II SA/WR 688/22

Sprawa dotyczyła skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Szklarskiej Porębie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) dla części miasta. Głównym zarzutem Wojewody było istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nieokreśleniu maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami UM.1, UM.16 i UM.19. Wojewoda podkreślił, że wskaźnik ten jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego i jego brak pozwala na zabudowę o nieokreślonej intensywności, co jest sprzeczne z celem planowania przestrzennego. Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi, twierdząc, że brak bezpośredniego wskazania wskaźnika intensywności zabudowy został zrekompensowany przez określenie dopuszczalnej wysokości zabudowy, maksymalnej powierzchni zabudowy oraz liczby kondygnacji. Argumentowano, że na podstawie tych danych można obliczyć wskaźnik intensywności zabudowy. Sąd jednak uznał tę argumentację za niewystarczającą. Stwierdził, że wskaźnik intensywności zabudowy jest kluczowym, obligatoryjnym elementem planu, który określa stosunek całkowitej powierzchni zabudowy do powierzchni działki budowlanej i nie może być zastąpiony innymi parametrami. Sąd wskazał, że nawet próby obliczenia tego wskaźnika, przedstawione przez Radę Miejską, miały charakter hipotetyczny, ponieważ plan nie normował w sposób jednoznaczny liczby dopuszczalnych kondygnacji podziemnych. W konsekwencji, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej wskazanych terenów, uznając, że brak obligatoryjnego elementu treściowego narusza zasady sporządzania planu miejscowego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający