II SA/Wr 62/22

II SA/Wr 62/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Pawłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi E. M. i G. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 listopada 2021 r. nr IF-O.7840.145.2020.MMJ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. Wojewoda Dolnośląski, po rozpoznaniu odwołań E. M., G. M. i D. O., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 10 marca 2020 r., nr 956/2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej na rzecz Spółki M. sp. z o.o. G. Spółka K. (dalej jako "inwestor") pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wyłączeniem elementów zagospodarowania terenu: zjazdu z drogi publicznej oraz sieci i przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i energii elektrycznej przy ulicy [...] we W., obręb W.(1), AM- [...], dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o pozwolenie na budowę Spółka – inwestor wystąpiła w dniu 28 listopada 2019 r. Po zapoznaniu się ze złożoną dokumentacją, postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. Prezydent Wrocławia nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w postaci: doprowadzenia projektu do zgodności z § 15 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tzn m.in. zaprojektowania dylatacji między budynkami i poprawienie opisu projektu, doprowadzenia do zgodności z prawem budowlanym poprzez jednoznaczne i wyraźne określenie granic działek oraz doprowadzenie do zgodności z warunkami technicznymi, tj. zwiększenie odległości od granicy z planowanego 3,85 m do wymaganych 4 m. W zakreślonym terminie inwestor uzupełnił projekt w wymaganym zakresie, w związku z czym Prezydent Wrocławia orzekł zgodnie z wnioskiem.
W odwołaniu od tej decyzji E. i G. M. podnieśli, że odległość pomiędzy budynkami a granicą działki sąsiedniej wynosi 3,85 m zamiast wymaganych 4 m, projekt nie jest również zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wymaga aby dla każdego mieszkania w budynku w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej przewidziano 2 miejsca postojowe. Tymczasem, w ocenie skarżących budynek B[...] ma zaprojektowane dwa miejsca postojowe w garażu, dwóch zaś miejsc na tej samej działce brakuje, natomiast budynek B[...] ma zaprojektowane jedno miejsce postojowe w garażu, a trzech miejsc na tej samej działce nie ma. Brakujące miejsca dla tych dwóch budynków zaprojektowane na działce sąsiedniej, która jest działką pod drogę wewnętrzną. Wskazano, że nie zgadzają się na wycinkę drzew z sąsiedniej działki. W odwołaniu podniesiono, że ulica [...], przy której usytuowana jest inwestycja jest drogą bardzo wąską, bez poboczy i chodników, i jeśli nowi mieszkańcy będą parkować przy niej samochody, to znacznie utrudnią funkcjonowanie na osiedlu. W odwołaniu D. O. podniesiono odległość budynków od granicy (mniejsza niż 4m.).
Utrzymując w mocy opisaną decyzję pierwszoinstancyjną Wojewoda Dolnośląski wskazał, że decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę, co do zasady są decyzjami związanymi, to znaczy po zweryfikowaniu elementów nakazanych przez prawo, organ nie może odmówić wydania pozwolenia. W tym kontekście stwierdził, że weryfikacja przeprowadzona przez organ pod względem poprawności i kompletności złożonego wniosku, była prawidłowa.
Organ odwoławczy wskazał, że na terenie inwestycji obowiązuje plan miejscowy, zgodnie z którym, teren zainwestowania położony jest obszarze oznaczonym w planie jako 1MN/3, czyli teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dalej wyjaśniał, że projektowana inwestycja to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna bliźniacza, a każdy budynek zlokalizowano na wydzielonych geodezyjnie działkach o powierzchni nie mniejszej niż 450 m2. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zapisami mpzp: § 11: Obowiązują następujące ustalenia dotyczące parkowania pojazdów: (...) a) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: - 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie w domu mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej, (...) 3) miejsca postojowe, o których mowa w pkt 1, należy usytuować na terenie i na działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą (...).
W projekcie zagospodarowania terenu przewidziano dla 20 projektowanych mieszkań 40 miejsc parkingowych (str. 4): przy budynkach oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu symbolami B[...]-B[...] zlokalizowano po cztery stanowiska postojowe. W budynkach B[...] i B[...] zaprojektowano garaże wbudowane - dwa w budynku B[...] i jeden w budynku B[...]. Pozostałe 5 stanowisk przeznaczone dla mieszkańców czterech mieszkań w budynku B[...] i B[...] zaprojektowano jako zewnętrzne na działce [...], która wchodzi w skład planowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie to nie stoi w sprzeczności z ustaleniami § 11 ust. 2 pkt 3 mpzp, przytoczonymi powyżej. Uregulowania te dopuszczają bowiem lokalizację miejsc postojowych na terenie (a nie działce) przeznaczonym pod inwestycję. Wojewoda wywodził również, że zaprojektowane miejsca parkingowe nie naruszają także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dalej Wojewoda wywodził, że na rysunku planu symbolami 1MN/1, 1MN/2, 1MN/3, 1MN/4, 1MN/5, 1MN/6, 1MN/7, 1MN/8 1MN/9, 1MN/10, 1 MN/11, 1 MN/12, 1 MN/13, 1MN/14, 1MN/15, 1 MN/16, 1 MN/17 i 1 MN/18 ustala się przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 15 ust. 3 pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 8 lit. b, pkt 10, pkt 11, pkt 12 i pkt 13, na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: budynki mieszkalne jednorodzinne dopuszcza się wyłącznie jako wolno stojące lub w zabudowie bliźniaczej; wymiar pionowy budynku lub budowli przykrytej dachem, mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż lim, z wyjątkiem wydzielenia wewnętrznego (C) na terenie 1MN/3, w którym wymiar pionowy budynku lub budowli przykrytej dachem, mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 13 m; liczba kondygnacji nadziemnych nie może być większa niż 3, z zastrzeżeniem pkt 6; trzecią kondygnację nadziemną dopuszcza się wyłącznie w poddaszach budynków przykrytych dachami o nachyleniu wszystkich połaci dachowych większym niż 30° i o ściankach kolankowych o wysokości nie większej niż 1,20 m; budynek mieszkalny jednorodzinny dopuszcza się wyłącznie na działce budowlanej o powierzchni nie mniejszej niż 450 m2 dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, wartość wskaźnika intensywności zabudowy może być równa lub większa od 0, przy czym nie może przekroczyć wartości 0,9; udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 30%, z wyjątkiem wydzielenia wewnętrznego (B) na terenie 1MN/1, w którym udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 40%; powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 40% powierzchni działki budowlanej, z wyjątkiem wydzielenia wewnętrznego (B) na terenie 1MN/1, w którym powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 30% powierzchni działki budowlanej; na terenach 1MN/3 i 1MN/4 obowiązują szpalery drzew na odcinkach wskazanych na rysunku planu.
W ocenie organu drugiej instancji, wszystkie te wymagania zostały spełnione przy ocenianej inwestycji. Wojewoda podniósł, że projektowane zamierzenie budowlane obejmuje budowę budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Projektowane są po dwa budynki bliźniacze, konstrukcyjnie niezależne. Pomiędzy ścianami budynków zaprojektowano dylatację. Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowe budynki bliźniacze są dwukondygnacyjne, z płaskimi dachami, co jest zgodne z ustaleniami mpzp. Nadto w poszczególnych budynkach przewidziano wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co jest zgodne z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, w myśl którego ilekroć w ustawie jest mowa budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Dalej Wojewoda Dolnośląski, oceniając zgodność inwestycji w przepisami budowlanymi podniósł, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Powyższe wymagania, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (odległość powyżej 4 m), zostały spełnione w stosunku do granic wszystkich działek sąsiednich. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem i taką możliwość przewidują przepisy. W rozpatrywanym przypadku jednak zachowano odległość 4 m od granic działek dla budynków B[...]-B[...], a dla budynków B[...]-B[...] odległości te przekraczają 8 m.
Wojewoda przeprowadził ocenę zamieszczonej w projekcie analizy zacienienia i nasłonecznienia nie tylko wewnątrz planowanej inwestycji ale również w odniesieniu do budynku znajdującego się na działce sąsiedniej.
Wojewoda stwierdził także, że pod względem formalnym projekt jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, opinie, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, E. M. i G. M. wnieśli skargę do tutejszego sądu, domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie jej uchylenia. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów, co skutkowało błędną oceną zgodności z postanowieniami prawa budowlanego i miejscowego; art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom udziału w postępowaniu oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...], [...] i [...] oraz Autostradowej Obwodnicy [...]. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że przedłożony projekt spełnia wymagania planu, w tym poprzez uznanie, że budynki B[...] i B[...] stanowią budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, podczas gdy budynki te stanowią formę zabudowy szeregowej, niedopuszczalnej na tym terenie oraz naruszenie art. 16 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 7), poprzez jego niezastosowanie i niewymaganie mapy do celów projektowych zgodnej z prezesami rozporządzenia z dnia 21 lutego r., Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.
W uzasadnieniu skargi uszczegóławiając zarzuty wskazano, że zapisy planu miejscowego w § 11 planu wskazują, że zgodnie z wymogami ustanowionymi w miejscowym planie, na każdy budynek powinny przypadać dwa miejsca parkingowe, które należy usytuować na działce budowlanej, na której usytuowany jest obiekt. Tymczasem z projektu wynika, że na działce [...] na której będzie budynek nr B[...] przewidziano dwa miejsca postojowe, a w budynku B[...] na działce [...] jedno miejsce postojowe, a pozostałe miejsca, przynależne do budynków przewidziane są na działce [...].
W ocenie skarżących dodatkowo, budynki B[...] i B[...] stanowią zabudowę szeregową, podczas gdy takie rodzaj zabudowy jest niedopuszczalny wedle zapisów obowiązującego planu miejscowego. Wskazano, że co prawda brak jest legalnej definicji zabudowy szeregowej, jednakże wspomagając się słownikiem języka polskiego oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym przyjąć należy, że "szeregowy" oznacza domy tworzące szereg, ciąg budynków, z których każdy stanowi odrębną konstrukcyjną całość z punktu widzenia techniczno – budowlanego. Podniesiono, że budynki B[...] i B[...] spełniają cechy tej definicji. Tymczasem obowiązujący plan miejscowy wprost dopuszcza na terenie inwestycji wyłącznie zabudowę jednorodzinna, w tym bliźniaczą.
Odnośnie do zarzutu wymagania od strony nieprawidłowych dokumentów wskazano, że do dnia 31 lipca 2020 r., obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Z dniem 31 lipca 2020 r. został uchylony art. 43 ust. 4 Prawa budowlanego, stanowiący podstawę do wydania wskazanego aktu wykonawczego, a ustawa zmieniająca w art. 16 wskazała, aby do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosować przepisy dotychczasowe. Niniejsza sprawa nie została zakończona przed dniem nowelizacji, tymczasem w zaskarżonej decyzji Wojewoda Dolnośląski nie zastosował przepisów rozporządzenia, jak powinien.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym dnia 28 czerwca 2022 r. inwestor wniósł oddalenie skargi, podnosząc prawidłowość stanowiska organów administracji architektoniczno – budowlanej. Uczestnik podniósł, że przepisy planu miejscowego regulując wymaganą liczbę miejsc parkingowych posługują się pojęciem "działka budowlana", tymczasem skarżący operują pojęciem działki ewidencyjnej, które to pojęcia z pewnością oznaczają co innego. Wskazano na jednolite w tym przedmiocie stanowisko sądów administracyjnych, wielokrotnie powtarzających fakt, że działka budowlana może być położona zarówno na więcej niż jednaj działce ewidencyjnej, jak i może swym terenem nie obejmować całej działki ewidencyjnej.
Odnośnie do zarzutu budowy szeregowej wskazano, że różnica pomiędzy zabudową bliźniaczą a zabudową szeregową polega na tym, że w skład zabudowy bliźniaczej wchodzą dwa budynki, natomiast zabudowa szeregowa to więcej niż dwa. Skoro w niniejsze sprawie bezsprzecznie budynki B[...] i B[...] są dwoma budynkami, trudno mówić o zabudowie szeregowej. Odnośnie do naruszenia prawa poprzez niezastosowanie przepisów rozporządzenia geodezyjno –kartograficznego strona podniosła, że pomimo niepowołania ich przez organ, przedłożona w sprawie dokumentacja spełnia wszystkie wymagania stawiane przez rozporządzenie i z pewnością pozwala na dokładne ustalenia przebiegu granic i ustalenia odległości, co tez uczyniły organy orzekające w sprawie.
Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. strony podtrzymały prezentowane na piśmie stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 529 j.t., dalej - p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.
W szczególności, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.
Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), na czele z jej art. 35 ust. 1, w myśl którego: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W świetle cytowanych przepisów i okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy oraz zarzutów skargi, pierwszorzędne znaczenie ma ocena projektowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (w skrócie "m.p.z.p."). W realiach niniejszej sprawy nie budzi najmniejszej wątpliwości, że dla objętej wnioskiem inwestora nieruchomości w czasie wydawania decyzji przez Prezydenta Wrocławia obowiązywał m.p.z.p. przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...], [...] i [...] oraz Autostradowej Obwodnicy [...]. Z treści § 11 tego aktu strona skarżąca wyprowadza zarzut nieważności wydanej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Uzasadniając powyższe zarzuty autor skargi wyklucza możliwość udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie przedłożonego projektu architektoniczno – budowlanego, z uwagi na usytuowanie miejsc parkingowych, w szczególności dla budynku oznaczonego na projekcie jako B[...], który położony jest na działce nr [...], na sąsiedniej działce, tj na działce nr [...].
Zgodnie z brzmieniem § 11 ust. 2 pkt obowiązującego planu miejscowego, "miejsca postojowe, o których mowa w punkcie 1, należy usytuować na terenie i na działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą".
Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 13, "teren" to część obszaru objętego planem wyznaczona liniami rozgraniczającymi, oznaczona symbolem". Analiza załącznika graficznego do miejscowego planu wskazuje, że zarówno zaprojektowane budynki jak i miejsca parkingowe znajdują się jednym terenie, tj na części planu wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczona symbolem 1MN/3.Przepisy miejscowego planu nie zawierają jednak definicji "działki budowlanej".
Zgodnie natomiast z definicją "działki budowlanej" zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503) oraz rozporządzeniu o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U, z 2022 r. poz. 1225), przez działkę budowlana należy rozumieć należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z przytoczonych definicji w żaden sposób nie wynika, aby ustawodawca utożsamiał działkę budowlaną z działką ewidencyjną. Bogate w tym zakresie orzecznictwo sądowadministracyjne wielokrotnie wskazywało, że pojęcie działki budowlanej nie jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej jako jednostki ewidencji nieruchomości. Działka budowlana może obejmować zarówno kilka działek ewidencyjnych, jeśli są one objęte projektem budowlanym, jak i może ona zostać usytuowana na części jednej działki ewidencyjnej (por. Wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 , II OSK 2498/19 - Wyrok NSA, wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., II OSK 411/09; Wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10; w¬¬¬yrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013 r., II SA/Wr 619/13, wszystkie dostępne w internetowej bazie CBOSA).
Nie ma wątpliwości, że plan miejscowy obowiązujący na terenie inwestycji mówi o działce budowlanej i terenie planu, zatem okoliczność, że miejsca postojowe zaprojektowane zostały na sąsiedniej działce ewidencyjnej, ale na tej samej działce budowlanej (objętej tym samym pozwoleniem na budowę), nie jest jednoznaczne z naruszeniem postanowień miejscowego planu.
Co więcej, w kontekście tego zarzutu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się w przedmiocie usytuowania wymaganych miejsc parkingowych poza terenem działki zainwestowania. W ocenie tego Sądu, w uzasadnionych przypadkach możliwe jest ich usytuowania poza terenem działki, np. na działce sąsiedniej, jeżeli w sposób prawidłowy zapewnią one obsługę inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., II OSK 411/09; Wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013 r., II SA/Wr 619/13).
Wobec okoliczności, że z pism skarżących składanych jeszcze na etapie postępowania administracyjnego wynika, że obawiali się oni, że inwestycja spowoduje parkowanie aut na wąskiej lokalnej drodze – ulicy [...] i to było powodem podnoszonego zarzutu, wskazać należy, że inwestycja zapewnia odpowiednią, tzn zgodną z postanowieniami plany miejscowego liczbę miejsc parkingowych, usytuowanych na terenie jednej działki budowlanej, w ramach planowanego osiedla domków w zabudowie bliźniaczej.
Tym samym, wobec przedstawionych okoliczności, Sąd uznał zarzut niezgodności wydanej decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu, że budynki zaplanowanej inwestycji o numerach B[...] i B[...] nie ą budynkami w zabudowie bliźniaczej, a w istocie stanowią zabudową szeregową niedopuszczalną przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd w całości podziel stanowisko organów administracji architektoniczno budowlanej w sprawie i inwestora. Skarżący zdaje się dopatrywać braku cech zabudowy bliźniaczej w fakcie, że fronty zaprojektowanych budynków nie tworzą jednej linii. Tymczasem, na podstawie przepisów prawa budowlanego i orzecznictwa administracyjnego i sądowoadministracyjnego, zbudowano definicję zabudowy szeregowej, której clue stanowi stwierdzenie, że są to dwa budynki jednorodzinne, przylegające do siebie, jednak stanowiące konstrukcyjnie odrębną całość. Wbrew twierdzeniom skargi, z faktu, że nie tworzą one bryły o ścianach posadowionych w jednej linii, nie można wysnuwać wniosku, że zabudową bliźniaczą nie są. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko judykatury, że w odniesieniu do zabudowy szeregowej w przeciwieństwie do zabudowy bliźniaczej, można mówić, gdy szereg budynków (przylegających do siebie jedną ze ścian ale tworzących odrębną konstrukcyjnie całość), składa się z więcej niż dwóch budynków.
W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie mamy do czynienia z dwoma budynkami dwulokalowymi, zatem spełniającymi warunki definicji zabudowy bliźniaczej.
W odniesieniu do zarzutu skargi w zakresie niewymagania mapy do celów projektowych zgodnej z przepisami rozporządzenia z dnia 21 lutego 1995 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dla uchylenia decyzji niezbędne jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym zapadłoby rozstrzygnięcie innej treści, niż gdyby do naruszenia prawa nie doszło. Słusznie wskazał skarżący, że ustawa zmieniająca zawierała przepisy intertemporalne, nakazujące do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji, tj. przed dniem 31 lipca 2020 r., stosować przepisy dotychczasowe. W ocenie skarżącego, niewymaganie podkładu mapowego zgodnie z tymi przepisami uniemożliwiło dokonanie dokładnej oceny przedłożonego projektu budowlanego, w tym do zweryfikowania odległości pomiędzy granicami działki.
Z akt sprawy wynika natomiast, że odległości te ocenił prawidłowo organ pierwszej instancji, a projekt został odpowiednio zmieniony, tak aby zaprojektowane budynki odpowiadały przepisom rozporządzenia. Skontrolowane to zostało następnie przez organ odwoławczy, który potwierdził, że zachowane prawidłowe odległości. Również ocena dokonana przez Sąd potwierdza, że wszystkie wymagane art. 35 Prawa Budowlanego okoliczności możliwe były zweryfikowania w złożonym projekcie budowlanym i odpowiada on przepisom prawa powszechnie obowiązującego. Strona nie wykazała też, aby uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynika sprawy.
Podążając za zarzutami skargi należy też stwierdzić, że nie doszło także do naruszenia art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy na etapie postępowania odwoławczego, które zakończyło się w listopadzie 2021 r. Co więcej, podobnie jak w przypadku wcześniej omawianego zarzutu skargi, nie wykazano aby ewentualne uchybienie w tym zakresie miało wpływ na treść podjętych w sprawie decyzji.
Wobec powyższego uznać należy, że planowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi, jest zgodna z m.p.z.p. i nie narusza obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych, zatem organ nie miał podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji sprzecznej z wnioskiem.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.