II SA/Wr 637/06

II SA/Wr 637/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek /przewodniczący/
Mieczysław Górkiewicz
Zygmunt Wiśniewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 705/07 - Wyrok NSA z 2008-06-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 59,  art. 53 art. 61,  art. 56,  art. 64,  art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
W IMINIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie WSA Mieczysław Górkiewicz NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H.i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę i przebudowę budynku oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], podjętą na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Prezydent W. ustalił na rzecz D. F. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku z przeznaczeniem na hurtownię artykułów wielobranżowych i przemysłowych z częścią biurowo-mieszkalną, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. H. K. [...], na działce nr [...], [...], obręb P.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i W. R. oraz T. B. Państwo R. wskazali w swoim odwołaniu, że jako najbliżej zamieszkujący i z uwagi na sąsiedztwo ich domu mieszkalnego na prawie całej długości z planowaną inwestycją nie wyrażają zgody na jej rozbudowę w piętrze plus dach. Ich zdaniem, budowla piętrowa całkowicie przysłoni im światło dzienne. Jak podnieśli odwołujący się, od strony przedmiotowej inwestycji posiadają dwa okna, tj. jedno w pokoju na parterze i drugie w pokoju na piętrze. Po wybudowaniu zaś budowli z piętrem i dachem, będą zmuszeni palić światło w dzień. Pokój na parterze ma drugie okno od południa, czyli na całej dziesięciometrowej długości pokoju nie ma innych okien. Z tego małego okna dociera również światło dzienne do przedpokoju. Strony wyraziły również swoje zdziwienie, że mimo braku planu zagospodarowania przestrzennego wydano decyzję o warunkach zabudowy tego terenu. Skarżący wskazali nadto, że sprzedaż zniczy i nie tylko oraz produkcja trwa od kilku lat pod tym adresem, czemu się, mimo różnych utrudnień i kłopotów, nie sprzeciwiali. Ulica Ł., jak stwierdzili Państwo R., jest ulicą wąską, a przyjeżdżające samochody po zakup zniczy w niektórych miesiącach roku zastawiają ją całkowicie. Ponadto wyjeżdżające samochody o godz. 2:00 w nocy utrudniają im normalne życie. Kupując obecne działki skarżący i D. F. z przeznaczeniem na budynki jednorodzinne, nie mieli informacji, że są to działki przemysłowe przeznaczone na hurtownię i sklepy. Kilkanaście lat wstecz, przed 31 grudnia 2003 r., D. F. budowała magiel, a później warsztat samochodowy, czy garaże. Wydział Architektury i Budownictwa wydał zezwolenie. Wtedy obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie przewidywał takiej budowli. Zdaniem stron, inwestorka kupiła cały obiekt po PGR-e w Z. na produkcję zniczy i z powodzeniem może poszerzyć swoje kilka budynków o następną hurtownię. Dwa lata, może trzy, D. F. poprosiła ich o pozwolenie na wybudowanie małego garażu w odległości 1 m od działki skarżących. W ocenie Państwa R. inwestorka oszukała ich i wybudowała budowlę o długości 8 m i szerokości 7 m, przez co zasłoniła połowę ich działki w parterze. Dlatego tym razem sprawę podadzą do Sądu.
W swoim odwołaniu T. B. podniosła natomiast, iż również nie wyraża zgody na rozbudowę i przebudowę budowli na hurtownię i sklep wielobranżowy. Od kilkunastu lat Państwo F. jako małżeństwo mają pozwolenie na hurtownię zniczy i różnych dodatków w garażu, więc nie ma potrzeby jej rozbudowy. Budowla znajduje się prawie na skrzyżowaniu ul. Ł., K. i ul. P., co jest dużym utrudnieniem dla przejeżdżających samochodów, bo zastawiona jest ul. K., a od ul. Ł. jest wjazd do hurtowni. Ponadto, jak wskazała strona, rozbudowa już istniejącej hurtowni jeszcze bardziej pogorszy warunki zamieszkania w sąsiedztwie. Aby wyjechać z jej posesji, strona musi jechać przez róg ul. K. i ul. Ł. W sąsiedztwie inwestorka ma wybudowany dom 3-piętrowy i nikt w nim nie mieszka. Państwo F. kupili zabudowania po PGR-rze w Z. k/W. Posesja wokoło jest zaniedbana, pokrzywy i chwasty wysiewają się na działkę T. B. Zdaniem strony, wybudowanie w tak bliskim sąsiedztwie hurtowni i mieszkań w piętrze z dachem, spowoduje całkowite zasłonięcie światła dziennego na ogród i brak przewietrzenia terenu. Działkę z mężem kupiliśmy na budowę domu jednorodzinnego i nigdy nie było planów na wcześniejszą budowlę już istniejącej hurtowni i produkcji zniczy. Przez kilka lat zatruwali ich środowisko zapachem palących świec. Kilkakrotnie strona interweniowała w tej sprawie i ostatecznie nie wyraża zgody na żadną śmierdzącą produkcję i hurtownię zniczy i świec, ani żadne sklepy wielobranżowe i przemysłowe - to w ogóle w naszym osiedlu nikomu nie jest potrzebne.
Po rozpatrzeniu powyższych odwołań, w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu stwierdzono, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ lokalizacyjny wyznacza – na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z w/w art. 61, w tym w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ II instancji zauważył, iż pojęcie "działka sąsiednia", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie oznacza działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której ma powstać nowa zabudowa. Przez działki sąsiednie należy bowiem rozumieć działki znajdujące się w obszarze objętym analizą, o której mowa w § 3 powołanego rozporządzenia. Jeżeli więc choć jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu i spełnione są pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ obligowany jest wydać decyzję o warunkach zabudowy.
W ocenie organu odwoławczego wszystkie przesłanki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Działki sąsiadujące z działką, na której ma być dokonana inwestycja, dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Działka ta ma dostęp do drogi publicznej (do ul. H. K.), istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, ponadto przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów bowiem są to grunty oznaczone symbolem "B". Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) grunty oznaczone tym symbolem są zaliczane do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych i oznaczają tereny mieszkaniowe. Ponadto inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalone wskaźniki i parametry nowej inwestycji znajdują uzasadnienie w wynikach analizy, które wskazują, iż średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyniósł w obszarze analizowanym 6,83 m; średnia wysokość głównej kalenicy – 10,3 m, zaś kąt nachylenia dachu 0° - 70°. Organ lokalizacyjny prawidłowo zatem wyznaczył wskaźniki wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (do 6 m), kąta nachylenie dachu (20º do 70º) oraz wysokości głównej kalenicy (10,3 m).
Ponadto organ II instancji zauważył, iż przewidziana ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada "dobrego sąsiedztwa" oznacza, że warunki zabudowy można ustalić jedynie w sytuacji, gdy m.in. zapewniona jest kontynuacja istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Zmiana w zagospodarowaniu terenu uzależniona została zatem od dostosowania się inwestora do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach istniejącego zagospodarowania terenu. Należy tu uwzględnić również sposób użytkowania istniejących na tym terenie obiektów oraz ich usytuowanie. Nowa zabudowa nie może być więc sprzeczna z zabudową istniejącą, zarówno pod względem funkcji, jak i cech zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa wprowadza zatem konieczność respektowania przez organ orzekający istniejącego na danym terenie zagospodarowania, tj. cech i parametrów istniejących obiektów objętych analizą.
Z powołanego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynika – zdaniem organu - iż nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (w tym kontynuacji funkcji) i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Jak podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - celem w/w przepisów jest zapewnienie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech istniejąc zabudowy, z uwzględnieniem zasady kontynuacji funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym sposobu użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna, jeżeli można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym, funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występuje jednak także zabudowa usługowa. Ustalenie zatem warunków zabudowy dla budynku usługowego nie stanowi naruszenia zasady kontynuacji funkcji. Organ podkreślił przy tym, że w myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowanie i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Nadto stwierdzono, że decyzja lokalizacyjna nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). Nie pozwala ona także na rozpoczęcie i prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych. Informuje ona tylko, czy zamierzenie może zostać zrealizowane na wskazanym terenie oraz pozwala na ubieganie się o pozwolenie na budowę.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ograniczenia przez planowaną inwestycję dostępu do pomieszczeń, organ odwoławczy uznał ten zarzut za niezasadny bowiem planowany budynek nie będzie zasłaniał budynku H. i W. R. oraz ogrodu T. B. Układ działek względem siebie i wobec stron świata powoduje, że planowany obiekt nie będzie powodował zaciemniania pomieszczeń w budynku posadowionym na działce należącej do odwołujących się. Organ nadto podkreślił, że wymogi dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia oraz usytuowania budynku określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), które znajdzie zastosowanie w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie jest to natomiast akt, który jest stosowany w toku postępowania lokalizacyjnego. W myśl art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa m.in. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Natomiast stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w decyzji lokalizacyjnej zapisuje się w szczególności przez określenie warunków w zakresie m.in. dostępu światła dzienne do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 2 pkt 7). W decyzji organu I instancji dokonano ustaleń dotyczących warunków ochrony interesów osób trzecich, m.in. w zakresie ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazano bowiem, iż inwestor zobowiązany jest spełnić wymagania określone w § 13 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z zastosowaniem w razie potrzeby odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Spełnienie tych warunków podlega jednak, jak wskazał organ II instancji, badaniu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego przez właściwy organ budowlany, nie zaś przez organ lokalizacyjny (art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016).
Organ wyjaśnił także, iż stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy na danym obszarze nie obowiązuje plan miejscowy - jak w rozpatrywanej sprawie - każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Decyzja ta określa sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, którego dotyczy planowana inwestycja. Planowana inwestycja stanowi zmianę zagospodarowania terenu, o której mowa wyżej. A zatem organ lokalizacyjny zasadnie ustalił w drodze decyzji (przy spełnieniu warunków określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), warunki zabudowy dla tej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zauważyło też, że organ lokalizacyjny zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu, zaś przed wydaniem decyzji umożliwił im, zgodnie z art. 10 k.p.a., wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony miały zatem możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Okoliczność przechodzenia przez działkę H. i W. R. linii wysokiego napięcia oraz spowodowanych tym zakłóceń w odbiorze telewizji, nie jest w żaden sposób związana z planowaną inwestycją i nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ dodał również, iż przypuszczenia odwołujących się co do wykorzystywania w przyszłości planowanej inwestycji także nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ lokalizacyjny rozpatruje dane dotyczące inwestycji wskazane przez inwestora we wniosku i w odniesieniu do tej inwestycji bada, czy spełnione są warunki pozwalająca na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast strony będą mogły, w przypadku zrealizowania tej inwestycji i jej wykorzystywania niezgodnie z wydanymi decyzjami, zgłosić ten fakt właściwemu organowi. Pozostałe argumenty podnoszone przez strony w odwołaniu dotyczą, zdaniem organu odwoławczego, uciążliwości związanych z działalnością prowadzoną przez inwestorów. Wynikają one z interesu faktycznego odwołujących się i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro zatem przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodna z przepisami odrębnymi, to organ lokalizacyjny nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli H. i W. R., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przez niezastosowanie i ustalenie warunków nadbudowy i przebudowy w odległości mniejszej niż 10 m od okien pomieszczenia przesłanianego, tj. domu mieszkalnego skarżących oraz o szerokości przesłaniającej większej niż 3 m. Nadto naruszenie przepisów postępowania, tj. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności przez niewykonanie prognozy zacienienia budynków sąsiednich przez planowaną nadbudowę i rozbudowę budynku i w rezultacie oparcie decyzji na niesprawdzonych informacjach podawanych przez inwestorkę. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji I jak i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją skargę Państwo R. wskazali m.in., iż organ I instancji w swojej decyzji w części dotyczącej ustalenia wymagań ochrony interesów osób trzecich napisał, że należy spełnić wymagania określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale zatwierdzając przedłożoną mapę zasadniczą nie dokonał jej oceny pod kątem tego przepisu, tj. zachowania zarówno odległości inwestycji od okien budynku skarżących, jak i też pod kątem szerokości przesłaniającej. Sama zaś mapa nie zawiera danych, które by powyższe odległości określały. Zadaniem organu I instancji było w ramach analizy, ustalić powyższe odległości nie na podstawie podawanych przez inwestora informacji, lecz na podstawie oględzin i pomiarów. Należało też, w ocenie skarżących, wykonać ekspertyzę zacienienia, czego nie uczyniono, co było niezbędne wobec treści odwołania. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odwołuje się również do znajdujących się w aktach sprawy map jako dowodu, z którego ma wynikać, że planowany budynek nie będzie zasłaniał i powodował zaciemniania pomieszczeń w ich budynku. To stwierdzenie jest – zdaniem strony skarżącej - bezpodstawne albowiem na mapie nie określono odległości planowanej inwestycji od budynku skarżących, a tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, że zarzut skarżących jest nieuzasadniony. Tym samym strona skarżąca zarzuciła, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego. W konsekwencji zaś tego doszło do wydania decyzji naruszającej prawo materialne (przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W niniejszym przypadku zatwierdzone warunki nadbudowy i przebudowy akceptują odległości mniejsze niż dopuszczalne na terenie zabudowy osiedlowej domami mieszkalnymi wolnostojącymi. Skarżący wskazali ponadto, że w odwołaniu podnosili również okoliczność, że faktycznym przeznaczeniem planowanej inwestycji ma być nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku warsztatów na hotel, oraz podawali, że projekt nadbudowy zawiera nadbudowanie drugiej kondygnacji, w której zaprojektowano pomieszczenia o identycznej powierzchni, przy czym w każdym z tych pomieszczeń ma się znajdować pokój wraz z łazienką. Oczywiście taki projekt nadbudowy nie spełnia kryteriów pomieszczeń biurowych czy też usługowych dla produkcji polegającej na wytwarzaniu zniczy. Tę okoliczność, zdaniem skarżących, zależało przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy sprawdzić. Istniała zaś taka potrzeba, skoro inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę, przedkładając projekt tej rozbudowy. Reasumując skarżący wskazali, że planowana rzeczywiście inwestycja zmienia w istotny sposób cechy zabudowy na terenie osiedla domów jednorodzinnych i jest niezgodna z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu jako osiedla domów jednorodzinnych z funkcją mieszkalną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga W. i H. R. nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że w dniu 18 listopada 2005 r. D. F. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hurtowni artykułów wielobranżowych, przemysłowych (w parterze) z częścią biurowo-mieszkalną na piętrze wraz z niezbędnymi przyłączami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. K. [...], obręb P., [...], nr [...]. Do wniosku inwestorka dołączyła decyzję Nr [...] Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Architektury w Urzędzie Dzielnicowym we W. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej dom jednorodzinny (I etap) i warsztat diagnostyki samochodowej (II etap) położonej przy ul. K. [...] we W.
Zatem organ I instancji wszczął postępowanie i rozpoznawał sprawę na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Z ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie wynika, iż działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie jest objęta żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych.
Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Tak też przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana przez organy orzekające.
Decyzję o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 ust. 1, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1).
Na podstawie zaś powołanego art. 53 ust. 4 pkt 9 decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Wymóg uzgodnienia w tym zakresie został spełniony w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 9 lutego 2006 r. Zarząd Dróg i Komunikacji we W. pozytywnie uzgodnił przedmiotową inwestycję w zakresie obsługi komunikacyjnej z uwagami tj.: obsługę komunikacyjną należy prowadzić od ul. K. oraz należy sporządzić bilans miejsc parkingowych dla potrzeb planowanej inwestycji. Jednocześnie poinformowano, że niniejsze uzgodnienie nie zastępuje późniejszych uzgodnień na etapie projektu budowlanego i wykonawczego.
Ponadto należy wskazać, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym):
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, iż:
– co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób, który pozwolił na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
– teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. K.;
– istniejące/projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
– teren, na którym przewiduje się budowę wnioskowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze;
– żaden z przepisów odrębnych nie sprzeciwia się realizacji przedmiotowej inwestycji.
Zatem warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały w niniejszej sprawie spełnione.
Na podstawie ust. 6 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało podjęte przez Ministra Infrastruktury rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Zgodnie zaś z § 1 tego rozporządzenia określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).
Aby uczynić zadość przepisom powyższego rozporządzenia (§ 3 ust. 1-3), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ I instancji wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem D. F. obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.
Jak wynika z tej analizy, w obszarze analizowanym funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Można również wyróżnić zabudowę usługową, która stanowi uzupełnienie istniejącego zagospodarowania terenu.
Organ lokalizacyjny ustalił również;
1. obowiązującą linię zabudowy – odstąpiono (na podstawie § 4 ust. 4 wskazanego rozporządzenia) ze względu na jej zmianę, linia zabudowy pozostaje bez zmian (nabudowany jest obiekt istniejący);
2. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy - pozostaje bez zmian (na podstawie § 5 ust. 2);
3. szerokość elewacji frontowej - odstąpiono (na podstawie w § 6 ust. 2) nie ulega zmianie;
4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do 6 m (na podstawie § 7 ust. 4) zgodnie z dopuszczoną możliwością przyjęto ją w oparciu o wartości charakteryzujące zabudowę w terenie analizowanym;
5. kąt nachylenia dachu - od 20° do 70° (na podstawie § 8) odpowiednio jako wielkość występująca na obszarze analizowanym;
6. wysokość głównej kalenicy - do 8 m (na podstawie § 8) odpowiednio w oparciu o wartości charakteryzujące zabudowę w terenie analizowanym, które mieszczą się w przedziale od 6,5 m do 15 m;
7. układ połaci dachowych - dwuspadowy/wielospadowy (na podstawie § 8) odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym;
8. kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - równoległy (na podstawie § 8) odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym.
Organ I instancji ustalił zatem, że parametry i wskaźniki nie odbiegają znacząco od parametrów będących wynikami analizy, co pozwala na realizację wnioskowanego obiektu, które będą kontynuacją występującego w obszarze analizowanym sposobu zagospodarowania i funkcji – zabudowa mieszkaniowa, usługowa.
Wobec spełniania przez planowaną inwestycję wszystkich warunków z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ I instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia jak o ustaleniu warunków zabudowy dla D. F. zgodnie z jej wnioskiem. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Należało zatem uznać, iż decyzja organu I instancji odpowiada prawu. A w takiej sytuacji organ odwoławczy rozpatrując ponownie merytorycznie sprawę w jej całokształcie nie mógł podjąć innej decyzji, jak o utrzymaniu jej w mocy. Uchylenie przez organ II instancji decyzji pierwszoinstancyjnej może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji jest wadliwa. Natomiast podjęcie przez organ I instancji decyzji nienaruszającej przepisy postępowania administracyjnego ani przepisy prawa materialnego, obliguje organ odwoławczy do utrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy.
Art. 138 § 2 k.p.a. uprawnia natomiast organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ – jak tego domagają się skarżący w skardze - w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. "Typ decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. różni się od decyzji kasacyjnej typowej tym, że może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Sytuacja taka mogłaby zaistnieć, gdyby organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji" (zob. wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., V SA 239/01, LEX nr 50105). Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 138 k.p.a., organ odwoławczy rozpatrując sprawę ponownie, obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i zarzuty podniesione przez strony postępowania oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. W rozpatrywanej sprawie, czyniąc zadość tej zasadzie, po rozpatrzeniu sprawy w pełnym zakresie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało decyzję Prezydenta W. w mocy. Poczyniona kontrola instancyjna organu odwoławczego, obejmująca zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę stanu faktycznego, w ocenie Sądu, została przeprowadzona zgodnie z przepisami i zasadami procedury administracyjnej. Tym samym wydano decyzję zgodną z prawem.
Zdaniem Sądu organy orzekające w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podejmowanych decyzji. Czyni to jednocześnie zarzut skarżących naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym.
Wbrew twierdzeniom skargi nie naruszono również przepisów art. 10 § 1 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Należy tutaj wskazać, iż organ zawiadomił strony w dniu 14 grudnia 2005 r. o wszczęciu postępowania, informując jednocześnie o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. do czynnego w nim udziału w każdym jego stadium. Pismem zaś z dnia 10 marca 2006 r., wypełniając obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron, organ zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i przystąpieniu do rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto pouczył strony o możliwości skorzystania w siedzibie urzędu z prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując, iż organ jest obowiązany przed rozpatrzeniem materiału dowodowego i wydaniem decyzji do ich wysłuchania.
Z możliwości tej zresztą skorzystali strony odwołujące się - Państwo R. i T. B. – przeglądając akt oraz wypowiadając się w formie pisemnej (pismo H. i W. R. z dnia 17 marca 2006 r.). Na pismo to organ udzielił również pisemnej odpowiedzi (pismo o sygnaturze [...] z dnia [...]).
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi naruszenia § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczących odległości planowanej inwestycji od budynku skarżących oraz niewykonania prognozy jego zacienienia przez planowaną nadbudowę i rozbudowę, Sąd musi na wstępie zaznaczyć, iż wymogi dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia oraz usytuowania budynku, określone w/w rozporządzeniu, znajdą zastosowanie dopiero w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę prowadzonego przez właściwy organ budowlany, nie zaś przez organ lokalizacyjny (art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Nie jest to zatem akt, który jest stosowany w toku postępowania lokalizacyjnego. Zatem powyższe zarzuty należało uznać za co najmniej przedwczesne.
Ocena możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji pod względem przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz norm technicznych w zakresie wynikającym z rodzaju inwestycji, dla której będą ustalone warunki zabudowy nastąpi na etapie projektowania i ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji. Można zatem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nazwać promesą otwierającą drogę do uzyskania pozwolenia na budowę. Zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, należy jednak do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej i na tym etapie inwestor zobowiązany jest do przedstawienia dokumentów stwierdzających prawo dysponowania terenem oraz wszelkich wymaganych obowiązującymi przepisami pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2) oraz oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych (art. 34 ust. 3 pkt 3).
W myśl art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Natomiast stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w decyzji lokalizacyjnej zapisuje się w szczególności przez określenie warunków w zakresie m.in. dostępu światła dzienne do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 2 pkt 7).
Takie ustalenia (w tym w zakresie ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) dokonał w swojej decyzji Prezydent W. Wskazano w niej, iż należy spełnić wymagania określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do przepisów § 4 i § 5 tego rozporządzenia, z zastosowaniem w razie potrzeby, odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Spełnienie tych warunków podlegać będzie jednak badaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przez organ budowlany w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Również wszelkie inne wytyczne zawarte w/w rozporządzeniu będą wiązały inwestora, ale dopiero podczas przygotowywania projektu budowlanego.
Poczynione zatem przez organy ustalenia w powyższym zakresie, w ocenie Sądu, są na tym etapie realizacji inwestycji wystarczające. Bezzasadny jest więc zarzut skargi co do niezebrania przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na ocenę, czy spełnione zostały warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Również domaganie się przez skarżących wykonania przez organ I instancji analizy, oględzin i pomiarów w celu ustalenia zachowania przez planowaną inwestycję zarówno odległości od okien budynku skarżących, jak i też pod kątem szerokości przesłaniającej, oraz wykonania ekspertyzy zacienienia, jest przedwczesne. Analizę, czy odległości te zostały zachowane, będzie można przeprowadzić na etapie ubiegania się przez inwestorkę o udzielenie pozwolenia na budowę.
Ponadto skarżący podnosili w toku postępowania, iż nie godzą się na planowaną inwestycję, jednakże należy zaznaczyć, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie pozwala na rozpoczęcie i prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych. Nie rodzi ona również praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Informuje ona tylko, czy zamierzenie może zostać zrealizowane na wskazanym terenie oraz pozwala na ubieganie się o pozwolenie na budowę. W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (art. 63 ust. 1 tej ustawy).
Skarżący wskazali również, że faktycznym przeznaczeniem planowanej inwestycji ma być nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku na hotel a planowana rzeczywiście inwestycja zmienia w istotny sposób cechy zabudowy na terenie osiedla domów jednorodzinnych i jest niezgodna z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu jako osiedla domów jednorodzinnych z funkcją mieszkalną.
Trzeba tutaj wskazać, iż kwestia faktycznego przeznaczenia planowanej inwestycji nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bowiem organ lokalizacyjny bada jedynie to, czy spełnione są warunki pozwalające na wydanie takiej decyzji dla inwestycji wskazanej przez inwestora we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie lokalizacyjne i wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest też uzależnione od sposobu wykorzystywania inwestycji w przyszłości. Natomiast w przypadku wykorzystywania inwestycji, po jej zrealizowaniu, w sposób niezgodnie z wydanymi decyzjami, strony będą mogły zgłosić ten fakt właściwemu organowi.
Nadto zarzut, że projekt nadbudowy zawiera nadbudowanie drugiej kondygnacji, w której zaprojektowano pomieszczenia o identycznej powierzchni, w których ma znajdować się pokój wraz z łazienką, oraz, że nie spełnia on kryteriów dla pomieszczeń biurowych czy też usługowych dla produkcji polegającej na wytwarzaniu zniczy, nie mógł zostać uwzględniony. Ta okoliczność będzie przedmiotem badania również na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę.
Uwzględniając powyższe rozważania - w ocenie Sądu - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. została wydana zgodnie z prawem. Rozpatrując niniejszą sprawę oraz badając tylko i wyłącznie pod względem zgodności podjętych przez organy administracji rozstrzygnięć z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie ich wydania, nie dopatrzono się uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stąd orzeczono jak w sentencji.