II SA/Wr 569/04

II SA/Wr 569/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /sprawozdawca/
Julia Szczygielska /przewodniczący/
Olga Białek
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA - Julia Szczygielska Asesor WSA - Olga Białek Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Iwona Borecka po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w zakresie udzielenia M. P. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku (kompostowania) ustabilizowanych komunalnych odpadów oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...]r. Starosta M. wydał na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 2 oraz 4 i 6, art. 13 ust. 2 pkt 2, art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) decyzję Nr [...], którą udzielił M. P. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku (kompostowania) ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych na południowo-zachodniej części działki nr 1/2 obręb W. M. gmina M. na pow. ok. 0,91 ha tj. odpad inny niż niebezpieczny o kodzie 19 08 05 ustabilizowane komunalne osady ściekowe w ilości 15 000 Mg/rok. Pozwolenie zostało wydane na czas oznaczony do [...]r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. zarzucając jej naruszenie prawa, materialnego przez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. przepisów art. 7 ust. i. i 2, art. 13 ust. .1 i ust. 2 pkt 2, art. 43 ust. 6 pkt 9 i 13, art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia. 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, jak też przepisów § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody K. i Wojewody W. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia i ochrony parku krajobrazowego ,,Dolina B.", zmienionego rozporządzeniem Nr I. Wojewody D. i Wojewody W. z dnia [...]r. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona podniosła in.in., iż zgodnie z przepisami ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami. Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi, a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z przyczyn, ekologicznych lub ekonomicznych., to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami (art. 7 ust. 1 i 2 ww. ustawy). Odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym, w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w instalacjach łub urządzeniach, które spełniają określone wymagania. Przepisu, tego nie stosuje się osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne (art. 13 ust. 1 i ust. 2. pkt 2). Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych m.i.n.: na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody, na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami, jak też na gruntach wykorzystywanych, na pastwiska i. łąki (art. 43 ust. 6 pkt 1, 9 i 13). Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz ma tytuł prawny. Miejsce magazynowania, odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania
Sygn. akt II SA/Wr 569/04 2
wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat (art. 63 ust. 1, 2 i 3). Zgodnie zaś z przepisami § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody K. i Wojewody W. z dnia [...]r. w sprawie utworzenia parku krajobrazowego "Dolina B." na obszarze Parku Krajobrazowego "Dolina B." zakazuje się m.in. lokalizowania składowisk i wylewisk odpadów przemysłowych i komunalnych, pochodzących spoza gminy znajdujących się w obrębie parku. Jak. wskazuje strona, przepis art. 43 ust. 6 pkt 9 ustawy o odpadach zawiera bezwzględny zakaz stosowania, osadów ściekowych bez względu na ich formę na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt. 1 (czyli również na terenie Parku Krajobrazowego "Dolina B."), jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza. tymi terenami. Starosta M. wydając decyzję całkowicie pominął ten zakaz ustawy, gdyż komunalne osady ściekowe, na. których odzysk otrzymał zezwolenie Michał P., mają pochodzić z oczyszczalni ścieków w R. k/O. W . Przepis art. 43 ust. 6 pkt 13 ustawy o odpadach zakazuje natomiast stosowania komunalnych osadów ściekowych na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki. Kwestionowana decyzja została wydana m. in. pod warunkiem, że kompost z ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych będzie wykorzystywany przez M. P . na własne potrzeby do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że M. P. jest rolnikiem, który zamierza prowadzić kompostowanie odpadów komunalnych na. własne potrzeby, czyli na gruntach rolnych, które są w jego posiadaniu. Zdaniem odwołującego się, decyzja organu 1 instancji narusza więc ww. zakaz z art. 43 ust. 6 pkt 13 ustawy o odpadach. Ponadto nie określa, ile wnioskodawca odzyska, kompostu, w skali miesiąca, czy też w skali roku z w/w odpadów komunalnych i gdzie będzie mógł stosować przetworzone odpady jako kompost. Z definicji pojęcia "magazynowanie odpadów" (art. 3 ust. 3 ustawy o odpadach) wynika, że jest to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem. Natomiast M. P. będzie przywoził odpady komunalne spoza, terenu gminy M. i magazynował te odpady przed ich dalszym transportem i przetwarzaniem. Odwołujący się podniósł ponadto, iż wnioskodawca jako rolnik uzyskał kwestionowaną decyzją pozwolenie na odzysk (kompostowanie) odpadów. Żeby odzyskiwać (kompostować) odpady musi on wcześniej te odpady magazynować, a jak wynika z przepisu art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy odpadach magazynowanie odpadów nie jest działalnością rolniczą. Jako rolnik wnioskodawca może przywieźć na teren gminy kompost, a. zgodnie z decyzją Starosty M. będzie przywoził odpady komunalne. Organ I instancji, zdaniem strony, wydając decyzję niewłaściwie zinterpretował pojęcie kompostowania.
Nadto strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy o odpadach poprzez niedoręczenie odwołującemu się odpisu dokumentu, z którego wynika tytuł prawny M. P. do terenu, na którym osoba ta jako
Sygn. akt II SA/Wr 569/04 3
posiadacz odpadów będzie magazynował odpady. W decyzji organu I instancji nie wykazano również w sposób należyty, że miejsce magazynowania, odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, jak też nie wykazano, że odpady przeznaczone do odzysku mogą być przez wnioskodawcę magazynowane, gdyż konieczność ich magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, a magazynowanie nie będzie dłuższe niż przez okres 3 lat.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż art. 127 § 1 kpa ogranicza w sposób konkretny zakres podmiotowy prawo do zaskarżenia decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w zwyczajnym trybie, stanowiąc, że odwołanie służy stronie. W myśl przepisów art. 28 i art. 29 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku, dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na. swój interes prawny lub obowiązek,, o ile jest osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną czy organizacją społeczną, nawet nieposiadającą osobowości prawnej. Mieć interes prawny, jak wskazał organ, oznacza móc ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia takiej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W rozpatrywanym przypadku nie doszukano się przepisu, prawa powszechnie obowiązującego, który legitymowałby D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu w charakterze podmiotu, kwalifikowanego według reguły art. 28 kpa. Zdaniem organu II instancji, nie stanowią ich ani postanowienia statutu, ani przepisy prawa wskazywane w odwołaniu i w uzupełniającym je piśmie (art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079), jak też przepisy rozporządzenia Wojewody K. i Wojewody W. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia, i ochrony Parku Krajobrazowego "Dolina B."(Dz. Urz. Woj. K. nr 19, poz. 102 oraz Dz. Urz. Woj. W. nr 6, poz. 65). Interes prawny przysługuje podmiotowi tylko w jego własnej sprawie administracyjnej. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wskazało, iż odmawiając D. Zespołowi Parków Krajobrazowych we W., przymiotu strony w postępowaniu przyjęło aktualne podglądy doktryny i zgodny z nimi kierunek orzecznictwa NSA akceptujące bezwzględnie subiektywną koncepcję legitymacji procesowej strony w postępowaniu odwoławczym, a konkretnie przy czynności podejmowanej w trybie art. 127 § 1. kpa, czego formalnoprawnym skutkiem jest wszczęcie postępowania odwoławczego, a następnie - wobec stwierdzenia w toku czynności procesowych, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot
Sygn. akt II SA/Wr 569/04 4
niemąjący w sprawie własnego interesu prawnego lub obowiązku - jego
umorzenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
we Wrocławiu wniósł D. Zespół Parków Krajobrazowy we W. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. ochronie przyrody, a także przepisów rozporządzenia Wojewody K. i. Wojewody W. z dnia [...]r. w sprawie utworzenia i. ochrony Parku. Krajobrazowego "Dolina. B." poprzez przyjęcie, że określony w tych przepisach status zespołu parków krajobrazowych nie daje żadnych podstaw do przyznania takiej jednostce legitymacji strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, co miało wpływ na. wynik sprawy. Strona zarzuciła, ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 28 i art. 29 kpa. w związku z art. '138 § i pkt 3 kpa poprzez przyjęcie, że DZPK we W. nie ma interesu prawnego, aby być stroną w niniejszym postępowaniu administracyjnym i umorzenie postępowania odwoławczego w tej sprawie. W związku, z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego stanowisko wyrażone w decyzji II instancji jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że DZPK. we W. jest stroną postępowania, administracyjnego w niniejszej sprawie, gdyż posiada interes prawny legitymujący do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony. Wynika to z przepisów art. 28 i 29 kpa, zgodnie z którymi stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na. swój interes prawny lub obowiązek. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i. samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne -również jednostki nieposiadąjące osobowości prawnej. Wynika to także z przepisów rozporządzenia Wojewody K. i Wojewody W. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia i ochrony Parku Krajobrazowego "Dolina B.", zmienionego rozporządzeniem Wojewody D. i Wojewody W. z dnia [...]r. Rozporządzenia te zostały wydane na podstawie art. 24 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Zgodnie zaś z art. 26a ust. 1 pkt 12 tej ustawy w parku krajobrazowym oraz na obszarze chronionego krajobrazu zabrania się m.in. wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości, poza miejscami do tego wyznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody K. i Wojewody W. na obszarze tego parku zakazuje się m.in. lokalizowania składowisk i wylewisk odpadów przemysłowych i komunalnych, pochodzących spoza gmin znajdujących się w obrębie parku. Zgodnie z § 5 i 6 statutu DZPK celem jego działania jest zapewnienie kompleksowej ochrony terenów parków krajobrazowych zgodnie z
Sygn. akt II SA/Wr 569/04 5
obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przyrody i środowiska, planami
ochrony parków oraz zasadami ekorozwoju. Do podstawowych zadań statutowych DZPK należy m.in.: nadzór nad utrzymaniem właściwego stanu środowiska w parkach wchodzących w skład DZPK, podejmowanie działań
interwencyjnych w przypadkach zagrożeń lub naruszeń walorów nadzorowanych obszarów i obiektów przyrodniczych, współdziałanie z organami administracji rządowej i samorządowej, jednostkami gospodarczymi., instytucjami i organizacjami społecznymi oraz osobami fizycznymi w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska i prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami przyrody.
Jak wywodzi dalej strona skarżąca, ponieważ DZPK. we W. został utworzony rozporządzeniem Wojewody D. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie utworzenia DZPK, jak też posiada dyrektora i służbę parku, zaś działalność Parków koordynuje minister właściwy do spraw środowiska, to DZPK. jest jednostką organizacyjną. Jeśli zaś Park Krajobrazowy "Dolina B.", jako jeden z dwunastu parków krajobrazowych -wchodzących w skład DZPK, został utworzony w/w rozporządzeniem, to bezspornym jest, że DZPK jest państwową jednostką organizacyjną, a zatem może występować jako strona w postępowaniu administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy jednak. DZPK we W. nic będzie uznawany jako strona postępowania administracyjnego, chociażby przy opiniowaniu (uzgadnianiu) decyzji organów samorządu terytorialnego dotyczących udzielania osobom, fizycznym, zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie odzysku (kompostowania) komunalnych osadów ściekowych na terenach podległych stronie skarżącej parków krajobrazowych, czy przy odwołaniach od decyzji, to nie będzie miał możliwości wywiązywania się z nałożonych na DZPK zadań statutowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., odpowiadając na skargę wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga nie jest zasadna.
Sądowa, kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich. zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.
Przedmiotem kontroli. Sądu jest decyzja Samorządowego .Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego o umorzeniu postępowania odwoławczego, z powodu, stwierdzenia braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W .
Sygn. akt II. SA/Wr 569/04 6
W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przed organem I instancji prowadzone było przy udziale D. Zespołu Parków
Krajobrazowych we W., przy czyni organ ten traktując DZPK. jako stronę postępowania, nie badał, czy jednostka ta. ma. w istocie przymiot strony w postępowaniu, wszczętym z wniosku M. P. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku (kompostowania.) ustabilizowanych komunalnych odpadów ściekowych na części działki nr 1/ 2 w obrębie W. M .
Organ odwoławczy przystępując do badania odwołania D. Zespołu Krajobrazowego we W., słusznie zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności dokonał analizy oceny statusu tej jednostki w niniejszym postępowaniu. Wskazać należy, że rolą organu, odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy merytorycznie, jednakże pod warunkiem, że odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego do jego wniesienia. A zatem ta właśnie kluczowa kwestia musiała być rozważona przez organ odwoławczy w pierwszej kolejności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze badając legitymację procesową strony skarżącej do wniesienia, odwołania, dokonało prawidłowej oceny tego zagadnienia odmawiając D. Zespołowi Parków Krajobrazowych przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Prawidłowo analiza ta. przeprowadzona została na gruncie interpretacji przepisu art. 27 § ł Kpa (prawo do odwołania)w związku z art. 28 Kpa. ( pojecie strony postępowania). Trafnie zostały przywołane przez organ odwoławczy, zarówno uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z 3.02.1997r. ODS 9/97, jak również wyroki NSA o sygn. III SA 1876/99, sygn. SA 164/88 , sygn. I SA 1748/83, wyjaśniające pojęcie interesu prawnego w postępowaniu, a w konsekwencji również pojęcie strony postępowania administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w całości poglądy wyrażone w przywołanych orzeczeniach NSA, w zakresie interpretacji pojęcia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, oraz statusu strony tego postępowania.
Podkreślić już tylko wypada, że w orzecznictwie w tym zakresie dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony, czego przykładem są kolejne wyroki NSA jak chociażby o: sygn. I SA 2326/00-
LEX nr 54528, sygn. II SA 3501/01 - LEX nr 83719, sygn. IV .SA 629/97 LEX
nr 47 855, sygn,, I SA 2312/99 -LEX nr 78956.
W niniejszej sprawie organ, odwoławczy "nie doszukał się" przepisu, prawa powszechnie obowiązującego, który legitymowałby D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. do uczestniczenia,, w postępowaniu dotyczącym M., P., w charakterze strony tego postępowania. Takiej podstawy, zdaniem organu odwoławczego, nie dawały też postanowienia statutu tej jednostki, ani taż przepisy prawa wskazane w odwołaniu i w uzupełniającym je piśmie z dnia [...]r.
Sygn. akt II. SA/Wr 569/04 7
Z powyższego wynika, że wszechstronnie, wyczerpująco i przekonująco organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko w rozpoznawanej sprawie.
Tak więc, skoro stroną postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 28
Kpa, może być osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy konkretne postępowanie, a interes ten ma charakter materialnoprawny, to nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu np. taktycznego. Interes ten musi mieć bowiem charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu. możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności ( patrz : wyrok NSA I SA 2312/99).
Wskazanie, w skardze przez stronę skarżącą, na naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów prawa materialnego, tj. art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 16 października 199Ir. o ochronie przyrody ( Dz. U. t.j. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079) nie znajduje uzasadnienia, albowiem powołany przepis art. 24a ust. 8 określa jedynie cel utworzenia zespołu parków krajobrazowych. Zgodnie z tym przepisem " W celu zarządzania parkami krajobrazowymi mogą być tworzone zespoły parków krajobrazowych". Jak z powyższego wynika, utworzony przez wojewodę w drodze rozporządzenia zespół parków krajobrazowych powołany jest tylko i wyłącznie do zarządzania parkami krajobrazowymi. Przykładowe zadania jakie należą do dyrektora takiego parku określa ust. 7 wskazanego art. 24a. Są nimi w szczególności : ochrona przyrody, organizacja działalności naukowej, dydaktycznej, turystycznej oraz rekreacyjnej, współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi, osobami prawnymi i fizycznymi. Tak więc wskazany wyżej cel utworzenia zespołu parków krajobrazowych i zadania jakie obowiązany jest wykonywać jego dyrektor , nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania takiej jednostki za stronę postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej innej osoby.
Również fakt dopuszczenia przez Starostę M. do udziału w postępowaniu strony skarżącej nie czym z niej automatycznie strony tego postępowania, bowiem o tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama; wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ I instancji do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes strony skarżącej jako interes prawny.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, że D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. w niniejszej sprawie interesu prawnego nie posiada, co słusznie ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w zaskarżonej decyzji.
Oznacza, to, że zaskarżona decyzja prawa, nie narusza.. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.