II SA/Wr 686/09

II SA/Wr 686/09 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2010-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Julia Szczygielska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
art. 56 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 75 par. 1, art. 80, art. 84, art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
par. 2 ust. 1 pkt 43, par. 3 pkt 90 lit.a
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. B.W. sprawy ze skargi J.M. Gospodarstwo Rolne na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji o określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 sierpnia 2009r. nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 28 sierpnia 2009r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Modernizacja fermy G. – Gospodarstwo Rolne J.M.".
Uzasadniając swe rozstrzygniecie, Kolegium stwierdziło, że w/w decyzją z dnia 28 sierpnia 2009r., po rozpatrzeniu sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w L. o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...] - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdziło z urzędu w całości nieważność tej decyzji. W ocenie Kolegium, Burmistrz Miasta i Gminy Ś. wadliwie zakwalifikował przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora J.M. do zamierzeń określonych w § 3 ust. 1 pkt 90 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tymczasem, aby wnioskowane przedsięwzięcie można było zaliczyć do przedstawionej wyżej grupy, liczba zwierząt hodowlanych w gospodarstwie J.M. winna zawierać się w przedziale od 40 do 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Analiza wniosku inwestora wykazała jednak, co również podniósł Prokurator Okręgowy w L. w złożonym sprzeciwie, iż liczba ta zdecydowanie przekracza wielkość 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Sytuacja ta, w głównej mierze wynikała z błędnych założeń stosowanych przy obliczaniu DJP w gospodarstwie zarówno przez wnioskodawcę, jak i organu wydającego kwestionowaną decyzję. W obydwu przypadkach przyjęto bowiem średnioroczną liczbę dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) zwierząt hodowanych w gospodarstwie, podczas gdy obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości. Ustalona w przepisie wielkość do 210 DJP jest bowiem wielkością maksymalną jaką hodowca może osiągnąć (na każdym etapie cyklu hodowlanego). Przekroczenie zatem przez inwestora wielkości 210 DJP, kwalifikowało zdaniem Kolegium – przedmiotowe zamierzenie do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia, z jednoczesnym obowiązkiem sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
Ponadto w ocenie Kolegium decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] - naruszyła ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. (uchwała Nr [...] Rady Miasta i Gminy Ś. z dnia 24 września 2003r.).
Dodatkowo Kolegium wskazało, iż w pkt 5 decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś., organ zawarł zastrzeżenie o treści: "powiększenie obsady zwierząt powyżej 200 DJP będzie wymagało wznowienia postępowania w zakresie ustalenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", gdy przepisy prawa materialnego nie przewidują wydania decyzji "pod warunkiem". Takie zastrzeżenie organu Kolegium uznało za podjęte bez podstawy prawnej.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Kolegium złożył J.M. podnosząc, że na etapie orzekania nastąpiło rażące naruszenie prawa poprzez:
- wyniesienie podrzędnego zapisu o planowanej docelowej strukturze utrzymywanego stada zwierząt gospodarskich ponad nadrzędny zapis ograniczający produkcję gospodarstwa skarżącego do 200 DJP i pominięcie oczywistej intencji organu wydającego decyzję i organów konsultujących;
- zastosowanie do wyliczeń stanu DJP bezprawnej interpretacji kwalifikowalności grupy technologicznej "prosięta odchowane do sprzedaży" do grupy wiekowej "warchlaki", zamiast do grupy "prosięta do 2 miesięcy", zgodnie z załącznikiem do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co prowadzi do niepoprawnej kwalifikacji wielkości planowanej inwestycji przekraczającej 210 DJP, choć szczegółowy opis technologii znajdował się w załącznikach;
- zaniechanie szczegółowego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), tj. błędne ustalenie, że działkę nr 37, położoną w G. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. zakwalifikowano jako PB - tereny produkcji, składów i baz, dopuszcza tylko usługi komercyjne i stacje paliw, pomijając całkowicie funkcje podstawowe tego terenu zapisane w planie zgodnie z objaśnieniem § 3 mpzp pkt 9;
- wybiórcze i zawężone zastosowanie zapisu § 16 pkt 1 miejscowego planu I zagospodarowania przestrzennego;
- bezprawne zastosowanie zapisu § 16 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do planowanych obszarów ochrony wymienionych w § 15 planu, co również narusza przepis art. 77 § 1 k.p.a.
Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji, wskazując na ewentualną możliwość zastosowania art. 55 i 56a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz art. 155 k.p.a. i podkreślając że nie przekroczył wskazywanego stanu 200 DJP liczonego zarówno wg sposobu Prokuratury, jak również Burmistrza Miasta i Gminy Ś..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując ponownie sprawę stwierdziło, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 i 2 (dla których sporządzenie raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane - art. 51 ust. 1 i dla których obowiązek sporządzenia raportu określa właściwy organ - art. 51 ust. 2) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, opublikowanych w Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) - jest dopuszczalna po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z przepisów tych wynika, iż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia (art. 46a ust. 1 ustawy). Przepisy ustawy wskazują również, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 ustawy). Z akt sprawy wynika, ze pismem z dnia 7 marca 2007r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy Ś. J.M. wniósł o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia realizowanego na działce nr 37 zabudowanej budynkami gospodarskimi oraz na nieruchomościach rolnych o łącznej powierzchni 150,42 ha, położonymi w obrębie G., Gmina Ś.. We wniosku podał ogólnie, że docelowo ma zamiar prowadzić następujące rodzaje produkcji:
- bydło opasowe - 80 krów mamek i około 70 cieląt przeznaczonych do sprzedaży w wieku 8-9 miesięcy;
- trzoda chlewna - 250 macior, a odchowane prosięta będą sprzedawane w liczbie 340 jednorazowo (bez tuczu świń w gospodarstwie).
Obliczona na tej podstawie liczba DJP z zastosowaniem współczynników przeliczeniowych zawartych w załączniku do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. - wynosi w ocenie Kolegium - ponad 210 DJP. Przy czym użyte we wniosku z dnia 7 marca 2007r. sformułowanie, iż "odchowane prosięta będą sprzedawane na zewnątrz gospodarstwa w liczbie 340 jednorazowo..." uzasadniało zakwalifikowanie tej grupy prosiąt przy obliczaniu liczby DJP, do pozycji "warchlaki 2-4 miesięczne" o współczynniku 0,07 DJP (załącznik do cyt. rozporządzenia), co skarżący kwestionuje we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (str. 1 pkt 2 wniosku). Kolegium dodało, że cyt. rozporządzenie w tabeli takim pojęciem nie posługuje się (prosięta do 2 miesięcy lub warchlaki 2-4 miesięczne - załącznik do rozporządzenia).
Odnosząc się do powyższej kwestii, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał (str. 6 wniosku) na "800 prosiąt, w tym 340 odchowanych, przeznaczonych na sprzedaż w wieku 2 miesięcy" (współczynnik przeliczeniowy 0,02 DJP).
Uwzględniając powyższe, należałoby tym samym zdaniem Kolegium przyjąć, że pozostałych 460 prosiąt pozostanie nadal w gospodarstwie i przekroczy wiek 2 miesięcy, co uzasadniałoby ich zaliczenie do wyższej grupy technologicznej, określonej w rozporządzeniu (od 2-4 miesięcy), o współczynniku przeliczeniowym 0,07 DJP. Obliczona na podstawie powyższych ogólnych wskazań wniosku liczba DJP wyniosłaby 227,5 DJP (80 krów mamek x 1 DJP = 80 DJP; 70 cieląt w wieku 8-9 miesięcy x 0,3 DJP = 21 DJP; 250 macior x 0,35 DJP = 87,5 DJP; 340 prosiąt do 2 miesięcy x 0,02 DJP = 6,8 DJP; 460 warchlaków x 0,07 DJP = 32,2 DJP).
Przyjmując natomiast sposób wyliczenia zaprezentowany na str. 5 pisma Prokuratora (z zaliczeniem 340 szt. prosiąt do wyższej grupy o przeliczniku 0,07 DJP) liczba DJP równa jest 221,5 DJP. Zatem niezależnie od sposobu obliczeń nastąpiło zdaniem Kolegium - przekroczenie limitu 210 DJP, co wyklucza zaliczenie powyższego przedsięwzięcia do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 90 lit.a.
Natomiast w tabelach zawartych we wniosku z dnia 7 marca 2007r. obrazujących liczby DJP podane są inne niż w części ogólnej grupy technologiczne w odniesieniu do cieląt oraz prosiąt. Ponadto wnioskodawca wskazał w tabelach, iż powyższe liczby DJP bydła opasowego i trzody chlewnej mają charakter średnioroczny.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Kolegium we wniosku z dnia 7 marca 2007r. w odniesieniu do "liczby sztuk średniorocznie" nastąpiło istotne zaniżenie ogólnej ilości prosiąt (800 sztuk) przy podanej liczbie macior (250 szt.), co obrazuje tabela nr 2. Z danych zawartych we wniosku z dnia 7 marca 2007r. wynika wprost, że od jednej maciory uzyskanych zostanie tylko 3,2 prosiąt rocznie (800 : 250 = 3,2). Tymczasem w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż średnia liczba oproszeń maciory w roku wynosi co najmniej 2 (od 2,1 do 2,4), a średnia liczba prosiąt od maciory to 8-10 szt. (vide: - podręcznik dla studentów "Zootechnika" t. 2 (Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1974, rozdział III "Hodowla trzody chlewnej" dr Eugeniusz Węckowicz i dr Jan Kossakowski) - str. 430 tab. III - 19, str. 498 tab. III -40, str. 529, tab. III - 52, str. 531 - "Plenność gospodarcza"), strony internetowe; www.hodowle.eu - Serwis nowoczesnego hodowcy (- "Obrót stada i cykle produkcyjne w hodowli świń"), www.agrosukces.pl (kategoria hodowla trzody: "Czynniki warunkujące wysoką produkcyjność loch"), "Wybrane zagadnienia z ekonomiki i organizacji produkcji zwierzęcej" - dr Andrzej Parzonko (ekr. rgr.sggw.pl/materiały/ekonomika.doc - google).
Przyjmując zatem nawet dolne granice powyższych wielkości do obliczeń (250 macior x 2 mioty x 8 prosiąt w miocie), liczba prosiąt sytuuje się w ocenie Kolegium na poziomie 4000 szt. rocznie, co skutkuje dalszym wzrostem o 64 DJP (nie objęte wnioskiem 3200 prosiąt x 0,02 DJP = 64 DJP). W tej sytuacji liczba DJP w gospodarstwie J.M. wyniesie znacznie ponad 210 DJP niezależnie, czy powyższa liczba 64 DJP dodana zostanie do liczby DJP obliczonej przez Prokuratora (221,50 DJP + 64 DJP = 285,50 DJP), czy do liczby wynikającej z kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. lub wniosku strony z 2007r. (199,25 DJP + 64 DJP = 263,25 DJP).
Dane podane we wniosku nie obrazują zatem rocznego obrotu stada trzody chlewnej oraz parametrów tego obrotu obejmujących;
- przeciętną liczbę miotów od maciory,
- przeciętną liczbę prosiąt w miocie - co pozwoliłoby określić rzeczywistą skalę hodowli na tym odcinku.
Wadliwości wniosku nie zostały usunięte przez organ, co miało zdaniem Kolegium - istotne znaczenie dla sprawy w zakresie zakwalifikowania tego przedsięwzięcia do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko lub do rodzaju przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany (§ 1 pkt 1, 2 i 4 w związku z § 2 ust. 1 pkt 43 oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 90 lit.a rozporzadzenia). Wadliwe przyjęcie w decyzji, iż planowane przedsięwzięcie polega na hodowli bydła opasowego i trzody chlewnej przy łącznej obsadzie poniżej 200 DJP rażąco narusza wskazane przepisy. Ponadto powyższa wielkość 200 DJP odniesiona została do obsady średniorocznej w sytuacji, gdy wskazane przepisy § 2 ust. 1 pkt 43 i § 3 ust. 1 pkt 90 lit.a, a odnoszą się do wielkości docelowych (maksymalnych), a tym samym nieprzekraczalnych. Kwestionowana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ś., wbrew poglądowi skarżącego, nie zawiera tym samym "warunku utrzymywania dopuszczalnego stada zwierząt maksymalnie 200 DJP..." lecz jak wskazano - średniorocznego.
W ocenie Kolegium wadliwy sposób zakwalifikowania przedsięwzięcia do rodzaju przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 90 lit.a omawianego rozporządzenia oraz przyjęcie przez organ w rozstrzygnięciu średniorocznej liczby DJP w sposób rażący narusza podane przepisy, a naruszenie to ma charakter oczywisty. Oczywistość naruszenia oznacza bowiem sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa. Dlatego w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, czyli taki który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Jak wcześniej wskazano, powołane przepisy rozporządzenia nie odnoszą się do liczby średniorocznej. Takiego sformułowania cyt. przepisy w swojej treści nie zawierają.
Nie można tym samym w ocenie Kolegium zgodzić się, w świetle przytoczonych regulacji prawnych, z poglądem skarżącego, że zapisy dotyczące średniorocznej liczby DJP nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Przyjęcie bowiem średniorocznej liczby DJP oznaczałoby dopuszczalność okresowego przekraczania tej wielkości w ciągu roku.
Ponadto Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja wydana została wbrew treści uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., które odnosi się do docelowej liczby DJP.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że nie jest uprawnione do rozważania możliwości zmiany kwestionowanej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. i art. 55 oraz art. 56 cyt. ustawy, wskazując przy tym, iż nie jest dopuszczalna zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., gdy decyzja ta w sposób rażący narusza prawo.
Istotną wadliwością kwestionowanej decyzji jest także w ocenie Kolegium, wydanie jej pod warunkiem określonym w pkt 5 rozstrzygnięcia, iż powiększenie obsady zwierząt powyżej 200 DJP będzie wymagało wznowienia postępowania w zakresie ustalenia obowiązku sporządzania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w związku z czym w tej części decyzja wydana została bez podstawy prawnej.
Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na jego skalę produkcji zwierzęcej winno być zaliczone przez organ wydający kwestionowaną decyzję do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wadliwe niezaliczenie przez organ przedsięwzięcia skarżącego do tej grupy w efekcie spowodowało rażące naruszenie przepisu § 16 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta i Gminy Ś. z dnia 24 września 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. (Dz. Urz. Woj. [...]) oraz przepisu art. 56 ust. 1 ustawy, odnoszącego się do wymogu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Dopiero bowiem na podstawie raportu można byłoby dokonać oceny, czy lokalizacja przedsięwzięcia ograniczy możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek na cele zgodne z planem, co wypełniłoby wymóg wynikający z § 16 ust. 1 uchwały w sprawie mpzp. W ocenie Kolegium jest to istotne chociażby m.in. z uwagi na bliskość istniejących budynków mieszkalnych i występujące uciążliwości takie jak nieprzyjemne zapachy, hałas, nadmierna ilość owadów, itp. oraz rodzące się już na etapie procedowania konflikty społeczne.
Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego stwierdzenia, że na działce nr 37, obręb G., położonej według ustaleń planu miejscowego w jednostce strukturalnej PB – tereny produkcji, składów i baz nie jest dopuszczalna produkcja rolna - Kolegium stwierdziło, iż zarzut ten jest zasadny. Jak wynika bowiem z § 3 pkt 9 planu przez tereny produkcji, składowiska i baz należy rozumieć tereny zagospodarowane równocześnie pod wszystkie lub jeden z wymienionych w tym przepisie rodzajów użytkowania terenu i zabudowy. W budynkach usytuowanych na działce nr 37, obręb G., skarżący realizuje produkcję rolniczą, co odpowiada funkcji podstawowej przewidzianej dla jednostki strukturalnej PB (budynki i urządzenia służące produkcji rolniczej - § 3 pkt 9 lit.a mpzp).
Reasumując Kolegium stwierdziło, że wskazane wady decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] - wypełniają przesłankę określoną w ust. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji, wskazując ponadto, iż jak wynika z art. 11 ustawy, decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.
W skardze na tę decyzję J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając nieuprawnione ustalenia polegające na niepoprawnej kwalifikacji wielkości planowanej inwestycji przekraczającej 210 DJP. Skarżący wniósł alternatywnie o zastosowanie art.55 i art.56a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r Prawo ochrony środowiska oraz art.155 k.p.a., podkreślając, że do chwili składania skargi, prowadząc przedmiotowa hodowlę nie przekroczył wskazanego stanu 200 DJP.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W uzupełnieniu do skargi, w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2010r. skarżący J.M. zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego polegające na naruszeniu:
1. przepisu art. 46 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, poprzez uznanie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, zalicza się do inwestycji rażąco oddziałujących na środowisko i w związku z tym wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko,
2. przepisu art. 12 § 1 k.p.a., poprzez wyjaśnienie sprawy w sposób niedostatecznie wnikliwy, polegający na pominięciu okoliczności, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. oraz Burmistrz Miasta i Gminy Ś. dokonały oględzin gospodarstwa skarżącego i uznały, że produkcja w gospodarstwie skarżącego nie przekracza 200 DJP, w związku z czym nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
3. przepisu art. 77 § 1 k.p.a. polegającego na błędnym uznaniu, że przedsięwzięcie skarżącego zalicza się do przedsięwzięć dla których wymagane jest obligatoryjne sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, w szczególności nie ustalenie faktycznej wysokości DJP gospodarstwa,
4. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez działanie Kolegium w sposób dowolny, nie realizując przy tym nakazu wynikającego z powołanego przepisu, a polegającego na dokładnym wyjaśnieniu stanu sprawy.
Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący podkreślił, że Kolegium nie wskazało jaka faktycznie jest wysokość jednostek DJP w przypadku maksymalnej obsady zwierząt w gospodarstwie, podając zaś DJP w różnej wysokości od ok. 197 DJP do 285 DJP. Zdaniem skarżącego, Kolegium podejmując decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy Ś. obowiązane było podać w sposób precyzyjny ile wynosi DJP w gospodarstwie skarżącego. Brak precyzyjnego podania wielkości jednostek DJP oznacza, że Kolegium w sposób całkowicie dowolny uznało, że inwestycja skarżącego wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
W związku z brakiem precyzyjnego określenia wielkości DJP w gospodarstwie skarżącego, stwierdził, że zwrócił się do Uniwersytetu Przyrodniczego w P., Wydział Hodowli i Biologii Zwierząt, Katedra Hodowli i Produkcji Trzody Chlewnej. Uczelnia ta jako jednostka posiadająca w tym zakresie wiadomości specjalne wykonała wyliczenia dużych jednostek przeliczeniowych DJP w oparciu o zastosowanie różnych metod. W wyniku dokonanych obliczeń metodą najbardziej szczegółową uwzględniającą tygodniowe zróżnicowanie pomiędzy grupami technologicznymi można stwierdzić, że w gospodarstwie skarżącego liczba sztuk fizycznych macior równa się 250 sztuk, a prosiąt w wieku do 2 miesięcy (ssące plus odsadzone) kształtuje się pomiędzy 713 a 762 sztuk fizycznych, co w przeliczeniu na wskaźniki DJP kształtuje się na poziomie pomiędzy minimalnie 101,76 sztuk DJP a maksymalnie 102,74 sztuk DJP. Szczegółowe metody wyliczenia oraz ich wynik przedstawia wyliczenie dokonane przez Uniwersytet Przyrodniczy w P.. Dane zawarte w tym wyliczeniu zgadzają się z wyliczeniami w oparciu o które wydana została decyzja przez Burmistrza Gminy w Ś.. W tej sytuacji - zdaniem skarżącego - nie można zgodzić się z twierdzeniem Kolegium oraz Prokuratora Okręgowego, że w gospodarstwie skarżącego, Burmistrz Gminy Ś. wydając decyzję o braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dokonał błędnych wyliczeń.
Do sprawy zgłosił udział Prokurator Okręgowy w L., wnosząc o oddalenie skargi J.M.. Prokurator Okręgowy stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. dokonało w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych i trafnej oceny prawnej w zakresie naruszeń przepisów materialnoprawnych w wydanej przez Burmistrza decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wskazać należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki.
Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., gdzie zgodnie z pkt.7 – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane jest przepisami art.156 k.p.a. do art.159 k.p.a.
I tak wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu /art.157 § 2 k.p.a./.
Przedmiotem zaś postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji taksatywnie wymienionych w art.156 § 1, a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art.156 § 2 k.p.a.
Z przepisu art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. wynika, że jeśli w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Oznacza to, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organu nadzoru.
Istotne jest również i to, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art.156 § 1 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987r,. sygn. akt IV S.A. 1062/86, ONSA 1987, Nr 1, poz.35, postanowienie SN z dnia 28 maja 2002r., II UKN 356/01, Prok. I Pr. 2003/4/45/.
Powyższe ustalenia pozwalają na przyjęcie tezy, że w niniejszym postępowaniu nie można było rozpatrywać sprawy co do jej istoty jak w postępowaniu odwoławczym, a to z tej przyczyny, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja.
Uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi bowiem do zastępowania mechanizmu kontroli instancyjnej decyzji.
Podstawę materialno-prawną decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Modernizacja fermy G. – Gospodarstwo Rolne J.M.", a której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...] – stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska /Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz. 902/, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś..
Zgodnie z art.11 tejże ustawy, decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2009r. w sprawie o sygn.akt II 62/08 /nie publikowany, treść /w:/orzeczenia.nsa.gov.pl/, że: "...Celem działania ustawodawcy ustanawiającego sankcję nieważności decyzji w art.11 ustawy było zwiększenie ciężaru gatunkowego wady decyzji i wzmocnienie jej skutków, ze względu na ochronę pewnych dóbr lub wartości w ściśle określonym i nietypowym przypadku. Gdyby intencją ustawodawcy nie było rozszerzenie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji na inne niż te wymienione w art.156 § 1 pkt.1-6 k.p.a., to postanowienia art.156 § 1 pkt.7 k.p.a. nie byłyby potrzebne, do stwierdzenia nieważności wystarczyłoby bowiem "rażące naruszenie prawa z art.156 § 1 pkt.2 k.p.a....".
Istotny w niniejszej sprawie jest przepis art. 56 ust.1 w/w ustawy, zgodnie z którym, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zapis ten oznacza, że okolicznością, która przesądza o możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację danego przedsięwzięcia jest zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niesporne jest w niniejszej sprawie, że dla terenu objętego wnioskiem skarżącego z dnia 7 marca 2007r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. - zwany dalej m.p.z.p. gminy Ś. - uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy Ś. z dnia 24 września 2003r. /Dz.Urz.Woj.[...]/, W tej sytuacji organ administracji, czyli Burmistrz Miasta i Gminy Ś. - związany był postanowieniami wynikającymi z tegoż planu.
Kluczowe zatem znaczenie w niniejszej sprawie miał zapis § 16 ust.1 m.p.z.p. gminy Ś., zgodnie z którym: "Na obszarze objętym planem zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć zaliczonych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz tych przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, a których lokalizacja ograniczy możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek na cele zgodne z planem. Poziomy dopuszczalnych parametrów stanu środowiska w zakresie hałasu, wibracji promieniowania, zanieczyszczenia powietrza i wody określają przepisy w zakresie ochrony środowiska."
Powyższa regulacja oznaczała, że Burmistrz Miasta i Gminy Ś. nie mógł wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, jeżeli :
- przedsięwzięcie zaliczone do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i wówczas, gdy
- przedsięwzięcie względem którego mógł zaistnieć obowiązek sporządzenia raportu, ograniczało możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek zgodnie z planem.
Mając na uwadze powyższe, podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] mogło mieć miejsce w sytuacji jednoznacznego wykazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., że zamierzone przedsięwzięcie przez J.M. zaliczone do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało bezwzględnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, bądź wykazania, że przedsięwzięcie to względem którego mógł zaistnieć obowiązek sporządzenia raportu, ograniczało możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek zgodnie z m.p.z.p. gminy Ś..
Tylko bowiem jednoznaczne wykazanie przez Kolegium zaistnienia opisanych wyżej okoliczności pozwoliłoby na przyjęcie, że w niniejszej sprawie - nie ma zgodności lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. gminy Ś., co zaś oznaczałoby - wydanie opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] z naruszeniem cyt. wyżej przepisu art.56 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 16 ust.1 m.p.z.p. gminy Ś., czyli naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska.
Jednakże w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...] jednoznacznie nie wykazało, że zaistniały opisane wyżej okoliczności do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...].
Niewątpliwe jest w sprawie, że Kolegium stwierdzając nieważność opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. przyjęło, że zamierzone przedsięwzięcie skarżącego /wniosek z dnia 7 czerwca 2007r./ - jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, ujętym w § 2 ust.1 pkt.43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./, stąd wymagane było sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Zgodzić się należy z Kolegium, że w myśl w/w § 2 ust.1 pkt.43 rozporządzenia – sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest przy przedsięwzięciu polegającym na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza /DJP/, a które jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.
Niesporne jest w niniejszej sprawie, że przedmiotowa decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.
Sporne jest natomiast w sprawie, czy przedsięwzięcie dla którego wydana została w/w decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ś. wymagało, czy też nie, sporządzenia raportu o oddziaływaniu tegoż przedsięwzięcia na środowisko.
Z akt sprawy niewątpliwe wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia 7 maja 2007r., Nr [...] - po wcześniejszym uzyskaniu opinii: Starosty Z. z dnia 23 marca 2007r., Wojewody z dnia 17 kwietnia 2007r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 23 kwietnia 2007r. - Burmistrz Miasta i Gminy Ś. powołując się na przepis art.51 ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, nie stwierdził obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Modernizacja fermy G. – Gospodarstwo Rolne J.M.".
Opisaną wyżej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., Nr [...] zakwalifikowano zamierzone przedsięwzięcie do przedsięwzięcia wymienionego w § 3 pkt.90 lit.a rozporządzenia, w myśl którego przepisu – sporządzenie raportu o oddziaływaniu tego rodzaju przedsięwzięcia na środowisko jest fakultatywne, przy czym chów lub hodowla zwierząt tegoż przedsięwzięcia to liczba niższa niż 210 DJP.
Istotne jest przy tym, że przed wydaniem powyższej decyzji, Burmistrz Miasta i Gminy Ś. uzgodnił w trybie art.48 ust.2 pkt.1 ustawy Prawo ochrony środowiska ze Starostą Z. /postanowienie z dnia 1 czerwca 2007r./ - warunki realizacji zamierzonego przez skarżącego przedsięwzięcia. Także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. postanowieniem Nr [...] z dnia 15 czerwca 2007r. powołując się na przepis art.57 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska - uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację zamierzonego przez skarżącego przedsięwzięcia, z zastrzeżeniem, że w przypadku powiększenia obsady zwierząt powyżej 200 DJP wymagane będzie sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Otóż tak jak to już wyżej Sąd zauważył, Kolegium stwierdzając nieważność opisanej decyzji, Burmistrza Miasta i Gminy Ś., przyjęło, że zamierzone przedsięwzięcie skarżącego to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko - polegające na hodowli zwierząt w liczbie przekraczającej 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza /DJP/.
Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje sposób ustalenia przez Kolegium wielkości zamierzonego przedsięwzięcia czyli wyliczenie liczby dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza /DJP/.
Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji niewątpliwie wynika, iż powyższe ustalenia, Kolegium oparło na własnych wyliczeniach. Z akt nie wynika bowiem, by w sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłego na okoliczność - jaka jest faktycznie wielkość – liczba DJP zamierzonego przedsięwzięcia.
Ustalenie zaś tej okoliczności w sposób bezsporny było o tyle istotne, że miała ona w świetle cyt. wyżej rozporządzenia § 2 ust.1 pkt.43 i § 3 pkt.90 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004, decydujące znaczenie na kolejną sporną kwestię, tj. wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a co z kolei w okolicznościach niniejszej sprawy przekłada się na zgodność, czy też nie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /art.56 ust.1 ustawy w związku z § 16 ust.1 m.p.z.p. gminy Ś./.
Skoro zaś niewątpliwie przedmiot niniejszej sprawy wymagał wiadomości specjalnych, organy winny były rozważyć dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który dysponując wiadomościami specjalnymi, poddałby analizie zamierzone przedsięwzięcie, dokonując ustalenia wielkość – liczba DJP tegoż przedsięwzięcia.
W okolicznościach niniejszej sprawy orzekanie przez Kolegium z powołaniem się jedynie na własne wyliczenia, było co najmniej przedwczesne.
W orzecznictwie dominuje pogląd, że organ administracji winien wnikliwie rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
Kolegium nie rozważając dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, naruszyło nie tylko przepis art.84 § 1 k.p.a., lecz także przepis art.75 § 1 k.p.a., a w konsekwencji przepis art.80 k.p.a.
Pokreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984 r., sygn. akt I SA 508/84, publ. ONSA 2/84, poz. 100).
Zatem pominięcie rozważenia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego pozwala na stwierdzenie, że Kolegium nie dysponując taką opinią, czyli specjalnymi wiadomościami – nie miało dostatecznych podstaw do wydania kwestionowanych w sprawie decyzji.
W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, tym samym Kolegium wydając zaskarżone decyzje naruszyło w/w przepisy prawa, a także przepis art.7, 77 § 1, 78 § 1 k.p.a., jak i art.107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji.
Rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium winno mieć także na względzie, że zgodnie z art.56 ust.3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska – charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wprawdzie w przepisie tym stwierdzono jedynie ogólnie, że stanowi ona załącznik do decyzji bez doprecyzowania, czy jest on integralną częścią decyzji oraz jakie wymagania formalne powinien on spełniać, tym niemniej analizując problem załączników do decyzji administracyjnych w orzecznictwie przyjmuje się, że: "załącznik do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część" (por.wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999r., IV SA 1757/98, LEX nr 47867; wyrok NSA z 19 stycznia 2007r, sygn.akt II OSK 200/06, LEX nr 327707, wyrok WSA w Olsztynie z 25 września 2008r., sygn.akt II S.A./OI 537/08, LEX nr 451625, wyrok WSA W Łodzi z 15 stycznia 2009r., sygn.akt II S.A./Łd773/08, LEX nr 519844/. W tej sytuacji biorąc pod uwagę, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi zgodnie z cyt. wyżej art.56 ust.3 ustawy niezbędny element każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to również ona powinna spełniać zaprezentowane wyżej wymogi wypracowane w orzecznictwie.
Reasumując, stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę, mając na uwadze powyższe rozważania winno ocenić istnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji w świetle przepisu art.156 § 1 pkt.7 k.p.a. w związku z art.11 ustawy Prawo ochrony środowiska,
H.B. 27.04.2010r.