I instancji w postaci elektronicznej i doręczenia jej wydruku stronom postępowania (art. 39³ § 1 k.p.a.).
Skargę na powyższą decyzję złożył K. K. - dalej jako "skarżący", wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz decyzji organu I instancji lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze jej autor zarzucił Wojewodzie naruszenie:
1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 104 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o materiał dowodowy, którego ocena była niedopuszczalna ze względu na pozbawienie skarżącego i innych stron możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym, zgłoszenia uwag i zastrzeżeń do tego materiału oraz złożenia istotnych dla rozstrzygnięcia wniosków dowodowych - co spowodowało nieważność decyzji organów obu instancji;
2) art. 109 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji przesłał skarżącemu decyzję w postaci wydruku elektronicznego w sytuacji, gdy powinien on otrzymać odpis decyzji wydanej w formie papierowej, zaopatrzonej we własnoręczny podpis osoby, która ją wydała;
3) art. 30b ust. 2 i ust. 3 pkt 2-6, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że inwestorzy nie przedstawili dokumentacji wymaganej tymi przepisami, w tym projektu rozbiórki, a przedstawiony przez nich projekt jest projektem budowy nowego budynku, który zawiera jedynie fragmentaryczne elementy odnoszące się do rozbiórki istniejącego budynku - co spowodowało, że organ II instancji uznał, iż przedstawiona przez inwestorów dokumentacja jest wystarczająca do wydania pozwolenia na rozbiórkę w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wymogi zawarte w tych przepisach;
4) art. 14 ust. 1 pkt 3f, art. 15a ust. 1 i ust. 17 oraz art. 34 ust. 2c u.p.b. poprzez uznanie, że dokumentacja przedstawiona przez inwestorów mogła stanowić podstawę do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę w sytuacji, gdy nie została ona sporządzona przez uprawnioną osobę, tj. osobę posiadającą uprawnienia w specjalności inżynieryjnej wyburzeniowej;
5) art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 i art. 36 u.p.b. w związku z § 3 ust. 2, § 14 ust. 1 i ust. 2, § 15 ust. 2, § 20 ust. 1 i § 21 r.z.f.p. oraz § 12, § 13 ust. 1 i 3, § 14 ust. 1, § 23 ust. 1, § 26 ust. 1, § 28 ust. 1 i 2, § 30, § 42, § 43, § 48 ust. 1, § 57 ust. 1 i ust. 2, § 62 ust.1, § 118 ust. 1, § 122 ust. 1 i ust. 2, § 127, § 132 ust. 1, § 133 - § 139, § 156 - § 179 i § 180 - § 189 r.w.t. poprzez nie uwzględnienie tego, że przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany nie spełnia wymogów zawartych w tych przepisach, a więc niedopuszczalne było jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia budowlanego.
Skargę na decyzję Wojewody z 23.07.2024 r. wniosły również K. Z. i A. K., reprezentowane przez pełnomocnika r.pr. E. K. Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono Wojewodzie naruszenie:
1). art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji nie dał skarżącym możliwości wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji I instancji, gdyż uniemożliwił im ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgłaszanie uwag i zastrzeżeń do tego materiału i zawnioskowanie dowodów poprzez to, że:
- nie doręczono skarżącej K. Ż. zawiadomienia o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłoszenia uwag i zastrzeżeń do tego materiału, a jej pełnomocnikowi doręczono to zawiadomienie 5 dni przed upływem określonego w nim terminu, w których skład wchodził weekend,
- skarżącej A. K. zostało doręczone zawiadomienie o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłaszania uwag i zastrzeżeń do tego materiału 8 dni po upływie terminu wyznaczonego w tym zawiadomieniu i 6 dni po wydaniu decyzji organu I instancji,
- decyzja organu I instancji została wydana przed doręczeniem temu organowi uwag i zastrzeżeń do materiału dowodowego przesłanych przez pełnomocnika skarżącej K. Ż. w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłaszania uwag i zastrzeżeń do tego materiału, co spowodowało zarówno nieważność zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,
2) art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że niedopuszczalne było wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie dowodów, co do których skarżący nie mogli się wypowiedzieć, w tym zgłosić uwag i zastrzeżeń, a także złożyć wniosków dowodowych;
3) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwoleń budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie przedstawił wymaganego w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 23.11.2023 r. uzgodnienia z tym organem;
4) art. 104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji nie mógł wskazać w uzasadnieniu faktycznym decyzji jakichkolwiek faktów uznanych za udowodnione, skoro nie można było uznać za udowodnione żadnych faktów z powodu uniemożliwienia skarżącym zapoznania się z materiałem dowodowym;
5) art. 10 § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji nie utrwalił w aktach sprawy przyczyny odstąpienia od zasady przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a.
6) art. 109 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie tego, że z tego przepisu nie wynika, by decyzja mogła być doręczona stronie w postaci wydruku elektronicznego, a ze względu na szczególny charakter decyzji nie jest dopuszczalne jej wydanie w formie elektronicznej, gdyż uniemożliwia to stronie zweryfikowanie czy decyzja została podpisana przez osobę w niej wymienioną;
7) art. 30b ust. 2 i ust. 3 pkt 2, 3, 4, 5 i 6, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że nie jest dopuszczalne zamieszczenie w jednym projekcie zarówno elementów dokumentacji dotyczącej rozbiórki istniejącego budynku jak i elementów dokumentacji dotyczącej budowy nowego budynku i to w sytuacji, gdy żadna z tych dokumentacji nie jest kompletna;
8) art. 30b ust. 2 i ust. 3 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że podstawą udzielenia pozwolenia na rozbiórkę musiał być m.in. projekt budowlany rozbiórkowy, gdyż wyburzenie budynku ma nastąpić w ramach ścisłej zabudowy, w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych, a taki projekt nie został przedstawiony przez inwestorów;
9) art. 30b ust. 2 i ust. 3 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji udzielił pozwolenia na rozbiórkę pomimo nie przedstawienia przez inwestorów dokumentów wymaganych tymi przepisami;
10) art.14 ust. 1 pkt 3f, art.15a ust. 1 i ust. 17 i art. 34 ust. 2c u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że przedstawiona przez inwestorów dokumentacja nie została opracowana ani sprawdzona przez projektanta w specjalności inżynieryjnej wyburzeniowej, który jest wyłącznie uprawniony do sporządzenia dokumentacji rozbiórkowej;
11) art. 34 ust. 3 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że:
1) projekt zagospodarowania terenu nie zawiera:
- szczegółowego wskazania usytuowania projektowanego budynku, obrysu oraz układów istniejących i projektowanych obiektów, w tym sieci uzbrojenia terenu oraz urządzeń budowlanych;
- układu komunikacyjnego oraz układu zieleni, określających charakterystyczne elementy, wymiary, rzędne i wzajemne odległości obiektów i nawiązujących do zabudowy terenów sąsiednich,
2) projekt architektoniczno-budowlany nie zawiera informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego oraz charakterystyki ekologicznej,
12) art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ust. 3 pkt 5 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany nie zawiera wymaganych prawem opinii i uzgodnień;
13) art. 35 ust. 1 u.p.b. poprzez nie uwzględnienie tego, że organ I instancji nie sprawdził przed wydaniem decyzji kompletności projektu oraz jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, skoro zatwierdził on projekt i wydał pozwolenia budowlane pomimo niekompletności projektu i jego niezgodności z przepisami;
14) § 14 ust. 1 i ust. 2, § 15 ust. 2, § 20 ust. 1 i § 21 r.z.f.p. poprzez nie uwzględnienie tego, że projekt budowlany nie zawiera elementów spełniających wymogi zawarte w tych przepisach;
15) art. 5 ust. 1 pkt 2, 5, 7 i 9 u.p.b. oraz § 3 ust. 2 r.z.f.p. poprzez nieuwzględnienie tego, że w projekcie nie ujęto sposobu spełnienia wymagań zawartych w art. 5 ust. 1 u.p.b. w sposób zgodny z tymi przepisami - w zakresie warunków użytkowych projektowanego obiektu, warunków bhp przy robotach rozbiórkowych, ochrony obiektów objętych ochroną konserwatorską oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.
W uzasadnieniu obu skargi skarżący szczegółowo umotywowali poszczególne zarzuty zwracając uwagę, że organ I instancji wyznaczył zbyt krótki termin na końcowe zaznajomienie się z aktami postępowania i wydał decyzję przed doręczeniem skarżącym zawiadomienia z 29.02.2024 r. W obu skargach podkreślono, że na skutek inwestycji istnieje realne niebezpieczeństwo, że w wyniku prac rozbiórkowych drzewo znajdujące się na granicy posesji [...] i [...] runie na budynek mieszalny pod nr [...]. Wskazali, że korzenie tego drzewa znajdują się pod budynkiem [...] i częściowo pod budynkiem [...]. Za bezpodstawne skarżący uznali twierdzenie Wojewody, że decyzja administracyjna może być przesłana stronie w formie wygenerowanego elektronicznie wydruku. Ponadto poddali pod wątpliwość, że osoba wymieniona w treści decyzji, rzeczywiście złożyła podpis elektronicznie z uwagi na przebywanie tej osoby na urlopie oraz zwolnieniu lekarskim. W ocenie skarżących decyzja wydana przez organ I instancji powinna zatwierdzać sporządzony odrębnie projekt rozbiórki, który powinien uzyskać wymagane uzgodnienia. Zdaniem skarżących, nawet dopuszczając połączenie w jednym projekcie projektu rozbiórki oraz dotyczącego budowy nowego obiektu, to i tak fragmenty projektu dotyczące rozbiórki nie mogą stanowić podstawy do wydania pozwolenia na rozbiórkę, ponieważ nie zostały spełnione wymogi i zasady prawidłowego i bezpiecznego prowadzenia prac rozbiórkowych zgodnie z wymogami technicznymi. Ponadto projekt rozbiórki nie został sporządzony przez projektanta, który posiada uprawnienia w specjalności inżyniera wyburzeniowego. Podniesiono też, że projekt budowlany zawiera błędy w obliczeniach istotnych powierzchni oraz nie odpowiada wymogom r.w.t. W szczególności wskazali, że w części rysunkowej p.z.t. oznaczono, że odległość budynku od granic z sąsiednimi nieruchomościami wynosi z każdej strony po 3,02m. Takie ustalenie nie może być prawidłowe, gdyż z mapy geodezyjnej wynika jednoznacznie, że odległość budynku [...] od granicy z nieruchomością [...] jest mniejsza niż odległość tego budynku od granicy z nieruchomością [...]. Po zmierzeniu tej odległości okazało się, że wynosi ona 2,7 - 2,8m. Ustalono, że odległość budynku [...] od budynku [...] wynosi ok. 5,4m. O błędach w obliczeniach świadczy również to, że inna szerokość działki inwestorów wynika z mapy przedstawiającej istniejący budynek, a inna - z mapy, na której przedstawiono projektowany budynek. Mianowicie z sumy szerokości istniejącego budynku (14,10 m.) i jego odległości od sąsiednich nieruchomości (6,04 m) wynika, że działka inwestorów ma szerokość 20,14 m, natomiast suma szerokości projektowanego budynku (13,7 m.) i jego odległości od granic z nieruchomością [...] (3,2 m) oraz z nieruchomością [...] (3,06 m) wskazuje na to, że ta sama nieruchomość ma szerokość 19,96 m. Tak więc pomiędzy szerokością nieruchomości inwestorów wynikającą z mapy obrazującej istniejący budynek, a jej szerokością - wynikającą z mapy przedstawiającej projektowany budynek zaistniała różnica 0,18 m. Zdaniem skarżących, taka różnica świadczy to o tym, że faktyczna odległość istniejącego budynku od granicy z nieruchomością [...] jest mniejsza niż podano w projekcie. Z podanych wyżej szerokości istniejącego i projektowanego budynku wynika, że projektowany budynek jest węższy od istniejącego budynku o 0,3 m. Łączna - podana w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu - odległość od granic sąsiednich nieruchomości jest - w odniesieniu do projektowanego budynku w stosunku do budynku istniejącego - większa o 0,22 m. Tak więc różnica wynosi 0,09m. Wynika to stąd, że łączna odległość od granic z nieruchomościami sąsiednimi na mapie istniejącego budynku wynosi 6,04 m, a na mapie projektowanego budynku odległość ta wynosi 6,26 m. Według skarżących, nie jest możliwym aby działka budowlana inwestorów zmieniał szerokość. Tym samym w ich ocenie, nawet niewielkie różnice w obliczeniu powierzchni istotnych z punktu widzenia wymogów zawartych w r.w.t. decydują o niezgodności projektu z prawem. Pomimo tego orzekające w sprawie organy nie sprawdziły obliczeń z projektu. Zdaniem skarżących, skoro projekt zawiera tak istotne błędy w prostych obliczeniach, to z pewnością zawiera on również inne błędy, których skarżący nie stwierdzili, gdyż nie mogli zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu w I instancji. Skarżący podtrzymali również stanowisko dotyczące błędnego oznaczenia w projekcie tarasu budynku [...], który stanowi część I. kondygnacji budynku, a więc jest także miejscem przeznaczonym na pobyt ludzi. Za istotne uznali także wskazanie, że projektowany budynek jest znacznie wyższy od budynków znajdujących się na ul. [...], w tym od budynku [...]. Jest on również wyższy o 1,6m i głębszy w rzucie piętra o 2m., a w rzucie parteru prawie o 7,5m od budynku istniejącego. Część parterowa projektowanego budynku od strony ogrodu ma mieć wysokość 3,65m, a z uwzględnieniem balustrad - 4,5m. Niewiele więcej wynosi wysokość budynku [...]. Wobec tego projektowany budynek całkowicie przesłoni w budynku [...] część I kondygnacji zwieńczoną zadaszonym tarasem, a nadto: kuchnię, jadalnię, salon oraz pokój do nauki dla dzieci. Ponadto wskazali, że wbrew twierdzeniom Wojewody, wykonanie wjazdu będzie się wiązać z koniecznością usunięcia lampy wykonanej w ramach rewitalizacji historycznego obszaru [...]. Skarżący nie podzielił także pozytywnej oceny projektu z perspektywy przepisów r.z.f.p. Ponadto wskazali na niewłaściwe określenie wymagań wynikających z art. 5 ust. 1 u.p.b.
Wojewoda Dolnośląski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 10.04.2025 r. Sąd połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., takiej kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 23.07.2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z 13.03.2024 r., którą zostało udzielone pozwolenie na rozbiórkę, a także zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, po rozbiórce istniejącego budynku, wraz z zagospodarowaniem terenu, przy ul. [...] we W., na działce nr [...].
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten odpowiada prawu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji w niniejszej sprawie oraz ocenę prawną dokonaną przez organ odwoławczy.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - dalej jako: "u.p.b.".
Zgodnie z art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzja o warunkach zabudowy, ogranicza swobodę zabudowy. W art. 28 u.p.b. ustanowiona została zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły. Przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do ww. odstępstw, stąd wymaga ona uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przepisy art. 30b i art. 35 ust. 1 pkt 1-4a u.p.b. określają zakres działań organu administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 30b u.p.b., rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Pozwolenie na rozbiórkę podobnie jak pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 u.p.b., stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 u.p.b., pozwolenie na budowę lub rozbiórkę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z 21.03.1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Ustawodawca, na podstawie art. 30b ust. 3 u.p.b., nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia czy do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dołączono: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów 6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb.
Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że dokumentacja projektowa, którą przedstawił inwestor, okazała się kompletna i zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 30b u.p.b. Wbrew zarzutom skarżących inwestorzy nie byli zobligowani do przedstawienia, nie tylko odrębnego projekt rozbiórki i jego zatwierdzenia poprzez uzyskanie odrębnego pozwoleniem na rozbiórkę, ale sam projekt rozbiórki stanowi nieobowiązkowy z punktu widzenia przepisów prawa (art. 30b ust. 3 pkt 6 u.p.b.) element dokumentacji projektowej, który przedstawia się w zależności od potrzeb. W ocenie Sądu, przedłożona dokumentacja spełnia wymogi wynikające z art. 30b ust. 3 u.p.b. Powyższa dokumentacja zawiera szkic usytuowania obiektu budowlanego (zob. rys. [...] Tom III załącznika projektu budowlanego), określa zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych (zob. pkt 3.3.2 p.z.t., Tom I, s. 4-5), opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i imienia (zob. Tom III, s. 3-8). Ponadto jak wykazał to organ odwoławczy, projekt architektoniczno-budowlany zawiera elementy dotyczące rozbiórki, które należało zakwalifikować jako projekt rozbiórki. Przedłożony przez inwestora projekt rozbiórki zawiera także wszelkie wymagane przepisami oświadczenia sporządzone przez profesjonalistów posiadających adekwatne uprawnienia. Ponadto zasadnie zauważono w odpowiedzi na skargę, odnośnie zarzutu, że przedstawiona przez inwestorów dokumentacja nie została opracowania ani sporządzona przez projektanta w specjalności inżynieryjnej wyburzeniowej, że zgodnie z projektem budowlanym, nie przewidziano do wykonania żadnych robót wyburzeniowych z użyciem materiałów wybuchowych. Prawidłowo organ ocenił również spełnienie przez inwestorów wymogów wynikających z art. 30b ust. 3 pkt 5 u.p.b. Wskazać dalej należy, że przeznaczony do rozbiórki budynek znajdują się na terenie działki nr [...]. W związku z tym inwestorzy nie muszą legitymować się zgodą właścicieli sąsiednich nieruchomości ażeby uzyskać decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu. Korzystanie z cudzej nieruchomości jest dopuszczalne tylko w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia robót i tylko wtedy, gdy ich wykonanie jest niemożliwe w inny sposób niż z terenu sąsiedniej nieruchomości (wyrok WSA w Gliwicach z 16.10.2024r., sygn. akt II SA/Gl 706/24). Ponadto należy wskazać, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności trafności rozwiązań inżynieryjnych przyjętych w dokumentacji rozbiórkowej. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, jest decyzją związaną. Jeżeli zatem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w ustawie właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (wyrok WSA w Poznaniu z 10.10.2024 r., sygn. akt II SA/Po 352/24). Inwestorzy zatem spełnili wszystkie warunki określone w art. 30b ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 u.p.b. Sąd podkreśla, że rozumiejąc specyficzną sytuację skarżących oraz ich obawy związane z planowaną rozbiórką, to jednak z treści oświadczeń złożonych na rozprawie wynika, że sporne roboty rozbiórkowe zostały już przeprowadzone, w dodatku bez niekorzystnych skutków dla sąsiedniej zabudowy i jej mieszkańców.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4a u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie opisanym wyżej organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.p.b., określając termin ich usunięcia. W przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, ww. postanowienia organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. Stąd warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami. Zakres uprawnień kontrolnych organu został określony w art. 35 ust. 1 u.p.b. i tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ może podjąć działania korygujące.
W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym wprost stanowi art. 35 ust. 4 u.p.b. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuję się, że użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 u.p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest więc złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestorzy wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę (następnie uzupełnionym) złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 u.p.b., w tym m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wywiązali się w wyznaczonych terminach z obowiązków nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. przez organy I instancji.
W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Bezspornym jest bowiem, że teren na którym projektowana jest sporna inwestycja objęty jest ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z [...].06.2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...] we W. W tym planie teren działki nr [...] oznaczony została symbolem [...]MN, jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 29 ust. 2 m.p.z.p. ustalono, że na tym terenie obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) usługi towarzyszące dopuszcza się wyłącznie jako lokale użytkowe w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych; 2) w lokalach użytkowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych dopuszcza się wyłącznie usługi towarzyszące; 3) budynki mieszkalne jednorodzinne dopuszcza się wyłącznie jako wolno stojące; 4) wymiar pionowy budynku, mierzony od poziomu terenu przy budynku do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 12 m; 5) liczba kondygnacji nadziemnych nie może być większa niż 3, z zastrzeżeniem pkt 6; 6) trzecią kondygnację nadziemną dopuszcza się wyłącznie w poddaszach budynków przekrytych dachami o nachyleniu wszystkich połaci dachowych większym niż 30º; 7) budynek mieszkalny jednorodzinny dopuszcza się wyłącznie na działce budowlanej o powierzchni nie mniejszej niż 580 m²; 8) udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 50%; 9) wartość wskaźnika intensywności zabudowy może być równa lub większa od 0, przy czym nie może być większa niż 1,4; 10) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 40% powierzchni działki budowlanej, przy czym co najmniej 75% powierzchni terenu biologicznie czynnego musi stanowić powierzchnia terenu z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację lub wody powierzchniowe; 11) dla przeznaczeń obiekty opieki nad dzieckiem i edukacja obowiązuje stosowanie rozwiązań technicznych w budynkach, które zapewniają w nich właściwe warunki akustyczne. Ponadto w myśl § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a m.p.z.p. obowiązują miejsca postojowe dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu co najmniej w liczbie ustalonej zgodnie z następującymi wskaźnikami, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej: dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie w domu mieszkalnym jednorodzinnym wolno stojącym. Miejsca postojowe, o których mowa w pkt 2, należy usytuować na terenie i działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej (§ 12 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.). Na całym terenie obowiązywania m.p.z.p. poza zasadami usytuowania budynku określonymi w przepisach odrębnych, dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy (§ 6 pkt 1 m.p.z.p.). Kąt nachylenia połaci dachowej może być równy lub większy od 0°, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej (§ 6 pkt 3 m.p.z.p.). Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu: granica obszaru objętego planem tożsama z granicą strefy ochrony konserwatorskiej, granicą terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, granicą obszaru rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, granicą obszaru wymagającego przekształceń (§ 3 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.); nieprzekraczalna linia zabudowy (§ 3 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.).
W tym stanie rzeczy orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. W niniejszej sprawie projekt budowlany przewiduje budowę domu jednorodzinnego wolnostojącego, dwukondygnacyjnego, o wysokości 7m z dachem płaskim. Budynek zaprojektowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, w odległości 3,06m od południowo-wschodniej granicy działki i 3,2m od północno-zachodniej granicy działki nr [...]. Powierzchnia zabudowy wynosi 38,7% a powierzchnia biologicznie czynna 50,2% powierzchni działki nr [...]. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,81. Zaprojektowano 2 miejsca postojowe w garażu wbudowanym w bryłę budynku.
Za prawidłowe należało uznać stanowisko dotyczące zgodności rozbiórki z przepisami odrębnymi, w tym ocenę, że dopuszczenie do rozbiórki obiektu nie naruszy wiążących przepisów planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 16.10.2020 r., sygn. akt II OSK 729/18) wielokrotnie wskazywał, że obowiązek badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego dotyczy również robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego. Przeznaczony do rozbiórki budynek jednorodzinny nie jest wpisany do rejestru zabytków. Podobnie działka nr [...] położona jest poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków i gminnej ewidencji zabytków. Przeznaczony do rozbiórki budynek i działka nr [...] nie są objęte ochroną konserwatorską obejmującą historyczny układ urbanistyczny dzielnicy D. we W. wpisany do gminnej ewidencji zabytków oraz wpisany do rejestru zabytków obszar "[...] zespół budowlano-urbanistyczny" (nr rejestru [...], z 28.03.2007 r.). Wojewoda wskazał, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w treści § 8 pkt 1 m.p.z.p. oraz w rysunku planu, gdzie oznaczono budynki, obiekty, obszary wpisane są do rejestru zabytków. W powyższego nie wynika aby działka nr [...] ani znajdujący się na tej działce budynek jednorodzinnego został objętych taką ochroną. Wojewoda ustalił, że jedyną formą ochrony konserwatorskiej jest "strefa ochrony konserwatorskiej" ustalona na całym obszarze objętym m.p.z.p. (§ 8 pkt 3 m.p.z.p.). Na tej podstawie Wojewoda prawidłowo ocenił, biorąc pod uwagę treść art. 39 u.p.b., że na realizację spornego zamierzenia budowlanego nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na prowadzenie robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków ani uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z kolei z faktu objęcia działki nr [...] ochroną konserwatorską, zgodnie z § 8 pkt 3 m.p.z.p., wynika dla inwestorów jedynie niemożność zgłoszenia rozbiórki budynku znajdującego się na tej działce organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 u.p.b.
Za prawidłowe Sąd ocenił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji dotyczące spełnienia przez projekt budowlany wymagań techniczno-budowlanych wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) – dalej "r.w.t.". Wojewoda zweryfikował i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił ustalenia w zakresie spełnienia wymogów dotyczących usytuowania spornego budynku od granic działki nr [...] (§ 12 ust. 1 r.w.t.). W tym zakresie wskazał, że budynek na działce nr [...] zaprojektowano ścianami bez okien i drzwi w odległości 3,06 m od granicy z położoną na południowym-wschodzie działką nr [...] , w odległości 3,2 m od położonej na północnym-zachodzie granicą z działką nr [...] i w odległości ok 7 m od położonej na południu działki nr [...]. Zatem zgodnie z § 12 ust. 1 i ust. 2 r.w.t. Nie ma również podstaw do uznania, jak to podniesiono w skardze, że zatwierdzony projekt narusza warunki techniczno-budowlane w zakresie niezbędnego dostępu do światła słonecznego dla budynków mieszkalnych położonych na działkach nr [...] i [...] (§ 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 r.w.t.). Na podstawie analizy projektu zagospodarowania terenu ustalono, że sporny budynek oddalony jest od budynków na działkach nr [...] i nr [...] o 6,02 m. Na str. 15 - 17 p.z.t. przedstawiono analizę przesłaniania budynków na działkach sąsiednich. Ponadto przedłożony projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia (str. 17-18 p.z.t. i rys. [...]), z której wynika, że projektowana zabudowa będzie rzucała cień na budynek znajdujący się na działce nr [...] pomiędzy godziną 7:00 a 12:00, a także na budynek znajdujący się na działce nr [...] w godzinach od 16:00 do 17:00. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę brak przedstawienia przez skarżący równorzędnych dowodów, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować ustalenia organów na temat oceny analizy usytuowania projektowanego budynku względem sąsiednich budynków i uznania, że planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących na sąsiednich działkach budynkach. Na aprobatę zasługiwało również stanowisko organów dotyczące zgodności inwestycji z wymaganiami § 18 r.w.t. oraz § 12 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. Na działce nr [...] zaprojektowano bowiem 2 miejsca postojowe w garażu wbudowanym w bryłę budynku. W ten sam sposób Sąd ocenił stanowisko dotyczące spełniania przez projekt wymogów wynikających z § 22 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z § 23 ust. 4 r.w.t. Sąd nie dopatrzył się też błędów organu w pozostałym zakresie dotyczącym zarówno oceny projektu pod kątem pozostałych wymagań określonych w r.w.t. dotyczących spełnienia wymogów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego (§ 212 ust. 1, § 216 ust. 1 i § 271 ust. 1). Z projektu architektoniczno-budowlanego (str. 12-15) wynika, że projektowany budynek niski D zostały zakwalifikowane do klasy pożarowej ZL IV i stanowi odrębną strefę pożarową. Ściany zewnętrzne budynku, równoległe do granicy sąsiednich działek nr [...] i nr [...] zaprojektowano jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, bez otworów, w klasie odporności ogniowej REI 60 z materiałów niepalnych. Stropodach budynku zaprojektowano jako nierozprzestrzeniający ognia w klasie odporności ogniowej co najmniej REI 30.
Prawidłowo zbadana również dokumentację projektową pod kątem spełnienia wymagań wynikających z mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11.09.2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego – dalej: r.z.f.p. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych na podstawie pracy geodezyjnej zgłoszonej do ZGKiKM we W. pod nr [...]. Projekt zawiera m.in. parametry techniczne sieci i urządzeń uzbrojenia terenu oraz układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych (rys. [...], str. 7-8). Z kolei projekt architektoniczno-budowlany zawiera informacje o sposobie posadowienia obiektu budowlanego oraz charakterystyki ekologicznej (str. 6-7 i str. 8-9). Uwzględnić należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 u.p.b., zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z 19.07.2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz.U. z 2022 r., poz. 2240). W niniejszej sprawie zatwierdzony projekt zawiera wszystkie wymagane elementy formalne, jak również wymagane prawem oświadczenia, zaświadczenia, uzgodnienia i opinie.
Sąd nie dopatrzył się również niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami odrębnymi. Do projektu przedłożono m.in. pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z 24.10.2023 r. uzgadniające obsługę komunikacyjną budynku domu jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...], poprzez drogę wewnętrzną - ul. [...] - sięgacz (działka nr [...], AM-[...], obręb D.) do drogi publicznej - ul. [...] (działka nr [...], AM-[...], obręb D.). Załączono także powoływane wyżej pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 23.11.2023 r. informujące, że inwestycja zlokalizowana jest poza terenem objętym strefą ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych oraz poza udokumentowanymi stanowiskami archeologicznymi, wobec czego dla planowanego zakresu robót ziemnych nie ma konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na badania archeologiczne. Podzielić należało stanowisko Wojewody, który prawidłowo przyjął, że z przepisów prawa nie wynika obowiązek uzgodnienia budowy domu jednorodzinnego z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej budowy budynku jednorodzinnego w kategorii ZL IV, ani też dołączenia opinii kominiarskiej. Ponadto do dokumentacji projektowej dołączono opinię geotechniczną określającą warunki gruntowo-wodne w podłożu działki ewidencyjnej nr [...], opracowaną w czerwcu 2023r. oraz oświadczenie projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu do sieci ciepłowniczej z 26.01.2023 r.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego przez organ I instancji, tj. naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., zgodzić się należało ze skarżącymi, że z uwagi na błędne wyznaczenie terminu końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zostali oni pozbawieni możliwości zapoznania się z tym materiałem a także możliwości wypowiedzenia się i zgłaszania uwag przez wydaniem decyzji przez organ I instancja. Wadliwe poinformowanie przez organ I instancji stron o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie powołali się bowiem na okoliczności mogące przemawiać za tym, że jeżeli uzyskaliby wiedzę o zakończonym postępowaniu dowodowym i możliwości odniesienia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz żądań przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, to treść tej decyzji mogłaby się ukształtować odmiennie. Sąd zwraca uwagę, że zaistniałe w sprawie naruszenie uprawnień strony, nie może automatycznie przesądzać o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Zarzut ten należy oceniać z punktu widzenia ewentualnego uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyroki NSA: z 04.07.2017 r., sygn. akt II OSK 546/16, z 22.10.2021 r., sygn. akt II OSK 3302/18). Strona, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 01.03.2022 r., sygn. akt II GSK 2664/21, z 24.06.2022 r., sygn. akt II GSK 329/19). W kontrolowanej sprawie skarżący w skardze zasadniczo powielili zarzuty odwołania a także wcześniejszych pism składanych w toku postępowania przed organem I instancji. Zarazem przyjdzie wskazać, że na końcowym etapie postępowania, po uzupełnieniu przez inwestorów przedłożonej dokumentacji projektowej, do czego zostali zobowiązani mocą postanowienia z 08.02.2024 r., które otrzymali również skarżący, organ I instancji, nie prowadził już postępowania dowodowego. Po trzecie, jest poza sporem, że skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji brała w tym postępowaniu aktywny udział (vide: zapoznanie się z aktami sprawy w dniach 11.01.2024 r. i 05.02.2024 r., zgłoszenie zastrzeżeń – pisma z: 31.01.2024 r. i 12.02.2024 r.). Wszystko to prowadzi do wniosku, że wbrew zarzutom skarg, w kontrolowanej sprawie nie sposób dopatrzyć się takiego naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Również pozostałe zarzuty okazały się bezzasadne. Ustawodawca w przypadku wystąpienia przeszkód doręczenia decyzji sporządzonej w postaci elektronicznej drogą elektroniczną dopuszcza w świetle art. 39³ § 1 k.p.a. doręczenie wydruku decyzji w sposób, o którym stanowi art. 39 § 3 pkt 1 k.p.a., przy czym w art. 39³ § 2 k.p.a. określono wymogi, jakie ten wydruk ma spełniać. Papierowy wydruk nie stanowi oryginału pisma (w tym przypadku decyzji), a jedynie poświadczenie treści i metadanych z systemu teleinformatycznego. Oryginał pisma (decyzji) pozostaje w postaci elektronicznej. Wydruk ten ma charakter sformalizowany. Nie chodzi o dowolne wydrukowanie pliku, a wydruk spełniający wymagania formalne oznaczone w art. 39³ § 2 k.p.a. Prawidłowy wydruk decyzji powinien zawierać obligatoryjne elementy wymienione w tym przepisie, który to wymóg w niniejszej sprawie został dochowany.
Przyjdzie dalej stwierdzić, że nie mają racji skarżący, iż o niezgodności z przepisami Prawa budowlanego spornego projektu budowlanego świadczy fakt, że projekt budowlany inwestycji nie zawiera projektu instalacji i sieci wewnętrznych. Słusznie wskazał Wojewoda, że taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa. Przyjdzie dalej wskazać, że do obsługi nowopowstałego budynku zostaną wykorzystane istniejące przyłącza wodociągowe oraz kanalizacji sanitarnej. Przyłącze gazowe oraz zjazd zrealizowane zostaną według odrębnych opracowań. Przedmiotowe zamierzenie nie obejmuje również usunięcia jakiejkolwiek lampy. Z projektu budowlanego nie wynika aby drzewo przy granicy z działką nr [...] , znajdowało się w części przewidzianej do zabudowy. W aspekcie spornego drzewa i akcentowanej przez skarżących kwestii wpływu planowana inwestycja na ich bezpieczeństwo i zdrowi, przyjdzie z kolei stwierdzić, że projektant świadomy odpowiedzialności za wady projektowe budynku i ewentualne tego konsekwencje stwarzające zagrożenie dla mienia i życia ludzi zaprojektował ten budynek zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i przepisami prawa. Odmienna ocena skarżących w tym zakresie nie podważa prawidłowości założeń projektanta. Organy administracji nie mogły ingerować w przewidziane w projekcie rozwiązania, a do projektu zostały dołączone wszystkie konieczne uzgodnienia oraz ocenę wpływu inwestycji na sąsiednią zabudowę. Słusznie zatem uznano, że zatwierdzony projekt, obejmujący prace rozbiórkowe oraz roboty budowlane dotyczące budowy nowego domu jednorodzonego, został sporządzony w sposób gwarantujący ochronę interesów skarżących. Odnosząc się do wątpliwości na temat miejsca gromadzenia odpadów, wskazać należy, że w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej nie określa się (§ 23 ust. 4 r.w.t.). Wbrew przy tym zarzutom skargi, w projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowano wydzielone miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów w zachodnim narożniku działki nr [...], dostępne zarówno od strony ul. [...], jak i działki objętej inwestycją. Odnosząc się do zarzutu wiążącego się z kwestią odprowadzania wód opadowych, to jak słusznie wykazał to organ odwoławczy, w punkcie 4.4.3 projektu zagospodarowania terenu "zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej" (strona 7) wskazano, że odprowadzenie wód deszczowych przewiduje się do podziemnego bezodpływowego szczelnego betonowego zbiornika retencyjnego, następnie, po uprzednim oczyszczeniu, wody opadowe wykorzystane zostaną przez system nawadniający i zwrócone ponownie do środowiska, dzięki czemu zostanie zachowany naturalny obieg hydrologiczny. W przypadku bardzo intensywnych opadów, woda ze zbiornika będzie usuwana poprzez wywóz asenizacyjny. Powyższy zbiornik zaprojektowano w północno-wschodniej części działki nr [...]. Załączono ponadto bilans terenu wraz z obliczeniami wymaganej retencji. Za organem odwoławczym należy wskazać, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (rys. [...]) na terenie zainwestowania zaprojektowano 50,2% powierzchni biologicznie czynnej. Wbrew zatem zarzutom skarżących nie można zgodzić się z twierdzeniem, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań wynikających z § 28 ust. 2 r.w.t. Dalej przyjdzie wskazać, że wątpliwości skarżących dotyczące legalności i prawidłowości wykonania robót rozbiórkowych, pozostają w kompetencji organu nadzoru budowlanego.
Reasumując należało stwierdzić, że ani decyzja Wojewody Dolnośląskiego ani poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie naruszyły powołanych w skargach przepisów prawa. Sprawa została rozpatrzona w oparciu o całokształt materiału dowodowego i nie wystąpiły w niej jakiekolwiek wątpliwości co do sposobu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, zaś uzasadnienie decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a. skargi oddalono.