II SA/Wr 650/23

II SA/Wr 650/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-06-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Ireneusz Dukiel /przewodniczący sprawozdawca/
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 48 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Władysław Kulon, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 września 2023 r. Nr 815/2023 w przedmiocie nakazu wstrzymania budowy polegającej na zabudowie tarasu oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
K. M. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ odwoławczy lub DWINB) z dnia 6 września 2023 r., Nr 815/2023, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej jako organ I instancji lub PINB) z dnia 28 czerwca 2023 r., Nr 1249/2023, nakładające obowiązek wstrzymania robót budowalnych polegających na zabudowie tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. prowadzonych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 7 grudnia 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę w lokalu nr [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. W trakcie kontroli ustalono, że została wykonana zabudowa tarasu z ramy nośnej i elementów ruchomych, wszystkie okna są przesuwne, zadaszenie z elementów składowych w pełni sterowne ręcznie lub elektrycznie. Wymiary zabudowy około 4 x 4 m i 6,3 x 5,5 m i wysokość 2,4 m. Zabudowa została wykonana przy lokalu na ostatnim piętrze w 5-cio piętrowym budynku. Zabudowa konstrukcji jest skończona. Na ścianie zewnętrznej budynku, a w środku nowopowstałej zabudowy zainstalowano grzejniki i klimatyzację.
Pismem z dnia 20 grudnia 2022 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zabudowy tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] W. Jednocześnie odrębnym pismem wezwano skarżącego do udostępnienia informacji, a także przedłożenia określonych dokumentów w związku z prowadzonym postępowaniem. Pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. ponowiono wezwanie. W dniu 14 lutego 2023 r. wpłynęły do organu I instancji pisma pełnomocnika skarżącego stanowiące odpowiedź na wezwanie PINB.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2023 r. PINB wezwał skarżącego do udzielenia informacji w jaki sposób zabudowa tarasu została zamocowana do płyty tarasowej i ściany zewnętrznej budynku. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego przedłożył ocenę techniczną z dnia 27 kwietnia 2023 r. przygotowaną przez mgr inż. W. S.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2023 r. PINB wstrzymał roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. Jednocześnie poinformowano skarżącego o możliwości złożenia przez inwestora wniosku o legalizacje obiektu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Zaskarżonym postanowieniem powołanym na wstępie DWINB utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy zabudowa tarasu stanowi utworzenie dodatkowego pomieszczenia użytkowego w lokalu i skutkuje zwiększeniem kubatury obiektu, a zatem nie została zwolniona z obowiązku uzyskania przed jej wykonaniem decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej ustawa Prawo budowlane lub w skrócie u.p.b.). Jak podkreślono w sprawie takie pozwolenie nie zostało uzyskane, a okoliczność ta nie jest kwestionowana przez strony postępowania. W związku z tym DWINB stwierdził, że zasadnie zastosowano art. 48 u.p.b. Jak wskazano roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ nie mieściły się w katalogu robót ujętych w art. 29 u.p.b., tj. zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i wymagających dokonania zgłoszenia oraz robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi wykonana zabudowa nie posiada stałych przegród budowlanych, gdyż istnieje możliwość ich całkowitego usunięcia - przesunięcia, a w wyniku tego nie stanowi rozbudowy i nie zwiększa kubatury budynku, a nadto zabudowa winna być uznana za obiekt małej architektury. W tym zakresie DWINB stwierdził, że wykonanie zabudowy tarasu z otwieralnymi elementami ścian i zadaszenia nie zmienia faktu, iż są one stałymi przegrodami wydzielającymi nowe pomieszczenie z otwartej przestrzeni na tarasie. Konstrukcja zabudowy pomimo "otworzenia" ścian i zadaszenia pozostaje niezmienna. Ponadto, elementy przesuwne nie są okazjonalnie montowane, lecz zamontowane są na stałe do konstrukcji i otwierane jak np. drzwi tarasowe czy okno. Odwołując się do instrukcji użytkowania zabudowy przygotowanej przez jej producenta wskazano, że po zamknięciu zabudowa ta stanowi szczelną strukturę mogącą przenieść duże obciążenia wiatrem oraz śniegiem. Zdaniem DWINB nie sposób zatem uznać, że przegrody nie są stałe. W odniesieniu do kwalifikacji zrealizowanej zabudowy jako obiektu małej architektury organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami u.p.b. przez taki obiekt należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. W definicji tej nie mieszczą się, w ocenie DWINB, obiekty kubaturowe znacznych rozmiarów (w okolicznościach sprawy - powierzchnia ok. 50 m2 i wysokość ok. 2,4 m). Za stanowiskiem tym, w ocenie DWINB, przemawia również wyodrębnienie przez ustawodawcę obiektów takich jak m. in. altany, wiaty, oranżerie czy tarasy. Zatem obiektu posiadającego ściany, podłogę oraz dach nie sposób zakwalifikować do obiektów małej architektury niezależnie od technologii ich wykonania. Organ odwoławczy nie podzielił również twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi w sprawie nie doszło do zmiany charakterystycznych parametrów budynku, gdyż konstrukcja nie została w sposób trwały połączona z budynkiem - nie została mechanicznie zakotwiona do stropu. Odwołując się do treści opinii technicznej mgr inż. W. S. DWINB stwierdził, że sposób zamocowania konstrukcji zabudowy w istocie ma trwały charakter. Dalej DWINB podniósł, że stwierdzenie wykonania zabudowy wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę wynikało z całego zebranego materiału dowodowego, a fakt zainstalowania urządzeń ogrzewania i chłodzenia w nowo powstałym pomieszczeniu wskazywał jedynie, że istnieje możliwość jego użytkowania całorocznie jako pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi. Tym samym, w ocenie DWINB, nie mogła zadziałać argumentacja zażalenia wskazująca na uznanie przez PINB utworzenia nowego pomieszczenia i rozbudowy budynku wyłącznie na podstawie stwierdzenia montażu grzejnika i klimatyzacji w jego obrębie. Końcowo stwierdził organ, że nie podziela argumentacji zażalenia wskazującej na sezonowy charakter zabudowy (wynikający m.in. z demontażu elementów szklanych na okres zimowy oraz użytkowania zabudowy w sezonie letnim) bowiem organ nadzoru budowlanego ocenia stan faktyczny, a nie stan przyszły, niepewny.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego zarzucono naruszenie:
1) art. 3 pkt 1, 6, 7 i 7a u.p.b., poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że postawienie tarasoli stanowi budowę (rozbudowę) budynku mieszkalnego, podczas, gdy postawienia tarasoli (za Naczelnym Sądem Administracyjnym, sygn. akt II OSK 29/13) nie można kwalifikować jako rozbudowy z uwagi na fakt, że jest konstrukcją posiadającą metalowy szkielet i szklane panele, a konstrukcji takiej nie sposób kwalifikować jako obiektu budowlanego lub jego części, a dodatkowo jej postawienie nie prowadzi do zwiększenia powierzchni domu skarżącego czy budynku, a jedynie służy zwiększeniu funkcjonalności istniejącego tarasu;
2) § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozporządzenie) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie tarasoli za pomieszczenie (lokal) użytkowe, podczas, gdy zgodnie z treścią rozporządzenia, pomieszczeniem (lokalem) użytkowym może być wyłącznie pomieszczenie (lub zespół pomieszczeń) wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi spełniającymi określone wymagania wynikające wprost z jego przepisów lub z Polskich Norm przywołanych w rozporządzeniu, a w konsekwencji tarasoli nie można przypisać charakteru pomieszczenia (lokalu) z uwagi na brak spełniania powyżej opisanych wymogów, jak i z uwagi na możliwość całkowitego usunięcia/przesunięcia przegród pionowych/poziomych, a tym samym nie sposób zakwalifikować tarasoli jako pomieszczenia wydzielonego z innej przestrzeni trwałymi i stałymi przegrodami;
3) art. 28 ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 u.p.b. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, która doprowadziła do nieprawidłowego uznania, że postawienie tarasoli należy kwalifikować jako budowę (rozbudowę), która doprowadziła do powiększenia kubatury budynku, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że postawienie tarasoli wymaga uzyskania uprzedniego pozwolenia na budowę, podczas, gdy prawidłowa wykładania przepisów powinna doprowadzić do wniosku, że postanowienie tarasoli nie spełnia warunków do uznania za budowę (rozbudowę) bowiem nie prowadzi do zmiany parametrów charakterystycznych budynku i w konsekwencji nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;
4) art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia PINB z dnia 28 czerwca 2023 r. o wstrzymaniu budowy, podczas gdy nie istniały enumeratywnie wymienione ustawowe przesłanki do wydania takiego postanowienia, a tym samym do następczego utrzymania go w mocy;
5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia PINB z dnia 28 czerwca 2023 r., podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego i przedstawionych dokumentów winna prowadzić do uchylenia ww. postanowienia PINB, bowiem tarasola nie posiada trwałych przegród wyodrębniających ją z innej przestrzeni, a jedynie przesuwne i demontowalne szklane panele tworzące tymczasowe quasi-ściany, co natomiast prowadzi do wniosku, że postawienie tarasoli nie wymaga pozwolenia na budowę;
6) art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że: a) szklane panele tarasoli i jej zadaszenie posiadają wyłącznie otwieralne elementy, co doprowadziło do uznania, że w pozostałym zakresie szklane panele i zadaszenie mają charakter stałych przegród budowlanych, podczas gdy, całe szklane panele i całe zadaszenia stanowią demontowalny element i mogą zostać przesunięte lub całkowicie zdemontowane, co prowadzi do wniosku, że wszystkie panele i zadaszenie są otwieralnymi elementami, a zatem nie sposób im przydać przymiotu stałych czy trwałych; b) szklane panele tarasoli stanowią trwałe, stałe przegrody, dzięki którym tarasola stanowi przestrzeń trwale wyodrębnioną z innej przestrzeni (tj. stanowi samodzielne pomieszczenie), podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że tarasola nie posiada trwałych przegród, a tym samym nie jest trwale wyodrębniona z przestrzeni, a tym samym nie stanowi samodzielnego, odrębnego pomieszczenia; c) szklane panele tarasoli są otwieralne jak drzwi czy okna, co zdaniem organu nie świadczy o braku ich trwałości, podczas, gdy drzwi czy okna posiadają częstokroć marginalną powierzchnię w stosunku do powierzchni całej ściany, a szklane panele tarasoli (które są demontowalne i przesuwalne w całości), jak również jej zadaszenie, stanowią całą powierzchnię odpowiednio boków tarasoli i jej zadaszenia, zatem porównanie ich do otworów okiennych czy drzwi nie przystaje do warunków faktycznych niniejszej sprawy; d) szklane panele tarasoli stanowią trwałe, stałe przegrody, podczas gdy w przeciwieństwie do np.: murowanych ścian (które niewątpliwie są trwałymi przegrodami), zdemontowanie szklanych paneli nie spowoduje zawalenia się konstrukcji - jak miałoby to miejsce w przypadku ww. ścian - zatem za trwałe uznać należy przegrody, których istnienie ma również istotny wpływ na istnienie danej konstrukcji, bowiem w przypadku, gdy ściana nie ma takiego wpływu na konstrukcję, to nie sposób przydać jej charaktery trwałości;
7) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie wydane przez PINB, bowiem mimo faktu, że przepisy nie regulują konieczności uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku postanowienia tarasoli, organ, w ślad za PINB, uznał, że tarasola jest konstrukcją wymagającą takiego pozwolenia posługując się jedynie analogią, czym naruszony został obowiązek prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszona został zasada proporcjonalności;
8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu z dnia 24 lipca 2023 r., co zaś stanowi w ocenie skarżącego naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, podczas gdy z przepisu tego wynika, że organ w uzasadnieniu wydanej decyzji (postanowieniu) powinien odnieść się do wypowiedzi zawartych w zażaleniu, czego organ na gruncie niniejszej sprawy częściowo zaniechał.
W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia PINB i umorzenie postępowania w całości; względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia PINB w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; wstrzymanie wykonania postanowienia oraz postanowienia PINB; zasądzenie od DWINB zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym również zwrotu kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu: a) z opinii architekta M. D. z dnia 2 grudnia 2022 r., celem wykazania faktu, że w ocenie tego architekta postawienie tarasoli nie stanowi przebudowy/rozbudowy budynku, a dodatkowo konstrukcja nie stanowi zagrożenia dla szczelności izolacji tarasu i nie przekracza przewidywanych przez architektów obciążeń dla tarasu, a zatem może być bezpiecznie użytkowana bez narażenia zdrowia i życia mieszkańców i osób trzecich (w aktach sprawy), b) trzech zdjęć stanowiących wydruk ze strony internetowej producenta tarasoli (dostępnej pod linkiem https://tarasola.pl/realizacle/) pokazujące wykonaną tarasolę, celem wykazania faktu, że szklane panele, z których zbudowane są quasi-ściany, są w całości demontowalne, a zatem nie mogą zostać nazwane stałymi czy trwałymi przegrodami budowlanymi, faktu, że całe panele mogą zostać zsunięte (na szerokość jednego panela) lub w całości zdemontowane (a nie jedynie ich elementy).
W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że nie sposób uznać za prawidłowe stanowiska organów, że poprzez postanowienie tarasoli doszło do zwiększenia kubatury budynku. Jednocześnie kwalifikacja postawienia tarasoli jako rozbudowy również nie zasługuje na aprobatę, bowiem celem skarżącego nie było uzyskanie nowej powierzchni, a jedynie zwiększenie funkcjonalności już istniejącego tarasu. Nadto odwołując się do przepisów rozporządzenia wskazano, że jeśli tarasola nie spełnia wymogów określenia jej mianem pomieszczenia (lokalu) użytkowego, to nie może być ona uznana za obiekt, do którego postawienia wymagane jest uzyskanie uprzedniego pozwolenia na budowę. Ponadto, niemożność uznania tarasoli za lokal użytkowy prowadzi do wniosku, że kubatura netto budynku nie została powiększona, bowiem nie powstało dodatkowe pomieszczenie wpływające na ten czynnik. Zdaniem skarżącego organ błędnie porównuje przesuwne i demontowalne szklane panele tarasoli do okien czy drzwi, a szklanych paneli nie można uznać za stałą przegrodę budowlaną. Zarzucono także, iż organ doszedł do błędnego przekonania, że tylko elementy szklanych paneli i zadaszenia są otwieralne, albowiem tarasola została skonstruowana w taki sposób, że wszystkie szklane panele, a nie jedynie jej elementy, są otwieralne i demontowalne. W ocenie skarżącego brak wyraźnej podstawy prawnej zobowiązującej go do uzyskania pozwolenia na budowę tarasoli, zaś stosowanie nadzwyczaj formalnego i nieprzystającego do stanu faktycznego podejścia stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.).
Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 u.p.p.s.a.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie DWINB z dnia 6 września 2023 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 28 czerwca 2023 r. nakładające obowiązek wstrzymania robót budowalnych polegających na zabudowie tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego prowadzonych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Materialnoprawną podstawę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 48 ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciw. Jednocześnie w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 u.p.b.). Co równie istotne postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 u.p.b.).
Osią sporu pozostaje prawidłowość uznania przez organy nadzoru budowlanego, że zabudowa tarasu stanowi utworzenie dodatkowego pomieszczenia użytkowego w lokalu i skutkuje zwiększeniem kubatury obiektu, a zatem nie mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i wymagających dokonania zgłoszenia, ale również robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia.
W okolicznościach sprawy zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy okazały się oględziny, w trakcie których dokonano opisu robót budowlanych zrealizowanych na tarasie budynku. Kwalifikacja zrealizowanych robót budowlanych jako samowoli budowlanej nie może budzić wątpliwości w świetle zebranego materiału dowodowego, mimo że inwestor konsekwentnie neguje ustalenia organów nadzoru budowlanego zarówno na etapie zażalenia, jak i skargi. W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zawarty w aktach dostatecznie indywidualizował obiekt będący przedmiotem postępowania. W ramach prowadzonego postępowania PINB stwierdził, że doszło do zabudowy tarasu i jej trwałego połączenia z budynkiem. Skutkiem tych robót była zmiana charakterystycznych parametrów budynku, takich jak chociażby kubatury (jak wskazano w postanowieniu PINB o 119,4 m2), ale również dodatkowe obciążenie stropodachu. Przyjdzie w tym miejscu stwierdzić, że zmiana parametrów obiektu budowlanego niewątpliwie wiązała się z koniecznością poprzedzenia procesu inwestycyjnego decyzją o pozwoleniu na budowę, zaś w przypadku zaniechania przez inwestora ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku jedyną możliwością doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem jest wdrożenie procedury legalizacyjnej wynikającej z art. 48 u.p.b.
W ramach skargi formułowane jest twierdzenie, że zrealizowanej zabudowy tarasu nie można zakwalifikować jako pomieszczenia wydzielonego z przestrzeni trwałymi i stałymi przegrodami, bowiem istnieje możliwość całkowitego usunięcia/przesunięcia przegród pionowych/poziomych. Zdaniem Sądu argumentacja ta nie może wywołać zamierzonego skutku. Sama bowiem tylko hipotetyczna możliwość demontażu poszczególnych paneli ścian wykonanej zabudowy tarasu nie wpływa na fakt, że doszło do wyodrębnienia przestrzeni przegrodami i powstania odrębnej, odgrodzonej tymi przegrodami przestrzeni. W wyniku przeprowadzonych robót obok istniejącej dotychczas przestrzeni budynku pojawiła się nowa przestrzeń określona przez skarżącego mianem "tarasoli". Rozumowanie to potwierdza zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, w tym instrukcja producenta przedmiotowej zabudowy, gdzie w danych identyfikujących produkt wyraźnie wskazano, że: "po zamknięciu stanowi szczelną strukturę, mogącą przenosić duże obciążenie wiatrem i śniegiem". Świadczy to niewątpliwie o samodzielności konstrukcyjnej zabudowy, a w rezultacie nie mogła znaleźć zastosowania argumentacja skargi przywołująca stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 29/13. Nie sposób bowiem uznać zrealizowanej zabudowy jako np. urządzenia podobnego do zabudowy loggi. Nadto w ramach tejże instrukcji wskazano, że słupy podporowe zabudowy są zakończone wspornikami do przykręcania do podłoża, co potwierdza dokumentacja zdjęciowa sprawy. W ramach opinii technicznej mgr inż. W. S., złożonej przez stronę skarżącą do akt administracyjnych sprawy, wynika nadto, że zabudowa została przymocowana do konstrukcji stropu. Jednocześnie prawidłowo wskazały organy obu instancji, że jako dodatkową przesłankę mogącą wpływać na ocenę zrealizowanej zabudowy należy uznać zainstalowanie wewnątrz zabudowy grzejników oraz klimatyzatora. Nie można w tym zakresie podzielić stanowiska skarżącego, że organy nadzoru budowlanego oparły swoje rozstrzygnięcie niejako wyłącznie na fakcie istnienia instalacji urządzeń grzewczych. Jak już bowiem wskazano kwalifikacja spornego obiektu nastąpiła na podstawie całościowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
W tak ustalonych okolicznościach organy nadzoru budowlanego prawidłowo zatem przyjęły, że wykonanie przedmiotowych robót budowlanych powinno było zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, którego skarżący, jako inwestor, nie uzyskał. W tej sytuacji zaistniały zatem dostateczne przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a tym samym zasadnie DWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Tym samym nie naruszono również art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.
Wbrew zarzutom skargi nie naruszono art. 8 k.p.a. Zarówno DWINB, jak i PINB, podjęły wszelkie czynności niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy, dokonując trafnej analizy dowodów zgromadzonych przez organ I instancji, trafnie wywiódł, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 48 u.p.b. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Stan faktyczny sprawy administracyjnej został ustalony zgodnie z kodeksowymi regułami określania prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). W rezultacie nie można było podzielić zarzutów skargi również w tym zakresie.
Sąd nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż dokumenty powołane w treści skargi są zawarte w aktach administracyjnych sprawy, a tym samym nie wymagają przeprowadzenia z nich uzupełniającego postępowania dowodowego, albowiem zgodnie z treścią art. 133 § 1 u.p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.