II SA/Wr 683/15

II SA/Wr 683/15 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 1230/16 - Wyrok NSA z 2018-03-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1235
art. 66,  art. 80
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015r. sprawy ze skargi W. P. O."A." SA z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na odzysku odpadów innych niż niebezpieczne oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. (nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn "Odzysk odpadów innych niż niebezpieczne, pochodzących z selektywnej zbiórki, w tym odpadów surowcowych, odpadów opakowaniowych i budowlanych" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium wskazało, że w dniu [...] część działki nr [...] (sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...] objętej planowaną inwestycją) została sprzedana [...]. we W., w związku z czym jako współwłaścicielowi dz. nr [...] przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Brak udziału tejże strony w postępowaniu stanowiło jedyną przyczynę wydania decyzji kasacyjnej przez Kolegium.
Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy - z udziałem wszystkich stron postępowania - decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Burmistrz S., działając na podstawie art. 71, art. 75 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz.1235 z późn. zm., dalej ustawa) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Odzysk odpadów innych niż niebezpieczne, pochodzących z selektywnej zbiórki w tym odpadów surowcowych, opakowaniowych i budowlanych" opisanego w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że z art. 71 ust. 2 ustawy wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. W jego ocenie planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) w brzmieniu: instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów.
Dalej organ określił warunki, o których mowa w art. 82 ustawy, tj: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym. Charakterystykę przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.
Ponadto, w obszernym uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania z uwzględnieniem przeprowadzonych uzgodnień i udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz odniósł się do zarzutów stron postępowania zgłaszanych w jego trakcie. Dokonał także oceny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uznał wariant I za wariant najkorzystniejszy dla środowiska wskazując, że jego realizacja nie pogorszy stanu środowiska w rejonie realizacji inwestycji. Organ dokonał oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ wskazał, że na mocy art. 75 § 1 k.p.a. w toku postępowania w sprawie wydania decyzji jako dowód dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do właściwego rozstrzygnięcia sprawy, a podstawą jego rozstrzygnięcia była ocena całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgodnienia i opinie organów opiniujących, jak również uwagi stron i opinie społeczeństwa.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyło [...] wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie:
- art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez przyjęcie przez organ I instancji, że wnioskodawca, jakim była [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. spełniła wymagania w przedstawionych dokumentach w zakresie wymagań opisanych w tym przepisie;
- art. 2 i art. 32 Konstytucji RP przez nie przestrzeganie zasad wynikających z tego przepisu pod względem tego, że wszyscy są wobec prawa równi;
- art. 7 k.p.a. przez nie wzięcie pod uwagę w zaskarżonej decyzji licznych nieprawidłowości zawartych w raporcie, a ponownie wskazanych w odwołaniu;
- art. 8 k.p.a przez faworyzowanie przez organ I instancji jednego podmiotu gospodarczego, ponad interesy drugiego;
- art. 77 § k.p.a. przez bagatelizowanie błędów i nieprawidłowości w raporcie złożonym przez wnioskodawcę co stanowi wręcz podstawę do odmowy przyjęcia takiego raportu.
W uzasadnieniu strona przywołała argumentację i wywody potwierdzające – w jej ocenie – zasadność podniesionych zarzutów.
Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71, art. 77 ust. 1 i art. 80, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W głównych motywach podjętego rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na odzysku odpadów innych niż niebezpieczne, pochodzących z selektywnej zbiórki w tym odpadów surowcowych, odpadów opakowaniowych i budowlanych. Przedsięwzięcie to kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie we wniosku strona wskazała, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia będzie niezbędna do uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie 2 kanałów zasypowych oraz posadowienia 2 namiotów. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia.
Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na terenie miejscowości R. w obszarze działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], i jak wynika z charakterystyki przedsięwzięcia oraz z raportu oddziaływania na środowisko będzie oddziaływać nie tylko na objętą umową najmu część działki [...], ale również na działki sąsiednie. Kwalifikuje się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz S. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia oraz stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla tego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. W toku postępowania Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W.uzgodnił realizację niniejszego przedsięwzięcia. Z zastrzeżeniami warunki jego realizacji uzgodnił także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś.
W dalszej części Kolegium wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację planowanego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. W art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 81 ustawy ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia, które to zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Podobnie też w jego ocenie nie można również uznać, aby w trakcie postępowania w niniejszej sprawie naruszono art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., art. 82 ustawy, czy też art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.
Zdaniem Kolegium, w trakcie postępowania zapewniono udział społeczeństwa. O wszczęciu postępowania zawiadomiono bowiem wszystkie strony postępowania, a przed wydaniem decyzji zostały one powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 33 ustawy środowiskowej organ I instancji w celu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, informację o planowanym przedsięwzięciu podał do publicznej wiadomości. Do publicznej wiadomości podał także informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym o przeprowadzonych uzgodnieniach. W toku postępowania przeprowadzono także dwukrotnie rozprawę administracyjną. Sformułowane podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 20 stycznia 2015 r. wnioski pozwalają na konkluzję co do braku sprzeciwu społecznego czy też lokalnego konfliktu w związku z planowaną inwestycją.
Kolejno organ odwoławczy wskazał, że sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pomimo mało istotnych uchybień polegających na przytoczeniu kilku nieaktualnych podstaw prawnych w jego treści spełnia wymogi art. 66 ustawy środowiskowej. Zawiera on opis analizowanych wariantów, określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wraz z uzasadnieniem proponowanego przez wnioskodawcę wariantu. Wspomniane wariantowanie przedsięwzięcia przedstawiono w Raporcie w rozdziale VI. Jako wariant alternatywny analizowano możliwość zastosowania mobilnej linii sortowniczej oraz ogrzewanie namiotu przy wykorzystaniu nagrzewnicy opalanej olejem opałowym. Osiągnięcie oczekiwanej wydajności na linii mobilnej skutkowałoby zwiększonym zapotrzebowaniem na energię elektryczną i tym samym zwiększyłoby wskaźnik energochłonności instalacji. Wybór stacjonarnej linii sortowniczej pozwoli w przyszłości na jej rozbudowę o sito do granulometrycznego rozdziału frakcji (urządzenie umożliwiające prowadzenie dokładniejszej segregacji odpadów). Zastosowanie nagrzewnicy opalanej olejem opałowym skutkowałoby powstawaniem emisji zanieczyszczeń w ilości wymagającej zgody organu na wprowadzenie do powietrza atmosferycznego. Wybrano więc nagrzewnicę LPG uzyskując emisję na poziomie pozwalającym na wprowadzenie spalin do namiotu (nagrzewnica przystosowana do pracy w pomieszczeniu zamkniętym). Biorąc pod uwagę powyższe organ prowadzący postępowanie uznał wariant I za wariant najkorzystniejszy dla środowiska uznając, że jego realizacja nie pogorszy stanu środowiska w rejonie lokalizacji inwestycji. Wariant ten zaaprobował również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska.
Następnie Kolegium podniosło, że istotny wpływ na klimat akustyczny w otoczeniu planowanej inwestycji ma droga krajowa nr [...], przebiegająca w odległości ok. 200 m na południowy wschód od terenu inwestycji. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w miejscowości J. – H.w odległości ok. 800 m w kierunku południowo-zachodnim od terenu inwestycji. Ponadto także w odległości ok. 800 m w kierunku południowo-wschodnim znajduje się zabudowa mieszkaniowa w miejscowości R.. Dla ww. terenów zabudowanych dopuszczalny poziom hałasu w środowisku wynosi: LAq = 55 dB dla pory dziennej, LAq = 45 dB dla pory nocnej. Źródłami hałasu podczas eksploatacji inwestycji będą: urządzenia linii sortowniczej i belownica umieszczone pod namiotami, a także nagrzewnica LPG, samochody przywożące i wywożące odpady, wózek widłowy i ładowarka. Przewiduje się wjazd/wyjazd ok. 4 pojazdów w ciągu 8 godzin. Obiekt będzie pracował całą dobę. W oddziaływaniu skumulowanym inwestycji dominujący wpływ na klimat akustyczny w miejscowości J.zwłaszcza w porze nocnej będą miały instalacje zlokalizowane bliżej zabudowy mieszkaniowej w tym eksploatowane przez [...] Sp. z o.o. Przedmiotowa inwestycja będzie ekranowana przez istniejący budynek magazynowy o wysokości ok. 4,2 m. Skumulowane oddziaływanie źródeł hałasu na zabudowę miejscowości R. będzie zdominowane przez drogę krajową nr [...] i kopalnię iłów ceramiki ogniotrwałej J. S.A. Z uwagi na znaczną odległość inwestycji od zabudowy mieszkaniowej nie przewiduje się występowania na terenach mieszkaniowych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem planowanego zakładu. Teren inwestycji ma charakter przemysłowy, a sama inwestycja jest ściśle związana z prowadzoną na nim obecnie działalnością. Mając na uwadze fakt, iż obecnie [...] Sp. z o.o., prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów i odzysku na podstawie posiadanych decyzji oraz lokalizację przedsięwzięcia z innymi sąsiadującymi funkcjonującymi i planowanymi instalacjami jak i fakt, że sortowaniu podlegać będą głównie odpady pochodzące z selektywnej zbiórki w tym odpady surowców, odpadów opakowaniowych i budowlanych takich jak szkło, papier, plastik, sucha frakcja odpadów z systemu workowego, organ stwierdził, że nie będzie istotnego wzrostu natężenia odoru na terenach sąsiednich. W celu jednak ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich nałożono warunek przechowywania odpadów gromadzonych na utwardzonym placu nie dłużej niż dwa dni.
Zdaniem organu II instancji określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru wschodniej części gminy S. obejmującej obręby: B., J., R., S., M.i M. (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...]r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 250, poz. 4125 z dnia [...]r.) zasady zagospodarowania terenu działki nr [...], a zwłaszcza jej odizolowanie od zabudowy wsi przez zadrzewienie terenu pomiędzy ogrodzeniem a terenem składowiska odpadów od strony południowej i zachodniej, jak również zabezpieczenie bariery zapobiegającej wywiewaniu odpadów i pyłów oraz wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ustawy środowiskowej dały organowi prowadzącemu postępowanie podstawy do przyjęcia Raportu oraz wyjaśnień jako wiarygodnego dokumentu określającego brak uciążliwości skumulowanej planowanego przedsięwzięcia z innymi sąsiadującymi przedsięwzięciami z tytułu zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, jak i emisji hałasu do środowiska dla okolicznych mieszkańców. Oceny skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze opisano w Raporcie w rozdziale XIIL3. Organ odwoławczy nie uwzględnił zastrzeżeń [...] we W. oraz G[...] sp. z o.o. co do braku przedstawienia analizy oddziaływania skumulowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami wynikającego z emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz emisji hałasu do środowiska z uwagi na oczywisty fakt zawartych oddziaływań skumulowanych w Raporcie, do których odnosi się również w swoim postanowieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. W tym kontekście organ wskazał, że oceny skumulowanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko dokonano w otoczeniu innych instalacji, tj. istniejącej instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych należącej do E[...] Sp. z o.o. oraz planowanej przez W[...]. instalacji mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, przewidzianej na działce [...] obręb R. I choć W[...]zarzuca w odwołaniu, że stwierdzenie o uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania jest nieprawdziwe, a w tej części Raport jest wadliwy bo W[...]. swojego przedsięwzięcia realizować nie może, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.tego stanowiska nie podziela wywodząc, że w przypadku braku realizacji przedsięwzięcia przez W[...]skumulowane oddziaływanie się zmniejszy.
Dalej organ podał, że źródłem wody dla zakładu jest i będzie istniejący wodociąg gminny, a proponowany proces segregacji odpadów nie stanowi źródła ścieków technologicznych. Ścieki sanitarne powstające na terenie zakładu będą bowiem gromadzone w szczelnym zbiorniku bezodpływowym i okresowo wywożone na oczyszczalnię ścieków. Natomiast wody opadowe z dachów odprowadzane będą bezpośrednio do gruntu, a wody opadowe z terenów utwardzonych odprowadzane będą do gruntu po oczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych na warunkach określonych przepisami prawa. Zdaniem organu z przeprowadzonej oceny wynika, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko wodno-gruntowe. Nie przewiduje się aby powstały zagrożenia dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego jednolitej części wód powierzchniowych C. W. Natomiast przewiduje się właściwe gospodarowanie odpadami z uwzględnieniem segregacji, selektywnego gromadzenia w miejscach do tego przystosowanych i odpowiednio zabezpieczonych oraz przekazywania tych odpadów uprawnionym firmom. Dla zatrudnionych pracowników przewidziano także korzystanie z istniejącego zaplecza na terenie [...] Sp. z o.o.
Kolegium podkreśliło, że chociaż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie, ale ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Stąd w orzecznictwie wyrażono pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu.
Organ odwoławczy podniósł także, że w toku postępowania w pełni przeanalizowano wątpliwość w kwestii zmiany przepisów prawa - zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi R. i uznano, że powyższe zmiany tj. ograniczenie jedynie możliwości działalności w zakresie gospodarowania odpadami tylko do unieszkodliwiania gleby zanieczyszczonej substancjami ropopochodnymi i odzyskiwaniu gleby oczyszczonej z zakazem innej niż wymieniona działalność związana z gospodarowaniem odpadami oraz zakazem lokalizacji składowiska odpadów (§ 5 uchwały), pozostawiając pozostałe ustalenia oraz oznaczenie obszaru bez zmian (symbol P) nie wpłyną na zmianę wartości podanych w raporcie.
Organ wyjaśnił też, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o dużym lub zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. póz. 1232 z późn. zm.). Wnioskodawca wskazał bowiem, że na terenie przedmiotowej inwestycji nie będzie występowała żadna substancja wymieniona w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej.
Zdaniem organu odwoławczego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest rzetelny, a wynikające z niego ustalenia całkowicie się uzupełniają z tego też względu organ prowadzący postępowanie uznał go za wiarygodny i na nim oparł ustalenia stanu faktycznego. Kolegium nie podzieliło sformułowanych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz art. 82 powołanej ustawy. Wskazało przy tym, że sprzeciw jednej ze stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Tymczasem zarzuty odwołującej się strony koncentrują się głównie na uwagach merytorycznych do Raportu w tym podania w nim kilku nieaktualnych przepisów prawnych i polemice z organem związanym z ochroną jej partykularnego interesu faktycznego, w związku z faktem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] wykluczającej możliwość zrealizowania przez odwołującą się stronę inwestycji, o której jest mowa w raporcie i decyzji, co zdaniem odwołującej się strony całkowicie zmienia stan rzeczywisty. W tym kontekście Kolegium podniosło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki do jej wydania, organ administracji obowiązany jest wydać rozstrzygnięcie pozytywne.
Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie zostały spełnione wymagania z art. 85 i 80 ww. ustawy. Organ bowiem prawidłowo ustalił, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a podstawę do analizy oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi stanowił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, któremu nie można zarzucić wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło W[...]. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucono, podobnie jak w odwołaniu naruszenie:
- art. 82 ustawy przez przyjęcie, że wnioskodawca spełnia wymagania w przedstawionych dokumentach w zakresie wymagań opisanych w tym przepisie;
- art. 2 i art. 32 Konstytucji RP przez nie przestrzeganie zasad wynikających z tego przepisu pod względem tego, że wszyscy są wobec prawa równi oraz mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny;
- art. 7 k.p.a. przez pominięcie przez organ I instancji licznych nieprawidłowości zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, a ponownie wskazanych w niniejszej skardze;
- art. 8 k.p.a. przejawiające się faworyzowaniem przez organ I instancji jednego podmiotu gospodarczego, ponad interesy drugiego, szczególnie, że wcześniej dokonuje niekorzystnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na niekorzyść skarżącego, a potem skazuje go na dalsze niekorzystne oddziaływanie na jego działkę;
- art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bagatelizowanie wskazywanych przez skarżącego błędów i nieprawidłowości w raporcie, stanowiących wręcz podstawę do odmowy przyjęcia takiego raportu;
- art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że materiał dowodowy wnioskodawcy jest dla organu II instancji rzetelny i wiarygodny, a wynikające z niego ustalenia całkowicie się uzupełniają przy jednoczesnym pominięciu dowodów przedłożonych przez stronę skarżącą. W tym miejscu spółka podniosła, że Kolegium powinno zobowiązać organ I instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego o zlecenie opinii w przedmiotowej sprawie przez niezależnego biegłego, który posiadałby wiedzę specjalistyczną w przedmiotowym zakresie.
Rozwijając w uzasadnieniu sformułowane zarzuty, strona skarżąca podała, że Kolegium zaniechało faktycznej i merytorycznej oceny prawidłowości decyzji wydanej przez organ I instancji poprzestając na przywołaniu poglądów judykatury wyrażonych w innych sprawach. Nie dokonało szczegółowej i rzetelnej kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej w aspekcie podniesionych w odwołaniu zarzutów i przy skorzystaniu z wiedzy specjalistycznej, której to – jak sam wskazał – nie posiada.
Skarżąca podniosła, że w toku postępowania wielokrotnie wskazywała na konieczność przeprowadzenia rzetelnego i transparentnego postępowania dowodowego, wraz z uzupełnieniem raportu oddziaływania na środowisko o aspekty wymagające szczegółowego wyjaśnienia oraz wskazywała na konieczność poprawienia zawartych w raporcie błędów. W jej ocenie raport, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja zawiera szereg nieścisłości i błędów wyszczególnionych w składanych pismach procesowych, co świadczy o tym, że organ wydający decyzję nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a informacje w nim zawarte nie są jak twierdzi organ ,,szczegółowe i dokładne" i nie mogą być podstawą "...do przyjęcia raportu i wyjaśnień jako wiarygodnego dokumentu".
Strona skarżąca zarzuciła, że autor raportu wielokrotnie przywoływał nieaktualne przepisy lub też wskazywał na postanowienia normatywne w sposób nieprecyzyjny bądź wadliwy, co też – jej zdaniem - pozbawia niniejszy dokument wartości. Jako przykład takiego uchybienia skarżąca wskazała akty wymienione w rozdziale XXII pod pozycją: 5, 8, 17, 23, 24 , 26, 30 i 35. Wskazano przy tym na nieścisłości w przywoływaniu poglądów doktryny w raporcie. Zdaniem strony w spisie aktów prawnych wykorzystanych na potrzeby sporządzenia raportu zabrakło przynajmniej kilku pozycji, bez uwzględnienia których nie można uznać, że Raport odnosi się do wszystkich istotnych zagadnień. Zarzut ten dotyczy sfery ochrony cennej roślinności czy terenów chronionych o charakterze uzdrowisk. Nadmieniono także, że organ I instancji zupełnie zignorował okoliczność, iż część aktów prawa, będących podstawą przeprowadzonego postępowania utraciła moc.
Dalej skarżąca podniosła, że autor raportu nie przedstawił "racjonalnego wariantu alternatywnego", a wariant proponowany jako rzekomo najlepszy takim nie jest. Samo zaś wariantowanie inwestycji sprowadził w istocie do wyboru pomiędzy palnikiem gazowym a olejowym do ogrzewania przestrzeni roboczej w sezonie chłodnym. Zdaniem strony wnioskowany wariant (namioty) nie jest wariantem najlepszym spośród racjonalnych, gdyż jest technologią bardzo prymitywną. Skarżąca zarzuciła, że w raporcie nie poddano już jednak jakiejkolwiek analizie dość oczywistego wariantu, polegającego na budowie trwałego obiektu (mała hala), posiadającego szczelną nawierzchnię, trwałe zadaszenie, wyposażonego w wentylację, odwodnienia itp.
Strona podniosła także zarzut braku prawidłowych ustaleń w zakresie emisji substancji złowonnych wywodząc, iż aby można było mówić o rzetelnie przeprowadzonej pod tym kątem analizie należy zastosować metodę pomiarów terenowych poprzez oznaczenie zasięgu zapachu w smudze wiatru. Badania te powinny zostać przeprowadzone przy wysokiej temperaturze, gdyż to dopiero przy niej możliwe jest realne ustalenie emisji odorów.
Skarżąca podniosła także, że również opinia o braku zagrożeń awarią jest bezpodstawna, gdyż brak jest jakichkolwiek ustaleń to potwierdzających. Zarzuciła nadto brak oceny oddziaływania skumulowanego. Jej zastrzeżenia budzą też zawarte obliczenia w zakresie hałasu, z uwagi na zaniechanie uwzględnienia przy nich ruchu innych, niż obsługujące planowaną inwestycję, pojazdów.
Odnosząc się z kolei do analizy oddziaływania na powietrze atmosferyczne skarżąca wskazała na jej braki w zakresie emisji spalin produkowanych przez nagrzewnicę oraz emisji wtórnej pyłu z podnóża, spod kół pojazdów, która jest znacznie większa, niż emisja pyłu ze spalania paliw w silnikach. Zarzucono także błędy w zakresie dokonanych obliczeń dotyczących pyłPM10, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, co w ocenie skarżącej, całkowicie przekreśla przydatność raportu w tej części. Wskazano też na: brak rozróżnienia węglowodorów alifatycznych i aromatycznych, przyjęcie błędnej wartości dopuszczalnych stężeń średniorocznych dwutlenku siarki, niewłaściwe przyjęcie metodyki w zakresie określenia współczynnika szorstkości podłoża, brak jednostek stężeń na mapkach, za pomocą których przedstawiono wyniki obliczeń stężeń substancji zanieczyszczonych.
Wreszcie zarzucono błędy w zakresie określenia charakterystyki pola wiatru, argumentując, że skoro w raporcie stwierdzono, iż klimat S. i jego okolic kształtuje się nieco odmiennie niż na pozostałych obszarach D.Ś., to wykonane w tym zakresie obliczenia z wykorzystaniem danych dla miejscowości L. nie mogą stanowić wiarygodnego i miarodajnego wyniku.
Zdaniem strony skarżącej przywołane wyżej uchybienia pozwalają na stwierdzenie, iż sporządzony w niniejszej sprawie raport wykazuje braki formalne i merytoryczne, a skala występujących w tym zakresie braków, jak również fakt wprowadzenia w błąd organów uczestniczących w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko co do rzeczywistej skali planowanego przedsięwzięcia oznacza, że decyzja wydana przez Burmistrza S.obciążona jest poważnymi wadami i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Te same błędy i brak specjalistycznej wiedzy powielony został w decyzji organu odwoławczego, który – zdaniem skarżącej - ocenia mało istotne sprawy, posiłkuje się do tego cytatami z oderwanych od przedmiotowego przedsięwzięcia wyroków, a dodatkowo - bez żadnych ograniczeń i oceny - stwierdza gołosłownie, że raport jest wiarygodny, czy logiczny, całkowicie nie odnosząc się do zarzutów skarżącego - gdzie faktycznie do polemiki w tym zakresie - konieczna jest wiedza specjalistyczna.
W końcowej części skargi, strona uznała za konieczne zwrócenie uwagi na istotne zagrożenia dla środowiska, które organ I instancji, zupełnie bagatelizuje, a które z pewnością jest mu znane i przez niego monitorowane, gdyż znajduje się na jego terenie, w jego gminie i jest rozpowszechnione w mediach i wielu publikacjach. Rzecz dotyczy osuwiska znajdującego się bezpośrednio w otoczeniu realizowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia, które jest jednym z największych osuwisk strukturalnych w Polsce. Zdaniem skarżącej występujące ruchy osuwiska wraz ze stałym wysiąkaniem wody z soczew żwirowo-piaszczystych na wschodnim zboczu odkrywki wpływa niekorzystnie na możliwość zagospodarowania wyrobiska w kierunku rozbudowy centrum utylizacji odpadów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Nie podzielił przy tym zasadności sformułowanych w skardze zarzutów wskazując na ich bezpodstawność. Za chybione Kolegium uznało twierdzenie co do faworyzowania jednego z podmiotów gospodarczych, wskazując, iż skarżąca spółka stała się właścicielem działki sąsiadującej z terenem inwestycji dopiero od 2014 r., a zatem prawie 2 lata po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, z 2014 r. poz. 1647).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność, z zastrzeżeniem art. 145 a tej ustawy.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera takich wad, które kwalifikowałyby ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Zdaniem sądu nie są sporne ustalenia organów, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).
Wobec tego należy powiedzieć, że w myśl art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Wydanie decyzji - w myśl art. 80 ust. 2 ustawy - następuje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
W niniejszej sprawie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru wschodniej części gminy S. obejmującej obręby: B., J., R., S., M. i M. (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...]r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 250, poz. 4125 z dnia 14 grudnia 2004r.), działka podlegająca zainwestowaniu oznaczona nr geod. [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem NO – tereny zakładu utylizacji i składowiska odpadów, funkcje dopuszczalne – zieleń i użytki rolne. Oznacza to, że kwestionowana przez skarżącą inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, tym bardziej, że obecnie na przedmiotowym terenie V[...]prowadzi już od wielu lat działalność polegającą na zbieraniu odpadów i odzysku (ręczne sortowanie) o kodzie 15 0116 – zmieszane odpady opakowaniowe. Teren ten jest terenem przekształconym, przemysłowym, terenem – jak podkreśla w osnowie decyzji organ I instancji i nie jest to kwestionowane przez skarżącą - "istniejącego składowiska odpadów komunalnych oraz istniejącej sortowni odpadów komunalnych". W otoczeniu działki nr [...] od strony południowej znajdują się użytki rolne (RP), od strony północnej tereny utylizacji i składowiska odpadów(NO) oraz użytki rolne (RP), od strony wschodniej eksploatacja kopalin (PE) i użytki rolne (RP) od strony zachodniej użytki rolne (RP).
W tym miejscu należy wyjaśnić, że powoływana przez skarżącą w trakcie trwania postępowania administracyjnego uchwała Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. obszaru położonego w obrębie wsi R. w gminie S. (m.in. k.262 akt admin.) nie dotyczy działki nr [...], bowiem wprowadza zmiany tylko co do działki nr [...] (a więc dotyczy terenu sąsiedniego stanowiącego od 2014 r. współwłasność strony skarżącej). Należy także podkreślić, że zapisy zawarte w tej uchwale kwestionuje strona skarżąca (oczywiście w sposób pośredni) zarówno w odwołaniu jak i w skardze poprzez zarzut nierównego traktowania w działalności gospodarczej właścicieli nieruchomości jako przyszłych inwestorów (art. 2 i art. 32 Konstytucji RP). Skarżąca zarzuca organowi także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez – cytat ze skargi: "faworyzowanie przez organ jeden podmiot gospodarczy, ponad interesy drugiego, szczególnie, że wcześniej dokonuje niekorzystnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na niekorzyść skarżącego, a potem skazuje go na dalsze niekorzystne oddziaływanie na jego działkę".
Odnosząc się do powyższych zarzutów, Sąd nie stwierdził aby orzekające organy naruszyły wskazane przepisy Konstytucji (art. 2 i art. 32) oraz art. 8 k.p.a. Zaznaczyć należy, że kwestionowanie mniej korzystnych dla współwłaściciela działki gruntu nr [...] zapisów planu miejscowego, a więc kwestionowanie prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania Rady Miejskiej w S. (art. 87 ust. 2 Konstytucji) nie jest dopuszczalne w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji środowiskowej, lecz w innym trybie i na innych zasadach opartych na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2015.1515 j.t.), poprzez możliwość wniesienia skargi na plan miejscowy do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie znajduje także żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez rzekome "faworyzowanie" inwestora w stosunku do skarżącej, albowiem w tym konkretnym postępowaniu w ogóle nie były badane i nie mogły być badane plany i zamiary inwestycyjne strony skarżącej. Wskazać przy tym należy, że Kolegium odniosło się także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zmian przepisów prawa (miejscowego) wprowadzonych uchwałą nr Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. obszaru położonego w obrębie wsi R. w gminie S. (zmiany obejmują tylko działkę nr [...]) i uznało, że aktualne zapisy tego planu, w szczególności § 5 nie mają wpływu na zmianę wartości podanych w raporcie. W tym zakresie w kwestionowanej decyzji interes prawny strony skarżącej nie został naruszony, lecz jak słusznie uznał to organ co najwyżej interes faktyczny, jednakże ten nie podlega ochronie prawnej w postępowaniu administracyjnym.
Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi dotyczących niektórych – w ocenie skarżącej - wadliwości Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podnieść należy, że zarzuty te pokrywają się zdecydowanie z zarzutami zawartymi w piśmie W[...]. z dnia [...]r. skierowanym do Burmistrza Miasta S. Burmistrz w odpowiedzi na przedstawione zarzuty uzyskał wyjaśnienia inwestora – V[...] sp. z o.o. zawarte w piśmie z dnia 5 grudnia 2014r., a nadto wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. o ponowne przeanalizowanie, w świetle zarzutów skarżącej spółki W[...]zawartych w piśmie z 17 listopada 2014r. i wyjaśnień inwestora, czy pozytywne uzgodnienia dotyczące realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wyrażone w odpowiednio w postanowieniu z dnia [...]r. Nr [...]i postanowieniu z dnia [...] r. Nr [...] ulegną zmianie, czy też pozostają w mocy.
Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. jaki i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. podtrzymali swoje stanowiska zawarte powołanych postanowieniach. Przyjąć zatem należy, że kompetentne organy państwowe, w zakresie swoich właściwości przeanalizowały ponownie wszelkie zakwestionowane przez W[...] S.A zapisy Raportu odnośnie planowanego przedsięwzięcia i w konsekwencji uznały, że zarzuty skarżącej nie są słuszne a sporządzony Raport nie zawiera takich uchybień, które pozbawiałyby go waloru wiarygodności, w przeciwnym razie zmieniłyby stanowisko w sprawie wyrażone w powołanych postanowieniach.
W związku z powyższym, zgodzić się trzeba z organem, że nie można oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową, badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (tak wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11, Lex nr 1358431). Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, jak również ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji(...). Z poglądem tym Sąd w składzie orzekającym w badanej sprawie w pełni się zgadza i uznaje, że należy odnieść go do niniejszej sprawy. Szczególnie zaznaczyć należy, że strona skarżąca zgłaszając liczne zastrzeżenia do raportu mające charakter tylko i wyłącznie stwierdzeń, które nie są dowodami w sprawie, nie wykazała ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani też w odwołaniu, czy chociażby w skardze do Sądu, aby powyższe przepisy zostały naruszone. Jeżeli ustawodawca zastrzegł, że w określonych sytuacjach – z taką mamy do czynienia w badanej sprawie - organ ochrony środowiska orzeka na podstawie dowodu prywatnego, jakim jest raport przedłożony przez przyszłego inwestora, to zakwestionowanie legalnie złożonego dowodu (raportu) i pozytywnie ocenionego przez organ tego dowodu, może nastąpić tylko przez dowód przeciwny przedłożony przez stronę postępowania, która ten dowód kwestionuje. Nie ma przy tym ku temu żadnego uzasadnienia aby organ dopuścił z urzędu lub na wniosek np. dowód z opinii biegłego na potwierdzenie słuszności zarzutów strony odwołującej (skarżącej).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., II OSK 383/08, Lex nr 526577). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Takich warunków nie spełnia, złożone w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą Spółkę, ani pismo z dnia [...] r. i inne pisma, ani też odwołanie zawierające krytyczne uwagi do wybranych tylko elementów sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W takiej sytuacji, skoro organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie uznały, że przedłożony przez inwestora raport spełnia zarówno wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny ( wskazane zaś błędy odnośnie niewłaściwie powołanych niektórych aktów prawnych nie mają wpływu na treść raportu), a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dowodem prywatnym i jako taki podlega ocenie organu jak każdy inny dowód, to - jak już wyżej wskazywano - dokument ten posiada szczególną moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, Lex nr 1369033).
Uwzględniając powyższe, należy zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty, na co zwrócił słuszną uwagę organ odwoławczy w swojej decyzji a co krytykuje bezzasadnie skarżąca. Jak wskazał więc trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11 (Lex nr 1358431): "Jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną". Z tych samych powodów ograniczona musi być także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, Lex nr 1340187).
Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pozytywnych uzgodnień właściwych organów a ich ocena nie narusza art. 80 k.p.a. Tym samym należy też uznać, że organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Podniesione w skardze zarzuty naruszenia powyższych przepisów są więc niezasadne.
Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie sporządzony raport, w ocenie Sądu, spełnia wymogi kompletności i spójności, dlatego też mógł być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Przy tym wymienione w pkt XXII Raportu przypisy prawa (część z nich nieaktualna) w istocie nie stanowią wymogu art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i nie mają wpływu – jak słusznie wyjaśnił to organ - na merytoryczną ocenę wartości dowodowej raportu.
Sąd skontrolował ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, uznając że materiał był kompletny a sprawa nadawała się do rozstrzygnięcia.
Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – należało orzec, jak w sentencji wyroku.