II SA/Wr 67/04

II SA/Wr 67/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus
Andrzej Cisek /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Kremis
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 24,  art. 18 ust. 2 pkt 8,  art. 23 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Gmina Ż. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi Wojkowice; ODDALA SKARGĘ.
Uzasadnienie
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...], skierowanym do Wójta Gminy Ż. Z. K. nie wyraziła zgody na przeprowadzenie drogi gminnej przez należące do niej działki [...] i [...], gdyż spowodowałoby to ubytek ok. 6 arów z jej pola. Wskazała, że istniejąca już droga pozwala na przekształcenie wielu działek położonych od drogi strzelińskiej do jej działki.
Zarzut ten został przedstawiony na sesji Rady Gmina Ż. w dniu [...] i uchwałą nr [...] został przez Radę Gminy odrzucony.
Uzasadniając swe stanowisko Rada gminy wskazała, że powyższy zarzut polega na zakwestionowaniu ustaleń zawartych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi W. do ustaleń dla części działki nr [...] i części działki nr [...] oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] i przeznaczonych na tereny ulicy lokalnej [...] o szerokości w liniach rozgraniczających [...] m.
Wskazano, że Zarząd Gminy Ź. po podjęciu przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi W. rozpoczął działania związane z opracowaniem planu. Po ogłoszeniu w prasie i rozmieszczeniu obwieszczeń o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomieniu organów i instytucji, przeanalizowaniu złożonych wniosków do planu, sporządzeniu projektu planu oraz uzyskaniu stosownych opinii i uzgodnień, a także po uzyskaniu stosownej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, Wójt Gminy ogłosił oraz zawiadomił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.
W terminie określonym (przewidzianym) dla składania protestów oraz zarzutów wpłynął zarzut Pani Z. K. złożony w dniu [...].
Po zapoznaniu się z treścią wniesionego zarzutu Wójt Gminy dokonując oceny możliwości naruszenia interesu prawnego Pani Z.K. w wyniku przyjęcia rozwiązań projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego, zapoznał się z wszystkimi przedstawionymi dokumentami oraz z wyjaśnieniami zespołu projektowego.
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
Stanowisko Rada Gminy opiera się na następujących przesłankach faktycznych i prawnych: projektowana ulica gminna oznaczona symbolem [...] narusza działki nr [...] i [...]. Na realizację tego celu publicznego konieczne jest przeznaczenie ok. [...] m2 (z działki nr [...] o powierzchni [...] m2 ) oraz ok. [...] m2 (z działki nr [...] o powierzchni [...] m2 ). Projektowana ulica lokalna, jako droga gminna, ma podstawowe znaczenie dla obsługi nowoprojektowanych terenów zabudowy jednorodzinnej oraz usług komercyjnych, położonych w południowo — zachodniej części wsi W. i oznaczonych w projekcie planu symbolem [...],[...],[...] oraz [...].
Na realizacje tego celu publicznego przeznacza się nie tylko część gruntów wnoszącej zarzut, ale również części gruntów, stanowiących własność prywatną (działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]). Rada Gminy wskazała, że zasady współżycia społecznego nakazują zapewnienie wszystkim właścicielom działek dostępu do drogi (ulicy) publicznej. Nie można tego prawa pozbawić pozostałych.
Przebieg i szerokość ulicy [...] została wyznaczona przy uwzględnieniu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a także wymagań służących zaspokojeniu potrzeb wspólnoty w zakresie infrastruktury technicznej w tym wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji (sanitarnej i deszczowej), telekomunikacji i zaopatrzenia w energię elektryczną, itp.
Ponadto analizując warianty przebiegu ulicy i możliwości jej włączenia w układ komunikacyjny wsi W. samorząd brał pod uwagę wymagania mające na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Istniejąca, (dz. nr [...]), droga gruntowa o szerokości 6 m nie spełnia koniecznych standardów technicznych oraz nie zapewnia obsługi całości projektowanych terenów [...],[...],[...] oraz [...].
Projektowany układ komunikacyjny wsi W. przyjęty w projekcie planu został uzgodniony z D. Zarządem Dróg Wojewódzkich w dniu [...] oraz przez Starostwo Powiatowe we W. - Wydział Dróg i Transportu w dniu [...]
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
Przyjęty w projekcie planu przebieg projektowanej ulicy [...] zapewnia najbardziej optymalne rozwiązanie pod względem kosztów budowy samej drogi (najkrótszy jej przebieg) oraz koniecznych nakładów na realizację infrastruktury technicznej. Budowa ulicy ma istotne znaczenie dla prawidłowego zorganizowania obsługi komunikacyjnej i inżynieryjnej tego rejonu oraz dla zachowania ładu przestrzennego czyli takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno -gospodarcze, środowiskowe i estetyczno - krajobrazowe. Interes publiczny wymaga realizacji ulicy lokalnej w projektowanych liniach rozgraniczających, co wyklucza możliwość pozostawienia tej części działki objętej zarzutem we władaniu wnoszących zarzut.
Przyjmując zawarte w projekcie planu rozwiązanie obsługi komunikacyjnej tego rejonu władze gminy kierowały się przede wszystkim interesem wszystkich właścicieli, których działki przeznaczone pod zainwestowanie położone są przy projektowanej ulicy lokalnej oznaczonej w projekcie planu symbolem [...], zachowaniem ładu przestrzennego, uwarunkowaniami i racjonalnymi przesłankami ekonomicznymi i technicznymi oraz zasadami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. W ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, wynikającego z art. 4 ust. 1 w/w. ustawy cyt. "ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy" władze gminy reprezentujące interes publiczny mają prawo ingerowania w zagospodarowanie terenu położonego w jego terytorium. Interes publiczny nakazuje utrzymanie rozwiązania przyjętego w projekcie planu, bowiem warunkiem prawidłowego funkcjonowania zespołu usług komercyjnych i terenów zabudowy mieszkaniowej w tej części wsi jest zbudowanie ulicy lokalnej [...]. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie ustala się w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne, a zgodnie z art. 93 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1991 r. o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym podział taki nie jest
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.
W świetle powyższego Wójt sporządzający plan miejscowy przeanalizował możliwości jak najlepszego wykorzystania terenu z uwzględnieniem korzyści wynikających z przyjętych rozwiązań dla funkcjonowania opracowywanego obszaru jako całości w tym umożliwić ewentualny podział nieruchomości przez określenie przebiegu dróg. Analizując potrzeby wspólnoty lokalnej, w tym złożone przez poszczególnych członków tej wspólnoty wnioski dotyczące przeznaczenia wskazanych działek, Samorząd może decydować o przeznaczeniu terenu pod budowę nowej ulicy, która obsługuje nowoprojektowane tereny.
Zaspokojenie interesu osobistego wnoszących zarzut winno być realizowane na podstawie:
• art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi w ust. 1, że jeżeli, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy:
1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę
2) wykupienia nieruchomości lub jej części, albo
3) zamiany nieruchomości na inną
• art. 128 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jt. Dz. U. z 2000 r., Nr 46 poz.543, ze zmianami). Przepis ten stanowi, że wywłaszczenie własności nieruchomości lub innego prawa następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości wywłaszczonej nieruchomości lub wartości tego prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Z. K. zarzuciła, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada zamianę drogi polnej (prowadzącej od powiatowej drogi strzelińskiej do granic jej działek nr [...] i [...]) na drogę gminną o szerokości [...] m i przedłużenie jej dalej w poprzek tych działek. Wskazała, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie drogi poprzez moje pole, gdyż zmieni to charakter (atrakcyjność) tej działki. W obecnej
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
sytuacji położona ona jest na końcu tej drogi, a więc jest terenem bardzo spokojnym z pięknym widokiem, gdyż w pogodny dzień widoczna jest panorama całych Sudetów. Obecnie znajduje się tam ogrodzony sad z budynkiem gospodarczym, w którym jest przechowalnia jabłek. W przypadku przecięcia przedmiotowych działek drogą gminną będę musiała wybudować nową przechowalnię w innym miejscu, a atrakcyjność tej działki znacznie spadnie, gdyż pojawi się koło niej ruch samochodowy i pieszy. Skarżąca uważa, że w opracowywanym planie wystarczy zamienić obecną drogę polną na gminna tylko na aktualnej długości tj. ok. [...] m. co pozwoli na przekształcenie działek przy niej położonych.
Zarzuciła ona również, iż w uzasadnieniu do cytowanej uchwały zaniżono obszar mojego pola jaki zajmie planowana droga gminna podając [...] m2 z działki [...] oraz [...] m2 z działki [...]. Według moich pomiarów przy założeniu [...] m2 działki [...] planowana powierzchnia na działce [...] to ok. [...] m2.
W odpowiedzi na skargę Gmina Ż. podtrzymała swe stanowisko wyrażone w zakwestionowanej uchwale i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy
(art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Rozpatrując skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy w Ż. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej zgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.
Zgodnie z kolei z art. 18 ust. 2 pkt 8 powoływanej ustawy zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno: po upływie terminów, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu.
Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie Z.K., po zapoznaniu się projektem planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi W. złożyła zarzut do projektu planu. Wójt Gminy Ż. w dniu [...] wydał zarządzenie w sprawie przyjęcia zarzutów do projektu planu.
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowym rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (por. wyrok NSA z 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, LEX nr 48261).
W rozpatrywanej sprawie takie uzasadnienie spójne i przekonujące znalazło się w kwestionowanej uchwale. Tak więc Rada Gminy Ż. w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała w powody, dla których nie uwzględniła propozycji zawartych w zarzucie.
Należy również mieć na uwadze fakt, iż obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada Gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa. Musi kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względnie celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z 7 maja 1999 r., IV SA 1590/98, LEX nr 48215)
Sąd zauważą, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania dotyczące modernizacji i sposobu kształtowania układu komunikacyjnego są zgodne zarówno z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym jak i ustawą z 21 marca 1985 r, o drogach publicznych ( j.t. Dz.U. z 2000 r, nr 71, poz. 838 ze zm) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich
Sygnatura akt II SA/Wr 67/04
usytuowanie (Dz.U nr 43, poz. 430 ze zm.) .Analizując możliwe warianty przebiegu dróg publicznych orany planistyczne wybrały akurat te, które zapewniały odpowiedni poziom bezpieczeństwa drogowego, których istniejąca droga gruntowa (dz. nr 76) nie gwarantowała. Przyjęty w projekcie planu przebieg projektowanej ulicy 6L zapewnia najbardziej optymalne rozwiązanie pod względem kosztów budowy samej drogi (najkrótszy jej przebieg) oraz koniecznych nakładów na realizację infrastruktury technicznej . Na realizację tego celu publicznego przeznaczono nie tylko część gruntów należących do skarżącej ale również inne działki należące do jej sąsiadów.
Jeżeli chodzi o zarzut, że budowa drogi przesłoni widok na panoramę Sudetów to należy zauważyć, że budowa infrastruktury komunikacyjnej nie może przesłaniać wspomnianej panoramy, gdyż nie zawiera w sobie obiektów kubaturowych.
Odnośnie zarzutu, że planowane przeznaczenie części jej działek są znacznie większe aniżeli to wynikałoby z projektu planu, to należy zauważyć, iż przedmiotem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określanie powierzchni; podane w uzasadnieniu uchwały powierzchnie stanowią jedynie informację i mają charakter orientacyjny.
W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola kwestionowanej uchwały Rady Gminy Ż. pozwoliła stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa i dlatego też – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec, jak w sentencji wyroku.