II SA/Wr 598/22

II SA/Wr 598/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Władysław Kulon /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 106 par. 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO 4132/6/2022 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą Przedsiębiorstwa Wielobranżowego ,,E." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., (dalej – skarżąca, spółka) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, Kolegium) z dnia 15 czerwca 2022 r., nr SKO 4132/2/2022 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia. Zakwestionowane skargą rozstrzygnięcie było efektem postępowania prowadzonego w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych.
Marszałek Województwa Dolnośląskiego w toku postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia skarżącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 (Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych), polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, prowadzonym na terenie części działki nr [...] zwanej potocznie osadnikiem nr II, tj. kwaterą nr II zlokalizowaną przy ul. [...], obręb S. nr 31, gmina W., powiat w., województwo dolnośląskie, wystąpił do Prezydenta Miasta W. o wydanie opinii w sprawie wydania decyzji. Prezydent W. w dniu 5 maja 2022 r. wydał postanowienie nr BŚK.6234.1.2022, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 123 i art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej – k.p.a.), w związku z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 699, dalej – u.o.) zaopiniował negatywnie przedmiotowe przedsięwzięcie.
Uzasadniając zajęte stanowisko organ I instancji podał, że nie może zająć pozytywnego stanowiska. Wskazano w tym zakresie na okoliczności sprawy, wynikające z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, polegające na tym, że zgodnie z legendą zamieszczoną na załączniku graficznym obszar został przedstawiony jako składowisko (mapa sytuacyjno-wysokościowa składowiska). Załącznik graficzny nie jest spójny z treścią wniosku dotyczącego wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegającego na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, a nie przetwarzania odpadów w procesie rekultywacji składowiska odpadów. W świetle obowiązujących przepisów prowadzenie składowiska odpadów jest możliwe po uzyskaniu uprzednio decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozwolenia zintegrowanego, pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie składowiska, decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Z informacji będących w posiadaniu organu nie wynika aby ww. regulacje były wydawane dla wnioskodawcy. Spółka wskazuje, iż przetwarzanie odpadów objęte wnioskiem prowadzone będzie poza instalacjami i urządzeniami, a na załączniku graficznym wskazuje, iż teren objęty opracowaniem stanowi składowisko, czyli w świetle obowiązujących przepisów instalację.
Lokalizacja składowiska odpadów komunalnych w miejscu rzeczonej kwatery potwierdzona została w dokumencie wykonanym w 2007 r. na zlecenie spółki pn. "B.". Informacje takie były również potwierdzane przez ówczesnego prezesa w wypowiedziach dla lokalnej prasy. Spółka przejęła prawa i obowiązki nałożone decyzją Starosty W., zezwalającą P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów z włókna, szlamów z włókien, wypełniaczy i powłok pochodzących z mechanicznej separacji o kodzie 03 03 10 w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska żużla i popiołów po byłej Elektrociepłowni "V.". Ponadto posiadała ona zezwolenie Starosty W. z dnia 14 kwietnia 2005 r. na zbieranie odpadów, w tym odpadów z przetworzonych włókien tekstylnych o kodzie 04 02 22. Jednakże, z uwagi na treść art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 175, poz. 1458 ze zm.) decyzja w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów po 13 października 2006 r. uległa wygaszeniu. Dodatkowo organ nie ma wiedzy na temat przekazania, do dalszego zagospodarowania, odpadów zmagazynowanych przez spółkę w ramach prowadzonego zbierania.
Dalej Prezydent podał, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu otrzymywał skargi na zwożenie na ten teren odpadów komunalnych. Przedstawiciele Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Delegatury w W. podczas przeprowadzonej w 2012 r. kontroli ustalili, iż na terenie nieczynnego składowiska żużla i popiołów po byłej Elektrociepłowni "V." należącej do spółki zostały zdeponowane płynne odpady niebezpieczne zawierające w swym składzie substancje ropopochodne, które wsiąknęły w grunt tworząc grzęzawisko. W trakcie kontroli ujawniono również, iż z gruntu wystawały sprasowane i zbelowane kostki z odpadami komunalnymi o wymiarach 1m x 1m, a na powierzchni gruntu leżały także odpady w postaci filtrów olejowych i plastikowych butelek zanieczyszczonych substancjami ropopochodnymi.
Według Prezydenta przedmiotowe przedsięwzięcie pomimo zmienionego zakresu, nadal nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy [...] w W., zatwierdzonym uchwałą nr XXXVI/396/21 Rady Miejskiej W. z dnia 27 maja 2021 r. Przedmiotowa działka położona jest na terenie obszaru oznaczonego w planie symbolem 2.ZL. Zgodnie z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem 2.ZL ustala się przeznaczenie pod las. Ponadto przedmiotowe zamierzenie nie jest również zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami w zakresie wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych w procesie odzysku R5, gdyż jednym z warunków tam zawartych jest określenie tych działań w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań. Natomiast w planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały zawarte zapisy, o których mowa w załączniku do rozporządzenia.
Organ I instancji wyjaśnił, że wprawdzie decyzja Starosty W. ustalała, iż rekultywacja winna być prowadzona przy spełnieniu warunków odzysku określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. nr 49, poz. 356), jednakże w obecnym stanie prawnym tj. w świetle zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami działania polegające na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) mogą być prowadzone pod warunkiem, że działania te zostaną określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań. Dlatego też działania prowadzone przy wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, w przypadku gdy teren objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego muszą być określone w tym planie.
Organ I instancji wyraził pogląd, że teren działki nr [...] winien być już zrekultywowany tj. zalesiony. Spółka decyzją Starosty W. z dnia 29 marca 2011 r., nr ZGN.6122.2.2011 została zobowiązana do zakończenia rekultywacji do dnia 3 lutego 2020 r. Zmiana terminu zakończenia rekultywacji nie została zaakceptowana przez Prezydenta Miasta W. decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r., nr BOŚ.6124.11.2019, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia 20 października 2020 r., nr SKO 4131/43/2020.
Dalej organ zaznaczył, że zgodnie z decyzją rekultywacyjną cały obszar kwatery nr II winien być wypełniony materiałami odpadowymi do rzędnej 503 m.n.p.m., a następnie po jego wypełnieniu do ustalonej rzędnej winna być położona co najmniej 0,5 m warstwa gruzu i materiału budowlanego, która powinna zostać przykryta 0,5 m warstwą gleby i ziemi, czyli gruntu urodzajnego. Obecnie usypana platforma przekroczyła już rzędną 503 m.n.p.m. Ponadto od strony zachodniej nie jest wyprofilowana do rzędnej terenu przyległego. Mimo tego spółka w dalszym ciągu ma zamiar nawozić w tym miejscu odpady. Nawiezione, do chwili obecnej, masy odpadowe powinny zostać rozplantowane z każdej strony osadnika do rzędnych przyległego terenu nieprzekształconego. Ponadto rekultywacja terenów niekorzystnie przekształconych nie zawsze musi być prowadzona z wykorzystaniem odpadów. W przedłożonym w 2018 r., przez spółkę dokumencie pn. "Projekt rekultywacji składowiska", z sierpnia 2003 r., wskazano, iż komora składowiska nr II wypełniona była do rzędnej 501 m.n.p.m. Dodatkowo zgodnie z treścią opracowania rzędna korony zapory czołowej, wału ziemnego obwodowego oraz wału działowego składowiska została wskazana na poziomie 504 m.n.p.m. Również zgodnie z załącznikiem graficznym zamieszczonym w ww. dokumencie pn. "Przekrój podłużny składowiska" docelowa wartość rzędnej po zapełnieniu komory materiałem odpadowym i zakończeniu rekultywacji miała wynosić 504 m.n.p.m. Z kolei w opracowaniu z października 2019 r., o nazwie "Projekt rekultywacji gruntu części działki nr [...] obręb S. 0031 w W.", przedłożonym w 2019 r. do wniosku o zmianę decyzji rekultywacyjnej wskazano, iż maksymalna rzędna po przeprowadzeniu działań rekultywacyjnych gruntów będzie wynosiła 507 - 513 m.n.p.m. Wskazany dokument nie został zatwierdzony decyzją rekultywacyjną, zaś w dokumencie opracowanym w 2019 r. wyraźnie wskazano, iż w drugim etapie wypełniania kwatery II nastąpi odpowiednie ukształtowanie rzeźby terenu tak aby teren był wkomponowany w istniejący krajobraz i umożliwił wprowadzenie roślinności oraz właściwe ukształtowanie warunków wodnych umożliwiających należytą gospodarkę wodami powierzchniowymi zarówno na terenie przekształconym, jak i w jego otoczeniu zgodnie z załączonym planem sytuacyjno- wysokościowym.
Odnosząc się do treści wniosku organ I instancji podał, że wskazało w nim, iż "woda znajdująca się w części osadnika nr II stanowi w całości wody opadowe występujące w tym miejscu wyłącznie po wystąpieniu obfitych opadów atmosferycznych. Woda ta swobodnie odparowuje i przy normalnych opadach atmosferycznych, nie zalega wewnątrz przedmiotowej kwatery, zatem nie zachodzi potrzeba odwadniania przedmiotowego terenu.". Natomiast w "Projekt rekultywacji składowiska", z sierpnia 2003 r., wskazano, iż przez teren działki [...], obręb S. nr 31, na którym znajduje się składowisko przepływa potok o biegu NW-SE będący jednym z dopływów P.. Potok ten z kolei zasilany jest wodami powierzchniowymi spływającymi z otaczających stoków i hałd oraz wodami przesiąkającymi poprzez osadnik. Z kolei w dokumencie o nazwie "Projekt rekultywacji gruntu części działki nr [...] obręb S. 0031 w W.", opracowanym w 2019 r., wskazano, iż rekultywacja obszaru rozpocznie się po uzyskaniu stosownych decyzji (m.in. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wody z wyrobiska. Okoliczność ta zdaniem organu wymaga wyjaśnienia.
W dalszej kolejności organ I instancji odniósł się do przedłożonego wniosku i stwierdził, że załącznik graficzny do wniosku z dnia 25 marca 2022 r. o wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów w dalszym ciągu nie został zmieniony. Złożone wyjaśnienia wskazujące na błąd popełniony przy edycji dokumentów, bez przedłożenia poprawionego załącznika stanowi brak w złożonej dokumentacji. Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o odpadach wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów winien zawierać oznaczenie miejsca przetwarzania odpadów. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa nieruchomość ma powierzchnię 31,4 ha, a odpady miałyby być przetwarzane w kwaterze nr II, która to objęta jest decyzją rekultywacyjną, nie sposób jest oznaczyć miejsca przetwarzania odpadów bez wskazania go na załączniku graficznym. Przedłożony wniosek dotyczy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 (Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych), polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, prowadzonym na terenie części działki nr [...] zwanej potocznie osadnikiem nr II, tj. kwaterą nr II, natomiast załącznik zawiera informacje dotyczące również kwatery nr I. Obszar jaki został zobrazowany na załączniku nie pokrywa się z załącznikiem do decyzji Starosty W. z dnia 29 marca 2011 r. nr ZGN.6122.2.2011, tj. decyzją rekultywacyjną.
Spółka w pkt. 2 wniosku, w tabeli, wyszczególniła 14 rodzajów odpadów przewidzianych do przetwarzania, natomiast w zapisie pod tabelą wskazano, iż "Przetwarzaniu podlegać będą jedynie odpady o kodach 10 12 01, 12 12 03, 12 12 08, które będą posiadały badania potwierdzające, iż są odpadami obojętnymi zgodnie z art. 48a ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach.". Z kolei w dalszej części wniosku, tj. w tabeli w pkt 3, spółka ponownie wskazuje 14 rodzajów odpadów. Powyższe świadczy o rozbieżności informacji, które wymagają wyjaśnienia.
Spółka w treści wniosku, w pkt. 6, w 4 akapicie wskazuje, iż "Odpady z grupy 17 01 nie będą poddawane kruszeniu. Do wypełniania terenu niekorzystnie przekształconego przyjmowane będą odpady w postaci dostosowanej do składu granulometrycznego.". Z kolei w ppkt 5, w pkt. 12f, wskazało, iż "Odpady z podgrupy 17 01 przed ich zastosowaniem, w razie zaistnienia takiej konieczności, poddawane będą rozbiciu w przypadku dostosowania ich składu granulometrycznego do realizacji rekultywacji.". Według Prezydenta zapisy te wzajemnie się wykluczają, zaś wskazanie przez spółkę, w dalszej części wniosku zapisów dotyczących możliwości kruszenia odpadów w celu wykorzystania ich w procesie przetwarzania mogą stanowić próbę przemycenia działań, które wymagają uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko działania polegające na kruszeniu, w zależności od zdolności instalacji do przyjmowania odpadów mogą stanowić przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Nadto w pkt 10 odnoszącym się do opisu czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona, wskazano, iż "Po zakończeniu wypełniania pierwszej części spółka wystąpi z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w celu kontynuowania rekultywacji pozostałych części osadnika.". Zapis ten wskazuje, iż wypełnianie przedmiotowego terenu ma być prowadzone etapami z uwzględnieniem danej części składowiska po działalności nieistniejącej już Elektrociepłowni "V.", czyli terenu niekorzystnie przekształconego mającego postać wyrobiska. Natomiast we wniosku brak jest informacji jak te części zostały wyznaczone przez podmiot. Decyzja rekultywacyjna obejmowała całość kwatery nr II, a nie danych części osadnika.
Końcowo organ I instancji zasygnalizował niezadowolenie i obawy okolicznych mieszkańców oraz zaobserwowane przypadki składowania odpadów takich jak tekstylia, odzież tworzywa sztuczne, odpady taśm produkcyjnych firm farmaceutycznych, olbrzymie worki z tajemniczym białym granulatem, a nawet zwoje papieru nasączone chemikaliami.
W sporządzonym w terminie zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i pozytywne zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Żądania zażalenia oparto na zarzutach naruszenia:
- art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach u.o. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami z dnia 11 maja 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 796) "dalej jako: rozporządzenie" w zw. z art. 6 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przez pominięcie alternatywnego warunku w zakresie decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205, z późn. zm.), a w konsekwencji przez bezpodstawne, negatywne zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia,
- naruszenie art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z pkt. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia przez błędną wykładnię i pominięcie rezultatów wykładni celowościowej, a w konsekwencji przez bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
- naruszenie art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że:
a. informacje zawarte w treści złożonego wniosku są rozbieżne, mimo iż faktycznie ich rzeczywista treść w kontekście całokształtu istniejących w sprawie okoliczności wykluczają możliwość przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z rozbieżnościami, a wyłącznie z oczywistą omyłką pisarską, która nie wpływa na treść wniosku,
b. w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zaopiniowania negatywnego przedmiotowego przedsięwzięcia, podczas gdy skarżąca spółka spełniła wszystkie przesłanki uzasadniające pozytywne zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia.
Uzasadniając zażalenie spółka zasygnalizowała ponoszenie kosztów związanych z obsługą postępowań i niemożność wykonywania działalności gospodarczej. Wskazując na naruszenie art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 3 k.p.a. w zw. z pkt. 1 załącznika do rozporządzenia w zw. z art. 6 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie spółka w sposób kategoryczny podkreśla, że jej zdaniem przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy [...] w W., wprowadzony uchwałą XXXVI/396/21 Rady Miejskiej W. z dnia 27 maja 2021 r., a zgodnie z § 7 ust. 1 uchwały dla terenu 2.ZL ustalono przeznaczenie pod las. Jednocześnie zapisy uchwały nie wykluczają dla tego terenu możliwości prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadami. Brak jest w tym zakresie jakichkolwiek zapisów, które wykluczałyby bezpośrednio lub choćby pośrednio prowadzenie na tym terenie rzeczonej działalności. Dodatkowo powyższa uchwała również nie wprowadza zakazu prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych. Działalność objęta zezwoleniem ma dać możliwość zakończenia rekultywacji terenu w kierunku leśnym, co jest zgodne z przeznaczeniem tego terenu. Negując brak sprzeczności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego autor zażalenia uznał, że w obecnym stanie prawnym przetwarzanie odpadów w procesie polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych stanowi przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami regulowane jest przez u.o. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami
W dalszej części żaląca się wyjaśniła, że działania związane z wypełnianiem terenów niekorzystnie przekształconych mogą być prowadzone, gdy zostaną określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań albo jest to określone w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zaznaczono przy tym, że warunki te są alternatywne. Nadto spółka posiada decyzję Starosty W. z dnia 29 marca 2011 r., nr ZGN.6122.2.2011 w sprawie rekultywacji.
Co do naruszenia art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z pkt. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia podano, iż z przepisów wynika konieczność wykluczenia sprzeczności z planem. Mimo upływu terminu na rekultywację na stronie ciąży obowiązek do jej zakończenia. Mimo, że rekultywacja nie musi być prowadzona z użyciem odpadów, jednak działania takie nie są ekonomicznie uzasadnione. Dodatkowo stanowią one działania niekorzystne z punktu widzenia ochrony środowiska, gdyż doprowadziłyby do zużycia znacznych ilości zasobów naturalnych niestanowiących odpadu. Zgodnie z decyzją rekultywacyjną wierzchnia 0,5 m warstwa gleby i ziemi, czyli gruntu urodzajnego musi zostać wykonana z odpadu, gdyż w świetle art. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. u.o. przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty.
Względem gromadzenia się wód opadowych doprecyzowano, że zjawisko to ma miejsce wyłącznie po wystąpieniu obfitych opadów atmosferycznych. Woda ta swobodnie odparowuje i przy normalnych opadach atmosferycznych nie zalega wewnątrz osadnika. Przez teren osadnika nie przepływa potok, a przetwarzanie odpadów na tym terenie, nie będzie doprowadzać do sytuacji, o której mowa w art. 389 pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wykluczono też konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dalej przekonywano o poprawności złożonego wniosku i braku żądania przez organ jego uzupełnienia czy wyjaśnienia.
Autor zażalenia, odnosząc się do treści postanowienia zapewniał o przyjmowaniu odpadów, które nie będą podlegały kruszeniu lecz będą w postaci dostosowanej do składu granulometrycznego. Końcowo z kolei nie godząc się z negatywną opinią, żaląca się zwracała uwagę na ewentualne wystąpienie oczywistych omyłek pisarskich pozostających bez wpływu na merytoryczną treść wniosku, zaś organ powinien wystąpić o ich sprostowanie.
SKO w W. w dniu 15 czerwca 2022 r. wydało postanowienie nr SKO 4132/6/2022, którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Analiza uzasadnienia rozstrzygnięcia drugoinstsncyjnego pozwala na przyjęcie, że Kolegium w pełnym zakresie podzieliło negatywne przesłanki zaopiniowania przedsięwzięcia jak uczynił to organ I instancji. SKO w sposób szczegółowy poddało analizie wszelkie okoliczności wskazane przez Prezydenta W. i uznało, że nie zostały spełnione wszelkie przesłanki ustawowe uzasadniające pozytywne zaopiniowanie przedsięwzięcia. Odnośnie twierdzeń zażalenia nie podzielono zarzutu naruszenia art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami w zw. z art. 6 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przez pominięcie alternatywnego warunku w zakresie decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w konsekwencji przez bezpodstawne, negatywne zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia. Wedle organu występuje sprzeczność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie nie zgodzono się z zarzutem spełnienia przez spółkę ustawowych przesłanek warunkujących uzgodnienie przedsięwzięcia oraz z zarzutem, że informacje zawarte w treści złożonego wniosku są rozbieżne, mimo iż faktycznie ich rzeczywista treść w kontekście całokształtu istniejących w sprawie okoliczności wykluczają możliwość przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z rozbieżnościami a wyłącznie z oczywistą omyłką pisarską, która nie wpływa na treść wniosku.
W skardze na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Względem zaskarżonego postanowienia podniesiono zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w zażaleniu. Rozszerzono jednak zarzuty skargi o naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 22 Konstytucja RP w zw. z art. art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 u.o. w zw. z pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami z dnia 11 maja 2015 r. przez pominięcie okoliczności związanej z niekonstytucyjnym charakterem zapisu powyższego rozporządzenia w zakresie w jakim wymusza istnienie (w sposób pozytywny) zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji ogranicza swobodę działalności gospodarczej, które to ograniczenie zostało wprowadzone w formie rozporządzenia a nie ustawy. Dodatkowo wskazano na naruszenie przez Kolegium art. 10 § 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a. polegające na pozbawieniu skarżącej możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Argumentacja skargi zbliżona jest do twierdzeń zażalenia, bowiem autor skargi ponowił wykazywanie istniejących w jego ocenie przesłanek warunkujących konieczność pozytywnego rozpoznania wniosku.
W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie negatywnie opiniujące przedsięwzięcie polegające na przetwarzaniu odpadów w procesie odzysku. Organ I instancji orzekł w sprawie w oparciu o art. 106 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepis § 3 tego przepisu stanowi, że organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin, a zgodnie z jego § 5 zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.
Zgodnie z art. 41 cytowanej już u.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 1 i 2). Natomiast zgodnie z ust. 6a tego przepisu organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów.
Istotne jest też to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest obowiązany uzyskać stanowisko organu współdziałającego przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przedstawić swoje stanowisko w sprawie (zob. wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2019 r., sygn. II SA/Kr 1117/19, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Przy czym opinia przewidziana w art. 41 ust. 6a u.o. nie wiąże marszałka województwa, starosty ani RDOŚ, ponieważ żadna opinia ze swej istoty nie jest wiążąca. Zatem właściwy organ może wydać zezwolenie mimo negatywnej opinii oraz może odmówić wydania zezwolenia mimo opinii pozytywnej (zob. D. Danecka, W. Radecki [w:], Ustawa o odpadach. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2020, art. 41).
Podkreślić też należy, że ustawodawca przewidując obowiązek uzyskania stosownej opinii, nie daje wytycznych co do kryteriów, jakimi powinien kierować się organ opiniujący. Trafnie istotę tego współdziałania przedstawił WSA w Krakowie wyroku z dnia 22 listopada 2019 r., (sygn. akt II SA/Kr 1117/19) podając, że: "Wydawanie opinii, kiedy tak wymaga odpowiednia norma kompetencyjna w trybie art. 106 k.p.a. stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej w tym znaczeniu, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem odpowiednio przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot w brzmieniu: "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w postaci wyrażenia opinii" - w ocenie Sądu nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową merytoryczną (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska opiniującego organu współdziałającego, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska. Niezależnie od powyższej konstatacji trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 6 k.p.a. formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa - przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem." Jak dalej zauważył WSA w Krakowie formułowana przez organ opinia powinna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu, zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Zaakcentowano, że pomimo niewiążącego dla organu rozstrzygającego sprawę/organu decyzyjnego charakteru opinii, jej treść może być dowolna lub/i obojętna wobec prawa, gdyż inaczej nie miało by ratio legis jej zażalenie do organu wyższego stopnia, a także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Zatem opinia organu współdziałającego podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. powinna nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu współdziałającego zbieżne z istotą sprawy. W opinii organ może i powinien odnieść się także do okoliczności warunkujących wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzania odpadów, do których art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. zalicza nie tylko zgodność zamierzonego gospodarowania odpadami z prawem miejscowym, ale także szeroko rozumianą zgodność przedsięwzięcia z pozostałymi przepisami prawa.
Stąd też organ opiniujący powinien ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko. Po drugie, zakres postępowania wpadkowego wyznaczony jest ramami postępowania głównego, zatem organ zajmujący w ramach postępowania wpadkowego stanowisko w sprawie powinien uczynić to w taki sposób, aby organ prowadzący postępowanie mógł z wykorzystaniem wydanego postanowienia wydać finalne rozstrzygnięcie. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę. Po trzecie należy zaznaczyć, że taka opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego zezwolenie, bowiem w przypadku wydania negatywnej opinii, ustawodawca nie przewidział obligatoryjnej odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów przez organ właściwy.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd zauważa, że w rozpatrywanej sprawie organy w sposób rzetelny wykazały brak podstaw do pozytywnego zaopiniowania przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów. Oceniając legalność zapadłych rozstrzygnięć Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, istotne dla sprawy ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na ich podstawie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na polemiczny charakter skargi sprowadzający się do zarzutu niekonstytucyjności znajdujących zastosowanie w sprawie regulacji prawnych. Otóż autor skargi, odwołując się do niekonstytucyjnych jego zdaniem regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, upatruje się istnienia wynikających z tych regulacji ograniczeń w wykonywaniu działalności gospodarczej wprowadzonych zresztą aktem prawnym niższego rzędu w stosunku do ustawy z jednoczesnym brakiem wykazania ważnego interesu publicznego warunkującego to ograniczenie. Nadto skarżąca spółka upatruje się nieprawidłowości wynikających z treści art. 30 ust. 5 u.o., gdyż z przepisu tego wyprowadza możliwość ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej przez organy realizujące uprawnienia w zakresie władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu zaprezentowane stanowisko nie stanowi dostatecznej, a tym bardziej trafnej argumentacji, względem zakwestionowanych skargą rozstrzygnięć. Skarżąca spółka, po zajęciu stanowiska odnośnie obowiązujących przepisów, domaga się zastosowania wprost przepisów Konstytucji RP i oparcia rozstrzygnięcia bezpośrednio na jej przepisach.
Pozostając w sferze zakreślonych przez skarżącą zasad konstytucyjnych należy zwrócić uwagę, że Konstytucja RP w art. 74 zawiera dwie zasady, a mianowicie ,,Władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom.", oraz ,,Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.". Niewątpliwie te dwie zasady konstytucyjne nawiązują wprost do zapewnienia wszelkich środków niezbędnych do ochrony środowiska, w tym przy prowadzeniu działalności gospodarczej mającej ścisły związek z bezpieczeństwa środowiska, gdyż mamy do czynienia z działalnością co najmniej nie obojętną dla środowiska, a polegającą na przetwarzaniu odpadów. Racjonalny ustawodawca realizując wynikające wprost z Konstytucji zobowiązanie ustanowił system prawa zapewniający osiągnięcie bezpieczeństwa ekologicznego i wprowadził zasady dotyczące ochrony środowiska. Stąd też poglądy skarżącej spółki oceniającej obowiązujące przepisy przez pryzmat wynikających dla niej niedogodności, czy zbytniej swobody gminnego prawodawcy w kształtowaniu ładu przestrzennego poprzez zamieszczanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisów niekorzystnych dla przedsiębiorców, nie mogą wpływać na ocenę legalności zarówno skarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta W..
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organy obu instancji w sposób prawidłowy stwierdziły i oceniły negatywną przesłankę w postaci braku zgodności przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego przyjętego uchwalą Rady Miejskiej W. z dnia 27 maja 2021 r., nr XXXVI/396/21. Nieruchomość objęta wnioskiem zgodnie z zapisami planu położona jest na terenie obszaru oznaczonego symbolem 2.ZL - las. Mimo usilnej argumentacji strony, nie sposób w drodze analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dojść do innego poglądu jak uczyniły to orzekające w sprawie organy. Nie można bowiem przyjąć, że gospodarowanie odpadów jest możliwe na terenie ujętym w planie jako las. Z tej przyczyny jako zasadne jawi się stanowisko organów o braku zgodności przedsięwzięcia z zapisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w zakresie wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych w procesie odzysku R5. Gminny prawodawca nie poczynił zapisów legitymujących spółkę do prowadzenia na rzeczonym terenie działalności objętej wnioskiem, stąd zajęte stanowisko odnośnie negatywnej opinii nie narusza prawa.
Kolejnym możliwym sposobem na prowadzenie działalności we wskazanym przez wnioskodawcę zakresie jest określone tego rodzaju działalności w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych. Wydana w sprawie przez Starostę W. decyzja z dnia 29 marca 2011 r., nr ZGN.6122.2.2011 dotycząca rekultywacji i zagospodarowania gruntów zawierała wymóg zakończenia rekultywacji do dnia 3 lutego 2020 r. Nadto Prezydent W. w dniu 13 sierpnia 2020 r. wydał decyzję nr BOŚ.6124.11.2019 odmawiająca zmiany decyzji Starosty W. w zakresie zmiany terminu wykonania rekultywacji, zaś decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO w W. decyzją z dnia 20 października 2020 r., nr SKO 4131/43/2020.
W tym stanie rzeczy tracą na aktualności twierdzenia skarżącej jakoby wypełniała ona tereny niekorzystnie przekształcone przetwarzając odpady poza instalacjami w ramach realizacji decyzji rekultywacyjnej. Mimo niezasadności tego stanowisko odwołać się w tym miejscu do stanowisk prezentowanych przez organy obu instancji, co do wysokości rzędnej ustalonej w decyzji rekultywacyjnej oraz rzędnych obecnie istniejących i wskazanych we wniosku. Rację mają też organy wskazując w tym względzie na rozbieżności, które skarżąca niezasadnie sprowadza w zażaleniu oraz w skardze do błędów pisarskich.
Podobnie rzecz się ma odnośnie zagadnienia wód występujących na nieruchomości objętych wnioskiem. Skarżąca zapewnia, że na nieruchomości występują wyłącznie wody opadowe występujące po obfitych opadach atmosferycznych. Spostrzeżenie spółki nie jest jednak spójne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Prezydent W. wskazał mianowicie na projekt rekultywacji składowiska, gdzie mowa jest o potoku o biegu NW-SE będącym jednym z dopływów P.. Wobec jednoznaczności dowodu z dokumentu nie można przyjąć, iż strona poparła swoje stanowisko innym dowodem obalającym stanowisko organu.
Sąd nie stwierdził także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały ich wykładni, a następnie subsumpcji. Wykazanie istnienia negatywnych przesłanek do zaopiniowaniu wniosku odbyło się zgodnie z tymi przepisami i z jednoczesnym spełnieniem zasad prawidłowej wykładni. Podobnie nie stwierdzono aby w toku postępowania zażaleniowego doszło do naruszenia art. 10 i art. 15 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi organ II instancji rozpoznał zarzuty podniesione w zażaleniu i wyjaśnił zajęte w sprawie stanowisko. Nie wiadomo też na jakiej podstawie konstruowany jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., skoro organ II instancji nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, zaś strona nie wskazywała nowych dowodów czy faktów, które należało brać pod uwagę przy rozpoznawaniu zażalenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, prawidłowo organ współdziałający wykazał liczne nieprawidłowości uniemożliwiające orzeczenie zgodnie z wnioskiem. Opinia wydawana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. niewątpliwie musi uwzględniać ocenę zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. przesłanką odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest stwierdzenie niezgodności zamierzonego sposób gospodarowania odpadami z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Również okoliczności związane z prowadzeniem przetwarzania odpadów na określonym terenie należą do okoliczności związanych z istotą sprawy, do których powinien się odnieść organ w wydanej opinii.
W ocenie Sądu, podzielić należało stanowisko Prezydenta W. i SKO o konieczności wyrażenia negatywnej opinii względem przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu organy w sposób rzetelny, z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, wykazały w sposób bezsporny brak podstaw do pozytywnego zaopiniowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.