II SA/Wr 707/22

II SA/Wr 707/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Olga Białek
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art.15 zzzzzn2
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 58
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2022 r. nr 777/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o legalizację oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia, postanowieniem z 06.06.2022 r. (nr 1161/2022), odmówił A. SA z siedzibą w W. (dalej: spółka) przywrócenia terminu do złożenia wniosku o legalizację wolno stojącego, trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego wybudowanego przez spółkę na nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] we W.(1), dz. nr [...], AM-[...], obręb K. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB wskazał na powody, dla których uznał, że spółka nie spełniła wymogów prawnych umożliwiających przywrócenie jej terminu na złożenie wniosku legalizacyjnego. Stwierdzono, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia tego organu z 18.02.2022 r., którym wstrzymano budowę oraz poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, nie został skutecznie złożony wniosek o legalizację. Złożony bowiem w imieniu spółki przez jej pełnomocnika T. P. wniosek z 17.03.2022 r. (wpływ do organu 25.03.2022 r.), pozostawiony został bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o oryginał lub uwierzytelniony odpis udzielonego pełnomocnictwa. Odnosząc się z kolei do wniosku z 20.05.2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku legalizacyjnego (data wpływu 27.05.2022 r.), do którego dołączono ponowny wniosek o legalizację oraz oryginał pełnomocnictwa dla T. P., PINB powoła się na treść art. 15zzzzzn² ust. 3 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Na podstawie wyjaśnień zawartych we wniosku z 20.05.2022 r., gdzie podano, że przyczyna uchybienia terminu złożenia wniosku o legalizację wraz z oryginałem lub uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa ustała w dniu 15.04.2022 r. PINB stwierdził, że ostatnim dniem na złożenie prośby o przywrócenie terminu legalizacji nośnika reklamowego był 15.05.2022 r. Z związku z powyższym organ uznał, że spółka uchybiła terminu na wniesienie prośby o przywrócenie terminu na złożenie wniosku legalizacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 58 § 3 k.p.a. - przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
Spółka A. skorzystała z prawa do złożenia zażalenia. W jego treści reprezentujący spółkę T. P. wskazał, że wbrew przyjętemu przez organ stanowisku, zgodnie z którym przyczyna uchybienia terminu dla strony ustała z dniem 15.04.2022 r., spółka wiedzę o uchybieniu terminu uzyskała dopiero w dniu 19.05.2022 r., kiedy to została poinformowana o upływie terminu do złożenia wniosku o legalizację. W tej sytuacji pełnomocnik strony pismem z 20.05.2022 r. wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o legalizację, jednocześnie podając, że w okresie od 01.04. do 15.04.2022 r. włącznie przebywał w domowej izolacji w związku z występowaniem objawów Covid-19. Wraz z prośbą o przywrócenie terminu strona dopełniła obowiązku, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a., składając oryginał pełnomocnictwa, którego z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dostarczyć we wskazanym terminie. Zdaniem strony, gdyby iść za tokiem rozumowania organu, to strona nigdy nie mogłaby przywrócić termin, którego uchybiła bez swojej winy, ponieważ wiedzę o podstawie do jego przywrócenia uzyskała już po upływie terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Skoro strona taką wiedzę uzyskała dopiero 19.05.2022 r. to pierwszym dniem dla strony, od którego rozpoczyna bieg termin wskazany w art. 58 § 2 k.p.a. jest dzień 19.05.2022 r., zaś ostatnim dniem jest w tym przypadku dzień 26.05.2022 r., a nie jak twierdzi organ – 15.04.2022 r., tj. dzień zakończenia domowej izolacji. Zdaniem spółki powołane przez nią orzecznictwo w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości. Zatem składając 20.05.2022 r. prośbę o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o legalizację, spółka spełniła przesłanki o jakich mowa w art. 58 k.p.a., zaś postanowienie o odmowie przywrócenia terminu należy uznać za błędne.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z 29.07.2022 r. (nr 777/2022), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia DWINB wyjaśnił, że PINB wezwał spółkę o uzupełnienie braków formalnych wniosku o legalizację. Wezwanie zostało odebrane przez spółkę reprezentowaną przez T. P. w dniu 05.04.2022 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona, pismem datowanym na dzień 11.04.2022r. (wpływ do organu w dniu 15.04.2022 r.), przedłożyła jedynie kserokopię pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem opłaty skarbowej. PINB pismem z 13.05.2022r. zawiadomił o pozostawieniu wniosku o legalizację bez rozpoznania. DWINB nie zgodził się z twierdzeniem strony, jakoby dowiedziała się o uchybieniu terminu dopiero z treści tego pisma, doręczonego jej 19.05.2022 r. Na podstawie analizy korespondencji strony z organem prowadzonej w terminie od 01.04.2022 r. do 15.04.2022 r., DWINB stwierdził, że w tym okresie niemożliwość taka nie występowała, co potwierdza np. data stempla pocztowego znajdująca się na piśmie stanowiącym uzupełnienie braków formalnych, tj. data 12.04.2022 r. Skoro zatem strona była w stanie w trakcie, jak wskazuje "pobytu w izolacji domowej", odpowiedzieć na wezwanie PINB o uzupełnienie braków formalnych, stąd też nie sposób przychylić się do twierdzeń, że uchybienie przez nią terminu nie powstało z jej winy.
Ponadto zdaniem DWINB, spółka we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o legalizację w żaden sposób nie uprawdopodobniła przyczyn uchybienia terminu. Organ II instancji stwierdził, że pełnomocnik spółki w sposób prawidłowy odbierał pisma nadawane przez PINB poprzez operatora pocztowego co potwierdzają daty znajdujące się na zwrotnych potwierdzeniach odbioru. Stąd też nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby nie była świadoma uchybienia terminu. Organ wyjaśnił przy tym, że nawet sam fakt choroby nie jest uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu. Istotne jest to czy okoliczność ta była - dla zachowania terminu - nie do przezwyciężenia i czy strona dołożyła wysiłku, by przeszkoda ta nie prowadziła do naruszenia terminu. W rozpatrywanej sprawie organ uznał, że przeszkody wskazanej przez pełnomocnika spółki nie można zaliczyć do grupy przeszkód nie do przezwyciężenia. Ponadto T. P., jako pełnomocnik spółki, nie dołożył wystarczającego wysiłku, aby przeszkoda ta nie prowadziła do naruszenia terminu, pomimo dokonywania przez niego innych czynności np. uzupełnienia braku formalnego w okresie w którym rzekomo nie mógł z przyczyn od niego niezależnych dostarczyć w wymaganym terminie dokumentów. W przekonaniu organu, przy dołożeniu należytej staranności spółka mogła uniknąć naruszenia terminu. Nadto powołując się na art. 15zzzzzn² ust. 3 ustawy o COVlD-19, organ stwierdził, że skoro wskazywana przez pełnomocnika przyczyna uchybienia przez niego terminu złożenia wniosku o legalizację wraz z oryginałem lub uwierzytelnionym odpisem udzielonego mu pełnomocnictwa ustała 15.04.2022 r., to oznacza, że ostatnim dniem na złożenie prośby o przywrócenie terminu był 15.05.2022 r. Prośba ta natomiast została nadana w placówce pocztowej 25.05.2022 r.
Spółka A. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżając w całości postanowienie z 29.07.2022 r., zarzucono DWINB naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1). art 7, art. 77 ust. 1 oraz art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organy obu instancji, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego nośnika reklamowego;
2). art 7 i art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające na wybiórczymi i stronniczym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie odniesienia się do argumentów złożonych we wniosku o przywrócenie terminu z 20.05.2022 r. i błędne uznanie, że strona nie uprawdopodobniła iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy;
3). art. 58 § 1, art. 59 w zw. z art 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. albowiem organ bez uwzględnienia całościowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy orzekł jak w zaskarżonym postanowieniu;
4). art. 15 zzzzzn² ust. 2 ustawy o COVID-19 poprzez jego niezastosowanie w sprawie.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów spółka zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia PINB z 06.06.2022 r., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że organ II instancji w żaden merytoryczny sposób nie odniósł się do argumentów skarżącej spółki podważających zasadność odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o legalizację, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. PINB odmówił bowiem przywrócenia terminu do złożenia wniosku o legalizuję wskazując, że ostatnim dniem na złożenie prośby o przywrócenie terminu był dzień 15.05.2022 r. ponieważ przyczyna uchybienia terminu dla strony ustała z dniem 15.04.2022 r., pomimo tego, że wiedzę o uchybieniu terminu skarżąca uzyskała dopiero 19.05.2022r. wraz otrzymaniem zawiadomienia tego organu z 13.05.2022 r., w którym poinformowano stronę o upływie terminu do złożenia wniosku o legalizuję. Jeżeli zatem strona taką wiedzę uzyskała dopiero 19.05.2022 r., to pierwszym dniem dla strony od którego rozpoczyna bieg termin wskazany w art. 58 § 2 k.p.a. jest właśnie dzień 19.05.2022 r., zaś ostatnim dniem jest w tym przypadku dzień 26.05.2022 r., a nie jak twierdzi organ dzień 15.04.2022 r. tj. dzień zakończenia domowej izolacji. Zdaniem skarżącej spółki, organ błędnie uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 15.04.2022 r. i to właśnie od tej daty należy liczyć termin wskazany w art. 15zzzzzn² ust. 3 ustawy COVID-19. Organ II instancji pominął także fakt, że w niniejszej sprawie powinien zostać zastosowany przepis z art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy COVID-19, zgodnie z którym organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca nie otrzymała od PINB zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 wskazanego wyżej przepisu, a jedynie informuję przed wydaniem decyzji w sprawie, że wniosek o legalizuję nie może zostać rozpoznany ponieważ strona nie uzupełniła w terminie braków formalnych (uzupełniła w sposób nieprawidłowy). Gdyby iść za tokiem rozumowania PINB, strona nigdy nie mogłaby przywrócić terminu, którego uchybiła bez swojej winy, ponieważ wiedzę o podstawie do jego przywrócenia uzyskała już po upływie terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Nie znajduje również oparcia w stanie faktycznym twierdzenie organu jakoby fakt, że skoro skarżąca korespondowała w okresie pobytu w izolacji domowej z organem I instancji, to niemożność uzupełnienia braków formalnych wezwania nie występowała. Zdaniem spółki, samo złożenie podpisu nie musiało wiązać się przecież z koniecznością kontaktu pełnomocnika skarżącej z osobami odpowiedzialnymi za wysyłanie korespondencji. Jednak uzyskanie notarialnego poświadczenia na posiadanym przez stronę pełnomocnictwie, a następnie wysłanie w zakreślonym przez PINB terminie takiego pełnomocnictwa powoduje po stronie skarżącej znacznie większe problemy. Dlatego takie domniemania faktyczne nie powinny stanowić podstawy dokonywanych przez organ ustaleń.
DWINB wniósł o oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) dalej: p.p.s.a., tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia.
Formalnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którymi w razie uchybienia terminu podlega on przywróceniu na wniosek zainteresowanej osoby, jeżeli uprawdopodobni ona, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a wniosek o przywrócenie terminu złoży w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz ze złożeniem wniosku dopełni czynności, dla której określony był termin. Z treści powołanych przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie wszystkich wskazanych w nich przesłanek. Niespełnienie którejkolwiek z nich - nawet przy zaistnieniu pozostałych - czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.
Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył reguł wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ zebrał i rozważył wyczerpująco materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. W takim też zakresie ustalił stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, które są niezbędne do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o legalizację i na tej podstawie wydał odpowiadające prawu postanowienie.
Zanim jednak Sąd przedstawi szczegółowe motywy, dla których dokonał takiej oceny zaskarżonego postanowienia, koniecznym jest przedstawić kilka uwag natury porządkującej. Po pierwsze, spółka zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu od złożenia wniosku o legalizację. Zauważyć jednak należy, że spółka pierwotnie taki wniosek złożyła w terminie przewidzianym w art. 48a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (wniosek z 17.03.2022 r., wpływ do organu 25.03.2022 r.). PINB uznał jednak ten wniosek za bezskuteczny, albowiem spółka nie usunęła jego braku formalnego w postaci przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. W konsekwencji spółka nie tyle uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o legalizację ale w sposób nie czyniący zadość wezwaniu - wystosowanemu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - przedłożyła nieuwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa. Nie można więc w sprawie tracić z pola widzenia tego, że pełnomocnik spółki, wezwany przez organ do usunięcia braku formalnego wniosku o legalizację poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki w prowadzonym postępowaniu, przy piśmie z 11.04.2022 r. nie przedłożył oryginału lub uwierzytelnionego odpisu udzielonego pełnomocnika, ale przesłał jedynie kopię pełnomocnictwa. W wezwaniu z 30.03.2022 r. organ wyraźnie natomiast wskazał, że zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik zobligowany jest dołączać do akt oryginał lub urzędowo poświadczonych odpis pełnomocnictwa. Tego braku formalnego wniosku o legalizację pełnomocnik nie usunął. Po drugie pełnomocnik spółki, jak sam przyznał we wniosku o przywrócenie terminu, był świadom konieczności przedłożenia pełnomocnictwa w formie przedziwnej w art. 33 § 3 k.p.a., ale z uwagi na pozostawanie w izolacji domowej powodowanej zachorowaniem na COVID-19, zdecydował, że wymagany dokument pełnomocnictwa przedłoży po ozdrowieniu. Na wezwanie organu przedłożył jego nieuwierzytelnioną kopię. W sprawie nie doszło zatem do spóźnionego dokonania czynności żądanej przez organ, w postaci przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu udzielonego pełnomocnika, ale z nieskutecznym uzupełnieniem braku formalnego wniosku o legalizację poprzez przedłożenie - w terminie wskazanym w postanowieniu z 30.03.2022 r. - kopii pełnomocnictwa, która nie spełnia wymogów wynikających z art. 33 § 3 k.p.a. W konsekwencji powyższego, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., zawiadomieniem z 13.05.2022 r. organ poinformował o pozostawieniu wniosku o legalizację bez rozpoznania.
Odnosząc się w tak przedstawiających się realiach sprawy do sposobu procedowania nad wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku legalizacyjnego, w ocenie Sądu, nawet w sytuacji uznania za zasadny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 15 zzzzzn² ust. 2 ustawy z 02.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) poprzez jego niezastosowanie, to takie naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przywołany przepis choć modyfikuje termin na złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, to jednak w dalszym ciągu rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu zdefiniowane w art. 58 k.p.a. Ponadto spółka, poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu, niejako skonsumowała obowiązek wskazany w ust. 2 art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19. Wywiązanie się zatem przez organ z obowiązku zawiadomienia o uchybieniu terminu, o którym mowa w ust. 1 ustawy COVID-19 z jednoczesnym wyznaczeniem terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, nie zmieniłoby nic w merytorycznej ocenie wniosku o przywrócenie terminu. Nawet bowiem w przypadku przychylenia się do wyliczenia spółki dotyczącego terminowości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, co w ocenie Sądu nie znajduje jakichkolwiek podstaw w świetle stanowiska zaprezentowanego przez organ odwoławczy, przedstawione w samym wniosku okoliczności nie świadczą o braku winy w nieskutecznym złożeniu wniosku o legalizację. Nie są to bowiem okoliczności, którym można przypisać charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przede wszystkim fakt przebywania na izolacji domowej w okresie od 01.04.2022 r. do 15.04.2022 r. nie przeszkodził pełnomocnikowi w odbiorze kierowanej do spółki korespondencji na adres jej biura regionalnego, tj. pl. [...] we W.(1). Dotyczy to doręczonego osobiście pełnomocnikowi w dniu 04.04.2022 r. wezwania z 30.03.2020 r., w którym spółka została zobowiązana do usunięcia braku formalnego wniosku (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18 akt adm.). W realiach sprawy spółka nie wykazał aby istniały niedające się usunąć przeszkody, które uniemożliwiły - w terminie wynikającym z wezwania - przesłać oryginał pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnioną kopię, chociażby przy pomocy innych pracowników zatrudnionych w spółce. Jeżeli oryginał pełnomocnictwa mógł zostać przesłany przy wniosku o przywrócenie terminu z 20.05.2020 r. to równie dobrze taki dokument mógł zostać przedłożonych do akt sprawy w terminie wynikającym z wezwania z 30.03.2022 r. Pozostawanie natomiast przez pełnomocnika w błędnym przekonaniu, że pomimo wysłania kopii pełnomocnictwa będzie on mógł skutecznie, po ozdrowieniu, złożyć oryginał bądź poświadczoną za zgodność kopię tego pełnomocnictwa, samo w sobie nie stanowi okoliczności świadczącej o braku winy w uchybieniu terminu. Nieznajomość prawa nie usprawiedliwia przyjęcia braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji o braku winy można mówić tylko w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 281-282).
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy nie dopatrzył się takich okoliczności. Odstąpienia pełnomocnika od przedłożenia oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionej kopii nie można w żaden sposób łączyć z brakiem winy w uchybieniu terminu. Ponadto stan epidemii w okresie kwietnia – maja 2022 r. nie stanowił siły wyższej, która zaistniała nagle uniemożliwiając spółce w sposób niekontrolowany dochowanie należytej staranności w terminowym usunięciu braku formalnego wniosku legalizacyjnego. W dacie składania wniosku o przywrócenie terminu stan epidemii istniał już od dłuższego czasu i pełnomocnik strony podobnie jak i organy zarządzające sprawami spółki powinny były uwzględnić utrudnienia wywołane tym stanem, jako możliwymi do przewidzenia skutkami. Raz jeszcze należy podkreślić, że jedynie nagłe, nadzwyczajne zdarzenie całkowicie uniemożliwiające podmiotowi procesowemu dokonanie czynności mogłoby uzasadniać przywrócenie terminu. Niespornym jest przy tym to, że strona skarżąca jako spółka prawa handlowego, wyposażona w osobowość prawną, posiada organy powołane do zarządzania sprawami spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, w tym konkretnym wypadku zarząd spółki, którego obowiązkiem jest należyte zorganizowanie obsługi biurowo-administracyjnej. Powyższy wymóg obejmuje również zorganizowanie pracy jej biura regionalnego m.in. w zakresie terminowego okazania się przez pełnomocnika wymaganym prawem dokumentem pełnomocnictwa.
Dlatego Sąd zgodził się z organem II instancji, że spółka nie wskazała żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia wniosku legalizacyjnego. Dodatkowo dostrzec raz jeszcze trzeba, że argumentacja spółki mająca przesądzić o zasadności wniosku o przywrócenie terminu jest o tyle nietrafiona, że zmierza w istocie do podważenia skuteczności pozostawienia wniosku legalizacyjnego bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.