II SA/Wr 617/08

II SA/Wr 617/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 77, 80 i 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Protokolant Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia 22 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb kompleksu stawowego "[...]" I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r. Nr [...] Starosta Powiatowy w O. , działając na podstawie art. 122 ust.1 pkt 1 w związku z art. 37 pkt 1 i 4, art. 127 ust. 1 i 2, art.128 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. -Prawo wodne ( Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) udzielił Państwowemu Zakładowi Budżetowemu "[...]" w R. S. Zakład Rybacki w K. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb kompleksu stawowego "[...]" w sposób określony szczegółowo w pkt I osnowy decyzji. W pkt II osnowy decyzji zatwierdzona została "Instrukcja gospodarowania wodą kompleksu stawowego [...]" oraz "Aneks do operatu wodnoprawnego i instrukcji gospodarowania wodą kompleks stawowy – [...]" opracowane przez mgr inż. Z. B. W pkt III osnowy decyzji określono termin, tj dzień 31 grudnia 2018 r., do którego pozwolenie jest ważne pod wymienionymi szczegółowo w 26 punktach warunkami.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. S. W szeroko opisanym odwołaniu odwołujący podniósł, że po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania w tej sprawie wniósł stosowne uwagi do złożonego wniosku w części dotyczącej piętrzenia wody na rzece P. w km 23+520, zaznaczając m.in., że na powyższy problem już w 1985 r. zwracał uwagę Urząd Wojewódzki we W. w decyzji nr [...] podając, że "piętrzenie wody na jazie rzeki P. w km 23+520 będzie ujemnie oddziaływać ma grunty przyległe w związku z powyższym zobowiązał Zakład Rybacki do wskazania innych rozwiązań celem zapobiegania powyższym zjawiskom". Odwołujący załączył również opinię dotyczącą wpływu gospodarki wodnej prowadzonej na potrzeby stawów rybnych K. M. i K. D. w zlewni rzeki P. na tereny przyległe w miejscowości K. G. sporządzonej przez dr inż. E. P. z października 2005r. Dodatkowo odwołujący przekazał do organu plik fotografii dotyczących obecnego stanu rzeki P. Przekazana została także opinia na temat stosunków wodnych na użytkach rolnych należących do S. S. opracowana przez Biuro Ekonomiczno-Rolne "[...]" R. G. we W. oraz kolejne zdjęcia wykonane w dniu 17 sierpnia 2006r.
Odwołujący podniósł następnie, że Starosta O. trzykrotnie udzielał pozwolenia wodnoprawnego wnioskodawcy na skutek kolejnych uchyleń przez organ odwoławczy (decyzja z dnia 19 lipca 2006r., decyzja z dnia 11 stycznia 2007r. i zaskarżona decyzja z dnia 9 czerwca 2008r.). W uzupełnieniu do zaskarżonej decyzji z dnia 9 czerwca 2008r. S.S. powołał się na treść "decyzji Urzędu Wojewódzkiego we W. nr [...] z dnia 25 marca 1985r. ( ważna do 31 grudnia 2005r.), gdzie w części dotyczącej piętrzenia wody na rzece P. w km 23+520 zapisano m. in. (...) w pkt II – Zobowiązuje się [...] Kombinat Rybacki w M. – Zakład Produkcji Rybackiej w W. do : przeanalizowania możliwości i rozbudowy koryta P. na odcinku od 23 + 500 do 25 + 000 w celu zapobieżenia ujemnego oddziaływania na przyległe grunty. Wyniki tej analizy winny być przedłożone do Wydziału Ochrony środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego we W., celem zajęcia stanowiska". Odwołujący przywołał ponadto fragment uzasadnienia decyzji Starosty O. z dnia 13 października 2005r. nr [...] o odmowie cofnięcia wymienionej wyżej decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia 25 marca 1985r., gdzie stwierdzono, że Państwowy Zakład Budżetowy "[...]" w R. S. przysłał wyjaśnienie w związku z wszczętym postępowaniem i stwierdził, że obowiązki nałożone na zakład, określone w decyzji z 1985r. realizowane są w sposób zadowalający oraz to , że nie oni są stroną mającą ujemny wpływ na grunty wnoszącego o cofniecie części w/w decyzji.
W każdej z czterech decyzji, jak podkreślił skarżący, jest różna cofka oddziaływania tego samego piętrzenia, tj. 135,20 m npm. Im rzeka jest bardziej zamulona i niekonserowowana (występuje wówczas dno rzeki powyżej przyległego terenu) tym cofka jest mniejsza i krótszy odcinek do konserwowania. Zdaniem skarżącego nikt nie chce zauważyć, że na odcinku rzeki na wysokości pól odwołującego S. S. dochodzi do załamania spadku dna rzeki z ok. 5 promili do poniżej 1 promila. Niezrozumiała jest też chęć konserwowania dłuższego odcinka rzeki przez DZMiUW.
O negatywnym wpływie rzeki P. na grunty odwołującego położone po obu stronach rzeki w km 24+200 do 24+600 mówi wiele złożonych dokumentów, jak np. opinia dr inż. E. P. z października 2005r., opinia dr inż. R. G. z października 2005r., szacunek strat nie zebranych plonów na skutek podtopienia i zalania części gruntów z 2006r., dokumentacja fotograficzna, pismo Państwowego Zakładu Budżetowego "[...]" w R. Ś. z dnia 1 marca 2005r.
Dlatego niezrozumiałe jest w dalszym ciągu dla S. S., że w aneksie sprecyzowano sporne rzędne dotyczące budowli (...), i że rzędną dozwolonego piętrzenia określono na 135,20 m npm, rzędną wlotu 133,43 m npm a rzedną korony przejazdu 136,05 m npm. W tym zakresie podtrzymuje w dalszym ciągu uwagi zawarte w odwołaniu z dnia 24 stycznia 2007r. w zakresie rzędnych piętrzenia i budowli piętrzącej wodę.
Ponadto, nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, co do okresu napełniania i okresu piętrzenia pulsacyjnego 2 do 3 dni co dwa tygodnie (do uzupełnienia strat) oraz co do stwierdzenia zawartego w decyzji, że "Pan Z. B. Z-ca Dyrektora PZB "[...]", Pan J. N. kierownik obiektu Z-d Rybacki K. i Pan S. S. porozumieli się co do piętrzenia i ustalili wspólnie, że piętrzenie w km 23+520 rzeki P. odbywać się będzie do poziomu dotychczasowego, tj. 135,20 m npm w okresie napełniania, natomiast w pozostałym okresie do uzupełnienia strat przez okres 2-3 dni pod warunkiem, że średni stan wody w rzece na terenach przyległych działek nr [...] i [...] obręb G. Gm. T. utrzymywał się będzie poniżej terenu przyległego" , gdyż takie podejście do sprawy jest w praktyce nie do zrealizowania w szczególności w kontekście treści postanowień innej decyzji już funkcjonującej w obrocie prawnym i wykonywanej przez podmiot uprawniony (decyzja Starosty z 4 maja 1999r. Nr [...] – obowiązująca do dnia 30 czerwca 2015 r.). W decyzji tej zapisano bowiem, że " Piętrzenie wody w korycie rzeki P. w km 23+520 jak opiewa pozwolenie nr [...] z dnia 25 marca 1985r. (tj. do rzędnej 135,20 NN; w czasie od 15 marca do 15 listopada oraz od 20 grudnia do 10 stycznia) w przypadku jeśliby uprawniony wymienionym pozwoleniem z piętrzenia tego nie korzystał".
Oznacza to, że piętrzenie wody w oparciu o decyzję z 4 maja 1999r. będzie odbywało się przez 272 dni w roku. Zatem w takim stanie faktycznym i prawnym ustalenia w zakresie piętrzenia wody zawarte w zaskarżonej decyzji są nie do przyjęcia.
Podobnie nie do przyjęcia jest zapis zaskarżonej decyzji oparty na przedłożonym aneksie projektanta w zakresie piętrzenia na rzecze P. w km 23+520 do rzędnej 135,20 m npm , iż "nie ma to ujemnego wpływu na tereny przyległe i w normalnych warunkach ( poza gwałtownymi i dłużej trwającymi opadami) nie wpłynie na podtopienia gruntów", gdyż przeczy to ustaleniom zawartym w notatce służbowej ( protokół z oględzin z udziałem przedstawicieli wnioskodawcy i skarżącego) z miesiąca stycznia 2008r. ( przy średniej wodzie i po przeprowadzeniu konserwacji rzeki), z których wynika, że w przekroju 24+440( na wysokości działki nr [...]) zwierciadło wody układało się 0,08 m powyżej przyległego terenu. Fakt ten świadczy, zdaniem skarżącego o zasilaniu wód gruntowych przez rzekę.
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2008r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że z analizy zasięgu piętrzenia rzeki P. w km 23+520 wynika, że przy określonym w decyzji piętrzeniu 135,20 m npm cofka statyczna sięga do gruntów należących do skarżącego powodując zmianę naturalnych stanów wody w korycie rzeki kształtujących warunki odwodnienia. Według danych zawartych w na profilu podłużnym rzeki P. , opracowanym w oparciu o pomiar geodezyjny wykonany przez uprawnionego geodetę , dno rzeki w granicach działek skarżącego ( nr [...] i [...]) układa się od 134,84 m npm w km 24+300 do 134,99 m npm w km 24+460, a wyrównany spadek dna wynosi 0,8%. W tych warunkach poziom wody średniej o głębokości 0,27 m przy piętrzeniu 135,20 m npm podwyższy się w km 24+300 o co najmniej 9 cm . Wzrost stanów wody przy cofce dynamicznej będzie nieco wyższy i wg obliczeń załączonych do pisma z dnia 4 lutego 2008r. nr [...] PZB "[...]" w R.S. , podwyższenie poziomów wody średniej w korycie rzeki na odcinku działek nr 7 i 20 wyniesie 6-12 cm.
Teren działki nr [...] w sąsiedztwie koryta rzeki układa się w granicach rzędnych 135,60-135,80 m npm a działki nr 20 na rzędnej 135,70 – 136,10 m npm. Tak więc głębokość położenia zwierciadła wody w rzece w stosunku do poziomu przyległego terenu działek nr [...] i [...] przy piętrzeniu do rzędnej 135,20 wyniesie 0,40 – 0,90 m. Przy braku piętrzenia zwierciadło wody w rzece będzie się układało niżej o 6-12 cm.
Z przedstawionej analizy, zdaniem Wojewody, wynika że korzystanie z wód polegające na stałym piętrzeniu rzeki P. do rzędnej 135, 20 m npm mogłoby powodować pogorszenie warunków odwodnienia części terenu działek należących do S. S. . Mając to na uwadze organ I instancji w wydanej decyzji ograniczył Zakładowi korzystanie z pietrzenia do 5 dób w kwietniu każdego roku w celu zalania stawów K. M. i K. D. i pozwolił na piętrzenie "pulsacyjne" przez 2-3 dni co dwa tygodnie w celu podtrzymania zalewów. Gospodarowanie wodą w określony w decyzji sposób w ocenie organu odwoławczego ogranicza do niezbędnego minimum korzystanie z wód a związane z tym korzystaniem oddziaływanie na grunty skarżącego praktycznie całkowicie eliminuje. Podniesienie bowiem stanów wód w rzece o 6-12 cm przez 5 dni w kwietniu i przez 2-3 dni co dwa tygodnie w pozostałym okresie nie może skutkować jakimikolwiek zauważalnymi zmianami warunków gruntowo-wodnych na przyległych do rzeki gruntach.
Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu sprawy decyzji ostatecznej z 4 maja 1999r. (Nr [...] Starosty O.), organ odwoławczy wskazał, że skarżący może w tej kwestii skorzystać z trybów nadzwyczajnych, tj, dotyczących wznowienia postępowania lub zmiany decyzji za zgodą stron. Organ zauważył również, że pozwolenie wodnoprawne nie zobowiązuje strony uprawnionej do korzystania z wód lecz tylko uprawnia.
W skardze na powyższą decyzję S. S. zarzucił naruszenie prawa procesowego, w szczególności przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący a także braku zawarcia w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego , a ponadto naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 128 ust. 1 pkt 7a, 8 Prawa wodnego.
W uzasadnieniu skargi S. S. podniósł w istocie wszystkie zarzuty, które zostały już wcześniej zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto zarzut naruszenia art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8 ustawy prawo wodne.
Skarżący konsekwentnie podnosi, że stosunki wodne na terenie przyległym do rzeki P. ( w szczególności dotyczy do działek skarżącego nr [...] i nr [...]) uległy od 1985r. ( data wydania wnioskodawcy poprzedniej decyzji przez Urząd Wojewódzki we W. z 25 marca 1985r.) dalszemu pogorszeniu. Mimo postanowień tej decyzji w części dotyczącej piętrzenia wody w km 23+520, w szczególności gdzie zostało zapisane o zobowiązaniu strony uprawnionej z pozwolenia wodnoprawnego z 1985r. do "przeanalizowania możliwości rozbudowy koryta rzeki P. na odcinku 23+500 do 25+000 w celu zapobieżenia ujemnego oddziaływania na przyległe grunty." – nie zrobiono nic co by zmniejszyło ujemne oddziaływanie wykonywania takiego pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo natomiast decyzją Starosty O. z dnia 4 maja 1999r. (nr [...]) udzielono kolejnego pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, gdzie skarżącego S. S. nie uznano już za stronę postępowania, pomimo że przy udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego przyjęto to samo piętrzenie jak w decyzji z 1985r. Dodatkowo wydłużono okres piętrzenia co oznacza, że dopuszczono do jeszcze większego negatywnego wpływu piętrzenia na przyległe grunty.
Po ustaniu okresu ważności decyzji z 1985r. ( ważna do dnia 31 grudnia 2005r.) wnioskodawca wszczął nowe postępowanie administracyjne , w którym Starosta O. wydał kolejne decyzje wodnoprawne, które następnie były uchylane przez Wojewodę z odpowiednimi zaleceniami. Podkreślić należy, że decyzje te w części dotyczącej piętrzenia wody w km 23+520 do rzędnej 135,20 m npm choć różniły się zasadniczo od decyzji z 1985r. to zachowane zostały w nich wszystkie parametry jak w decyzji z 1985r.
Na podstawie analizy dostępnych materiałów dotyczących piętrzenia wody na rzece P. w km 23+520 - mimo próby wyjaśnień organów obu instancji administracyjnych – skarżącemu nasuwa się wiele wątpliwości, a mianowicie:
- w dalszym ciągu nie wiadomo jaka jest rzeczywista rzędna dozwolonego piętrzenia na mnichu piętrzącym w km 23+520 rzeki P., mimo zapisów w decyzji i wyjaśnień organu odwoławczego,
- z akt sprawy wynika, według skarżącego, że teren przyległy ( grunty skarżącego) położone są poniżej zwierciadła wody w rzece, a to powoduje mimo ogroblowania utrzymywanie się wysokiego poziomu wód gruntowych po obu stronach rzeki, co utrudnia bądź wręcz uniemożliwia uprawę posiadanych gruntów (według danych z inwentaryzacji z 28.03.2007r. - napełnienie 0,27 m i zasięg cofki długości 135,68 m npm rzędna zwierciadła wody wynosiłaby 135,95 m npm; z aneksu z sierpnia 2007r. wynika natomiast, że "działki rolne położone w zasięgu cofki znajdują się wyżej zwierciadła wody – poziom terenu najniżej położonego 135,70 m npm - a brzeg rzeki P. – na odcinku konfliktowym – znajduje się na poziomie 136,10 m npm – najniższy punkt")
- przyjmując piętrzenie wody określone w decyzji z dnia 4 maja 1999r. ( nr [...]) i piętrzenie wody określone zaskarżoną decyzją I instancji z dnia 9 czerwca 2008r., oznacza że mimo drastycznych ograniczeń w tej ostatniej decyzji, w istocie nastąpiło automatyczne rozszerzenie zakresu piętrzenia i poboru wody na rzece P., a to ma dalszy ujemny wpływ na przyległe do rzeki grunty skarżącego.
W tych warunkach nie załatwia sprawy samo pouczenie przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji, aby skarżący wzruszył decyzję z 4 maja 1999r. wszczynając postępowanie w jednym z trybów nadzwyczajnych, tym bardziej jest to nieuzasadnione, gdyż skarżący nie uzyskał w tamtym postępowaniu przymiotu strony. Wydaje się, że inicjatywa wszczęcia postępowania w tym zakresie należy do organu administracji. Zdaniem skarżącego to organ odwoławczy a nie skarżący winien podjąć postępowanie, gdyż obliguje go do tego prawo materialne. Wydaje się, że dogłębne wyjaśnienie wszystkich okoliczności wydanej decyzji z 4 maja 1999r., o której wspomina organ odwoławczy umożliwiłoby bardziej wnikliwe rozpatrzenie odwołania w niniejszej sprawie.
W związku z tym organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego pomimo, że posiadał akta sprawy.
Pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji godzi w interes prawny skarżącego, bowiem w dalszym ciągu na skutek wykonywania obu decyzji ( z 1999r. i z 2008r.) skarżący będzie ponosił straty w uprawach, będzie miał utrudnione bądź uniemożliwione prowadzenie właściwych prac agrotechnicznych, co spowoduje straty mimo ponoszonych kosztów. Pozostawienie takiego stanu w dalszej konsekwencji spowoduje zaniechanie użytkowania gruntów ( działek nr 7 i 20) i zmusi skarżącego do procesowania się o odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdzając jej bezprzedmiotowość wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu zaskarżona decyzja finalnie rozwiązuje problem i wyjaśnia dotychczas zgłaszane wnioski i wątpliwości ( w tym sprawy odszkodowawcze). Podniesienie w skardze dalszych wątpliwości i niezrozumienie zapisów zawartych w różnych decyzjach, w ocenie organu, nie jest zasadne tym bardziej, że zawarta w skardze kombinacja wyrwanych z kontekstu zapisów z różnych pism i decyzji, pochodzących z różnych etapów rozpatrywania sprawy nie koresponduje z finalnym załatwieniem sprawy zawartym w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni nom prawa materialnego.
Godzi się również zauważyć, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.).
Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c).
Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 22 sierpnia 2008r. (nr SPO.I.MP.6811-II/28/08).
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Starosty O. z dnia 9 czerwca 2008r. uznał, że stałe piętrzenie wody rzeki P. do rzędnej 135,20 m npm przez podmiot uprawniony w w/w decyzji, tj. Państwowy Zakład Budżetowy "[...]" w R. S. Zakład Rybacki w . mogłoby powodować pogorszenie warunków odwodnienia części terenu działek należących do skarżącego. Dlatego też piętrzenie wody ograniczone zostało do niezbędnego minimum korzystania z wody rzeki P., a związane z tym korzystaniem oddziaływanie na grunty skarżącego praktycznie całkowicie zostało wyeliminowane.
W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenie organu nie zostało dogłębnie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, na co słusznie zwrócił uwagę S. S. w treści skargi, pomimo odniesienia się przez organ odwoławczy do niektórych wartości liczbowych zawartych w aktach sprawy w tomie III (według wykresu profilu poprzecznego i profilu podłużnego rzeki P.). Wskazać należy, że organ dokonał analizy akt sprawy w sposób niepełny, bowiem rozważania odnośnie stanu faktycznego sprawy opierają się tylko na części dokumentów złożonych przez wnioskodawcę tj. w oparciu o obliczenia przy piśmie PZB "[...]" z dnia 14 lutego 2008r. (błędnie podano w decyzji z dnia 4 lutego 2008r.), o dane zawarte w wykresie profilu podłużnym rzeki P., o dane zawarte w wykresie profilu poprzecznym rzeki P., bez dokładnego i wszechstronnego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Podkreślić przy tym należy, że to, iż skarżący posługuje się w odwołaniu cytatami fragmentów decyzji, które zostały wyeliminowane w toku instancji z obrotu prawnego, nie może z góry dyskwalifikować zawartą w treści odwołania całą argumentację. Skarżący przedstawia bowiem ujemne skutki na jego gruntach wpływu wieloletniej gospodarki wodnej prowadzonej dla potrzeb stawów rybnych K. M. i D. w zlewni rzeki P. Skarżący nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej, lecz broni swoich racji za pomocą dostępnych mu środków i zgłaszanych uwag w sposób właściwy dla niefachowca, który w okresie przynajmniej kilkunastu lat boryka się nieustannie z negatywnym wpływem na jego grunty wykonywanych pozwoleń wodnoprawnych (wydanych w 1985r i w 1999r. – kopie w aktach administracyjnych). W obecnie zaskarżonej decyzji rzędna piętrzenia jest taka sama jak w decyzji z 1985r. (wydanej poprzednio dla tego samego podmiotu) i decyzji z 1999r. wydanej dla L. S. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że jego sytuacja nie ulegnie żadnej poprawie, wręcz przeciwnie ulegnie pogorszeniu, gdyż wykonywanie obu pozwoleń wodnoprawnych (decyzji zaskarżonej i decyzji z 1999r. wydanej na rzecz L. S.) na wysokości jego działek nr [...] i [...] będzie powodować w dalszym ciągu brak możliwości należytej uprawy gruntów stanowiących jego własność. Te wątpliwości skarżącego nie zostały rozważone przez organ odwoławczy. Dlatego też Sąd nie podziela poglądu organu udzielonego w odpowiedzi na skargę, iż zaskarżona decyzja "rozwiązuje finalnie problem" podtapiania gruntów skarżącego. Problemu tego nie rozwiązuje zawarte w decyzji pouczenie skarżącego przez organ odwoławczy o możliwości skorzystania przez niego z trybów nadzwyczajnych celem wzruszenia decyzji z dnia 4 maja 1999r. nr [...] wydanej innemu użytkownikowi wód rzeki P.
Skarżący przedłożył w toku postępowania administracyjnego dwie opinie prywatne wykonane na jego zlecenie przez dr inż. R. G. i dr inż. Cz. P. Z pierwszej opinii wynika, że "na skutek okresowego, długotrwałego zalegania na zbyt wysokim poziomie wód gruntowych na gruntach ornych i użytkach zielonych poszkodowanego, a tym samym obniżenia produkcyjności gleb zaistniała potrzeba zainteresowania organów administracyjnych odpowiedzialnych za gospodarkę wodną przyczynami pogarszania warunków produkcji rolnej. Gospodarka wodna na rzece P. stała się więc przedmiotem interwencji ze strony pana S. S. od 1991r. kierowanych do podstawowych ogniw administracji państwowej w formie ustnych, potem pisemnych zawiadomień o stanie przepływu wód, o odchodzeniu okresowo od ustaleń zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym. Interwencje dotychczas nie przyniosły żadnego rezultatu i problem okresowego, szkodliwego dla produkcji rolnej podnoszenia poziomu wód gruntowych jest do dzisiaj nie rozwiązany ( str. 2 opinii)." Z kolei w drugiej opinii dr inż. E. P. wynika, m.in. że " Zły stan techniczny koryta rzecznego, brak jego bieżącej konserwacji i duże zamulenie koryta powoduje podniesienie się swobodnego zwierciadła wody w rzece nawet przy najmniejszych przepływach i powoduje nadmierne nawadnianie gruntów przyległych do rzeki i ich degradację. Na tą sytuację uskarżają się właściciele gruntów. Zagadnienie wpływu piętrzenia na przepuście ze spiętrzeniem na tereny przyległe oraz właściwego utrzymania koryta rzecznego powinno zostać szczegółowo zbadane na etapie wydawania nowej decyzji wodnoprawnej na szczególne korzystanie z wód dla stawów K. M. i D.." (str. 9 - wnioski końcowe). Dodatkowo w piśmie z dnia 9 lutego 2006r. skarżący szczegółowo wskazuje na warunki panujące na rzece P. i przyczyny zwiększonej powierzchni podtapiania terenów po obu stronach cieku na konfliktowym odcinku.
Istotne uwagi zawarte w obu opiniach i w/w piśmie skarżącego nie zostały dogłębnie przeanalizowane przez organ odwoławczy w kontekście przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji. Organ odwoławczy nie odniósł się do sprawy ewentualnego podtapiania gruntów skarżącego poprzez pryzmat wykonywania pozwoleń wodnoprawnych w sposób określony w zatwierdzonej instrukcji gospodarowania wodą. Brak odniesienia się do powyższych kwestii przez organ odwoławczy, powoduje, że Sąd nie jest w stanie odnieść się do zarzutu naruszenia art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8 ustawy prawo wodne. Te zarzuty winny być więc rozważone przez organ odwoławczy rozpoznający ponownie sprawę w jej całokształcie. W tym miejscu pamiętać bowiem należy, że z wód rzeki P. korzystają dwa podmioty posiadające pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, dlatego też rozważenia wymaga przez organ odwoławczy, czy organ I instancji nie powinien był określić w decyzji niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko, w szczególności na grunty przyległe. Jak wynika z akt sprawy to nikt inny niż wnioskodawca od 1985r. prowadził działalność w oparciu o pozwolenie wodnoprawne wydane w 1985r. na rzecze P. i skutki jego działań były przedmiotem bezskutecznych interwencji skarżącego.
Mając powyższe rozważania na uwadze uznać należy za trafny zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego w zakresie nierozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie ( art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 k..p.a.). Organ odwoławczy nie uzasadnił w sposób przekonujący w swojej decyzji, dlaczego argumentacja skarżącego zawarta w odwołaniu – choć może przedstawiona w sposób nie do końca fachowy - nie zasługuje na uwzględnienie ( art. 107 § 3 k.p.a.).
Z powyższych powodów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 152 tej ustawy.