II SA/Wr 678/22

II SA/Wr 678/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-03-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 80 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z/s w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2022 r. nr SKO 4136/21/22 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 15 kwietnia 2022 r. (nr 5/2022, OSiR.6220.46.2020) odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja gospodarstwa na hodowlę bydła mlecznego wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid. [...] obręb S., gmina K., powiat [...], województwo [...]".
W motywach organ wskazał, że powołując się na art. 80 ust. 2 ustawy, rozpatrzywszy wniosek Spółki z o.o. H. z siedzibą w S. (dalej jako Spółka z o.o.) odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Modernizacja gospodarstwa na hodowlę bydła mlecznego wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid. [...] obręb S., gmina K., powiat [...], województwo [...]". Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane ma zostać na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., gmina K. (Dz. Urz. Woj. W. Nr [...] z dnia 21 lutego 1997 r., poz. [...]; dalej głównie jako plan miejscowy). Działka nr [...], AM-[...], obręb S. - we fragmencie wskazanym we wniosku - jest przeznaczona w planie miejscowym "pod istniejące i projektowane ośrodki produkcji rolnej". Planowane przez Spółkę z o.o. przedsięwzięcie polega na "modernizacji gospodarstwa na hodowlę bydła mlecznego wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Inwestycja przeprowadzona zostanie na działce, na której obecnie znajduje się przetwórstwo [...], mające zostać zakończone w przypadku realizacji inwestycji związanej z chowem bydła mlecznego. Modernizacja gospodarstwa polega na adaptacji istniejących budynków oraz budowie: zbiornika na gnojowicę, silosów na kiszonkę, silosów na paszę, płyty obornikowej oraz zbiornika na ścieki technologiczne. W ramach przedsięwzięcia na terenie gospodarstwa znajdować się będą następujące obiekty i instalacje: 6 budynków pełniących funkcję obór, budki dla cieląt, kuchnia paszowa, zaplecze socjalne, magazyn mleka, pomieszczenie padłych sztuk, zbiornik na ścieki technologiczne, o poj. do ok. 30 m3, płyta obornikowa, o pow. ok. 150 m2, zbiornik na gnojowicę, o poj. do 320 m3, 2 zbiorniki na gnojowicę, o poj. do 3 708 m3 każdy, silosy na kiszonkę, 4 silosy paszowe, o poj. 2 x 10 Mg i 2 x 18 Mg. Podczas eksploatacji przedsięwzięcia będą powstawały produkty takie jak nawozy naturalne w postaci obornika, gnojówka i gnojowica. Inwentarz utrzymywany będzie na głębokiej ściółce i bezściółkowo. Obornik z chowu na głębokiej ściółce magazynowany będzie na projektowanej płycie obornikowej, gnojowica magazynowana będzie w 3 zbiornikach. Przewidywana ilość obornika wynosi ok. 10 825,62 Mg/rók, gnojówki ok. 4 445,4 m/rok, azotu w wyprodukowanym nawozie naturalnym ok. 57316,12 kg/rok. Powstające nawozy naturalne wykorzystywane będą przez inwestora do organicznego nawożenia własnych pól. Planowana obsada inwentarza po realizacji inwestycji wynosić ma 475 szt. krów, 105 szt. jałówek cielnych, 60 szt. jałówek powyżej 1 roku, 178 szt. jałówek 6-12 miesięcy, 180 szt. cieląt. Łączna ilość bydła na terenie projektowanej inwestycji wynosić ma więc 998 sztuk. Jak wyjaśnił organ pierwszej instancji, przedsięwzięcie sąsiaduje z zabudowaniami wsi S., terenami rolniczymi, zielonymi, zadrzewionymi, zbiornikiem wód stojących, rowem melioracyjnym i drogami. W odległości ok. 38 m., ok. 79 m i ok. 261 m znajdują się ujęcia wód podziemnych. Inwestycja zlokalizowana jest w obszarze szczególnego narażenia na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rolniczego. W uzasadnieniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2022 r. Burmistrz wyjaśnił również m.in., że w dniu 28 czerwca 2021 r, otrzymał - wykonany na zlecenie Gminy K. - dokument pt. "Analiza raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: Modernizacja gospodarstwa na hodowlę bydła mlecznego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid. [...] obręb S., gmina K., powiat [...], województwo [...]" (P., [...] czerwca 2021 r.). Z uwagi na posiadany materiał dowodowy oraz zapisy art. 80 ust. 2 ustawy dokonał ponownej analizy zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Po zapoznaniu się z Analizą Raportu, "mając na uwadze ustalenia rozdziału IV Podsumowanie i wnioski stwierdzono niezgodność lokalizacji inwestycji z zapisami § 4 ust. 9 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r." Organ pierwszej instancji zauważył, że w § 4 ust. 3 planu miejscowego wskazano, iż "lokalizacja dużych obiektów hodowlanych jest możliwa w terenach dla tych obiektów wyznaczonych. Działka nr ewid. [...] AM-[...] obręb S. w części, której dotyczy inwestycja jest przeznaczona w obowiązującym planie na istniejące i projektowane ośrodki obsługi i produkcji rolnej. Jednakże § 4 ust. 9 uchwały ustala, że prowadzenie hodowli w obiektach jest możliwe tylko w przypadku braku oddziaływania na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. W analizie raportu wykazano, że uciążliwości, m.in. odorowe oraz zanieczyszczenia powietrza pyłami będą miały wpływ na tereny sąsiednie, ponadto w obliczeniach nie uwzględniono wszystkich źródeł emisji gazów i pyłów do powietrza oraz źródeł hałasu". Organ pierwszej instancji wyjaśnił także, że w toku procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym podnoszony był szkodliwy wpływ emisji pochodzących z planowanej hodowli na zdrowie i komfort życia mieszkańców, możliwość zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych z uwagi na powstające na fermie ścieki, degradację środowiska, zanieczyszczenie powietrza, a także wpływ na przyrodę Parku Krajobrazowego [...]. Zwracano uwagę na sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, budynki użyteczności publicznej (zespół szkolno-przedszkolny, orlik) oraz ujęcie wody. Podnoszono także nierzetelność przedstawionej przez inwestora dokumentacji w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy K. otrzymał również interwencje poselskie w tej sprawie, a także pismo Pełnomocnika Terenowego Rzecznika Praw Obywatelskich. W sprawie brała też udział organizacja społeczna. Zdaniem organu l szej instancji zgromadzona w toku postępowania dokumentacja jednoznacznie wskazuje na uciążliwości przedsięwzięcia, które będą wpływać na tereny mieszkaniowe zlokalizowane w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Hodowla zwierząt należy do grupy instalacji, których uciążliwość zapachowa dla mieszkańców w otoczeniu inwestycji jest największa. Odory powstają na skutek naturalnych procesów biodegradacji biomasy roślinnej i zwierzęcej. Gazy emitowane z budynków inwentarskich zawierają mieszaniny zanieczyszczeń powietrza (odoranty) podobne do emitowanych przez gazy z oczyszczalni ścieków. Emitowane są liczne, nieprzyjemnie pachnące zanieczyszczenia o niskich progach wyczuwalności węchowej. Zapach mieszanin nie jest przewidywalny. Ze względu na wieloaspektowość problemu zarówno na terenie kraju, jak i w Unii Europejskiej prace nad prawnym uregulowaniem problematyki uciążliwości nie zostały zakończone. Przedłożona przez inwestora dokumentacja zawiera obliczenia stężeń amoniaku i siarkowodoru dla budynków inwentarzowych i porównanie do progów wyczuwalności węchowej. Obliczone stężenia nie dotyczą jednak oddziaływania całego zakładu, lecz jedynie budynków, w których będą przebywać zwierzęta. Przedstawione wyniki nie uwzględniają emisji zanieczyszczeń złowonnych, pochodzących z płyty obornikowej, przeładunku i transportu obornika, jak również zagospodarowania obornika na okolicznych polach. Inwestor wskazuje na brak konieczności ograniczenia emisji pyłów, siarkowodoru i amoniaku z płyty obornikowej, hermetyczny przeładunek gnojowicy oraz zabezpieczenia w postaci brezentu na samochodach służących do transportu obornika. Brak wdrożenia procedur i zastosowania urządzeń ograniczających emisję odorów z płyty obornikowej, a także przewidziane do zastosowania brezentowe osłony w trakcie transportu obornika nie stanowią jednak - w ocenie organu pierwszej instancji - wystarczającego zabezpieczenia w czasie transportu okolicznych mieszkańców przed emisją substancji złowonnych, zwłaszcza w kontekście obsady fermy, wielkości produkcji obornika i gnojowicy, a także z uwagi na częstotliwości transportów. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy K., zanieczyszczenia odorowe, pochodzące z hodowli ok. 1 000 zwierząt inwentarskich, będą miały istotny wpływ na komfort życia okolicznych mieszkańców. Skutki zdrowotne narażenia na emisję odorów mogą wywoływać niepożądane reakcje emocjonalne (np. niepokój, uczucie dyskomfortu, brak apetytu), a także fizyczne, takie jak nudności, bóle głowy problemy układu oddechowego, a w perspektywie długoterminowej prowadzić do stanów chorobowych (alergie, depresje, choroby układu oddechowego). "Z analizowanego materiału dowodowego wynika, że analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń nie uwzględnia wszystkich źródeł i rodzajów emisji. W przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia jest to istotne, ponieważ przedłożona przez inwestora dokumentacja wskazuje na duże stężenie wartości amoniaku, również poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny. Najwyższa częstość przekroczeń dla stężeń jednogodzinnych wynosi 0,14%, przy dopuszczalnej częstości przekroczeń 0,2%. W związku z powyższym istnieje duże prawdopodobieństwo, że uwzględnienie wszystkich źródeł emisji z terenu planowanej inwestycji spowoduje przekroczenie wartości dopuszczalnych lub wartości odniesienia substancji w powietrzu. Należy mieć także na uwadze, że częstotliwość transportów ciężarowych, w tym dostarczanie surowców paszowych, odbiór mleka, odbiór gnojowicy, wywóz nieczystości ciekłych, wywóz obornika oraz zwierząt przeznaczonych na sprzedaż i sztuk padłych, spowoduje zwiększenie uciążliwości dla mieszkańców w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych, pyłowych oraz hałasu, związane z ruchem pojazdów ciężarowych w obrębie wsi (dojazd przez ul. [...]). Istotnym aspektem jest również możliwość zanieczyszczenia wód podziemnych w związku z uszkodzeniem bądź rozszczelnieniem zbiorników/lagun służących do magazynowania obornika i gnojowicy oraz intensywnego nawożenia, przekraczającego obowiązujące normy. Potencjalne zanieczyszczenia z rejonu południowo-wschodniego działki przeznaczonej pod inwestycję oraz terenów zlokalizowanych na południowy wschód poniżej terenów planowanego przedsięwzięcia w okresie krótszym niż 25 lat mogą dopłynąć do ujęcia wód podziemnych w S. Należy zatem uznać, że pobór wód podziemnych na poziomie pozwolenia wodnoprawnego przez aktualnie działającą studnię nr 2 prowadzić będzie do znaczącego zwiększenia ryzyka zanieczyszczenia ujmowanych wód, co stanowi istotne zagrożenia dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców i może stanowić przyczynę wstrzymania dostaw wody." Z uwagi na "przewidywany, negatywny wpływ planowanej inwestycji na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej" organ pierwszej instancji stwierdził brak zgodności lokalizacji inwestycji z zapisami planu miejscowego.
Spółka odwołała się od decyzji z dnia 15 kwietnia 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: - art. 7 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego, "przez co wydano decyzję, która narusza przepisy prawa" § 4 ust. 3 i ust. 9 planu miejscowego, z treści których "nie wynika zakaz modernizacji gospodarstwa w miejscu aktualnego usytuowania";-art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na niewłaściwej interpretacji planu miejscowego. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty odwołująca się zauważyła, że w swojej decyzji Burmistrz Miasta i K. wskazał na regulacje § 4 ust. 3 i ust. 9 planu miejscowego, które stanowią o tym, że lokalizacja dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych i innych, dla których wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania środowisko, może następować tylko na wyznaczonych dla tych obiektów terenach a ponadto, iż prowadzenie hodowli w istniejących obiektach na południu wsi wymaga stosowania technologii, powodującej brak oddziaływań na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Spółka z o.o. z taką konstatacją całkowicie się zgadza, ponieważ jej zamierzenie inwestycyjne odpowiada dotychczasowej zabudowie rolniczej wsi S., a także w żaden sposób nie narusza planu miejscowego. Dobitnym tego potwierdzeniem jest - w opinii odwołującej się - fakt, że Burmistrz Miasta i Gminy K., w skierowanym do RDÓŚ piśmie "bardzo wyraźnie wskazuje, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niekonsekwentne jest stanowisko organu jakoby istniała niezgodność inwestycji z warunkami zagospodarowania przestrzennego wsi S.". Zdaniem spółki § 4 ust. 3 "wcale nie ogranicza planowanej zabudowy, ponieważ analiza załącznika graficznego do planu (wraz z legendą), jasno pokazuje, że w miejscu objętym planowanym zagospodarowaniem, lokalny uchwałodawca stwierdził, że dopuszczalne zagospodarowanie to istniejące i projektowane ośrodki obsługi produkcji rolnej. Niewątpliwie hodowla krów mlecznych mieści się pojęciu produkcji rolnej. Nadto wskazać należy, że analiza legendy do miejscowego planu w zestawieniu z załącznikiem graficznym, nie zawiera innego i szczegółowego (charakterystycznego) oznaczenia graficznego dla produkcji rolnej związanej z hodowlą krów mlecznych, ani tym bardziej z lokalizacją dużych obiektów hodowlanych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że planowana przez spółkę H. inwestycja wpisuje się w pojęcie produkcji rolnej. Odnosząc się do treści § 4 ust. 9 planu miejscowego odwołująca się wskazała, że zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją oraz wyjaśnieniami składanymi w toku postępowania, modernizacja gospodarstwa będzie polegała również na wdrażaniu niezbędnych technologii mających na celu uniknięcie wystąpienia immisji na sąsiednich terenach. "Przedłożone przez inwestora opracowanie zawiera wszelkie pomiary stężeń, które uzasadniają zgodność inwestycji z miejscowym planem. Organowi pierwszej instancji zarzucić należy formułowanie uogólnień w zakresie dotyczącym odorów, a także niczym nie poparty zarzut dotyczący odorów pochodzących z płyty obornikowej, które na marginesie zostały przedstawione w części opracowania dotyczącej stężenia w obrębie budynków gospodarczych. Co ważne, organ w decyzji zauważa, że nie istnieje w tej sferze regulacja ustawowa, zarówno na poziomie krajowym jak i unijnym. Uzasadnienie decyzji administracyjnej w szczególności odmownej powinno posiadać podstawę prawną, tymczasem organ konstruuje decyzję odmowną na wersji przedstawionej przez strony postępowania, które wyrażają sprzeciw wobec modernizacji gospodarstwa. Nadto, co ważne organ w decyzji nie wskazał na jakie tereny miałoby oddziaływać gospodarstwo. Podsumowując tę część odwołania wskazać należy, że inwestycja wpisuje się w ustalenia planu, albowiem zastosowana technologia ma na celu uniknięcie oddziaływań na tereny mieszkalne. Z przedstawionych powyżej względów istnieje konieczność zweryfikowania, czy organ prawidłowo uzasadnił rozstrzygnięcie. Okoliczności podniesione przez Burmistrza Miasta i Gminy K. nie potwierdzają bowiem zasadności wydanej decyzji."
Decyzją z dnia 20 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania spółki od opisanej decyzji, przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, z późn. zm.; dalej głównie jako ustawa), w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839; dalej jako rozporządzenie kwalifikacyjne), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przede wszystkim - za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2019 r. (II SA/Wr 12/19; to i inne powołane w niniejszej decyzji orzeczenia dostępne są m.in. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) - powtórzyło, że "zapewne żadna decyzja w praktyce nie jest idealna, ale należy badać wpływ jej wad na sposób załatwienia sprawy lub wady te usuwać w ramach stosowania art. 15 i art. 136 k.p.a." Ponadto Kolegium jest uprawnione i jednocześnie zobowiązane do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej w pierwszej instancji decyzją podlegającą kontroli instancyjnej. Dlatego nawet w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji w sposób niepełny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, ale jest ono prawidłowe, Kolegium nie mogłoby uchylić takiej decyzji. Sprzeczne z zasadami ekonomiki procesowej byłoby bowiem uchylenie decyzji tylko dlatego, że trafne rozstrzygnięcie zostało niewłaściwie uzasadnione. Gdyby doszło do uchylenia takiego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, rola organu pierwszej instancji ograniczałaby się przecież wyłącznie do poprawienia uzasadnienia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako NSA, z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAiWSA 5/8/2005). Wady argumentacyjne nie są bowiem desygnatem pojęcia postępowania wyjaśniającego, gdyż za takie rozumiane jest postępowanie dowodowe, co wynika choćby z relacji przepisu § 2 art. 138 k.p.a. do art. 136 k.p.a. [tak też postępowanie to rozumiane jest przez komentatorów, por. np. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 679; a także wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 marca 2010 r., II SA/Go 47/10, LEX nr 577069]. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, choć przedstawiona niżej wykładnia jest odmienna niż przyjęta przez organ pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. wydane na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy i część argumentacji organu pierwszej instancji Kolegium uznało jednak za prawidłowe.
Aby uzasadnić taką konstatację w pierwszej kolejności Kolegium zwraca uwagę, że w przepisach art. 80 ust. 2 i ust. 3 ustawy określone zostały przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach związane z oceną lokalizacji przedsięwzięcia w zgodzie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przesłanki te określone są pozytywnie, tzn. wskazują warunki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zezwalających na realizację przedsięwzięcia. Regułą jest konieczność stwierdzenia "zgodności" planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla przedsięwzięć wymienionych w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, do których niewątpliwie nie zalicza się przedsięwzięcie planowane przez Spółkę z o.o. Modyfikację tej zasady wprowadził przepis art. 80 ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r.). Przyjęto w nim bowiem dwa rozwiązania stosowane do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2022 r. poz. 1072, zpóźn. zm.). W odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem kopalin zwalnia się organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z konieczności badania zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, takich chociażby jak wydobywanie kopalin ze złóż, modyfikuje się kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia. Nie jest konieczne stwierdzenie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz stwierdzenie, że przedsięwzięcie "nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". W literaturze przedmiotu można odnaleźć pogląd, że do wskazywanego w art. 80 ust. 3 ustawy nienaruszania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dochodzi m.in. wówczas, gdy w planie zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin (T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, Legalis 2017; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 września 2017 r., II SA/Gd 379/17). Nie można więc wyłącznie poszukiwać w planie bezpośredniego zakazu wydobycia kopaliny, lecz trzeba również ustalić, czy planowana działalność wydobywcza wyklucza sposoby wykorzystania gruntu, na którym ma być realizowana, wskazane w planie miejscowym. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2019 r. (IIGSK 117/19) NSA podkreślał, że "Nie chodzi w analizowanych przepisach o zgodność planowanej działalności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź studium, ale jedynie o nienaruszanie przez planowaną działalność ustalonego w tym planie lub studium, odpowiednio, przeznaczenia nieruchomości bądź sposobu wykorzystania nieruchomości." W rozpatrywanym przypadku nie mamy jednak do czynienia z wydobywaniem kopaliny, a tym samym, aby spółka mogła zrealizować planowane przedsięwzięcie musi ono być "zgodne" z planem miejscowym. Stwierdzenie "zgodności z planem" wymaga nie tylko porównania zamierzenia inwestycyjnego z ogólnymi ustaleniami planu, ale przede wszystkim z ustaleniami szczegółowymi. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie ma sporu co do tego, że w przypadku stwierdzenia braku zgodności lokalizacji inwestycji z planem miejscowym należy wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2017 r., IV SA/Po 396/17, LEX nr 2340835, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., II OSK 2631/16, czy wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., II OSK1093/17). W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym, przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r., II OSK 2011/16, LEX nr 2527216). Organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej - dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - obowiązany jest więc do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu, zarówno jego postanowień ogólnych, jak i postanowień szczegółowych odnoszących się do poszczególnych jednostek planistycznych. Podkreślenia wymaga, że wykładnia przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lutego 2021 r., II SA/Łd 440/20). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia kwalifikacyjnego, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczany jest chów lub hodowla: a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Jak wynika z przedłożonego przez spółkę z o.o. Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej jako Raport), planowana przez Spółkę z o.o. "Inwestycja przeprowadzona zostanie na działce, na której obecnie znajduje się przetwórstwo [...], które zostanie zaprzestane w przypadku realizacji inwestycji związanej z chowem bydła mlecznego" (str. 8). Obecnie na terenie gospodarstwa znajdują się budynki gospodarcze, agregat prądotwórczy, o mocy 450 kW i zbiornik na ścieki bytowe, o poj. 10 m3. W ramach planowanego przedsięwzięcia na terenie gospodarstwa znajdować się będą następujące obiekty i instalacje: - obora nr 1 -120 krów (120 DJP); - obora nr 2 -120 krów (120 DJP); - obora nr 3 - 84 krowy (ściółka) + 31 krów (bezściółkowo) + 17 jałówek cielnych (84/31/17 DJP); - obora nr 4 -120 krów (120 DJP); - obora nr 5 - 88 jałówek cielnych + 60 jałówek powyżej 1 roku (88/48 DJP); - obora nr 6 - 30 cieląt (0-6 miesięcy) + 178 jałówek (6-12 miesięcy) (4,5/53,4 DJP); - budki dla cieląt (do 6 miesięcy) -150 sztuk (22,5 DJP); - kuchnia paszowa; - zaplecze socjalne; - magazyn mleka; - pomieszczenie padłych sztuk; - zbiornik na ścieki technologiczne (poj. do ok. 30 m3); - płyta obornikowa (pow. ok. 150 m2); - 3 zbiornik na gnojowicę (1 o poj. do 320 m3,2 o poj. do 3 708 m3 każdy); - silosy na kiszonkę; - 4 silosy paszowe (o poj. 2x10 Mg, 2x18 Mg). W tym kontekście Kolegium musi stwierdzić, że błędne jest zakwalifikowanie planowanego przez Spółkę z o.o. przedsięwzięcia do wskazanych w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia kwalifikacyjnego, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w § 2 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile zostały one określone. O kwalifikacji takiej nie przesądza bowiem nazwa, jaką inwestor nadaje swojej inicjatywnie gospodarczej, czyli w tym wypadku "Modernizacja gospodarstwa". Zakwalifikowanie przedsięwzięcia Spółki z o.o. do wskazanych w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia kwalifikacyjnego miałaby sens, gdyby była to modernizacja gospodarstwa zajmującego się już hodowlą bydła. Planowane przedsięwzięcie jest zaś zmianą profilu działalności z "przetwórstwa [...], które zostanie zaprzestane w przypadku realizacji inwestycji związanej z chowem bydła mlecznego". Jak wynika ze strony www.h[...]pl, Spółka z o.o. ,jest rolniczą spółką uzyskującą wysokiej jakości plony w zakresie uprawianych ziemiopłodów, działającą od 1995. Ośrodek gospodarczy H. jest zlokalizowany w malowniczej wsi S., 10 km od zachodniej części miasta W., obok autostrady [...], na [...] Polski. Główne produkty H. to: pszenica konsumpcyjna-chlebowa, jęczmień browarny, buraki cukrowe do produkcji cukru, ziemniaki jadalne, cebula i marchew do bieżącego zaopatrzenia rynku warzywnego. Wszystkie te produkty pochodzą z upraw prowadzonych na naszych polach (około [...] ha ...) i pod nadzorem wysoko wykwalifikowanych specjalistów. Pszenica, jęczmień i buraki cukrowe są sprzedawane zaraz po ich zbiorze. Ziemniaki, cebula i marchew podlegają oczyszczaniu, sortowaniu, pakowaniu. Sprzedawane są przez cały rok jako świeże produkty bezpośrednio po zbiorach a w pozostałych okresach z naszych przechowalni i chłodni. Pojemność magazynowa obejmuje 20.000 ton. Przechowalnie magazynowe są w pełni skomputeryzowane i objęte kontrolą w zakresie właściwej temperatury i wilgotności, aby zagwarantować najwyższą jakość naszych produktów w okresie całego roku." Zgodnie z obowiązującym na terenie planowanego przedsięwzięcia planem miejscowym, jego przedmiotem jest obszar wsi S. w granicach obrębu geodezyjnego wsi, według stanu na dzień 1 stycznia 1996 r., o powierzchni [...] hektarów (§ 2 ust. 1). Jak wynika z § 2 ust. 2 planu miejscowego, przyjęte wiodące funkcje miejscowości to rolnicza, drobnej wytwórczości i przetwórstwa rolno-spożywczego, usługowa oraz mieszkaniowa. Obszar objęty planem przeznacza się na użytkowanie rolnicze ([...] ha), teren zainwestowania wiejskiego ([...] ha), w tym tereny projektowanego zainwestowania ([...] ha). Stosownie do § 3 ust. 2 planu miejscowego, "W rysunku planu obowiązują ustalenia w zakresie zawartym w Rozdziale 2. Rozdział 2 planu miejscowego ustala zaś "Przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenów". W § 4 zawarto "Ustalenia funkcjonalno-przestrzenne dla terenów istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego". I tak: -ust. 1 stanowi, że ustala się zasięg terenów istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego jak na rysunku planu; -ust. 2 stanowi, że w obrębie terenów zainwestowania wiejskiego dopuszcza się lokalizację zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej, usługowej, nieuciążliwej magazynowo - składowej oraz zainwestowania służące celom publicznym, związanym z gospodarką komunalną; - ust. 3 stanowi, że "Lokalizacja dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych i innych, dla których wymagane jest sporządzanie oceny oddziaływania na środowisko może następować tylko na wyznaczonych dla tych obiektów terenach"; - ust. 4 stanowi nadto, że "ustala się możliwość znacznego rozwoju przestrzennego terenów zainwestowania wsi. Grunty przeznaczone pod nową zabudowę wyznacza się na północ i na zachód od terenów obecnego zainwestowania"; - z kolei zgodnie z ust. 5 ustala się trwałą adaptację istniejących usług, zalecając lokalizację nowych obiektów usługowych w środkowej części wsi; -według ust. 6 w widłach dróg na zachodnim krańcu wsi istnieje możliwość sytuowania nowego obiektu usług ponadpodstawowych (np. stacja paliw); zaś stosownie do ust. 7 "zaleca się adaptację całego zabytkowego zespołu pałacowego na cele usługowe, administracyjne, ew. usługowo-produkcyjno-magazynowe. Przeznacza się zabytkowe zabudowania folwarczne dla szeroko rozumianej obsługi gospodarki rolnej"; ust. 8 stanowi, że we wschodniej części wsi, na północ od drogi nr [...], ustala się lokalizację cmentarza i stałą lokalizację ogrodów działkowych; - a 9 stanowi, że "prowadzenie hodowli w istniejących obiektach na południe od wsi wymaga stosowania technologii, powodujących brak oddziaływań na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej". Jak wynika z wyrysu z planu miejscowego działka nr [...], AM-[...], w obrębie S., o powierzchni ponad [...] ha, przeznaczona jest na: - tereny upraw rolnych, - parki, boiska, zespoły urządzonej zieleni rekreacyjnej, - tereny o przewadze trwałych użytków zielonych, - lasy, - tereny istniejącego i projektowanego zainwestowania, - istniejące i projektowane ośrodki obsługi produkcji rolnej, -ośrodki produkcji rolnej możliwe do adaptacji na cele usługowe. Działka nr [...] położona jest w południowej części wsi. Część działki, na której planowane, jest opisane na wstępie przedsięwzięcie, przeznaczona została w planie miejscowym na "istniejące i projektowane ośrodki obsługi produkcji rolnej". Również zdaniem Kolegium hodowla na tym terenie prawie 1000 sztuk bydła, w 6 oborach i cielętniku, nie może być uznana za "ośrodek obsługi produkcji rolnej". Uzasadniając taką konstatację w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przepisy ustawy, na podstawie której wydawana jest decyzja środowiskowa nie zawierają definicji legalnej "działalności rolnej", "rolnictwa", "działalności produkcyjnej", czy "produkcji rolnej", w związku z tym sięgnąć trzeba do definicji zawartych w przepisach innych ustaw. Najbardziej pomocne są w tym przypadku definicje legalne "działalności rolniczej" sformułowane w ustawach podatkowych. Jak wywiódł WSA w Lublinie w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. (II SA/Lu 655/20, LEK nr 3179418), nie ulega bowiem wątpliwości, że instrumenty finansowe, takie jak podatki i opłaty, w istotny sposób kształtują politykę państwa w m.in. w zakresie gospodarki, rozwoju, inwestycji, stymulując bądź hamując określone dziedziny życia społecznego i gospodarczego, przez co wskazują aktualne cele państwa. Zawarte w nich definicje istotnie wiążą się z innymi gałęziami prawa, więc niewątpliwie ich rozumienie powinno być spójne z całym systemem. Źródła przychodów, w tym "działalność rolnicza", są największym zbiorem definicji różnego rodzaju działalności regulowanej przez państwo. Oznacza to, że sformułowanie w nich pojęcie "działalności rolniczej" należy uwzględniać dokonując kwalifikowania rodzaju inwestycji, w tym w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.) w art. 2 ust. 2 ustawodawca zdefiniował "działalność rolniczą" jako "działalność polegającą na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również na produkcji materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcji warzywniczej gruntowej, szklarniowej i pod folią, produkcji roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowli i produkcji materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcji zwierzęcej typu przemysłowo-fermowego (...)". Taka sama definicja została sformułowana w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800, z późn. zm.; art. 2 ust. 2), ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333; art. 2 ust. 2) oraz w art. la ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452). W polskim systemie prawa ustawodawca formułując definicje legalne "działalności rolniczej" wyraźnie wyodrębnia spośród wielu wymienionych w niej sposobów postępowania ze zwierzętami/roślinami, obok "działalności polegaj ącej na wytwarzaniu produktów roślinnych/zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu", także działalność polegającą na "produkcji zwierzęcej typu przemysłowo fermowego". Wynika z tego jasno, że ustawodawca dostrzega różnice pomiędzy "zwykłą" hodowlą, a hodowlą typu fermowo-przemysłowego, choć obie te hodowle zalicza do działalności rolniczej. W rozpatrywanej sprawie mamy zaś do czynienia z sytuacją, w której prawodawca lokalny: - teren planowanego zainwestowania przeznaczył na "istniejące i projektowane ośrodki obsługi produkcji rolnej". Jak zaś słusznie zauważyła strona odwołująca się, przedmiotem planowanego przedsięwzięcia ma być "produkcja zwierzęca", nie zaś obsługa tej produkcji; - dopuścił prowadzenie hodowli w "istniejących obiektach", położonych na południu wsi, z zastrzeżeniem stosowania technologii, powodujących brak oddziaływań na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Niewątpliwie na terenie działki zainwestowania nie była jednak prowadzona hodowla zwierząt, lecz przetwórstwo [...]. Nazywanie przedsięwzięcia "modernizacją gospodarstwa na hodowlę" tego faktu nie zmieni; -od "istniejących obiektów" hodowlanych, odróżnia "duże obiekty hodowlane, produkcyjne i inne". Skoro wskazuje na ich specyficzną cechę, jaką jest wymaganie sporządzania oceny oddziaływania na środowisko, niewątpliwie chodzi tu o produkcję zwierzęcą typu przemysłowo - fermowego. W odniesieniu do takich obiektów prawodawca lokalny wskazał, że ich lokalizacja "może następować tylko na wyznaczonych dla tych obiektów terenach". Sformułowanie "dla tych obiektów" wskazuje wyraźnie, że jest to z woli prawodawcy lokalnego odrębna kategoria obiektów ("duże obiekty hodowlane, produkcyjne i inne") od "istniejących obiektów hodowlanych"; - plan miejscowy wyznacza na objętym nim terenie obszary przeznaczone na "projektowane zainwestowanie usługowo-produkcyjno-składowe" oraz "istniejący i projektowany przemysł, bazy, składy itp " (por. oznaczenia graficzne - załącznik graficzny do planu miejscowego). Kolegium w pełni zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Lubinie z dnia 16 listopada 2021 r. (II SA/Lu 423/21), że ferma o tak dużej obsadzie, jak w rozpatrywanym przypadku (prawie 1000 sztuk bydła, ponad 210 DJP) jest w istocie zespołem obiektów przemysłowych, mającym wprawdzie cechy przedsięwzięcia o charakterze rolniczym (z uwagi na przedmiot działalności), ale ze względu na rozmiar tej działalności, będącym jednocześnie przedsięwzięciem produkcyjnym (przemysłowym) - produkcją zwierzęcą typu przemysłowo- fermowego. Takiego przeznaczenia na działce nr [...] prawodawca lokalny nie przewidział. Odnosząc się do argumentacji odwołania Kolegium dostrzega oczywiście, że organ pierwszej instancji pierwotnie uznał planowane przez Spółkę z o.o. przedsięwzięcie za zgodne z planem miejscowym. Stanowisko to zmienił przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, do czego nie tylko miał prawo, ale co - w świetle wyżej powiedzianego - było jedynym prawidłowym sposobem rozpatrzenia wniosku Spółki z o.o. Za wyrokiem NSA z dnia 14 marca 2018 r. (II OSK 1281/16) Kolegium powtórzy jeszcze, że skoro w polskim porządku prawnym nie istnieją tzw. normy odorowe oraz brak jest metodyki pomiaru zapachu, to organ planistyczny gminy ma prawo do wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń dotyczących zwiększania produkcji hodowlanej w celu ograniczania emisji odorów. Odory emitowane przez obiekty gospodarcze położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów budownictwa jednorodzinnego, stanowią bowiem nie tylko uciążliwość dla mieszkańców, ale także mogą powodować zagrożenie dla zdrowia mieszkańców i stanowić zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 pkt 49 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. tJ: z 2021 r. poz. 1973, z późn. zm.). "W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że emisja substancji zapachowych może prowadzić do pojawienia się "objawów chorobowych (zob. B. Krajewska, J. fCośmider, Standardy zapachowej jakości powietrza, Ochrona Powietrza i Problemy Odpadów, 6/2005, s. 181-191)." Mając na względzie wyżej powiedziane, Kolegium orzekło, jak we wstępie.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, powołując się na art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w imieniu H. sp. z o.o., złożył pełnomocnik, zaskarżając ją w całości, jednocześnie zarzucając rozstrzygnięciu: 1 naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, w zw. z § 4 ust. 3 i 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu [...] grudnia 1996 r. przez Radę Miejskiej w K., poprzez błędną wykładnię zapisów planu, polegającą na stwierdzeniu niezgodności modernizacji gospodarstwa rolnego z ustaleniami planistycznymi miejscowości S., 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - w szczególności przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na niewłaściwej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta i Gminy K. [...] z dn. [...] grudnia 1996 r.); 3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - w szczególności przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw, z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego dotyczącego zgodności inwestycji z przepisami, w tym zastosowanej technologii, która ma na celu uniknięcie oddziaływań na tereny mieszkalne, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji, która narusza przepisy prawa.
II. Wobec powyższego: pełnomocnik wnosi o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w całości decyzji SKO we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2022 r. znak: SKO 4136/21/22 oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. nr 5/2022, z dnia 15 kwietnia 2022r., ze względu na naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik tego rozstrzygnięcia i zasądzenie od organu drugiej instancji kosztów postępowania sądowo-administracyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; nadto pełnomocnik wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skarżąca spółka podnosi, że nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Zarówno organ pierwszej i drugiej instancji dokonał niewłaściwej interpretacji zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem spółki zaskarżona decyzja przekracza dopuszczalne granice uznania administracyjnego w zakresie interpretacji zapisów miejscowego planu. Argumentacji przedstawionej w zakwestionowanej decyzji w szczególności zarzucić należy bezpodstawnie utworzenie na potrzeby niniejszego postępowania definicji prawnych, które w żaden sposób nie wynikają z obowiązujących przepisów prawa, zarówno tych powszechnie obowiązujących, jak i wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na wstępnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja SKO we Wrocławiu, stwierdza, że utrzymana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. posiada niewłaściwe uzasadnienie, jednak pomimo tego organ drugiej instancji w oparciu o art. 80 ust. 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, uznał, że rozstrzygnięcie należy utrzymać w mocy, ponieważ inwestycja w miejscowości S., w zakresie objętym wnioskiem, narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ a priori stwierdza, że nie mamy do czynienia z modernizacją gospodarstwa polegają na rozbudowie, przebudowie lub montażu (zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), ponieważ wcześniej gospodarstwo nie zajmowało się hodowlą bydła. Zwrócić także należy uwagę na stwierdzenie organu drugiej instancji, nie poparte jednak w uzasadnieniu decyzji przepisami prawa, że ustawodawca na gruncie przepisów podatkowych "dostrzega różnicę pomiędzy zwykłą hodowlą, a hodowlą fermowo - przemysłowej, choć obie te hodowle zalicza do działalności rolniczej". W dalszej części SKO we Wrocławiu wskazało, że hodowla bydła nie może być zgodna z zapisem miejscowego planu, stanowiącym o "prowadzeniu hodowli w istniejących i projektowanych ośrodkach obsługi produkcji rolnej" (§ 4 ust. 9 planu), ponieważ w ocenie organu, zamierzenie inwestycyjne to duży obiekt hodowlany. Spółka H. Sp. z o.o. z powyższą argumentacją całkowicie się nie zgadza, ponieważ przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w żaden sposób nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że plan został uchwalony w dniu [...] grudnia 1996 r. (Dz. U. Woj. W., nr [...] poz. [...]), i niewątpliwie w dacie uchwalenia nawiązywał do funkcjonującej od dziesięcioleci w tej lokalizacji hodowli bydła. Podkreślić bowiem należy, że w świetle obowiązującej wówczas ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, ustalenia planu musiały nawiązywać do aktualnego na tamten czas zagospodarowania. Zaznaczyć przy tym należy, że przez cały, także po przejęciu obiektu w październiku w 1995 r. przez skarżącą spółkę, w oborach hodowane były krowy w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, których hodowlę spółka zaprzestała w 1998 r. Zaznaczyć należy, że 3 z 6 obór to jeszcze obiekty wybudowane przed drugą wojną światową, zaś pozostałe 3 zostały wybudowane na przełomie lat 70 i 80 ubiegłego stulecia. Ze względu na konstrukcję budynków były one przeznaczone do hodowli bydła. W tym stanie rzeczy zupełnie nieuprawniony jest argument SKO we Wrocławiu, że ze względu na to, że w tym miejscu spółka nie zajmowała się hodowlą bydła mlecznego, modernizacja obiektów jest niedopuszczalna. Również kolejny argument organu drugiej instancji dotyczący próby stworzenia na potrzeby tego postępowania dwóch kategorii obiektów tj. "zwykłej hodowli bydła", oraz "hodowli dużej", i poprzez to wykluczenie możliwości zagospodarowania obór zgodnie z ich przeznaczeniem przez skarżącą spółkę, jest całkowicie sztuczny i chybiony. Przytoczone wnioskowania i analogie z przepisów prawa podatkowego i nie tylko, są całkowicie nieprzekonywujące, ponieważ nie tworzą jasnych treściowo i znaczeniowo pojąć na potrzeby niniejszej sprawy. Zauważyć należy, że "produkcja rolna" opisana w § 4 ust. 9 planu nie jest ograniczona w uchwale poprzez zastosowanie jakiekolwiek kryteriów. Ponownie wskazać należy, że w dacie opracowywania tekstu i załącznika do miejscowego planu dokładnie w tej lokalizacji funkcjonowała hodowla bydła mlecznego [w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP), co z całą pewnością musiało być okolicznością uwzględnioną w pracach planistycznych poprzedzających zatwierdzenie planu. Mając na uwadze powyższe, skarżąca spółka zauważa, co wydaje się być zasadnicze w kontekście zrozumienia zapisów § 4 ust. 3 i 9 miejscowego planu, że norma ustępu 3 w § 4 dotyczy "lokalizacji", a więc przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, które mają być realizowane w obszarze regulacyjnym przedmiotowego planu. Z kolei jak wynika z literalnego brzmienia ust. 9 w § 4, norma ta dotyczy prowadzenia hodowli w istniejących obiektach, zatem w realiach przedmiotowej sprawy dotyczy to obiektów skarżącej spółki na dz. nr [...], AM –[...], które już od co najmniej od lat 80 ubiegłego stulecia istnieją w tej części wsi S. Ww. wykładania wynika z gramatycznego zrozumienia obu norm. Nadużyciem organu drugiej instancji jest zatem stwierdzenie, że ustęp 9 dotyczy, co prawna hodowli, jednak w jakimś sensie mniejszych (nie dużych), ponieważ takiego znaczenia "hodowli w istniejących obiektach", nie można wyprowadzić z żadnego z zapisów planu uchwalonego w dniu [...] grudnia 1996 r. przez Radę Miejską w K. Rozmiar prowadzonej hodowli w istniejących obiektach w szczególności nie ogranicza ustęp 3 w § 4, który dotyczy procesu lokalizowania obiektów hodowlanych, a więc przyszłych zamierzeń inwestycyjnych polegających na budowie nowych obiektów służących hodowli. Skarżąca spółka wskazuje, że jej argumentacja ma także uzasadnienie w załączniku graficznym do planu (wraz z legendą), który wskazuje, że w miejscu objętym planowanym zagospodarowaniem, dopuszczalne jest "prowadzenie hodowli w istniejących i projektowanych ośrodkach obsługi i produkcji rolnej". Niewątpliwie hodowla krów mlecznych mieści się w pojęciu produkcji rolnej. Nadto wskazać należy, że analiza legendy do miejscowego planu w zestawieniu z załącznikiem graficznym, nie zawiera innego i szczegółowego (charakterystycznego) oznaczenia graficznego dla produkcji rolnej związanej z hodowlą krów mlecznych, ani tym bardziej z lokalizacją dużych obiektów hodowlanych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że planowana przez spółkę H. Sp. z o.o. inwestycja wpisuje się definicję zawartą w miejscowym planie, na podstawie której dopuszczalne jest "prowadzenie hodowli w istniejących i projektowanych ośrodkach obsługi i produkcji rolnej". Hodowla bydła mlecznego prowadzona przez H. sp, z o.o. wpisuje się w ustalenia § 4 ust. 9 miejscowego planu, także z tego względu, że zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją, oraz wyjaśnieniami składanymi w toku postępowania, modernizacja gospodarstwa będzie polegała również na wdrażaniu niezbędnych technologii mających na celu uniknięcie wystąpienia immisji na sąsiednich terenach. Przedłożone przez inwestora opracowanie zawiera wszelkie pomiary stężeń, które uzasadniają zgodność inwestycji z miejscowym planem. Organowi drugiej instancji zarzucić należy formułowanie uogólnień w zakresie dotyczącym rzekomego wystąpienia przekroczenie przekroczeń stężenia amoniaku, jako przyczyny powstawania objawów chorobowych. Uzasadnienie zakwestionowanej przez spółkę decyzji administracyjnej powinno posiadać podstawę prawną, tymczasem organ konstruuje decyzję odmowną na wersji popieranej przez strony postępowania, które wyrażają sprzeciw wobec modernizacji gospodarstwa. Nadto co ważne, organ w decyzji posunął się do tego stopnia w formułowaniu ogólników, że nie wskazał na jakie tereny miałoby oddziaływać gospodarstwo. Oddziaływanie stron postępowania zapewne miało wpływ na zmianę stanowiska Burmistrza Miasta i Gminy K., który pierwotnie w piśmie z dnia 16 marca 2021r. skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wskazuje, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko co zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem. Aktualne stanowisko organu pierwszej i drugiej instancji uznać należy, za nie merytoryczne, albowiem nie koresponduje w warunkami zagospodarowania przestrzennego wsi S., oraz pozostałymi przepisami powszechnie obowiązującymi. Reasumując ze względu na argumenty przedstawione w niniejszej skardze uzasadnione jest wyeliminowanie decyzji SKO we Wrocławiu oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego ze względu na wady którymi jest dotknięta. Skarżąca spółka wskazuje, że inwestycja wpisuje się w ustalenia planu, albowiem zastosowana technologia ma na celu uniknięcie oddziaływań na tereny mieszkalne. Wobec czego wnoszę jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w postępowaniu administracyjnym. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Wbrew bowiem argumentacji strony skarżącej, organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, spełniające wymogi art. 7 i 77 k.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego, stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Zakres koniecznych i niezbędnych ustaleń jest każdorazowo determinowana przepisami prawa materialnego, mającymi zastosowanie w rozpoznawanej sprawie administracyjnej. Rozstrzygnięcia organów obu instancji odmawiających ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia podjęto w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualny stan prawny Dz. U. Dz.U.2022.1029 t. j. z dnia 2022.05.16) zwanej dalej "ustawą". Z ustawy wynika, że jednym z podstawowych warunków wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego zamierzenia jest zbadanie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z art. 80 ust. 2 i 3 ustawy w myśl którego, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, a "poluzowanie" tej zasady normatywnej dotyczy jedynie oceny lokalizacji przedsięwzięcia w zakresie inwestycji wskazanych w Prawie górniczym i geologicznym, bowiem w takim przypadku ustawodawca wskazuje jedynie na nienaruszanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Kolegium prawidłowo podniosło, że spór w sprawie niniejszej dotyczy (przede wszystkim) zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy dowodzi, zdaniem sądu, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że inwestycja określona przez inwestora jako "modernizacja gospodarstwa na hodowlę bydła mlecznego wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid. [...] obręb S., gmina K., powiat [...], województwo [...]", narusza postanowienia § 4 ust. 9 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., gmina K. – opublikowany w Dz. Urz. Woj. W. Nr [...] z dnia 21 lutego 1997 r. W unormowaniach planu miejscowego wskazano, iż "lokalizacja dużych obiektów hodowlanych jest możliwa w terenach dla tych obiektów wyznaczonych. Działka nr ewid. [...] AM-[...] obręb S. w części, której dotyczy inwestycja, jest przeznaczona w obowiązującym planie na istniejące i projektowane ośrodki obsługi i produkcji rolnej. Nadto § 4 ust. 9 uchwały wskazuje, że prowadzenie hodowli w obiektach jest możliwe tylko w przypadku braku oddziaływania na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Trzeba także wskazać raz jeszcze na dalsze unormowania zawarte w § 4 uchwały. W tym, zdaniem sądu, bardzo istotne uregulowanie stanowi dalszy zapis p. 9 tego paragrafu, który stanowi wprost, że "prowadzenie hodowli w istniejących obiektach na południe od wsi (!) wymaga technologii, powodującej brak oddziaływań na tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na terenie wsi (w południowej jej części), a nie "na południe od wsi", co by dawało możliwość rozważania dopuszczalności prowadzenia produkcji mleka na planowaną przez przedsiębiorcę skalę, w świetle treści planu. Nadto, co także istotne, prawodawca gminny dopuszcza możliwość sytuowania dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych i innych, dla których wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, tylko na wyznaczonych dla tych obiektów terenach. Pozostaje poza sporem, że działka [...] nie znajduje się na terenie dopuszczającym usytuowanie dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych i innych. Również, zdaniem sądu, nie polega na prawdzie twierdzenie strony skarżącej jakoby inwestycja była "modernizacją gospodarstwa na hodowlę bydła" jak planowane zamierzenie określa inwestor. Modernizacja w ujęciu słownikowym jest to "unowocześnienie i usprawnienie czegoś". Jest niesporne, na co wskazuje sama strona, że obecnie na terenie działki prowadzi się przetwórstwo [...]. Prostą konsekwencją planowanej modernizacji było by zatem unowocześnienie przetwórstwa [...], zaś "modernizacja" o jakiej mowa we wniosku jest w istocie całkowitą zmianą dotychczas prowadzonej przez właściciela działalności gospodarczej. Przedsiębiorca jako modernizację gospodarstwa określa adaptację istniejących budynków oraz (co istotne) budowę: zbiornika na gnojowicę, silosów na kiszonkę, silosów na paszę, płyty obornikowej oraz zbiornika na ścieki technologiczne. Da to łącznie na terenie działki 6 budynków obór, budki dla cieląt, budynek kuchni paszowej, zaplecza socjalnego, magazynu mleka, pomieszczenia dla padłych sztuk, zbiornika na ścieki technologiczne, o poj. do ok. 30 m3, płyty obornikowej, o pow. ok. 150 m2, zbiornika na gnojowicę o poj. do 320 m3, 2 kolejnych zbiorników na gnojowicę, o poj. do 3708 m3 każdy, silosu na kiszonkę, 4 silosów paszowych o poj. 2 x 10 Mg i 2 x 18 Mg. Oczywistym jest także, że po zainstalowaniu tam krów mlecznych będą powstawały produkty takie jak obornik, gnojówka i gnojowica. Obornik z chowu na głębokiej ściółce magazynowany będzie na płycie obornikowej, gnojowica magazynowana będzie w 3 zbiornikach. Przewidywana ilość obornika wynosi ok. 10 825,62 Mg/rok, gnojówki ok. 4 445,4 m/rok, azotu w wyprodukowanym nawozie naturalnym ok. 57316,12 kg/rok. Planowana obsada inwentarza po realizacji inwestycji wynosić ma 475 szt. krów, 105 szt. jałówek cielnych, 60 szt. jałówek powyżej 1 roku, 178 szt. jałówek 6-12 miesięcy, 180 szt. cieląt. Łączna ilość bydła na terenie projektowanej inwestycji wynosić ma więc 998 sztuk. W tym miejscu trzeba dodać, że stosownie do § 2 p. 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) chów lub hodowla: a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP (w rozpoznawanej sprawie jest to 708,4 DJP) wymaga przeprowadzenia oceny na środowisko. Dodatkowo z akt sprawy wynika także, że przedsięwzięcie sąsiaduje z zabudowaniami wsi S., terenami rolniczymi, zielonymi, zadrzewionymi, zbiornikiem wód stojących, rowem melioracyjnym i drogami. W odległości ok. 38 m., ok. 79 m i ok. 261 m znajdują się ujęcia wód podziemnych. Inwestycja zlokalizowana jest w obszarze szczególnego narażenia na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rolniczego.
W świetle zarzutów skargi istotne jest także to, że strona zarzuca, iż analiza części graficznej planu prowadzi do wniosku, że plan nie zawiera innego, szczegółowego oznaczenia graficznego dla produkcji rolniczej związanej z hodowlą krów mlecznych, ani tym bardziej z lokalizacją dużych obiektów hodowlanych. Skarżący, wobec tego dochodzi do konkluzji, że planowana produkcja wpisuje się w dopuszczalność prowadzenia hodowli na działce spółki. Zdaniem sądu takim rozumowaniem nie można się zgodzić. Po pierwsze sądowi z urzędu znane są plany innych miejscowości opracowywane dla tej gminy w tamtym czasie i wynika z nich, że są one opracowane "pod sztampę"- wszystkie zawierają takie same zapisy, czyli uchwałodawca potraktował w sposób identyczny lub prawie identyczny inne wsie z terenu gminy K. Nie mniej jednak, uszło także uwadze strony skarżącej, że ust. 3 § 4 planu wyraźnie stanowi, że lokalizacja obiektów, dla których wymagane jest sporządzenie oddziaływania na środowisko, może nastąpić tylko na wyznaczonych przez uchwałodawcę terenach. Zatem, jeśli na rysunku planu takich terenów brak, to wolą prawodawcy gminnego na terenie tej wsi, (wsi S.) takich obiektów się nie przewiduje – można jedynie rozważać ich lokalizację na południe od wsi, o czym była mowa wcześniej (wspomniany już p. 9 § 4 aktu). Analiza unormowania planu wraz z załącznikiem graficznym, o czym pisze strona skarżąca, wbrew jej twierdzeniom, nie prowadzi do wniosku zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem. Z "oznaczeń graficznych" planu wynika, że dopuszczalne są "istniejące i projektowane ośrodki obsługi i produkcji rolnej". Natomiast nie wynika z tego, że na terenie działki zainwestowania dopuszczalna jest produkcja hodowlana w wielkościach, dla których wymagana jest ocena oddziaływania na środowisko, a z taką inwestycją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Również nie znajduje sąd sprzeczności pomiędzy ust. 3 i 9 przywołanego § 4 planu.
. Jeśli chodzi o dokumenty przedłożone przez pełnomocnika strony skarżące na rozprawie, to, zdaniem sądu, niczego one do sprawy nie wnoszą. Wynika z nich tylko, że na terenie działki znajdują się stanowiska dla krów, a to nie jest kwestionowane i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.
Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.