II SA/WR 574/05

II SA/Wr 574/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Andrzej Wawrzyniak
Julia Szczygielska
Olga Białek /sprawozdawca/
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1057/06 - Wyrok NSA z 2007-07-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 149  art. 145  art. 151  art.  146  art. 15   art. 138  art. 61
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA - Olga Białek (sprawozdawca) Protokolant - Kinga Kręć po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kaplicy cmentarnej oddała skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Starosta M. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r.(sygn.akt II SA/Wr 985/2001) - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. orzekł o wydaniu własnej decyzji z dnia [...]r., nr [...], w sprawie udzielenia Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. św. A. P. i P. w S., pozwolenia na budowę budynku kaplicy cmentarnej na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-4, obręb S. - z naruszeniem prawa i stwierdził wystąpienie przesłanki negatywnej, wyłączającej dopuszczalność uchylenia ww. decyzji dlatego, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § k.p.a.).
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie wznowiono postanowieniem z dnia [...]r. na żądanie A. K., która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...]r. Jednak w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2004 r. uchylającym zapadłe w toku wznowionego postępowania decyzje organu I i II instancji, koniecznym stało się wyjaśnienie trybu w jakim strona żądała wzruszenia decyzji. Kwestie tę wyjaśnił pełnomocnik skarżącej, który w oświadczeniu z dnia [...]r. wskazał, że strona żąda uchylenia ww. decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia organ wywiódł, że w sprawie zaistniała przesłanka wymieniona w przywołanym wyżej przepisie, gdyż A. K. jako właścicielka nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością Parafii, nie brała udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Rozpatrując sprawę ponownie, po uzyskaniu stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w M. z dnia [...] r. uznał, że przy lokalizacji kaplicy nie zostały naruszone przepisy sanitarne. Obiekt na budowę którego, udzielono pozwolenia nie jest bowiem domem pogrzebowym ani miejscem przygotowania zwłok do pogrzebu. Nie przewidziano w nim instalacji sanitarnej ani wodociągowej. Natomiast obawy A. K., że obiekt ten będzie wykorzystywany na inne cele, mogą być rozpatrywane przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 71 a Prawa budowlanego. Z tych względów organ stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja.
W odwołaniu A. K. podniosła, że w decyzji o pozwoleniu na budowę błędnie określono obiekt, na budowę którego wydano zezwolenie a w konsekwencji również warunki jakim powinien on odpowiadać. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzu i chowaniu zmarłych oraz na przepisy rozporządzenia z 20 października 1972 r. w sprawie urządzenia cmentarzy, prowadzenia ksiąg cmentarnych oraz chowaniu zmarłych wywodziła, że na cmentarzach obok grobów mogą być wznoszone jedynie domy pogrzebowe i kostnice. Obiekty te muszą spełniać szczegółowo określone w tych przepisach warunki. Dlatego skarżąca uznała, że jeżeli dla terenu cmentarza wydano pozwolenie na budowę obiektu, który nie jest ani domem pogrzebowym ani kostnicą i nie spełnia tych szczególnych warunków, to tym samym naruszono przywołane przepisy, dotyczące zabudowy na cmentarzach. Ponadto odwołująca się podniosła, że kwestionowana decyzja narusza również art. 146 § 2 k.p.a. ponieważ Starosta ograniczył się jedynie do oceny wadliwości formalnej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] r.
1
sygn.akt II SA/Wr 574/05
nie dokonując jej oceny merytorycznej. Taka decyzja uniemożliwia stronie ochronę jej interesu prawnego, wynikającego z art. 5 Prawa budowlanego, przez niedopuszczenie do rzeczywistej weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r.( [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty M. W uzasadnieniu organ potwierdził, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty M. z dnia [...]r. wystąpiła określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka, która uzasadniała wznowienie postępowania na wniosek A. K . Wskazał, że zgodnie z wnioskiem Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. Św. A. P. i P. w S. postępowanie dotyczy tylko pozwolenia na budowę kaplicy cmentarnej, która zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym spełniać ma funkcję obrzędową jako miejsce złożenia zwłok ludzkich przed ceremonią pogrzebu. Nie jest więc przechowalnią zwłok ani tym bardziej miejscem przygotowania zwłok do pogrzebu. Organ uznał, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami dołączonej do wniosku decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż inwestor uzyskał zezwolenie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...]r. na prowadzenie prac i robót przy obiekcie zabytkowym, oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia 10 sierpnia 2000 r. opiniujące bez uwag przedłożony projekt budowlany. Organ odwoławczy wykazał również, że lokalizacja obiektu nie narusza wymagań co do odległości od granicy działki sąsiedniej, określonych w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 1999 r. nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutów strony podkreślił, że przedmiot postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyznacza zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. żądanie strony. Wolą inwestora było zaś uzyskanie pozwolenia na budowę kaplicy cmentarnej a nie domu pogrzebowego. Przywołane w odwołaniu przepisy ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie oznaczają zaś zakazu lokalizacji na terenie cmentarza innych obiektów budowlanych niż dom pogrzebowy i kostnica, pomocnych w wykonywaniu podstawowej funkcji terenu. Organ wyjaśnił również, że jeżeli sporny obiekt będzie wykorzystywany w sposób sprzeczny z projektem budowlanym, to jego właściciel będzie podlegał odpowiednim sankcjom Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. zarzuciła decyzji organu odwoławczego: "naruszenie interesu prawnego przez niedopuszczenie, przez organ pierwszej instancji ,po raz kolejny, do rzeczywistej weryfikacji decyzji [...] dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę kaplicy cmentarnej" oraz "naruszenie prawa poprzez brak merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji [...], a w szczególności ustalenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza interesu strony w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego". W zasadniczych motywach skargi podniesiono, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. byłoby uzasadnione, gdyby wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiały za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa. Skarżąca nie mogła zaś złożyć wniosków dowodowych, ani twierdzeń, a zatem materiał zebrany przez organ administracji nie został w całości oceniony. Tym samym nie można twierdzić, że decyzja wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego odpowiadałaby w
2
sygn.akt II SA/Wr 574/05
istocie decyzji dotychczasowej. Zarzuciła również, że w toczącym się już pięć lat postępowaniu stale jest pozbawiana możliwości obrony swoich praw.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że przedmiotem postępowania sądowego jest ocena zgodności z prawem- wydanych w postępowaniu wznowieniowym -decyzji Starosty M. z dnia [...]r. oraz Wojewody D. z dnia [...]r.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone bowiem zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawa nie stanowi inaczej). Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Wzruszenie decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogłoby nastąpić wówczas, gdyby Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, określone w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Chodzi zatem o takie naruszenie które miało, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dokonana w tym zakresie ocena zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji wykazała, że mimo stwierdzenia pewnych nieprawidłowości proceduralnych, nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.
W sprawie jest bowiem bezsporne, że decyzji z dnia [...]r., co do której wznowiono postępowanie, nie doręczono A. K . Obecnie nie budzi również wątpliwości, iż skarżąca domagała się wzruszenia tej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zatem postanowienie Starosty M. z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania oraz podjęte po nim czynności wyjaśniające, należy uznać za prawidłowe. Przeprowadzone - zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. - postępowanie co do przyczyn wznowienia wykazało, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu pomimo, że jest właścicielką działki graniczącej z działką inwestora. Prawidłowo zatem organy oceniły, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Takie ustalenia - w myśl art. 149 § 2 k.p.a. - otworzyły drogę do ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym, do zastosowana przepisu art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo organ odwoławczy zastosował przepis art. 151 § 2 k.p.a. uznając, że zaistniała przesłanka negatywna uchylenia decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).
W teorii prawa podkreśla się, że zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko, gdy organ w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, do czego jest zobligowany na mocy art. 149 § 2 k.p.a., na podstawie przepisów prawa
3
sygn.akt II SA/Wr 574/05
materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (tak. B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000 r., s. 593).
Odnosząc powyższe uwagi do orzeczenia pierwszej instancji, należy stwierdzić, że organ ten w niedostateczny sposób w uzasadnieniu decyzji wykazał, czy dokonał rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, czy też skupił się tylko i wyłącznie na zarzutach i wnioskach strony podnoszonych we wznowionym postępowaniu. Okoliczność ta nie mogła mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Dwuinstancyjność postępowania oznacza zaś, że ta sama sprawa, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji, w przypadku złożenia odwołania, musi być rozpoznana przez organ odwoławczy, który nie może poprzestać tylko na kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Wyrazem przedstawionej zasady, jest art. 138 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wyposażony został przede wszystkim w kompetencje merytoryczne a tylko w ograniczonym zakresie w kompetencje kasacyjne. Gdy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokryje się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazać przy tym należy, że utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego i koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie (B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000 r., s. 593). W konsekwencji oznacza to również, możliwość usunięcia przez organ drugiej instancji naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji.
Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda działając jako organ odwoławczy dokonał - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności - ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy oceniając, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi wynikające z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz.U. 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn.zm) zasadnie przyjmując, że ze względu na treść § 330 obowiązującego w dniu podjęcia rozstrzygnięcia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zastosowanie znajduje wcześniejszy akt prawny. Godzi się tez zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r.
W myśl przepisu art. 34 ust. 1 przywołanego aktu prawnego, projekt budowlany powinien zatem spełniać warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres i treść projektu powinny być dostosowane
4
sygn.akt II SA/Wr 574/05
do specyfiki i charakteru obiektu. Projekt podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę ( ust. 2 i 4 art. 34 Prawa budowlanego).
Składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestor - Parafia pw. Św. A. P. i P. w S. załączyła ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu - wydaną między innymi, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. przyjętego przez Radę Miejską w M. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. -dopuszczającą możliwość budowy kaplicy cmentarnej na działce nr [...] i ustalającą warunki jakie inwestor musiał spełnić dla projektowanej zabudowy. Obowiązkiem organu było więc zbadanie i stwierdzenie, czy przedłożony projekt budowlany był zgodny z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu . Ze względu na brzmienie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ocena powyższa powinna również dotyczyć: zgodności projektu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, jego kompletności oraz wykonana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy wynika, że organ - orzekając w tej materialnoprawnej kwestii - nie dopuścił się uchybień, które mogłyby podważyć legalność podjętej decyzji.
Należy też zauważyć, że Prawo budowlane w przepisie art. 35 ust. 2 statuuje, prócz wskazanych wyżej wymogów, także możliwość badania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu architektoniczno- budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 przywołanej ustawy. Wobec wyraźnego odesłania tylko do art. 5, trzeba przyjąć, że projekt może podlegać badaniom tylko z punktu widzenia wymagań określonych w tym przepisie i organ orzekający nie jest zobowiązany do wyjścia poza tak określone granice. W przywołanym przepisie ustawodawca wprowadził nakaz projektowania, budowania i utrzymywania obiektów budowanych w sposób zgodny z przepisami i normami oraz zapewniający między innymi ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Już w jego treści zawarta zatem została wskazówka, że określenie zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich ma wynikać z właściwych w tym zakresie przepisów. Zakres tej ochrony przykładowo wskazany został w ust. 2 omawianego przepisu. Przez osoby objęte ochroną należy zatem rozumieć te osoby, które w związku z działalnością inwestycyjną lub w jej następstwie doznają lub mogą doznać ograniczeń lub uciążliwości o charakterze przykładowo wskazanym w art. 5 ust. 2. Uprawnienia osób trzecich wskazane w wymienionym przepisie stanowią zatem ich interes prawny wynikających z konkretnych przepisów prawa materialnego np. z ustawy o ochronie środowiska czy też z przepisów techniczno - budowlanych. O naruszeniu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich możemy mówić zatem wówczas, gdy zostanie wskazane naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego przyznającego danej osobie uprawnienie. W wyroku z dnia z dnia 18 lutego 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że: "W postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi względnie, czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych " (por. wyrok NSA, z dnia 18 lutego 1999 r. ., IV SA 244/97, LEX 46644). W rozpatrywanej sprawie są to -jak słusznie wskazał organ odwoławczy -przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14
6
sygn.akt II SA/Wr 574/05
grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z ustaleń powołanych w zaskarżonej decyzji, oraz z załączonego do projektu budowlanego planu zagospodarowania działki wynika, że odległość planowanej inwestycji od granicy działki skarżącej nie narusza wskazanych wcześniej uregulowań technicznych, gdyż wynosi 6 ni .Nie można zatem mówić o aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia warunków technicznych (niezachowanie przewidzianych prawem odległości). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że nie zostały również naruszone przepisy sanitarne, skoro uprawniony do oceny tej kwestii organ, kilkakrotnie stwierdzał, że nie wnosi uwag co do proponowanej lokalizacji obiektu.
W świetle przedstawionych wyżej argumentów, trzeba stwierdzić, że naruszenie prawa polegające na pozbawieniu skarżącej udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zakończonym decyzją z dnia [...]r., miało jedynie charakter procesowy. Ponieważ zaś we wznowionym postępowaniu organ doszedł do przekonania, że w świetle dowodów którymi dysponował i zgodnie z materialnoprawnymi podstawami Prawa budowlanego, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, uprawniony był do skorzystania z dyspozycji przepisu art. 146 § 2 k.p.a.
W tej sytuacji za chybione należy uznać podniesione w skardze zarzuty
dotyczące braku merytorycznego rozpoznania sprawy i nie ustalenia, czy decyzja o
pozwoleniu na budowę narusza interes skarżącej w rozumieniu art. 5 Prawa
budowlanego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że zgodnie z zawartą w
art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy dokonał ponownego
rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W ramach ponownego rozstrzygania sprawy
ocenił przedstawiony projekt budowlany pod kątem zgodności z art. 35 Prawa
budowlanego i nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień. Ocenił również zgodność
projektowanej inwestycji z warunkami technicznymi, a poczynione w tym zakresie
ustalenia, pozwoliły na przyjęcie, że planowana inwestycja nie narusza interesu
prawnego skarżącej. Tym samym usunięte zostały uchybienia jakich ze względu na
lakoniczność uzasadnienia można było dopatrzyć się w orzeczeniu
pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy ustosunkował się również do podniesionych w odwołaniu argumentów wykazujących, iż spornym pozwoleniem na budowę, naruszono przepisy ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych i jej akt wykonawczy. W tym zakresie prawidłowo wyjaśnił, że z przywołanych przepisów nie można wywieść zakazu lokalizacji na terenie cmentarza parafialnego obiektów, które nie są domem pogrzebowym lub kostnicą ale pomocne są w wykonywaniu podstawowej funkcji terenu. Kaplica jako obiekt o charakterze sakralnym pozostaje bowiem w bezpośrednim, funkcjonalnym związku z cmentarzem wyznaniowym. Słusznie również zauważył, że zakres postępowania w niniejszej sprawie wyznaczony został - zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. wnioskiem Parafii, która wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę kaplicy cmentarnej służącej do przechowywania zwłok wyłącznie przed ceremonią pogrzebu. Wobec tak sformułowanego wniosku, niedopuszczalne było - tak jak chciała tego skarżąca - rozszerzenie zakresu tego postępowania o badanie, czy przedmiotowa kaplica spełnia szczególne wymagania przewidziane dla domów pogrzebowych i kostnic. Jak bowiem wcześniej wskazano kaplica - w tym również cmentarna -jest obiektem sakralnym i nie należy do żadnej z kategorii obiektów ujętych w przepisach o cmentarzach i chowaniu zmarłych.
6
sygn.akt II SA/Wr 574/05
Uprawniony jest zatem wniosek, że przepisy te - w zakresie wskazanym przez skarżącą - nie miały w rozpatrywanej sprawie zastosowania.
Nie mogły być również uznane za uzasadnione te zarzuty skargi, które wskazywały, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym skarżąca nie mogła złożyć wniosków dowodowych ani twierdzeń - dlatego też materiał zebrany przez organ administracji nie został w całości zebrany i oceniony. W ten sposób skarżąca wywodziła z kolei, że naruszono art. 146 § 2 k.p.a., gdyż wobec przedstawionej okoliczności, nie można twierdzić, że - po złożeniu przez nią wniosków dowodowych - decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej.
Twierdzenia te nie znajdują jednak oparcia w materiale dowodowym z którego wynika, że po wznowieniu postępowania skarżąca miała możliwość wykazania swojej aktywności procesowej, z czego skorzystała, składając pisma w których żądała uchylenia decyzji oraz zgłaszając zastrzeżenia co do przewidywanego wykorzystania obiektu i miejsca jego usytuowania na terenie cmentarza. Podobne, w swojej istocie, wnioski podnoszone były również na etapie postępowania odwoławczego. A zatem wnioski i twierdzenia skarżącej były znane organom i zostały przez nie uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy, o czym świadczy treść uzasadnień w których odnoszą się do podnoszonych przez stronę kwestii. Trzeba przy tym zauważyć, że żądania skarżącej nie mogły być uwzględnione w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Na tym etapie procesu inwestycyjnego, przedmiotem oceny organu może być bowiem zgłoszone przez inwestora zamierzenie budowlane oraz dokumentacja projektowa. W tej sytuacji przewidywane przez skarżącą wykorzystanie kaplicy na dom pogrzebowy lub kostnicę, wobec zgłoszonego przez inwestora wniosku i przedstawionego projektu budowlanego, należało uznać za hipotetyczne. Co więcej, zmiana użytkowania obiektu, nawet gdyby rzeczywiście w przyszłości miała miejsce, nie podległaby badaniu i ocenie w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast, tak jak informowały organy , powinna być rozpoznana w odrębnym trybie i na podstawie innych przepisów Prawa budowlanego.
Reasumując należy stwierdzić, że wobec przedstawionych rozważań zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia skargi, które bierze pod uwagę z urzędu. Z tych względów działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.